Στο σκοτάδι απαντάς με φως, όχι και μ’ άλλο σκοτάδι…
Του Χρύσανθου Ξάνθη
Ξεκαθαρίζω εξαρχής δύο πράγματα για την υπόθεση του μαύρου γκράφιτι στους τοίχους του ΕΜΠ. Δεν υιοθετώ όλα αυτά περί ποινικοποίησης, ανάληψης ευθυνών και διώξεων. Επίσης, δεν με ενδιαφέρει καν το ποιoς το έκανε. Αν πρόκειται για εκείνους ή τους άλλους, πώς έγινε και δεν τους είδαν, τι κρύβεται από πίσω κ.λπ. Απέφυγα να διαβάσω όλες τις προσεγγίσεις, μερικές φορές καλύτερα είναι να σκέφτεσαι μόνος σου. Ειδικά αν νιώθεις ότι πολλοί μιλούν για να υποστηρίξουν κάτι που ήδη έχουν στο μυαλό τους. Πήρα έναν καφέ και κάθισα για πάνω από μία ώρα και κοίταζα το αποτέλεσμα… Και με μεγάλη ελευθερία εκθέτω τη γνώμη μου.
Πρώτο, είναι μία εντελώς άτεχνη παρέμβαση. Για μένα είναι μία κακογουστιά, ένας χειρίστου είδους ερασιτεχνισμός, μία σπαρταριστή νεοελληνική καφρίλα, τόσο μα τόσο άξεστη. Άκουσα κάποιον να υποστηρίζει πως από μακριά κάτι δείχνει ο καλλιτέχνης… Πήγα και πιο μακριά. Δεν δείχνει τίποτε! Και ίσως οι δημιουργοί περισσότερο γελάνε με αυτούς που εφευρίσκουν μηνύματα παρά εκνευρίζονται με αυτούς που ασκούν κριτική στο μαύρο μπογιάτισμα. Υπάρχουν εκπληκτικά γκράφιτι, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, που είναι έργα τέχνης. Εδώ έχουμε τον «ποιητή Φανφάρα» να αφήνει τα ποιήματα και να εξασκείται στην τέχνη του γκράφιτι. Σκέφτομαι πως τόση κακογουστιά ίσως είναι επιλογή και όχι ανικανότητα.
