Το τελευταίο διάστημα έχουν δει το φως της δημοσιότητας μια σειρά από άρθρα και πολεμικές που υποστηρίζουν ότι η κρίση του κορωνοιού είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για τα αστικά αντεπαναστατικά επιτελεία να αλλάξουν τον κόσμο και να βάλουν τις κοινωνίες στον γύψο, επιβάλλοντας (υπό το πρόσχημα της αντιμετώπισης του κινδύνου) στυγνές δικτατορίες (τύπου Όρμπαν) παντού. Πακέτο με αυτή τη θέση διαμορφώνεται σαν ομομήτριο τέκνο και μια άλλη: ο κίνδυνος είναι εσκεμμένα υπερτιμημένος από τις κυβερνήσεις προκειμένου να προχωρήσουν στα ολοκληρωτικά σχέδιά τους. Προς επίρρωση αυτής της θέσης επιστρατεύουν μια σωρεία σχετικών δημοσιεύσεων τα οποία μπορούν να χαρακτηριστούν «αντι-υστερικού» περιεχομένου.
Από τα παραπάνω καθίσταται αυτονόητο ότι οι φορείς αυτών των απόψεων αντιτάσσονται με διαπρύσια οργή στη λήψη καθολικών μέτρων «κοινωνικής αποστασιοποίησης», μέτρων δηλαδή που θα αφορούν το σύνολο του πληθυσμού.
Δυστυχώς, μια παρεμφερής με τις παραπάνω εκτίμηση αναδύεται εξ’ ολοκλήρου και αυτούσια μέσα από τις τελευταίες σχετικές δημοσιεύσεις στο avantgarde. Ο υπογράφων το κείμενο αυτό, αν και μέλος της ΚΕΔ, προσεγγίζω το ζήτημα από μια διαφορετική σκοπιά, καταλήγοντας σε διαμετρικά αντίθετα πολιτικά συμπεράσματα. Πιο συγκεκριμένα, λοιπόν:
Από τα παραπάνω καθίσταται αυτονόητο ότι οι φορείς αυτών των απόψεων αντιτάσσονται με διαπρύσια οργή στη λήψη καθολικών μέτρων «κοινωνικής αποστασιοποίησης», μέτρων δηλαδή που θα αφορούν το σύνολο του πληθυσμού.
Δυστυχώς, μια παρεμφερής με τις παραπάνω εκτίμηση αναδύεται εξ’ ολοκλήρου και αυτούσια μέσα από τις τελευταίες σχετικές δημοσιεύσεις στο avantgarde. Ο υπογράφων το κείμενο αυτό, αν και μέλος της ΚΕΔ, προσεγγίζω το ζήτημα από μια διαφορετική σκοπιά, καταλήγοντας σε διαμετρικά αντίθετα πολιτικά συμπεράσματα. Πιο συγκεκριμένα, λοιπόν:
