Ανδρέα ζεις, εσύ τους μπερδεύεις

Του Τάσου Παππά

Αποχώρησε από τη ζωή το 1996. Παραμένει όμως δημοφιλής και πολιτικά ζωντανός. Την κληρονομιά του (τις καλές πλευρές της) διεκδικούν και το κόμμα που ίδρυσε, το ΠΑΣΟΚ, και το κόμμα που υποστηρίζει ότι αυτό είναι σήμερα ο κορμός της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης. Ο λόγος για τον Ανδρέα Παπανδρέου με τους φανατικούς οπαδούς και τους φανατικούς εχθρούς.

Οι φίλοι του θεωρούν πως άλλαξε την Ελλάδα, οι αντίπαλοί του πιστεύουν ότι είναι υπεύθυνος για πολλές από τις κακοδαιμονίες που ταλαιπωρούν τη χώρα. Μεροληπτικοί οι πρώτοι, ιδιοτελείς οι δεύτεροι. Οι πιο ψύχραιμοι λένε ότι αστόχησε στο πεπρωμένο του. Οι ιστορικοί είναι δίβουλοι. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πάντως και με διάφορες αφορμές η δημόσια συζήτηση θα επικεντρώνεται στο πρόσωπό του. Αυτό άλλωστε συμβαίνει με όλους τους ηγέτες μεγάλου βεληνεκούς σε πολλές χώρες του κόσμου που άφησαν το ίχνος τους στην Ιστορία.

Το ΠΑΣΟΚ θυμώνει κάθε φορά που ο Αλέξης Τσίπρας κάνει αναφορές στον Ανδρέα Παπανδρέου και η ηγεσία του δηλώνει ότι «δεν δικαιούστε να ομιλείτε εσείς για τον πολιτικό που με τις επιλογές του επηρέασε όσο κανένας άλλος την πορεία του τόπου την περίοδο της Μεταπολίτευσης». Από την πλευρά του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ συχνά-πυκνά θυμίζει στους υποψήφιους εταίρους του σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με προοδευτικό πρόσημο την πολεμική του Αν. Παπανδρέου εναντίον της συντηρητικής παράταξης και των παραφυάδων της, όπως και τη φράση του ότι «η Δεξιά είναι ο ιστορικός αντίπαλός μας, η Αριστερά ο δυνάμει σύμμαχός μας».

Κράτος και παρακράτος σε συνεργασία

Του Τάσου Παππά

Να δείτε που από το «δεν ήξερα, κι αν ήξερα δεν θα το επέτρεπα» του Κυριάκου Μητσοτάκη για την παρακολούθηση του τηλεφώνου του Νίκου Ανδρουλάκη και από το ήξεις αφήξεις του κυβερνητικού εκπροσώπου για το αν παρακολουθούνταν κι άλλοι πολιτικοί, κι αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο ο πρωθυπουργός δεν το γνώριζε, θα πάμε στο «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;».

Οσο τα πράγματα ζορίζουν με το σκάνδαλο των υποκλοπών τόσο η κυβέρνηση διά των λίγων υπουργών και των ελάχιστων βουλευτών θα προσπαθεί να φασκιώσει την αλήθεια, επιχειρώντας να βγάλει την ευθύνη από πάνω της και να τη ρίξει είτε σε ιδιώτες είτε σε σκοτεινά κέντρα του εσωτερικού και του εξωτερικού που θέλουν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα. Εχουν μπει στην κυκλοφορία από κυβερνητικούς αξιωματούχους και φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης οι σχετικές θεωρίες συνωμοσίας. Αυτές ως γνωστόν δεν είναι εύκολο ούτε να επιβεβαιωθούν ούτε να διαψευστούν. Τη δουλειά τους όμως την κάνουν. Δημιουργείται σύγχυση, διακινούνται φήμες, κατασκευάζονται ύποπτοι, δηλητηριάζεται το πολιτικό κλίμα.

Η περίφημη φράση «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;» αποδίδεται στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, την οποία φέρεται να είπε σε συνεργάτες του μετά τη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ, Γρηγόρη Λαμπράκη, το 1963. Τότε είχε μια βάση. Υπήρχαν το παλάτι, η αμερικανική πρεσβεία, οι ακροδεξιές ομάδες στις Ενοπλες Δυνάμεις και στα Σώματα Ασφαλείας, δηλαδή ένας παράλληλος μηχανισμός εξουσίας που λειτουργούσε με σχετική αυτονομία από την κυβέρνηση. Ωστόσο η κοινοβουλευτική Δεξιά όχι μόνον τον ανέχτηκε, αλλά τον χρησιμοποίησε για να εξοντώσει τους πολιτικούς αντιπάλους της και να εξουδετερώσει τις απειλές που προέρχονταν όχι από το ηττημένο στρατιωτικά και παράνομο ΚΚΕ, αλλά από το φιλελεύθερο Κέντρο και κυρίως από την αριστερή πτέρυγά του, τους ψηφοφόρους του οποίου αποκαλούσε συνοδοιπόρους των κομμουνιστών, τους κυνηγούσε, τους φακέλωνε, τους έβαζε να υπογράφουν πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, τους απέκλειε από το Δημόσιο. Το επίσημο κράτος και το παρακράτος συνεργάζονταν αρμονικά. Είχαν τρομάξει από την εκλογική επίδοση της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958 και από τα δημοκρατικά κινήματα που αναπτύσσονταν και απειλούσαν την πρωτοκαθεδρία τους.

Καπιταλισμός και δημοκρατία, ένα ζευγάρι σε διάσταση

Του Τάσου Παππά

Οι φτωχοί φταίνε για τη φτώχεια τους, οι άνεργοι για την αποβολή τους από την αγορά εργασίας, οι χρεωμένοι για τα χρέη τους. Οι φτωχοί δεν άρπαξαν τις ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν για να βγουν από τη μιζέρια τους. Οι άνεργοι δεν φρόντισαν να αποκτήσουν δεξιότητες ώστε να προσαρμοστούν στις νέες μορφές ευέλικτης απασχόλησης.

Οι χρεωμένοι δεν έκαναν σωστή διαχείριση των δανείων που τους μοίρασαν οι τράπεζες. Οπότε; Οι φτωχοί ας σταματήσουν να κλαίνε τη μοίρα τους και να είναι ευχαριστημένοι με τους κατώτατους μισθούς που παίρνουν, να συγχωρούν τα πεθαμένα των φιλάνθρωπων πλουσίων που τους προσφέρουν από το υστέρημά τους γιατί, παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, είναι ευσεβείς άνθρωποι και θέλουν να διαψεύσουν εκείνο το κομμουνιστικό τσιτάτο που παρεισέφρησε στο ευαγγέλιο, σύμφωνα με το οποίο είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα που ανοίγει η βελόνα, παρά ο πλούσιος να εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού.

Οι άνεργοι ας βολευτούν με τα γλίσχρα επιδόματα ανεργίας που τους χορηγούν οι γενναιόδωρες κυβερνήσεις. Οι χρεωμένοι ας πουλήσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για να σώσουν το τομάρι τους. Δεν γίνεται διαφορετικά. Αυτός είναι ο κανόνας. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Αυτή είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τις ανισότητες. Δεν μπορούμε να πάμε κόντρα στην αιώνια κανονικότητα. Πρέπει να εγκαταλείψουμε κάθε ιδέα ότι η κατάσταση μπορεί να αλλάξει. Είναι μάταιο. Η Ιστορία έχει τελειώσει. Καπιταλισμός και δημοκρατία είναι το ζευγάρι. Κι αν δυσκολεύεται το σύστημα με τη δημοκρατία, θα την καταργήσει μέχρι να συνετιστούν οι απείθαρχοι.

...Γερμανικότεροι των Γερμανών!

Του Τάσου Παππά

Και καλά οι Γερμανοί, είναι Γερμανοί, κάνουν κουμάντο στην Ευρώπη και δεν εννοούν να δεχθούν ενέργειες που κατά τη γνώμη τους παραβιάζουν τις συμφωνίες. Κι ας τις παραβιάζουν αυτοί με ωμό τρόπο και μάλιστα ατιμωρητί (για παράδειγμα, τα εμπορικά πλεονάσματα). Ποιος να τολμήσει να απαιτήσει τη συμμόρφωση τους.

Η Κομισιόν είχε ενημερωθεί για την αναστολή του μέτρου για το Φ.Π.Α στα πέντε νησιά, όπως δήλωσε ο Πιέρ Μοσκοβισί, ωστόσο το Βερολίνο την έγραψε κανονικά εκεί που δεν πιάνει μελάνι και μπλόκαρε την εκταμίευση της δόσης για μερικές μέρες, προφανώς για να στείλει το μήνυμα στους υπόδουλους ότι «όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν».

Οι υπόδουλοι όμως γιατί πανηγυρίζουν; Βλέποντας τα δηλητηριώδη πρωτοσέλιδα δεξιών (παλιών και νέων) εφημερίδων, τις χολερικές αναρτήσεις ιστοσελίδων και ακούγοντας τους «ανεξάρτητους» δημοσιολόγους που υποδύονται τους αντικειμενικούς ενώ εκλιπαρούν την ηγεσία της Ν.Δ. για μια θέση στις εκλογικές λίστες της, μου ήρθε στο μυαλό εκείνη η ...παροιμία που λέει «θέλει η ελαφρών ηθών να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει» (άλλη λέξη χρησιμοποιεί η λαϊκή γλώσσα, αλλά ας είναι). Σαν να ευχαριστήθηκαν που η Γερμανία μπλόκαρε τη δόση.

Η 17Ν, ο Γιωτόπουλος, τα ασύλληπτα... πιστόλια και ο Κουφοντίνας

Του Τάσου Παππά

Η επιστολή Γιωτόπουλου στο «Εθνος» έχει ασφαλώς μεγάλο ενδιαφέρον: για τους ιστορικούς που μελετούν την ιστορία της «17 Νοέμβρη», για τις διωκτικές αρχές, επειδή ο καταδικασμένος σε ισόβια Αλ. Γιωτόπουλος ισχυρίζεται ότι διαθέτει στοιχεία για ασύλληπτα μέλη της οργάνωσης, αλλά για και την κοινή γνώμη - τουλάχιστον εκείνο το κομμάτι της που πιστεύει ότι δεν έχουμε μάθει όλη την αλήθεια.

Στις υποθέσεις τέτοιου τύπου η περιέργεια εξάπτεται όταν εμφανίζονται άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι γνωρίζουν πρόσωπα που έχουν μείνει σκοπίμως στο απυρόβλητο. Για να δούμε τα βασικά σημεία της επιστολής του Αλ. Γιωτόπουλου και τα ερωτήματα που δημιουργούνται:

«13 Απαντήσεις», Μια συζήτηση με τον Τάσο Παππά

Περιεχόμενα

Πρόλογος: Κοινωνική διαπάλη και (η) τραγικότητα (Γιώργος Σταματόπουλος)
Εισαγωγή (Τάσος Παππάς)
1. «Πάλι τα ίδια θα 'κανα»
2. «Το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό»
3. «Η διάβαση του Ρουβίκωνα έχει πάντα προσωπικό κόστος»
4. «Άλλο οι αποσταμένοι και άλλο οι αποστάτες»
5. «Πολύμορφη δράση για να πληγεί το δόγμα της αδυναμίας»
6. «Όποτε η Αριστερά συμφιλιώθηκε με τη Δεξιά εμείς χάσαμε»
7. «Καπιταλισμός και Δημοκρατία είναι έννοιες ασύμβατες»
8. «Να θυμίσουμε τον Μαρξ: Η αποθάρρυνση της εργατικής τάξης είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη συμφορά από τον χαμό οποιουδήποτε αριθμού ηγετών»
9. «Τα σχέδια καμιά φορά μένουν στα χαρτιά»
10. «Σκοπός μας είναι και τα μέσα μας»
11. «Ποινικοί -πολιτικοί: Ίδια η φυλακή - άλλη η ταυτότητα των πολιτικών κρατουμένων»
12. «Μια συμβολή παλιών γκεβαρικών στους νέους κύκλους»
13. «Τίποτα δεν πάει χαμένο - Όλα συνεχίζονται»

Ανάρτηση από: http://anupotaktos.blogspot.gr

Άλλο Αργεντινή, άλλο Βενεζουέλα

Του Τάσου Παππά

Οι αντιλαϊκιστές όλου του κόσμου (φυσικά και οι εγχώριοι) παρακολουθούν με μεγάλη αγωνία τα γεγονότα στη Βενεζουέλα. Τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχουν αναδεικνύουν τις δυσκολίες, διεκτραγωδούν την κατάσταση και δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό τους για τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και τη διαδικασία συλλογής υπογραφών ώστε να γίνει δημοψήφισμα και να φύγει ο Μαδούρο. 

Άλλος ένας κρίκος της αριστερής αλυσίδας στη Λατινική Αμερική είναι έτοιμος να σπάσει. Το τι θα ακολουθήσει αν έρθουν στα πράγματα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που διοικούνται από πολυεκατομμυριούχους οι οποίοι έχουν στενές σχέσεις (πιο στενές δεν γίνεται) με την Ουάσιγκτον μπορούμε να το προβλέψουμε, αν κρίνουμε απ' αυτό που συμβαίνει τούτη την ώρα στην Αργεντινή. 

Αριστερός για βρόμικες δουλειές

Του Τάσου Παππά

Θα ήταν προτιμότερο η κυβερνητική σταθερότητα να περάσει μέσα από μια συμφωνία, έναν συμβιβασμό ανάμεσα στον συνασπισμό που κέρδισε τις εκλογές (σ.σ. τα κόμματα της Δεξιάς) και στο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Δεν έχω την εντύπωση ότι οι δυνάμεις στα αριστερά των σοσιαλιστών (σ.σ. το Μπλόκο και το Κομμουνιστικό Κόμμα) μπορούν να διασφαλίσουν τη σταθερότητα που είναι απαραίτητη ώστε η Πορτογαλία να τηρήσει τις δεσμεύσεις της απέναντι στους διεθνείς πιστωτές της και να προσελκύσει περισσότερες ξένες επενδύσεις

Ποιος μπορεί να έχει κάνει αυτή τη δήλωση; Ο πρόεδρος των βιομηχάνων της Πορτογαλίας; Λογική εικασία, αλλά δεν πρόκειται γι’ αυτόν. Ο κεντρικός τραπεζίτης της χώρας; Φυσιολογικό ποντάρισμα, αλλά ούτε αυτός είναι ο δράστης. Μήπως κάποιος κορυφαίος Ευρωπαίος αξιωματούχος που τρέμει στο ενδεχόμενο να σχηματίσουν κυβέρνηση στην Πορτογαλία οι σοσιαλιστές, οι ριζοσπάστες της Αριστεράς και οι κομμουνιστές (οι αριθμοί πάντως βγαίνουν) και να απειληθεί το λεγόμενο «πορτογαλικό θαύμα»;

Η Αριστερά απέναντι σε κρίσιμα διλήμματα

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκασμένος να διαλέξει: θα προσπαθήσει να κάνει ό,τι μπορεί στο δεδομένο περιβάλλον ή θα αφήσει τη Δεξιά να επιστρέψει για να κάνει ό,τι θέλει | ICONPRESS/ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΤΟΥΝΤΟΥΜΗΣ

Του Τάσου Παππά

Προ ημερών ήταν στην Αθήνα ο γνωστός Γάλλος συγγραφέας αστυνομικών με πολιτικές προεκτάσεις μυθιστορημάτων, Ζιλ Βενσάν.

Απαντώντας στην ερώτηση της Π. Σπίνου «γιατί στο βιβλίο σας (σ.σ. «Το φιλί του θανάτου”, εκδόσεις Καστανιώτης) παρουσιάζετε την Αριστερά διαπλεκόμενη και διεφθαρμένη, ενώ η κυρίαρχη αντίληψη είναι ότι η Αριστερά είναι δίκαιη και ηθική» ο Βενσάν δίνει την εξής απάντηση: «Υπάρχουν αριστεροί πριν και αριστεροί μετά την ανάληψη της εξουσίας. Αρχικά οι σοσιαλιστές φαντάζονται πως θα πλάσουν έναν καινούργιο κόσμο, ωστόσο όταν ανεβαίνουν στην εξουσία παρασύρονται, διαβρώνονται, το χρήμα τούς διαφθείρει. Γι’ αυτό επινοήθηκε η σοσιαλδημοκρατία, για να πιστεύει ο λαός πως είναι Αριστερά, ενώ δεν είναι». 

Η αβλαβής Αριστερά θύμωσε

Του Τάσου Παππά

Θορυβήθηκε ένα κομμάτι της ευρωπαϊκής Αριστεράς και ορισμένοι εγχώριοι δημοσιολόγοι και πολιτικοί που αυτοπροσδιορίζονται ως κεντροαριστεροί με την επιλογή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαστεί με τους ΑΝ.ΕΛΛ. Αναρωτιούνται τι κοινό έχουν ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς και ένα κόμμα που έχει στο εσωτερικό του απόψεις αντισημιτικές, ομοφοβικές και εθνικιστικές. Πράγματι, στους ΑΝ.ΕΛΛ. υπάρχουν τέτοιου είδους αντιλήψεις που βρίσκονται στον αντίποδα του ιδεολογικού σύμπαντος της Αριστεράς. Πράγματι, η συνύπαρξη μοιάζει προβληματική και ενδεχομένως να δημιουργηθούν προβλήματα κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης. Ωστόσο, προκύπτουν ορισμένα ερωτήματα. Υπήρχαν άλλες επιλογές για τον ΣΥΡΙΖΑ; Νομίζω, δύο. Να οδηγήσει ξανά τη χώρα σε εκλογές ή να συμπράξει με κάποιο άλλο κόμμα. Αυτοί που σήμερα τον κατηγορούν και εδώ και στο εξωτερικό πώς θα αντιδρούσαν άραγε αν στήνονταν ξανά κάλπες; Δεν χρειάζεται να διαθέτεις αχαλίνωτη φαντασία για να το προβλέψεις. Θα εγκαλούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ για ανεύθυνη στάση που θα είχε αποτέλεσμα την εμπλοκή της χώρας σ’ έναν φαύλο κύκλο πολιτικής αστάθειας και οικονομικής αβεβαιότητας. Αλλωστε, ήταν αυτοί που προεκλογικά είχαν δηλώσει ότι η χώρα δεν θα αντέξει νέες εκλογές.

«Η λαϊκή κινητοποίηση είναι το μεγάλο έλλειμμα και το μεγάλο ζητούμενο»

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας μιλάει για τον Χριστόδουλο Ξηρό, τις φυλακές υψίστης ασφαλείας, το δολοφονικό χτύπημα στο Παρίσι και τις εκλογές.

Του Τάσου Παππά

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, που πρόσφατα μεταφέρθηκε στον Δομοκό, στις φυλακές υψίστης ασφαλείας, μιλάει για τον Χριστόδουλο Ξηρό -την απόδραση, τη σύλληψη, αλλά και τη στάση του την περίοδο της εξάρθρωσης της 17Ν-, το δολοφονικό χτύπημα στο Παρίσι («ήταν ενέργειες εκδίκησης, πράξεις αναντίρρητης αγριότητας»), για τον εισαγγελέα Διώτη που παραπέμπεται σε δίκη με βαριές κατηγορίες («δεν είμαι από εκείνους που χαμογελούν ειρωνικά όταν οδηγείται κάποιος στη φυλακή, αν και δεν πιστεύω ότι θα καταλήξει εκεί») και για τις εκλογές.

• Η υπόθεση του Χριστόδουλου Ξηρού, έτσι όπως εξελίχθηκε από τη στιγμή της απόδρασης μέχρι τη στιγμή της σύλληψης, ποιον έβλαψε και ποιον ωφέλησε;