Σκέψεις της ΚΟΕ για το νέο πολιτικό σκηνικό

Μετά και τη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, διαμορφώνεται ένα νέο πολιτικό σκηνικό, τα βασικά χαρακτηριστικά του οποίου είχαν προσδιοριστεί σε μεγάλο βαθμό από τις κάλπες της 21ης Μαΐου. [Η ΚΟΕ είχε περιγράψει ορισμένα από αυτά, με την ανακοίνωσή της με τίτλο «Αυτό που συνέβη κι αυτό που λείπει», αλλά και με ομιλία στην εκδήλωση της εφημερίδας Δρόμος με θέμα «Εκλογές 2023: Νέο πολιτικό τοπίο και βαθύτερες ανάγκες»]

Στις εκλογές της 25ης Ιουνίου επιβεβαιώθηκαν ακόμα περισσότερο οι τάσεις και τα στοιχεία που συνθέτουν το νέο πολιτικό τοπίο με τρεις διαφορές που πρέπει να τονίσουμε: Πρώτο, το εύρος της αποχής (ψήφισαν περίπου 700.000 λιγότεροι από ότι πριν 1 μήνα). Δεύτερο, την ακόμα μεγαλύτερη πτώση της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, Μερα25 και μικρότερα κόμματα). Τρίτο, την είσοδο στη Βουλή του κόμματος Σπαρτιάτες, το οποίο δεν είχε εμφανιστεί στις πρώτες εκλογές. Ακόμα, καταγράφηκε το «παράδοξο» να προκύπτει με απλή αναλογική 5κομματική Βουλή και με ενισχυμένη αναλογική 8κομματική, αφού κατόρθωσαν να εισέλθουν και άλλα δύο κόμματα (Νίκη και Πλεύση Ελευθερίας) που είχαν ήδη από τις προηγούμενες εκλογές πλησιάσει το 3%.

Η ανισορροπία που προέκυψε στο πολιτικό σύστημα με τον συσχετισμό που ανέδειξαν οι πρώτες κάλπες ανάμεσα στα δύο πρώτα κόμματα (40%-20%), αλλά και η δυσαρμονία ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία, οδήγησαν σε μια τάση-προσπάθεια να μην αποκτήσει η Ν.Δ. ακόμα μεγαλύτερη ισχύ εντός του πολιτικού συστήματος και γίνει ανεξέλεγκτη και την προτίμηση μεγάλου μέρους των εκλογέων προς τα μικρότερα κόμματα και την αποχή.

Αλλά ας στρέψουμε την προσοχή μας σε ορισμένα ποιοτικά στοιχεία που σχετίζονται με το νέο πολιτικό σκηνικό. Όσα ακολουθούν δεν έχουν τόσο τη δομή μιας κλασικής ανακοίνωσης, αλλά περισσότερο αποτελούν σημεία «ζύμωσης» και μιας προσπάθειας γενικότερου προσανατολισμού.

Με τα μάτια και το μυαλό στην επόμενη μέρα

7 μέρες πριν τις εκλογές, η γνώμη της ΚΟΕ 

Σε λίγες μέρες οι άνω των 17 ετών πολίτες της χώρας θα κληθούν να ψηφίσουν, και ένα μεγάλο μέρος τους θα βρεθεί μέσα στο παραβάν για να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα (ενώ ένα άλλο μέρος, για διάφορους λόγους, δεν θα ψηφίσει καθόλου). Οι εκλογές διεξάγονται ενώ είναι μεγάλη η κρίση εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα, και το αποτέλεσμά τους θα το επιβεβαιώσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα θα υποστούν απώλειες τόσο σε ψήφους όσο και σε ποσοστά σε σχέση με το 2019. Η σημαντική φθορά της Ν.Δ. φαίνεται και από τις σπασμωδικές κινήσεις του Μαξίμου σε μια σειρά μέτωπα: από την κατάρτιση του ψηφοδελτίου Επικρατείας και την πρόδηλη ανασφάλεια για τις μετεκλογικές εξελίξεις, έως τις μεθοδεύσεις για αποκλεισμό άλλων δεξιών ψηφοδελτίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, αδυνατεί να ξεφορτωθεί την αναξιοπιστία του, που επιτάθηκε αφού δεν άσκησε ουσιαστική αντιπολίτευση. Δεν δείχνει να έχει ρεύμα υπέρ του, και όσα υπόσχεται δεν πείθουν. Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη, τέλος, με το μάλλον αυτοκτονικό σύνθημα «θα συνεργαστώ με όποιον βγει πρώτος», ενδιαφέρεται απλά να συμμετέχει σε οποιαδήποτε κυβέρνηση τυχόν προκύψει… Τούτες τις ώρες θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας ορισμένες σκέψεις-εκτιμήσεις ουσίας:

Σκέψη πρώτη: Βρισκόμαστε μπροστά σε εκλογές που γίνονται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη «στιγμή» των τελευταίων δεκαετιών, σχεδόν ολόκληρης της μεταπολίτευσης. Όχι επειδή θα έρθει μια «αλλαγή» ή θα επιλεγεί η «σταθερότητα», αλλά επειδή την επόμενη των εκλογών –όπως όλοι οι δυναμικοί παράγοντες προαναγγέλλουν– θα έχουμε εξελίξεις στο Αιγαίο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ήδη προετοιμάζεται το κλίμα για την επιβολή διευθετήσεων στο πνεύμα της συμφωνίας των Πρεσπών. Οι «Πρέσπες του Αιγαίου» είναι επί θύραις, και τα τρία συστημικά κόμματα –αλλά και άλλα, συμπεριλαμβανομένης ολόκληρης της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής ή μη– τηρούν αξιοπρόσεκτη σιωπή γύρω από αυτό το κρίσιμο θέμα. Σαν να έχουν αποδεχθεί πως έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν να αποφευχθούν παραχωρήσεις κυριαρχίας και ότι είναι αναγκαία η αμερικανοΝΑΤΟϊκή ομπρέλα, με ό,τι αυτή προστάζει για την επόμενη μέρα. Σαν να είναι ο Μπλίνκεν πρώτος στο Επικρατείας του πολιτικού συστήματος και η ΕΚΤ και ο Στουρνάρας στη δεύτερη θέση… Η προεκλογική αντιπαράθεση ανάμεσα στα κόμματα, και ιδιαίτερα ανάμεσα σε Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ, η παροχολογία και οι υποσχέσεις, τα ιδιαίτερα ταξίματα κ.λπ., είναι όλα εντός του συναινετικού πλαισίου που έχει ήδη οριστεί. Οι κυβερνήσεις συνεργασίας θα το υπηρετήσουν πιστά (και το ξέρουν όλοι), και η όποια «αντιπολίτευση» δεν θέτει επ’ ουδενί θέμα ειδικού καθεστώτος που έχει επιβληθεί στη χώρα. Απλά ενδιαφέρονται για τα ποσοστά και τις έδρες σε μια Βουλή, και για τη διαιώνιση της υπάρχουσας κατάστασης.

ΟΥΣΤ 2.0 – Δεν μετράμε ψήφους, μετράμε ζωές

Τις τελευταίες μέρες ζούμε την προσπάθεια που κάνει σύσσωμο το πολιτικό σύστημα να μπει στη γωνία και να καπελωθεί η ορμητική παρουσία της κοινωνίας στα πολιτικά πράγματα μετά το έγκλημα στα Τέμπη. Σε πλήρη συνεννόηση, και παρά τους μικροκομματικούς καβγάδες, επιδιώκουν την επιστροφή στην «ομαλότητα» για να γίνουν εκλογές σε «ήπιο κλίμα», μετρώντας πολιτικό κόστος και ψήφους και πώς θα πλασαριστούν καλύτερα εντός του απαξιωμένου πολιτικού συστήματος.

Κανείς τους δεν θέλει να ακούσει όσα ψιθυρίζουν πενθώντας ή φωνάζουν οργισμένα στα σχολεία, στους δρόμους και τις πλατείες, στα γήπεδα, ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα μέρη και τα πιο μικρά νησιά της χώρας, όσα έθεσαν με το ξέσπασμά τους οι νέοι και ο λαός που κινητοποιήθηκε:

Πρώτον. Την προοπτική που έχει σε αυτή τη χώρα η νέα γενιά. Όσοι και όσες ήταν μικρά παιδιά όταν η χώρα έμπαινε στη μνημονιακή στρούγκα, έχουν ζήσει σε μια χώρα με ειδικό καθεστώς, με πετσοκομμένη τη δημοκρατία και την ελευθερία, με φτωχοποίηση, μετανάστευση στο εξωτερικό και εγκλεισμούς κάθε είδους. Και τώρα βγάζουν μια κραυγή αγωνίας για την πραγματικότητα που τους προσφέρεται.

Να μην κυρωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών

Ανακοίνωση της ΚΟΕ για το Μακεδονικό

1. Η Συμφωνία των Πρεσπών, πριν καν κυρωθεί, επιβεβαιώνει πως όχι μόνο αποτελεί μια ολέθρια παραχώρηση με όσα προνοεί, αλλά επίσης ότι ανοίγει έναν ανεμοστρόβιλο παραπέρα διεκδικήσεων που πλέον, με εφαλτήριο τη Συμφωνία, κλιμακώνονται σε όλα τα μέτωπα. Η Ελλάδα μέσα από την Συμφωνία των Πρεσπών δεν χάνει μόνο όσα παραχώρησε, αλλά ανοίγει το δρόμο για να τα χάσει όλα.

Εκτός αυτών, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου γενικότερα στα Βαλκάνια, καθόσον αναγνωρίζει περαιτέρω τον ρόλο των Επικυρίαρχων (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Γερμανία) ως πρωταρχικό. Η περιοχή μετατρέπεται σε επίκεντρο γεωπολιτικής θύελλας. Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι όντως «πρότυπο», όπως ισχυρίζεται ο Τσίπρας. Όχι όμως για την επίλυση των διαφορών, αλλά για να ξαναγίνουν τα Βαλκάνια πυριτιδαποθήκη.

Πως υποδεχτήκαμε την Λέιλα Χάλεντ!

Του Χριστόφορου Τριαντάφυλλου

Η ΚΟΕ με το φεστιβάλ της, το Resistance Festival, θα έδινε την δυνατότητα στους Αθηναίους να αντικρίσουν μία πολύ μεγάλη προσωπικότητα της Παλαιστινιακής αντίστασης, την Λέιλα Χάλνετ και αυτή με την σειρά της να βάλει κάποια πράγματα στην θέση τους. Παρ'όλες τις πιέσεις και τις απειλές από τους Σιωνιστές οι διοργανωτές κατάφεραν και έκαναν πραγματικότητα κάτι που μέχρι τώρα φαινόταν ανέφικτο.

ΚΟΕ: Από "Τσιπροφρουροί" τώρα καλούν σε αποχή από τις φοιτητικές εκλογές

Του Παναγιώτη Κάτσικα

Σε 2 άρθρα που είχα γράψει το 2013 με τίτλο "Παρακολουθώντας τη μετάλλαξη: ΣΥΡΙΖΑ-ΚΟΕ" και οι "διακοσμητές της μετάλλαξης' κάποιος Γ.Παπαϊωάννου είχε σπεύσει να ανταπαντήσει περι προβοκάτσιας. Λίγες μέρες μετά απάντησε και ο Γιώργος Τσίπρας στα δύο κείμενα όπου με είχε χαρακτηρίσει  ειρωνικά ως "γίγαντα της σκέψης". Να σημειώσουμε αρχικά πως ο Γιώργος Τσίπρας τώρα βρίσκεται στον ΣΥΡΙΖΑ διορισμένος σε κάποια κυβερνητική θέση μαζί και με άλλα στελέχη της ΚΟΕ όπως ο κ. Καραμάνος.
Τι έγραφε τότε το ένα από τα δύο κείμενα για την ΚΟΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ: «Εδώ και αρκετό καιρό το σύνθημα για έξοδο από την ευρωζώνη δεν είναι πλέον στις προτεραιότητες και τις άμεσες διεκδικήσεις της ΚΟΕ», αναφέρεται σε ανακοίνωση της συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή αφίσα με το λογότυπό της που προβάλει την έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία, όπως διευκρινίζεται είχε εκδοθεί το 2010. 

Ανεξαρτησία, Δημοκρατία, Χειραφέτηση: Ο δρόμος για την Ελευθερία στη χώρα μας

Έχουμε τονίσει ξανά πως θα «μιλάμε» μόνο όποτε έχουμε κάτι -σημαντικό κατά τη γνώμη μας- να πούμε και για αυτό καταθέτουμε τις σκέψεις και εκτιμήσεις που ακολουθούν.

1. Κυβέρνηση Τσίπρα: αποικιακός υπηρέτης των «δανειστών»
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προχωρά στην υπερψήφιση του πακέτου μέτρων 5,4 δισ. που προέβλεπε το τρίτο μνημόνιο. Η μεθόδευση είναι η γνωστή «κλεφτοκοτάδικη», δηλαδή αιφνιδιαστική και πραξικοπηματική για να εξασφαλιστούν οι επιδιωκόμενοι στόχοι. Θυμίζουμε πώς μεθοδεύτηκε τόσο η υπερψήφιση του Μνημονίου στις 14 Αυγούστου, όσο και οι πρόωρες εκλογές εξπρές στις 20 Σεπτεμβρίου. Θα πολλαπλασιαστούν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ «τύπου Χρυσοχοΐδη» που ούτε καν θα έχουν διαβάσει τι ψηφίζουν και επίλεκτα στελέχη θα σκίζουν τα ρούχα τους, αυτοεξευτελιζόμενα για τις μάχες που δίνουν υπέρ των μνημονίων. Ιστορίες που έχουμε ξαναδεί τα τελευταία έξι χρόνια.
Το επιτελείο Τσίπρα έχει κάνει την επιλογή του: Πάση θυσία «αξιολόγηση» και εφαρμογή όλων όσων ζητά το «κουαρτέτο», με αντάλλαγμα το γάντζωμα μιας ομάδας στην εξουσία. Στην ουσία, προσφέρει υπηρεσίες στο σύστημα και στο χρηματιστικό κεφάλαιο, εφαρμόζοντας την «συσσώρευση μέσω αφαίρεσης πόρων από άλλους» προς όφελος των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Η Ελλάδα έχει αποικιοποιηθεί, έχει μετατραπεί σε Μπανανία που τη ρημάζουν οι διεθνείς «προστάτες» και οι κάθε φορά τοπικοί τυχοδιώκτες-όργανά τους. Με τη στήριξη της παρασιτικής και μεταπρατικής μεγαλοαστικής τάξης που συνέδεε πάντα τα συμφέροντά της με τους κάθε λογής πάτρωνες. Μέσω ενός ρηχού κοσμοπολίτικου ευρωπαϊσμού, λανσάρεται ο μεταμοντέρνος ραγιαδισμός που εξυπηρετεί όλα όσα θέλουν οι «δυνατοί».

E, ναι λοιπόν, είσαστε στον ΣΥΡΙΖΑ»

Του Γιώργου Ρακκά* 

Με ενδιαφέρον διαβάσαμε ένα εκτεταμένο κείμενο του Ρούντι Ρινάλντι σε σχέση με τα πεπραγμένα της οργάνωσής του, της ΚΟΕ, και του Δρόμου της Αριστεράς, καθ’ όλη την περίοδο που επέλεξε να συμπορευτεί με τις «έντεκα πληγές του Φαραώ» που βρήκαν την ελληνική κοινωνία και οι οποίες ακούν στο όνομα «ΣΥΡΙΖΑ». Επιλέγουμε δε να ασχοληθούμε με αυτό όχι στο πλαίσιο κάποιου υποτιθέμενου «πολιτικού ανταγωνισμού» μεταξύ των δύο χώρων, μια και εμείς εδώ και πολλά χρόνια κινούμαστε εκτός του χώρου της επίσημης Αριστεράς – ούτε για να αποδείξουμε κάτι στους εαυτούς μας, στην ΚΟΕ, ή στους αναγνώστες, αλλά επειδή υφίστανται πολύ ουσιώδεις διαφωνίες ως προς την ερμηνεία του τι συνέβη και τι όχι, κατά τα τελευταία πέντε ή έξι χρόνια με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πράγμα που, δυστυχώς, κατέληξε να αφορά όλη την ελληνική κοινωνία, αφού κατέστρεψε τις ελπιδοφόρες προοπτικές της.

Tο επίκεντρο Ελλάδα, πιο κοντά σε μια εθνική και κοινωνική καταστροφή

Όπως έχουμε επισημάνει και σε προηγούμενες ευκαιρίες από το καλοκαίρι του 2015, η ΚΟΕ τοποθετείται δημόσια μόνο όταν κρίνει ότι έχει να πει κάτι σημαντικό. Σήμερα, σε στιγμές κρισιμότατες για το λαό μας και την Ελλάδα, αποφασίζουμε να δημοσιοποιήσουμε τα συμπεράσματα μιας εσωτερικής συζήτησης που ξεκίνησε στις αρχές Φεβρουαρίου και τώρα ολοκληρώθηκε με τη συμμετοχή μελών και φίλων της ΚΟΕ. Είναι ώρα ετοιμότητας για αντιμετώπιση δύσκολων και επικίνδυνων εξελίξεων.

Εισαγωγή
Βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη πολιτική συγκυρία. Δεν είναι μόνο το τι γίνεται με τα μνημόνια, με τα ποσοστά που έχουν τα κόμματα, με το εάν περνάνε ή όχι ένα νόμο όπως π.χ. για το ασφαλιστικό. Σήμερα η κατάσταση είναι πολύ πιο σύνθετη, καθώς τα γεωπολιτικά, εθνικά, προσφυγικά ζητήματα περιπλέκονται και αποκτούν βαρύνουσα σημασία. Δεν είναι εύκολο να διαφανούν κάποιες λύσεις. Ούτε τις έχουν οι «μεγάλοι παίκτες», ούτε όμως θα ήταν εύκολο να δρομολογηθούν από τις συστημικές δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας. Ζούμε λοιπόν ένα μεσοδιάστημα, όπου αναμένονται αποφάσεις, πρωτοβουλίες και διεργασίες.

Ναι, ήμασταν εκεί…

Ορισμένα απολογιστικά ζητήματα

Του Ρούντι Ρινάλντι

Σε προηγούμενο σημείωμα με τίτλο Σύμφωνο συμβίωσης με το σύστημα - Η αριστερά ως πρόβλημα  είχαμε υποσχεθεί μια συνέχεια, στην οποία θα αναφερόμαστε στη δική μας ιδιαίτερη συλλογικότητα μέσα στο πλαίσιο των όσων εξελίχθηκαν την κρίσιμη για τον τόπο 5ετία και πιο ειδικά μέσα στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί με τον ΣΥΡΙΖΑ κι όχι έξω από αυτόν

Κάθε επιλογή πρέπει να κρίνεται με βάση τη συγκυρία και τους όρους που έγινε και όχι μονάχα από το αποτέλεσμά της. Οι επιλογές δεν γίνονται με βάση ποια θα είναι η τελική έκβαση, διότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει στην εξής λανθασμένη επαγωγή: Αφού ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα έχει καταλήξει ένα μεταλλαγμένο μνημονιακό κεντροαριστερό κόμμα, ολόκληρη η πορεία του είναι λαθεμένη, άρα η όποια συμμετοχή σε αυτόν ήταν εξ ορισμού μεγάλο πολιτικό λάθος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως εγχείρημα πρέπει να κριθεί από το τι έδωσε και πώς συμπεριφέρθηκε στην περίοδο πριν από τα μνημόνια (2004-2010) αλλά και να εξεταστεί η στάση και ο ρόλος του στη μνημονιακή περίοδο. Στην περίοδο 2004-2010 η δράση του αφορά την πορεία και συσπείρωση δυνάμεων της Αριστεράς η οποία δοκιμάστηκε από κρίσεις, εντάσεις, μέχρι και διακοπές στη λειτουργία του. Η εμβέλειά του παρ’ ότι μικρή αρχικά, ως προς το κοινωνικό της εύρος, κατόρθωσε εντούτοις να θέσει σε κίνηση δυνάμεις που ήταν παροπλισμένες όλο το προηγούμενο διάστημα.

Ρούντι Ρινάλντι: «Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού»

Ένας, Κανένας κι ο Καθένας

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

«Υπάρχει μια διέξοδος/είπε ο παλιάτσος στο ληστή»

  

Δεν ξέρουμε αν υπάρχει άλλος λαός με τόσο μεγάλο απόθεμα παροιμιών και γνωμικών, εύστοχες οι περισσότερες από αυτές, απόσταγμα λαϊκής σοφίας αιώνων.

 Ακούγοντας ας πούμε κανείς, την ανακοίνωση του Δικτύου Σπιθών του Μ. Θεοδωράκη για «κινηματική αποχή» στις εκλογές της 20/9, μάλλον θα θυμηθεί την παροιμία με την αλεπού και τις αγουρίδες. Οι «Σπίθες», κατά την πρόσφατη πικρή ομολογία του ακούραστου Μίκη, έχουν καταντήσει «λυχνάρι». Η αποχή λοιπόν είναι ένας εύσχημος τρόπος αποφυγής της πικρής πραγματικότητας. Με παραπλήσια λογική, η «Συμμαχία Αμεσοδημοκρατών» και η «Κίνηση Πολιτών Άρδην», καλούν κι αυτές σε αποχή.

 Διαφορετική είναι η τοποθέτηση της ΚΟΕ, που καταρχήν αποφεύγει να δώσει «γραμμή» στους οπαδούς της για το τι να ψηφίσουν, κλίνοντας όμως σαφώς προς το «λευκό- άκυρο», καθώς διαπιστώνει πως ο ίδιος ο λαός κλίνει στην επιλογή του «Κανένα», άρα η επιλογή της ακουμπά στο λαϊκό αίσθημα. Ο επικεφαλής της μάλιστα, δηλώνει πως ο ίδιος θα ρίξει στην κάλπη το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, αφού γράψει επάνω μιαν καταγγελία και την υπογράψει καταλλήλως.

Δεν θα πάρει μέρος στις εκλογές η ΚΟΕ

Την απόφαση να μην «κατέβει» στις εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου τόσο με το ΣΥΡΙΖΑ, από τον οποίο έχει αποχωρήσει, όσο και με τη Λαϊκή Ενότητα, τονίζει η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ).

Στην ανακοίνωσή της η ΚΟΕ κάνει λόγο για «φήμες που κυκλοφορούν» και αποσαφηνίζει ότι δεν θα εμπλακεί στις εκλογές.

Οι δορυφόροι του Τσιπρισμού

Του Γιώργου Ρακκά

«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας οργανισμός. Το ενιαίο κόμμα έχει διασπαστεί στα τρία. Αυτοί που είναι στο Μαξίμου, η ομάδα του Λαφαζάνη και η ΚΟΕ». Αυτά δήλωσε ο Μανώλης Γλέζος, στις 18 Αυγούστου 2015 στο Mega.

Η πολεμική που έχουν αναπτύξει εκπρόσωποι αμφότερων των τάσεων, εναντίον του «Μαξίμου» και της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, δείχνουν να την επιβεβαιώνουν. Ωστόσο, αν κάτι έπρεπε να ξαναμάθουμε ως λαός αυτούς τους επτά μήνες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, είναι –ακριβώς– να μην δίνουμε και μεγάλη σημασία στο τι λέει αυτή η αριστερά, αλλά στο τι πραγματικά κάνει.

Οι κατόπιν εορτής καταγγελίες του κ. Ρούντι Ρινάλντι μάλλον δόση υποκρισίας δείχνουν

Του Θανάση Τσιριγώτη

Με κείμενό του στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας "Δρόμος", ο Ρούντι Ρινάλντι, μέλος μέχρι πρόσφατα της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, επικεφαλής εδώ και δεκαετίες της οργάνωσης ΚΟΕ (πρώην Α/συνέχεια) μιλάει μεταξύ άλλων για "πασοκοποίηση" του ΣΥΡΙΖΑ και "μετατροπή του σε αρχηγικό κόμμα με παλαιοκομματικές πρακτικές"

Σημειώνει ο Ρ. Ρινάλντι: "Αυτή η μετάλλαξη δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Η πασοκοποίηση του κόμματος, η μετατροπή του σε αρχηγικό κόμμα με παλαιοκομματικές πρακτικές, η σύνθεση της κυβέρνησης, η υποβάθμιση όλης της πολιτικής σε μια αποτυχημένη «διαπραγμάτευση» και ο τρόπος που έγινε η πλήρης συνθηκολόγηση, επιδεικνύουν έναν κυνισμό που είναι συνακόλουθο στοιχείο του κυβερνητισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ό,τι απομείνει από αυτόν ως μεταλλαγμένο κόμμα, θα σύρεται στο πολιτικό σκηνικό ως κεντροαριστερός εταίρος και θα συναγωνίζεται με μια κεντροδεξιά εκδοχή –σε πλήρη εναρμόνιση με τους μνημονιακούς ευρωκρατικούς και ευρωατλαντικούς όρους. Η μετάλλαξη ορίζει μια νέα ποιότητα και ένα σημείο χωρίς επιστροφή".

Ρούντι Ρινάλντι: Σε ένα "πραγματικό μέτωπο" έχουν αυτονότητα θέση όσοι συμμερίζονται τους στόχους του

Η ΚΟΕ δεν θέλει να γίνει οργάνωση ιδεολογικής κριτικής και καταγγελίας * Σε μια κοινή ανοιχτή προσπάθεια που θα ήταν πραγματικό μέτωπο και όχι μια στενοκομματικά καθοδηγούμενη διαδικασία, θα είχαν αυτονόητα θέση όσοι την πίστευαν και συμμερίζονταν τους στόχους της * Η ΚΟΕ εξακολουθεί να μετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ με ανανεωμένη από τις συνεδριακές αποφάσεις διαθεσιμότητα * Για το μέλλον της Ε.Ε. και του ευρώ είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς. Θα εξαρτηθεί περισσότερο από τις μεγάλες, τις πλανητικές σχέσεις παρά από ενδοευρωπαϊκούς παράγοντες.

Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Ζαγάρα

Τη μεταπολίτευση του λαού και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας θέτει ως προτεραιότητα της ΚΟΕ το ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης Ρούντι Ρινάλντι. Μιλώντας στην “Αυγή” της Κυριακής αναφέρεται στα αποτελέσματα των διαδικασιών του 3ου Συνεδρίου της ΚΟΕ, που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Γεωπονική Σχολή, και υπογραμμίζει πως η οργάνωση, μετά την εσωτερική κρίση που πέρασε, “πλέον είναι αντιμέτωπη με τα προβλήματα της ανάπτυξής της”. Ο ίδιος ισχυρίζεται πως σε ένα “πραγματικό μέτωπο και όχι μια στενοκομματικά καθοδηγούμενη διαδικασία, θα είχαν αυτονόητα θέση” και άνθρωποι, φορείς και συλλογικότητες που ανήκουν στον χώρο της λαϊκής δεξιάς. Παράλληλα τονίζει σχετικά με τη σχέση της ΚΟΕ με τον ΣΥΡΙΖΑ ότι η οργάνωση εξακολουθεί να μετέχει στο συμμαχικό σχήμα "με ανανεωμένη από τις συνεδριακές αποφάσεις, διαθεσιμότητα", ενώ για το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής λέει πως "εναπόκειται σʼ αυτούς που έχουν τον κυρίαρχο λόγο εντός του νʼ αποφασίσουν αν θέλουν τη συμμετοχή της ΚΟΕ" σε αυτό.