Αντιστάσεις στην Παγκοσμιοποίηση σε όλον τον κόσμο

Σχόλιο: Αν και οι πληροφορίες του παρακάτω άρθρου είναι ιδιαίτερα χρήσιμες, καθώς μας επιτρέπει να διαμορφώσουμε μία ολοκληρωμένη εικόνα για τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε κάθε μεριά του πλανήτη ως αντίδραση στην επέλαση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ωστόσο πρέπει να τονίσουμε ότι δεν συμφωνούμε με το τελικό συμπέρασμα του αναλυτή. Σίγουρα η επιδίωξη του ΜΕΚΕΑ δεν είναι η ψευτο-Νέα Διεθνής Τάξη των BRICS που βασίζεται και αυτή στις αρχές του ανταγωνισμού και του κέρδους, που είναι αναπόσπαστα κομμάτια του συστήματος της οικονομίας της αγοράς. Στόχος του ΜΕΚΕΑ είναι η οικοδόμηση μιας δημοκρατικής κοινότητας κυρίαρχων εθνών η οποία, σε αντίθεση με την σημερινή ΝΔΤ και την ψευτο-ΝΔΤ που υποστηρίζει ο αρθρογράφος, θα θεμελιώνεται στις αρχές της αλληλεγγύης και του αμοιβαίου σεβασμού των λαών που θα είναι μέρος της. Είναι ώρα οι λαοί να βαδίσουν προς την μόνη εναλλακτική που έχουν στη σημερινή βαρβαρότητα.

Η πορεία προς το GLEXIT – την Έξοδο από την Παγκοσμιοποίηση.

Του Ουέιν Μάντσεν

 Οι λαοί, μέσω της κάλπης, στέλνουν το μήνυμά τους. Από το βρετανικό «Ναι» στο BREXIT – την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση (EE) –μέχρι την αντιπαγκοσμιοποιητική εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ (Donald Trump) ως πρόεδρο των ΗΠΑ, οι λαοί υψώνουν τη φωνή τους ενάντια στην ομογενοποίηση του κόσμου σε ένα υπερκράτος ενός χυλού κυβερνήσεων, πολιτιστικών ταυτοτήτων, θρησκειών, και πολιτικών. Οι προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ δεν επρόκειτο τόσο για μια απλή εκλογή, όσο για ένα δημοψήφισμα πάνω στην παγκοσμιοποίηση και σε όλες τις επιβλαβείς εκφράσεις της: ελεύθερη αγορά, ανοιχτά σύνορα, υποταγή της εθνικής κυριαρχίας σε σκιώδεις διεθνείς οργανισμούς.

Συμφωνία CETA-TTIP

Η τρίτη φάση της δυτικής αποικιοκρατίας 

Του Νίκου Ντάσιου από την Ρήξη φ. 128

Από τον 17ο αιώνα η εμποροκρατία εστίαζε στο ότι ένα κράτος θα μπορούσε να γίνει ακμάσει οικονομικά αν εξασφάλιζε πρόσβαση σε ακατέργαστες πρώτες ύλες, τις οποίες θα μεταπουλούσε ως μεταποιημένα προϊόντα. Για τον λόγο αυτό, αποικιοκρατικές χώρες όπως η Αγγλία και η Ολλανδία ίδρυσαν εμπορικές εταιρείες, μέσω των οποίων διασφάλιζαν την πρόσβαση και τον έλεγχο πρώτων υλών στις Ινδίες, στην Αφρική και στη Νότια Αμερική. Οι εταιρείες αυτές είχαν την απόλυτη στήριξη των κρατών και των στρατών τους προκειμένου να διασφαλίσουν την ταυτότητα των ελεγχόμενων εδαφών, μετονομάζοντας τα σε αγγλικά, ολλανδικά, γαλλικά ή ισπανικά. Η φάση αυτή, που στη δική μας –ελληνική ιστορία- ξεκινάει από την 4η Σταυροφορία το 1204 και την κατάκτηση της Κύπρου από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο στα 1191, προσφέρει ευημερία στον δυτικό κόσμο σχεδόν μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα.

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, η διαίρεση του κόσμου που ακολούθησε και η έξαρση των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων στις αποικίες, οδήγησαν σε ολοκλήρωση την 1η φάση αποικιοκρατίας, αφού ήταν αδύνατη η συνέχιση της στρατιωτικά διά της βίας η ανάσχεση της επιθυμίας των λαών της περιφέρειας για ελευθερία.

Οι ψευδοπροφήτες της παγκοσμιοποίησης ξεγυμνώνονται

Ενδοκαπιταλιστικές αντιπαλότητες και αντίσταση στη βορειοαμερικάνικη ελίτ

Του James Petras* 

Σοβαρές πολιτικές και οικονομικές προκλήσεις αντιμετωπίζει η επιχειρηματική ελίτ των βορειοαμερικανικών πολυεθνικών. Οι Apple, Google, Facebook, Microsoft, Pfizer και πολλές άλλες πολυεθνικές επιχειρήσεις που φοροδιαφεύγουν, βρίσκονται αντιμέτωπες με την τριπλή απειλή των προστίμων ύψους πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, της ανακατανομής του πλούτου τους, και του ενδεχόμενου επανεισαγωγής δίκαιων κοινωνικο-οικονομικών προγραμμάτων που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την εξουσία τους.

Εξαγωγείς με βάση την Ουάσιγκτον και χρηματιστές έτοιμοι να επιβάλλουν συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου στις επιχειρηματικές τάξεις της Ευρώπης και της Ασίας, βρέθηκαν αντιμέτωποι με σφοδρή αντίσταση. Στη Λατινική Αμερική, η διοίκηση Ομπάμα εγκατέστησε πρόσφατα νεοφιλελεύθερα καθεστώτα στην Αργεντινή και τη Βραζιλία, πυροδοτώντας μαζικές αντιδράσεις από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που έχουν οδηγηθεί στη χρεοκοπία από τις σκληρές τους πολιτικές.

Οι οξύτατες ενδοκαπιταλιστικές αντιπαλότητες δεν περιορίζονται πλέον στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων: ανοιχτός πόλεμος, που περιλαμβάνει μεγάλης κλίμακας μεταφορές κεφαλαίων, υποσκάπτει τα θεμέλια της αλληλεγγύης στους κόλπους της παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης. Αν και τα εργατικά κινήματα και οι μαζικές διαδηλώσεις συνεχίζονται, είναι ο θεμελιώδης εσωτερικός καπιταλιστικός ανταγωνισμός απέναντι στην Αυτοκρατορία των ΗΠΑ που αναδεικνύεται στην κινητήρια δύναμη των σημερινών αναταράξεων.

H Pax Americana και το Μεταναστευτικό

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

Οι μεταναστευτικές ροές δε μπορούν να ειδωθούν ανεξάρτητα από τη νεοφιλελεύθερη ιδέα της κινητικότητας του εργατικού δυναμικού, δηλαδή το βιοπολιτικό έλεγχο και την πειθάρχηση των εργαζομένων.

Αναμφισβήτητα, οι καπιταλιστικές μητροπόλεις χρειάζονται εγκεφάλους που κλέβουν από τις χώρες της περιφέρειας, αλλά και ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό που εισάγουν από τρίτες χώρες και αποθηκεύουν σε τυπικές ή άτυπες οικονομικές ζώνες.

Ο οικονομικός πόλεμος στον ευρωπαϊκό νότο, όπως και ο στρατιωτικός στη μέση ανατολή, είναι συνυφασμένος με το μοντέλο της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής ανάπτυξης που- εν ονόματι της κερδοφορίας-αντικαθιστά τον εργαζόμενο με τον επισφαλή απασχολούμενο και τον είλωτα.

Παράλληλα, ο μεταναστευτικός εποικισμός της ΕΕ, υποτίθεται ότι θα επιλύσει το πρόβλημα της γήρανσης του πληθυσμού, αλλά και θα διασώσει το ασφαλιστικό, μετά την έλλειψη εγγυήσεων από μέρους του νεοφιλελεύθερου κράτους.

Εντούτοις, αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ένας γενικευμένος βιοπολιτικός έλεγχος του πληθυσμού σε εκτεταμένη γεωγραφική έκταση, παράλληλα με την αναδιαμόρφωση του κόσμου με βάση το νέο Δόγμα κυριαρχίας των ΗΠΑ.Η ιδεολογική και γεωπολιτική διάσταση του μεταναστευτικού αποτελούν συμπληρωματικές πτυχές του φαινομένου.

Οι αντιφάσεις τού έθνους- κράτους και ο TTIP

Του Γιώργου Κτενά

Ας αρχίσουμε το σημερινό άρθρο με κάποιες διαπιστώσεις για το κράτος. Το οποίο στον Χέγκελ το συναντάμε ως αφηρημένη έννοια, καθώς αφορά γενική πραγματικότητα. Είναι όμως παράλληλα πραγματικό, μία υπαρκτή οντότητα. Που προσδιορίζει και στηρίζεται από μία χειραγωγημένη κοινωνική βάση και όχι από την αφηρημένη ατομική δραστηριότητα.

Οι ίδιοι οι πολίτες δηλαδή δίνουν υπόσταση στην αφηρημένη έννοιά του, στη λογική ότι η βάση επηρεάζει το εποικοδόμημα και το αντίστροφο. Αλλά η νεωτερική μορφή τού κράτους διασφαλίζει την κατανομή τής εξουσίας και διασφαλίζεται μέσα από αυτή, μέσω μίας λογικής αφαίρεσης. Άρα ο πολίτης γίνεται υπήκοος, καταναλωτής, μέσα σε ένα κράτος που είναι εξουσιαστικό και θεμελιωμένο με τη βία. Ταυτισμένο με τη βιοεξουσία, για να θυμηθούμε τον Φουκώ, εξουσιάζει αλλά δεν διαχειρίζεται.

Διαδήλωση ενάντια στην TTIP και η φτώχεια στη Γερμανία

Σχόλιο: Όπως έχουμε επισημάνει και αλλού η οικονομική και συνακόλουθα η πολιτική παγκοσμιοποίηση κάνει γοργά βήματα ολοκλήρωσης. Οι συζητήσεις για τη δημιουργία μιας τεράστιας ενιαίας αγοράς μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης μπαίνουν στο τελικό στάδιο για την πραγματοποίησή τους με οδυνηρά μελλοντικά αποτελέσματα για τα λαϊκά στρώματα της εκάστοτε χώρας αλλά και για την ίδια την οικονομική αυτοδυναμία των χωρών. Παρακάτω δημοσιεύουμε ένα άρθρο για την πολυπληθή διαδήλωση  που έλαβε χώρα στην πρωτεύουσα της Γερμανίας ενάντια σε αυτή τη συμφωνία αλλά και ένα ρεπορτάζ για την κοινωνική κατάσταση στη χώρα,δείχνοντας έτσι ότι οι αντιστάσεις των λαών δεν έχουν εξαλειφθεί εντελώς. Αν και οι διαδηλωτές είχαν αρκετά ετερόκλιτες καταβολές, με ένα μέρος της να αποτελείται από την ενσωματωμένη παγκοσμιοποιητική “Αριστερά” ,το γεγονός έχει τη σημασία του. Η “Αριστερά”  αυτή θεωρεί την TTIP συνέπεια της “κακής παγκοσμιοποίησης” που οδηγείται από “κακούς” νεοφιλελεύθερους πολιτικούς (εν αντιθέσει με τους “καλούς” πολιτικούς τύπου Τσίπρα, Βαρουφάκη κλπ) και αμφισβητεί μόνο τον νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της (σα δηλαδή να μπορούσε να είχε άλλο χαρακτήρα μια καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση), και όχι ως αποτέλεσμα της ολοένα και πιο επεκτεινόμενης διεθνοποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς, αποπροσανατολίζοντας έτσι τα θύματά της από το ποια στόχευση πρέπει να έχει ο αγώνας τους.

Το οικονομικό ΝΑΤΟ

Η ΤΤΙΡ δεν είναι απλά μία εμπορική συμφωνία των δύο ηπείρων, αλλά η προσπάθεια της απόλυτης κυριαρχίας της Δύσης στον πλανήτη – πίσω της δε ευρίσκεται η «ελίτ των ελίτ», στην οποία ανήκουν τα πολυεθνικά μεγαθήρια και οι ισχυρότερες τράπεζες.

Η διατλαντική συμφωνία TTIP, στην εγκληματικότητα της οποίας έχουμε αναφερθεί πολλές φορές (άρθρο), έδειξε για μία ακόμη φορά το «πρόσωπο» της – όταν μεταφέρθηκαν τα έγγραφα στο Βερολίνο, με την προϋπόθεση να έχουν ελάχιστοι πρόσβαση στην ανάγνωση τους, καθώς επίσης με την απαγόρευση να (μη) γίνουν γνωστά στους Γερμανούς βουλευτές! Στα πλαίσια αυτά, το παράδειγμα της Ουρουγουάης που ακολουθεί, ίσως βοηθήσει καλύτερα στην κατανόηση των κινδύνων που εμπεριέχει:

Αναλυτικότερα, όταν διαπιστώθηκε στη χώρα πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι πέθαιναν από το κάπνισμα, αποφασίσθηκε δημοκρατικά από τη Βουλή η προσπάθεια μείωσης του, μέσω της αναγραφής στα πακέτα των τσιγάρων, των κινδύνων για την υγεία – όπως άλλωστε συμβαίνει και στην Ελλάδα.

Διατλαντική Συμφωνία TTIP: Προς μια Ευρωατλαντική Δικτατορία των Αγορών;

Η Ατλαντική απάντηση στα σχέδια της Ευρασίας, πέραν των εξελίξεων στο Ουκρανικό, λέγεται TTIP (Trans-Atlantic Trade and Investment Partnership, δηλαδή Διατλαντική Συνεργασία για το Εμπόριο και τις Επενδύσεις). Πρόκειται για μια διμερή συνθήκη απορρύθμισης των αγορών, κατά τα κανονιστικά πρότυπα που προωθούν οι ΗΠΑ το δικό τους μοντέλο παγκοσμιοποίησης, η οποία αποσκοπεί στο να άρει κάθε είδους περιορισμό (εργασιακό, περιβαλλοντικό, διατροφικό, φορολογικό, τραπεζικό) κατά την εξωχώρια δραστηριότητα των μεγάλων επιχειρήσεων σε ΗΠΑ και Ε.Ε.