«Δημοκρατορία»: Η δικτατορία των democrats (Το Ιδιωτικό κατά του Δημοσίου)

Της Μαρίας Μαγγιώρου 

Ι. «Γυμνή Μετάβαση»: Μεταβήκαμε, από την Πολιτική, στο γυμνό Ιδιωτικό

Το Συνέδριο, επειδή είναι επιστημονικό και πολιτικό, κινδυνεύει και από τις επιστημονικές και από τις πολιτικές προκαταλήψεις. Από τη μια μεριά, ο θετικισμός αντικαθιστά την κοινωνική αλήθεια με εμπειριστικά δεδομένα και από την άλλη, ο πραγματισμός την αντικαθιστά με βεβαιότητες δομής. Έτσι, λόγω «ορθολογικότητας», τα κοινωνικο-πολιτικά φαινόμενα παραμένουν αόρατα. Επιπλέον, ο στόχος του Συνεδρίου για «τεκμηρίωση» δεν μας γλυτώνει από την αντίληψη της ιστορίας ως «προόδου». Αναμένεται λοιπόν να αναπαραχθεί η κυρίαρχη-συστημική θέση περί «κρίσης της πολιτικής» σαν να περνάνε απλώς κρίση οι θεσμοί και περί «λαϊκισμού» σαν να είναι δικτατορία η «δημόσια σφαίρα» (η πολιτική εξουσία) και δημοκρατία η «ιδιωτική σφαίρα» (η αγορά).
Δεδομένου ότι τα ιστορικο-κοινωνικά πισωγυρίσματα και προπαντός ο θάνατος αποτελούν ταμπού για τη Δύση, η λέξη κρίση πάει κι έρχεται σαν να μην αφορά το σημείο που δείχνει προς ένα πιθανό τέλος. Κρίση της πολιτικής είχαμε όταν μιλούσαμε για διαπλοκή, σήμερα, η άλωση του Δημόσιου από το Ιδιωτικό έχει ολοκληρωθεί. Κρίση είχαμε όταν υψώθηκε το πολεμικό λάβαρο που έγραφε «δεν υπάρχει κοινωνία», σήμερα, απλώς δεν υπάρχει «κοινωνικό κράτος».
Επίσης, κρίση δικαιοσύνης είχαμε στο ξεκίνημα της παγκοσμιοποίησης, τότε που το «κράτος δικαίου» άρχισε να ξηλώνεται για να μπει τέλος στους κανονισμούς που αφορούσαν το Ιδιωτικό (deregulation), για να ισχύει μόνο το «εθελοντικό δίκαιο» (softlaw). Τελικά, έληξε η συναίνεση του 17ου αιώνα, με την οποία καθιερώθηκε το «σύστημα Κρατών» της διεθνούς κοινότητας, με αποτέλεσμα να καταλυθεί το διεθνές δίκαιο και η «γεωπολιτική» να καταστήσει γεωγραφικούς χώρους τις χώρες. Αλλά και σε εθνικό επίπεδο έληξε ο ιστορικός συμβιβασμός του 19ου αιώνα, ο οποίος επέτρεψε την ύπαρξη των Εθνών-Κρατών. Δεν υπάρχει κυβερνητική εξουσία χωρίς κράτος, η «διακυβέρνηση» είναι ιδιωτική εξουσία για τα ιδιωτικά συμφέροντα, δεν είναι πολιτική εξουσία για τα συμφέροντα του λαού.
Η δικτατορία του Ιδιωτικού χρησιμοποιεί τους πολιτικούς θεσμούς έχοντας καταστήσει τη «διακυβέρνηση» έναν τύπο mafiamanagement. Εμείς όμως συνεχίσουμε να νομίζουμε πως δεν αλλάζει το νόημα με την αλλαγή της λέξης, όπως νομίζουμε ότι είναι κοινωνία των πολιτών η ιδιωτική civilsociety των ΜΚΟ.
Κρίση πολιτικής είχαμε όταν η «σφαίρα του Ιδιωτικού» πάλευε να ξεφορτωθεί τη «σφαίρα του Δημοσίου» μαζί με τη δορυφορική της «σφαίρα της Κοινωνίας». Αφής στιγμής η Πολιτική και η Κοινωνία εξαερώθηκαν, βιώνουμε την απώλειά τους, όχι την κρίση τους. Κρίση θεσμών είχαμε κατά το πέρασμα στη μεταβιομηχανική κοινωνία. Πάει καιρός που οι τράπεζες μεταμορφώθηκαν, από ιδρύματα/θεσμούς για την «κοινωνική ανάπτυξη», σε χρηματοπιστωτικό καζίνο. Το ίδιο το κράτος δεν υπηρετεί πια την κοινωνία αλλά τον τζόγο των αγορών. Οι κυβερνήσεις έγιναν υπηρετριούλες της Αγοράς, του Ιδιωτικού.

«Oι Χριστιανοί και η θεότητα της Αγοράς»

«Οι Χριστιανοί ενώπιον της καινοφανούς θεότητας των αγορών και τις αξίες / αξιώσεις της».

Με αυτό το θέμα η «Χριστιανική», σε συνεργασία με τη Μητρόπολη Περιστερίου, οργανώνει Ημερίδα, 

την Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2025, στις 6:00 μ.μ. 

Η Ημερίδα θα γίνει στο Αμφιθέατρο του Επισκοπείου της Ι. Μ. Περιστερίου, Χαλκοκονδύλη 29 και Εθνικής Αντιστάσεως (πρόσβαση από τη στάση μετρό Άγιος Αντώνιος – με το λεωφορείο 823 Αγ. Αντώνιος-Αγ. Βασίλειος, στάση της οδού Αγαθηνού).

Ομιλητές ο Θανάσης Ν. Παπαθανασίου, ο Κώστας Καμαριάρης και π. Ευάγγελος Παπανικολάου.

Η Ημερίδα στοχεύει να απομυθοποιήσει την κυριότερη θεότητα του σήμερα, την ελεύθερη αγορά, την αγορά παραδομένη, με άλλα λόγια, στο τραπεζικό-τοκογλυφικό κεφάλαιο. Θυμίζουμε ότι ο τόκος και τα κέρδη του είναι με έμφαση κατακριτέα από τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας.

Γιατί η ύδρευση δεν μπορεί να παρέχεται από τον ιδιωτικό τομέα

Του Κώστα Μελά

Το τελευταίο διάστημα διαβάζουμε πως διάφορα μέρη της Ελλάδος βρίσκονται αντιμέτωπα με λειψυδρία. Δήμοι στην Μαγνησία κάνουν έκκληση για τον περιορισμό της χρήσης νερού, ενώ δεν υπάρχει σταγόνα σε πέντε οικισμούς στην Αλόννησο και στην Σέριφο, όπου εξαντλούνται τα αποθέματα. Η ύδρευση είναι μεγάλο πρόβλημα και σε άλλες περιοχές της ΕΕ, όπως η Σικελία.

Από την εποχή του Adam Smith, η ύδρευση θεωρείται εξαίρεση σε σχέση με τη θεωρία του “αόρατου χεριού” και της γενικής άποψης περί ανωτερότητας των ανταγωνιστικών υποδειγμάτων. Πολλές και διαφορετικές ήταν οι αιτίες που πιστοποιούσαν «την αποτυχία της αγοράς». Ήταν αδύνατον να υποστηριχθεί ότι αυτό το αγαθό μπορούσε να προμηθεύεται στην αγορά, μέσω των μηχανισμών της.

Οι πρώτες προσπάθειες των ιδιωτών να πραγματοποιήσουν συστήματα διανομής του νερού σε κατοικίες σε αστικές περιοχές, πολύ γρήγορα επιβεβαίωσαν τα παραπάνω. Έδειξαν την οικονομική αδυναμία της ιδιωτικής επιχείρησης να αντέξει τα οικονομικά κόστη αυτής της δραστηριότητας. Αυτό επιβεβαιώθηκε περισσότερο, όταν η διανομή χρειάστηκε να επεκταθεί σε όλη την επικράτεια.

Παρόλα αυτά, οι υπηρεσίες ύδρευσης, όπως και οι υπόλοιπες υπηρεσίες, έγιναν αντικείμενο μιας βαθιάς ανάλυσης με στόχο την κατανόηση της δυναμικής της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα. Σε αυτή την κατεύθυνση έσπρωξε τόσο το ακαδημαϊκό ενδιαφέρον, όσο και το πρακτικό ενδιαφέρον που στηριζόταν σε ιδεολογικές βάσεις, όπως στην περίπτωση των ιδιωτικοποιήσεων στην Αγγλία και την Ουαλία.

Επίσης, σημαντικό ρόλο έπαιξε και το γαλλικό υπόδειγμα, στο οποίο συνυπήρχαν ο δημόσιος και ό ιδιωτικός τομέας στη διαχείριση των υπηρεσιών ύδρευσης. Ακόμη, οδήγησε σε αυτή την κατεύθυνση η προσπάθεια να βρεθεί εναλλακτικός τρόπος χρηματοδότησης του τομέα. Κι αυτό, επειδή η χρηματοδότηση κάθε χρόνο γινόταν και πιο δύσκολη. Στηριζόταν στη δημόσια διαχείριση και σ’ ένα γενικό φόρο. Μια ευρεία βιβλιογραφία δημιουργήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες σε μια προσπάθεια εμβάθυνσης των προβλημάτων του τομέα. Από αυτές τις μελέτες επιβεβαιώθηκε η άποψη του Adam Smith ότι ο τομέας της ύδρευσης δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το κράτος.

Οι αγρότες στα μπλόκα – προειδοποίηση για νέο Κίλελερ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση καταστρέφει τους αγρότες, τους ψαράδες, κάθε μικρο-επαγγελματία και τα λαϊκά στρώματα συνολικά

Ποιος δεν ξέρει πλέον ότι το τι παράγουμε, το πόσο αγοράζουμε, το πόσο πουλάμε, το ρυθμίζουν οι δήθεν «ανοικτές αγορές» της ΕΕ ;

Ποιος δεν ξέρει πλέον ότι στην Ελλάδα έκλεισαν χιλιάδες εργοστάσια και επιχειρήσεις προς όφελος των Πολυεθνικών;

Ποιος δεν ξέρει ότι ο διαρκώς συρρικνούμενος αγροτικός τομέας αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες τόσο του ελληνικού λαού (με αποτέλεσμα να εισάγουμε σχεδόν τα πάντα), όσο και τις ανάγκες των ίδιων των αγροτών;

Ποιος δεν ξέρει ότι πληρώνουμε το τίμημα για να τροφοδοτούμε αδιάκοπα με όπλα την κυβέρνηση-μαριονέτα του Ζελένσκι, στον πόλεμο που έστησε η Δύση για να παγιδέψει και να υποτάξει τη Ρωσία (που δεν ήταν μέσα στο «μαντρί»), αλλά και κάθε αντιστεκόμενο;

Ποιος δεν ξέρει ότι η Ελλάδα κατάντησε σταδιακά να μην παράγει σχεδόν τίποτα και ότι στηριζόμαστε πλέον σχεδόν μόνον στον τουρισμό (δηλαδή έναν τομέα που εξαρτιέται απόλυτα από αστάθμητους παράγοντες όχι μόνο οικονομικούς –όπως βέβαια κάθε καπιταλιστικός τομέας– αλλά και κλιματικούς και πολιτικούς), γινόμενοι μία χώρα χωρίς μέλλον, εάν αυτό συνδυαστεί με την εντεινόμενη υπογεννητικότητα και το άνοιγμα των συνόρων σε μετανάστες κ.λπ., όπως επιβάλλει η ΕΕ;

Τα αφεντικά του ΣΕΒ και της ΕΕ διατάζουν και ο Άδωνις εκτελεί

Καθώς το άκρως αντεργατικό νομοσχέδιο του Άδωνι έχει πάρει την προδιαγεγραμμένη πορεία του για ψήφιση και εφαρμογή, καλό είναι να θυμηθούμε πώς, πότε και από ποιους διατυπώθηκαν, με ακριβή και συγκεκριμένο τρόπο, τα όσα περιέχονται στο νομοσχέδιο, το οποίο ουσιαστικά αποτελεί αντίγραφό τους. Και ότι ήταν απλώς εν αναμονή για την κατάλληλη συγκυρία, που συνέπεσε με τον «κατάλληλο» υπουργό Εργασίας, με αυτό το άκρως νεοφιλελεύθερο, νεοφασιστικό και βαθιά ρατσιστικό προφίλ, λειτουργώντας ως ένα cyborg των αφεντικών, για την νομοθέτησή τους. Γιατί η εφαρμογή τους έχει αρχίσει εδώ και πολύ καιρό αποτελώντας τη νέα πραγματικότητα στο πεδίο της αγοράς εργασίας στην οποία ζούμε.

Photo: Konstantinos Tsakalidis / SOOC

Του Θεόδωρου Μεγαλοοικονόμου

Είναι όλα στην επίσημη προγραμματική διακήρυξη του ΣΕΒ, στην ημερίδα που είχε οργανώσει στις 24 Οκτωβρίου 2017, με θέμα «Το μέλλον της εργασίας μετά το Μνημόνιο». Στόχος της ημερίδας ήταν, σύμφωνα με τον ΣΕΒ, «να γίνει καταγραφή των νέων μορφών απασχόλησης» και στη συνέχεια «να υπάρξει συναίνεση ότι η πρόσβαση σε όλες τις μορφές απασχόλησης θα είναι ανοιχτή προκειμένου να καταπολεμηθεί η ανεργία, ότι παράλληλα θα διασφαλιστούν αξιοπρεπείς όροι και συνθήκες εργασίας για όλους και θα προχωρήσει ο εκσυγχρονισμός των καθεστώτων κοινωνικής ασφάλισης». Για τον ΣΕΒ αυτό είχε να κάνει με την ανάγκη «κυβέρνηση, κοινωνικοί εταίροι και φορείς της αγοράς ν΄ αναγνωρίσουν την αναγκαιότητα της ύπαρξης πολλαπλών εργασιακών καθεστώτων, ως μια νέα κομβικής σημασίας συνιστώσα των αγορών εργασίας» (υπογρ. δική μας).

Σύμφωνα, λοιπόν, με τις διατυπώσεις του ΣΕΒ, στις νέες μορφές απασχόλησης περιλαμβάνονται οι συμβάσεις εργασίας με πληθοπορισμό (crowdwork), οι συμβάσεις απασχόλησης «μηδενικών ωρών» (zero hours contracts), οι συμβάσεις σύντομης διάρκειας (short term contracts), προσωρινής εργασίας ή εργασίας κατά παραγγελία (on demand work), οι «μικροσυμβάσεις» (mini jobs), η εργασία ανά χαρτοφυλάκια (portfolio work), η εργασία βάσει δελτίου/κουπονιών (voucher-based work), διάφορες μορφές τηλεργασίας και κινητής εργασίας με χρήση εφαρμογών και νέων τεχνολογιών, οι συμβάσεις αστικού δικαίου (σύμβαση έργου, σύμβαση ανεξαρτήτων υπηρεσιών) και οι συμβάσεις επιμερισμού θέσεων εργασίας (job sharing).

Ο Γ. Στουρνάρας φανέρωσε τις προγραμματικές δηλώσεις της επόμενης κυβέρνησης

Του Παύλου Δερμενάκη

Η περίοδος των υποσχέσεων προς κάθε κατεύθυνση από τους τρεις βασικούς μονομάχους της εξουσίας ή μέρους της εξουσίας ολοκληρώθηκε. Αύριο θα έχουμε το εκλογικό αποτέλεσμα και την τελική κατάταξη των τριών. Η επόμενη μέρα έχει συγκεκριμένη ατζέντα στη διαμόρφωση της οποίας όλοι τους έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Η ατζέντα προβλέπει τρεις βασικές υποχρεώσεις-απαιτήσεις, ανεξάρτητα ποιος θα θεωρηθεί νικητής των εκλογών, ποια και με ποιους θα είναι η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί: 1) την επενδυτική βαθμίδα, για να μπορούν να ανακυκλώνουν με σχετικά μεγαλύτερη ευκολία το δημόσιο χρέος, 2) την τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων της Ε.Ε. σε συνδυασμό με τις μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας, που κάνουν ακόμα πιο επαχθείς τους όρους των δημοσιονομικών κανόνων και 3) την απρόσκοπτη πραγματοποίηση της πράσινης και ψηφιακής μετάβασης, ανεξάρτητα από τις πραγματικές ανάγκες της χώρας, για να υπηρετηθούν οι ευρωπαϊκοί (γερμανικοί) στόχοι και να «τσιμπήσουν» κάτι από τις σχετικές χρηματοδοτήσεις και οι «δικοί» μας.

Οι στόχοι αυτοί και οι συνακόλουθες πιέσεις, άμεσα με τις υποδείξεις των αρμοδίων και έμμεσα με την επίκληση των κινδύνων για τιμωρία από τις αγορές, καθοδηγούν το πολιτικό σκηνικό της επομένης των εκλογών ανεξάρτητα από τα ποσοστά των τριών. Τα ποσοστά θα παίζουν ρόλο κύρια στις εσωτερικές τους διαδικασίες, για τα αναγκαία πλασαρίσματα διαφόρων. Το κεντρικά ζητούμενα με τις πιέσεις και την καθορισμένη ατζέντα θα είναι α) ο σχηματισμός κυβέρνησης, που θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τις «αγορές» και τους «θεσμούς», καθώς στο κοινοβουλευτικό επίπεδο τα θέματα αυτά όπως έδειξε η μνημονιακή περίοδος λύνονται με «εύκολους τρόπους» και β) οι προγραμματικές της θέσεις που θα υπηρετούν την προαναφερθείσα ατζέντα και θα «ξεχνούν» ή θα μεταφέρουν στο μέλλον τις ποικίλες υποσχέσεις που έχουν δοθεί.

Η Γαλλία σε σταυροδρόμι

Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ (ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ)

H Γαλλία σε σταυροδρόμι

«Η γαλλική κοινωνία δεν είναι διαιρεμένη ανάμεσα στους πεφωτισμένους υποστηρικτές της προόδου και στους αμόρφωτους εχθρούς της. Το πραγματικό σχίσμα βρίσκεται ανάμεσα στους νικητές της παγκοσμιοποίησης, ή τουλάχιστον σε εκείνους που έχουν τα μέσα να προστατευτούν από περιστασιακές ατυχίες, και στους χαμένους της παγκοσμιοποίησης, οι οποίοι δεν έχουν καμία δύναμη να αντισταθούν στην αμείλικτη επέλασή της.»

– Christophe Guilluy (Κριστόφ Γκιλουί)

Το φάντασμα της καθολικής λαϊκής εξέγερσης, από τη στιγμή που ο Γαλλικός λαός εισέβαλε με τόση ορμή στη δημόσια σφαίρα, άρχισε να στοιχειώνει και πάλι τη γαλλική και την υπερεθνική ελίτ. Έπειτα από πάνω από δύο εβδομάδες διαδηλώσεων, συγκρούσεων και οδοφραγμάτων στην πρωτεύουσα και στην επαρχία της Γαλλίας, η «επιστροφή του νόμου και της τάξης», όσο κι αν θα το επιθυμούσε ο Μακρόν αλλά και τα συνδικάτα (που δεν μπορούν πλέον να ελέγξουν την αυθόρμητη πολιτική δράση), αποτελεί ένα όνειρο θερινής νυκτός. Το ταξικό ρήγμα ανάμεσα σε εκείνους που επωφελούνται και στηρίζουν τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και σε αυτούς που μάχονται εναντίον της, έχει γίνει ξεκάθαρο.

Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο και η κοινωνική κατάσταση

Η αφορμή για την όξυνση της κοινωνικής πάλης ήταν το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που προωθεί ο πρώην μεγα-τραπεζίτης και νυν πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, το οποίο σκοπεύει να αυξήσει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64. Κι αυτό διότι, όπως είπε στην τηλεοπτική συνέντευξη της περασμένης εβδομάδας, «αυτό είναι απαραίτητο» για τη βιωσιμότητα του συστήματος.

Γιατί είναι πιθανό ένα κραχ πληρωμών – Ο επιδοτούμενος καπιταλισμός

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ είχα γράψει ένα σαρκαστικό κείμενο με τίτλο «Αλέξη, τι θες να πληρώνουμε τις τράπεζες ή την εφορία;» γιατί και τα δύο μαζί δεν γινόταν. Έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι επέλεξαν τότε να πληρώνουν την εφορία, γιατί θεωρούσαν λογικό να παγώσουν ή να διαγραφούν τα χρέη προς τις τράπεζες. Κάπως έτσι βγήκαμε δημοσιονομικά από τα μνημόνια τις χρεοκοπίας του 2009, αλλά τα κοκκινισμένα δάνεια πήγαν στο θεό και μετά πουλήθηκαν μπιρ παρά στους servicers που τώρα έχουν δρομολογήσει τσουνάμι πλειστηριασμών, την στιγμή που είμαστε ενώπιον ενός κραχ πληρωμών, που δεν έχει προηγούμενο.

Στην πραγματικότητα, σήμερα ο εγκλωβισμός των νοικοκυριών μοιάζει με εκείνον της δεκαετίας της χρεοκοπίας και μάλλον είναι χειρότερος, αφού ο πληθωρισμός θα κρατήσει δέκα χρόνια, όπως λένε οι σοφοί του χρηματο-οικονομικού συστήματος. Που σημαίνει ότι δεν θα μείνει τίποτε όρθιο! Συνεπώς, τα νοικοκυριά θα βρεθούν και πάλι στην ανάγκη για μια πιο σκληρή ιεράρχηση των δαπανών τους.

Με τον επίσημο πληθωρισμό στο 12% και τον “πληθωρισμό διατροφής” στο 25% +, με τις δόσεις των δανείων να αυξάνουν λόγω των επιτοκίων, με το ηλεκτρικό και τη θέρμανση στα ύψη, η ιεράρχηση των δαπανών μοιάζει μάταιη. Η διατροφή θα υποβαθμισθεί ποιοτικά και ποσοτικά στο “καλάθι του φτωχού” που καθυστέρησε υπόπτως, έτσι ώστε να δοθεί η δυνατότητα στους παραγωγούς και στους λιανοπωλητές να κάνουν αυξήσεις προοπτικής και μετά να κλειδώσει ο Άδωνης το καλάθι. Μετά τη διατροφή είναι το νοίκι και το ηλεκτρικό. Η θέρμανση θα εξελιχθεί σε είδος πολυτελείας.

“Δεξιότερα Κουροπάτκιν…”

Η σημερινή εικόνα θα μπορούσε τηλεγραφικά να περιγραφεί, ως: δικτατορία των "αγορών", επικυριαρχία μιας διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας, πολλαπλασιασμός της κοινωνικής αδικίας και ανισότητας, απαξίωση της εργασίας και του Κοινωνικού κράτους

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Όπως έχω επισημάνει κι΄άλλη φορά, τα τελευταία χρόνια έχουμε μια “στροφή” του εκκρεμούς προς τα Δεξιά. Για έναν προσεχτικό παρατηρητή, αυτό συμβαίνει τόσο στην σύνολη Δύση, όσο και στην Χώρα μας. (Δέστε για παράδειγμα πόσες πολιτικές κινήσεις/ σχηματισμοί υπάρχουν αυτή την στιγμή στα ΔΕΞΙΑ της παραδοσιακής/ νεο-φιλελεύθερης δεξιάς “Νέας Δημοκρατίας”).

Την περίοδο των Επαναστάσεων, από την Γαλλική έως αυτή των Μπολσεβίκων στην μετέπειτα ΕΣΣΔ, είχαμε μια Ριζοσπαστικοποίηση προς τα Αριστερά. Παράλληλα δηλαδή με το ισχύον από τότε συμπέρασμα ότι “η Επανάσταση τρώει τα παιδιά της”, είχαμε το πέρασμα από τους Γιρονδίνους στους Ιακωβίνους, (Γαλλική Επανάσταση), από τους Μενσεβίκους στους Μπολσεβίκους (στην Οκτωβριανή). Τώρα, η Ριζοσπαστικοποίηση γίνεται προς τα Δεξιά: (όλο και) λιγότερη ¨Κοινωνία”, όλο και περισσότερη (ασύδοτη) “αγορά”.

Μεταξύ αφελών, φανατικών και απατεώνων

Του Γιώργου Παπαδόπουλου - Τετράδη

Για τους υπέρμαχους της τάχα ελεύθερης αγοράς, για χάρη της οποίας η ΕΕ εγκατάλειψε το φτηνό ρωσικό καύσιμο, με συμβόλαια και ρήτρα, προκειμένου να αγοράζει μέσω του ανταγωνισμού (δηλαδή αντί για 30$ την ΚW το αέριο 190$ και αντί 40$ το πετρέλαιο, 95$!), ο ΟΠΕΚ αποφάσισε να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου κατά 2 εκ. βαρέλια ημερησίως!

Για να καταλάβει και ο πλέον αφελής, υποτίθεται ότι οι κανόνες της αγοράς λένε πως όταν υπάρχουν μεγάλα αποθέματα για προσφορά οι τιμές πέφτουν. Η παγκόσμια παραγωγή και τα αποθέματα πετρελαίου είναι πολλαπλάσια της ζήτησης, όχι μόνο τώρα, αλλά διαχρονικά. Αλλά τα αποθέματα και η παραγωγή δεν ακολουθούν τη ζήτηση αλλά δύο άλλους παράγοντες: Την κερδοσκοπία και τα στρατηγικά παιχνίδια των κρατών. Πού είναι οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού; Στη φαντασία των φανατικών.

Επιπλέον, τώρα που η ζήτηση των ευρωπαίων για καύσιμα από την "ελεύθερη αγορά" αυξήθηκε πώς διάβολο αποφάσισε ο ΟΠΕΚ να μειώσει την παραγωγή αντί να την αυξήσει για να αντιμετωπίσει και εκμεταλλευτεί τη ζήτηση; Πώς διάβολο γίνεται να μην υπακούει το πετρέλαιο και το αέριο στους κασόνες της αγοράς είναι ένα μυστήριο.

Εκτός αν δεν υπάρχουν κανόνες αγοράς, αλλά σκέτη κερδοσκοπία από κράτη, εταιρίες και κεφάλαια. Οπότε, εγείρεται το ερώτημα, γιατί η ΕΕ και οι κυβερνήσεις των κρατών μελών εγκατέλειψαν τη φτηνή πηγή κίνησης των πάντων και έριξαν τους πολίτες στα νύχια της κερδοσκοπίας; Αλλά, και το δεύτερο: Πώς διάβολο τα κράτη με τους νόμους, που είναι πανίσχυροι, και τους ελέγχους, δεν μπορούν να πολεμήσουν την κερδοσκοπία; Γιατί, δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι συμμετέχουν σ' αυτήν ή ότι είναι υποχείρια της. Ε;

ΠΗΓΗ: Γιώργου Παπαδόπουλου - Τετράδηfb

Ανάρτηση από: geromorias.blogspot.com

Χαμηλοί μισθοί + ανεργία= πενιχρές συντάξεις (Η αριθμητική της φτώχειας)

Ασφαλιστικό... συμβόλαιο για συντάξεις πείνας, υπογράφουν οι εργαζόμενοι (κυρίως στον ιδιωτικό τομέα)

Του Δημήτρη Κωστάκου

Ασφαλιστικό… συμβόλαιο για συντάξεις πείνας, υπογράφουν οι εργαζόμενοι (κυρίως στον ιδιωτικό τομέα).

Μπορεί ο τρόπος υπολογισμού που εισήγαγε η μνημονιακή νομοθεσία να οδηγεί σε μειωμένες συντάξεις, όμως η παγίδα βρίσκεται αλλού και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη δημιουργία φτωχών εργαζομένων, οι οποίοι θα εξελιχθούν σε φτωχούς συνταξιούχους.

Ένα δρομολόγιο του… εξπρές της μιζέριας που δεν συνειδητοποιούν όλοι.

Μια προσεκτική ανάγνωση των στοιχείων του πληροφοριακού συστήματος «ΗΛΙΟΣ» σχετικά με τις συντάξεις Σεπτεμβρίου, οδηγεί στη διαπίστωση ότι αποτυπώνουν μέση διαφορά μεταξύ των συντάξεων του Δημοσίου και του Ιδιωτικού τομέα, της τάξεως των 360 ευρώ!

Όπως εκτιμάται, η διαφορά αυτή οφείλεται στις εργασιακές σχέσεις που επικρατούν στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίες έχουν ως χαρακτηριστικό στοιχείο τη συμπίεση αποδοχών, την ελαστικοποίηση της απασχόλησης, τα αλλεπάλληλα διαστήματα ανεργίας, αλλά και την αδήλωτη εργασία.

Τα στελέχη της αγοράς

Διαπλοκή...

Να τα βάλουμε κάτω να καταλάβεις τι κορόιδο είσαι... 120 εκατομμύρια είναι πολλά λεφτά, με 120 μύρια παίρνεις 48 εκατομμύρια πιτόγυρα και ταϊζεις 32.877 ανθρώπους από τέσσερα πιτόγυρα τη μέρα για έναν χρόνο...

Το ποσό το κάνω σε πιτόγυρα για να έχουμε εικόνα των μεγεθών, θα μπορούσα να το κάνω αγέννητα λεωφορεία ή ΜΕΘ, ή νοσοκομεία όπως έλεγε ο Χατζηδάκης ότι θα κάνει με τα χρήματα που εξοικονομήθηκαν όταν πουλήθηκε η Ολυμπιακή...

Αυτά τα λεφτά λοιπόν, τα 120 μύρια, εμείς τα δίνουμε τώρα και παίρνουμε warrants... Πρόσεξε, όχι μετοχές όπως παίρνουν τα υπόλοιπα κράτη που διασώζουν τις αεροπορικές εταιρίες τους, πράγμα λογικό, αλλά το δικαίωμα να πάρουμε μετοχές, τις οποίες για να τις πάρουμε θα πρέπει να ξαναπληρώσουμε...

Μάχη της Κρήτης και η “εσωτερική σοφία των αγορών”

Του Γιάννη Ραμουτσάκη 

Γνώρισα τον Barton Biggs στα τέλη του 2007. Για μέρες μετρούσα ανάποδα, περιμένοντας τη “στιγμή”… Ο μεγάλος “Stratega” της  Morgan Stanley, ήταν ένας ζωντανός θρύλος στη Wall Street.  Άνθρωπος με τεράστια  Παιδεία, αλλά και χαρακτήρα, είχε γίνει διάσημος για τα πολλά επιτυχημένα “call” στις αγορές (την ανοδική τάση από το 82’, την Ιαπωνική φούσκα του 1990, καθώς και εκείνη του 2000), και για κάποια άλλα, λιγότερο ακριβή…

Εχοντας ολοκληρώσει τον 30ετή κύκλο του, στη μεγάλη επενδυτική τράπεζα, ήταν πια, ένας εξίσου διάσημος Hedge fund manager, κάνοντας το όνειρο του πραγματικότητα:  Να περάσει από την ανάλυση και τη στρατηγική, στο “πεδίο της δράσης”…

Συνοδευόμενος απο παλαιούς συνεργάτες στη Morgan Stanley, θα μιλούσε σε ενα “κλειστό” κύκλο “ταλαντούχων” νέων και ίσως “ψάρευε” και κάποιους για το fund του…

Ελληνικό προτεκτοράτο: Από τον κορωνοϊό στον τουρισμό και τούμπαλιν

Ανακοίνωση Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης (ΜΕΚΕΑ) / Grexit.gr

Στην προηγούμενη ανακοίνωσή μας τονίζαμε πόσο επικίνδυνη είναι η πανδημία του κορωνοϊού, ιδιαίτερα όσον αφορά την ταχύτητα διασποράς και μετάδοσης, που την καθιστά στην ουσία την πρώτη πανδημία στην εποχή της Νέας Διεθνούς Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, αλλά και τη μεγαλύτερη πανδημία στην ανθρωπινή Ιστορία. Και αυτό τόσο λόγω του επιθετικού είδους του ιού που προέκυψε στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποιητικής «ανάπτυξης» όσο και της ταχύτητας επέκτασής του, που οφείλεται βασικά στους θεσμούς των «ανοιχτών και ελεύθερων αγορών» της Παγκοσμιοποίησης, οι οποίοι συνετέλεσαν αποφασιστικά στην ταχύτητα διάδοσής του πρωτίστως βέβαια στα δυτικά μητροπολιτικά κέντρα –που έχουν ήδη καθιερώσει πολύ πυκνούς οικονομικούς δεσμούς με όλα τα υπόλοιπα κράτη για τη μαζική μετακίνηση εμπορευμάτων, εργασίας και κεφαλαίου, συνιστώντας τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης– και εν συνεχεία στην περιφέρεια της ΝΔΤ (Βραζιλία, Ινδία κ.λπ.), όπου σήμερα ο κορωνοϊός θερίζει…

Ποια στερεότυπα κατέρρευσαν;

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

«Πόσα στερεότυπα δεν κατέρρευσαν αυτούς τους μήνες; Ο Έλληνας, που κάποιοι έλεγαν ότι σκέφτεται ατομικά, έγινε συνειδητό μέρος μιας συλλογικής προσπάθειας. Και το κράτος, που συχνά προκαλούσε εύλογα παράπονα, όταν χρειάστηκε έγινε ασπίδα προστασίας μας». Τάδε έφη Κυρ. Μητσοτάκης, στο νιοστό μαγνητοσκοπημένο μήνυμα της πανδημικής μας εποχής.

Παρότι κι αυτή η ατάκα είναι ήδη ένα κανονικό στερεότυπο, οφείλω να αναγνωρίσω ότι οι σεναριογράφοι, λογογράφοι, αγιογράφοι, επικοινωνιολόγοι και διαφημιστές του Μαξίμου έχουν επιτύχει ένα μικρό θαύμα: να μεταμορφώσουν τον κυβερνητικό θίασο από το αλαζονικό, επιθετικό, αρπακτικό και αδίστακτο συνονθύλευμα του πρώτου μετεκλογικού εξαμήνου σε μια στοργική, τρυφερή, προστατευτική αγκαλιά για όλους. Πατερναλιστική, αυστηρή, αυταρχική, κατασταλτική, ακόμη και βίαιη όπου και όταν χρειάζεται, αλλά τελικά ευρύχωρη και ζεστή.

Έτσι, μπράβο! Σκοτώστε την ελπίδα!

Του Κώστα Γιαννιώτη

Και τι δεν έφερε στην επιφάνεια αυτή η... «πανδημία»!

Από τη μια κατάφερε να αποδείξει ότι το καραγκιοζιλίκι του νεοφιλελευθερισμού, που ήθελε τις αγορές να... αυτορρυθμίζονται και να γιατρεύουν πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, ήταν μια σαπουνόφουσκα που στο πρώτο χτύπημα του ιού της γρίπης έσκασε με πάταγο, αφήνοντας ξεβράκωτους τους ζηλωτές του.

Ενεοί και πανικόβλητοι έτρεξαν να χωθούν κάτω από τα φτερά του κρατικού μηχανισμού υγειονομικής φροντίδας, ξεχνώντας τα λιβανιστήρια προς την ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη και τις κατάρες τους προς τον αντίστοιχο κρατικό φορέα, τον οποίο είχαν φροντίσει να ξεδοντιάσουν μεθοδικά, μια δεκαετία τώρα.

Άρχισαν να στήνουν βωμούς λατρείας στο δημόσιο σύστημα υγείας και να «χειροκροτούν» αυτούς που μέχρι χθες έφτυναν.

Έκλεισαν στη φυλακή την κοινωνία για να μη φανεί το ξεβράκωμά τους και κατέστησαν τους πολίτες υπεύθυνους για τη μοίρα τους!

Υποσχέθηκαν να δώσουν πνοή ζωής στο δημόσιο σύστημα υγείας και μόλις άρχισε να αποδίδει η τιτάνια και η -μέχρι αυτοθυσίας- πάλη των υγειονομικών του δημοσίου, τους αντάμειψαν προσφέροντας με απλοχεριά τα εκατομμύρια... στον ιδιωτικό τομέα και αφήνοντας στο έλεος της μοίρας τους τους χιλιάδες ήρωες του δημόσιου τομέα!!

Πως οι κοινωνίες κατέληξαν όμηροι των Αγορών – Η ιδιοποίηση του κράτους - slpress.gr

Πως οι κοινωνίες κατέληξαν όμηροι των Αγορών – Η ιδιοποίηση του κράτους - slpress.gr: Η παγοσμιοποίηση επί της ουσίας είναι η ιδιοποίηση του κράτους από το κεφάλαιο. Μέσω αυτού κατέστησε τις κοινωνίες ομήρους των λεγόμενων Αγορών.

Η αλήθεια της ΚΟΥΒΑΣ δεν φιμώνεται - δεν μπλοκάρεται

Του Βαγγέλη Γονατά

Ο ιός του ηθικού πλεονεκτήματος της Κούβας διαπερνά τον πλανήτη και ισοπεδώνει τα συντρίμμια  νεοφιλελεύθερων αφηγημάτων και αυταπατών δεκαετιών. Τα ιδεολογήματα των "αυτο-ρυθμίσεων της ελεύθερης αγοράς", του "άχρηστου κρατικού συστήματος υγείας", των υποτιθέμενων ατομικών ελευθεριών - επιλογών στο κέρδος, κ.α., πήγαν περίπατο σε μια νύχτα. 

Για λίγο, επικράτησε σιωπή και αμηχανία στους ιδεολογικούς διεκπεραιωτές οι οποίοι μεταμορφώθηκαν στους "φανατικότερους υποστηρικτές" των Εθνικών Συστημάτων Υγείας και του Κράτους Πρόνοιας !

Μέχρι που μίλησε το αφεντικό: H κυβέρνηση των ΗΠΑ συνέστησε στις ζαλισμένες από τον ιό κυβερνήσεις να “ξανασκεφτούν“ την ιατρική συνεργασία με την Κούβα και υπενθύμισε με πολύ πρακτικούς τρόπους ότι ο αποκλεισμός και ο οικονομικός πόλεμος συνεχίζεται σε “όλο τον άξονα του κακού”: Κούβα, Βενεζουέλα, Νικαράγουα, Συρία, Iράν, Β.Κορέα  και φυσικά Κίνα, Ρωσία, κ.α.

O πρόεδρος των φτωχών Πέπε Μουχίκα μιλάει από την καραντίνα (video)

Ο πρώην πρόεδρος της Ουρουγουάης, Πέπε Μουχίκα, αναδεικνύει την πολιτική διάσταση της πανδημίας, σε συνέντευξή του, την οποία μπορείτε να δείτε με ελληνικούς υπότιτλους.

«Δεν είναι ότι δεν ξέρουμε τι είναι το σωστό, είναι ότι δεν το κάνουμε» λέει ο Μουχίκα και προσθέτει:

«Το πρόβλημα είναι πολιτικό».

«Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχουν μέσα. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχουν πόροι. Επίσης είναι ψέμα ότι όλα είναι αδύνατα».

«Όχι. Η ανθρωπότητα ποτέ δεν είχε τόσους πόρους, τόσες δυνατότητες και τόσο κεφάλαιο. Επομένως, ποτέ η ανθρωπότητα δεν ήταν τόσο ανεύθυνη».