πάρχουν πολλά ζητήματα σε ένα πολύπλοκο σκηνικό, που περιλαμβάνει εσωτερικές κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις σε κάθε ξεχωριστή χώρα. Και στη δική μας, όπου είναι πολλές, πυκνές, βαριές, συνεχόμενες –σε ρυθμό ενός διαρκούς σοκ– για περίπου 13 χρόνια τώρα, κι όπου έχουμε αξιοσημείωτα «πειράματα» ή «πρωτοπορίες». Δείτε το σχετικό σημείωμα του Ιταλού πανεπιστημιακού Αντρέα Τζοκ στη σελίδα 15, που δείχνει πώς μας «βλέπουν», πώς «λειτουργούμε» ως παράδειγμα προς εξαγωγή σε άλλες χώρες, αλλά και τι τεράστιο έλλειμμα ουσιαστικής πληροφόρησης υπάρχει για το τι γίνεται σε κάθε χώρα. Για παράδειγμα, έχουμε μια πολύ θολή ιδέα για το τι γίνεται αυτή τη στιγμή στα Βαλκάνια, ή στην Ιταλία. Αντίθετα μαθαίνουμε απίθανες λεπτομέρειες για τη ζωή ή τις προτιμήσεις του κ. Κασσελάκη…
Πέρα όμως από τις εσωτερικές κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις και τις «ατζέντες» που τρέχουν οι εκπρόσωποι του «ακραίου κέντρου» σε κάθε χώρα (δεξιοί, κεντρώοι, σοσιαλιστές, αριστεροί οπαδοί της παγκοσμιοποίησης), υπάρχουν και εντείνονται σε πολύ επικίνδυνο βαθμό τα αποκαλούμενα γεωπολιτικά ζητήματα, οι νέοι διεθνείς και περιφερειακοί συσχετισμοί, οι προσπάθειες των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε. να διατηρήσουν με κάθε μέσο τις αμφισβητούμενες θέσεις τους και να ανακόψουν την τεράστια κρίση που τις διατρέχει. Και παράλληλα με τις προσπάθειες νέων ισχυρών κέντρων που αναδύονται (Κίνα, Ινδία, Ρωσία κ.λπ.), έχουμε την εμφάνιση επεκτατικών περιφερειακών δυνάμεων όπως η Τουρκία, που νοιώθει ότι είναι η «χρυσή στιγμή» για να δυναμώσει την ισχύ της, να μετατραπεί σε μια μεγάλη διεθνή δύναμη, με παρουσία όχι μόνο στη Ν.Α. Μεσόγειο αλλά σε 3 ηπείρους συνολικά.
