Του Δημήτρη Γιαννάτου
Μια άλλη σκέψη για την αποτέφρωση, σύντομα, καθώς θα επακολουθήσει εκτενέστερο άρθρο - Υ.Γ σε ατομικιστικό επίπεδο, εννοείται ας επιλέγει ο καθείς ότι θέλει (περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, θα πουν οι...."σοφοί" δικαιωματιστές!!!)
Προσωπικά, σκέφτομαι το θέμα στο πλαίσιο της κοινωνικής φιλοσοφίας και οντολογίας, όταν φαίνεται ότι η καύση, αρχίζει να αυξάνεται, τελευταία και στην Ελλάδα.
[Η προτίμηση για καύση στις δυτικές κοινωνίες μπορεί να διαβαστεί ως σύμπτωμα της κρίσης του δυτικού νεωτερικού και μετανεωτερικού παραδείγματος: Στη μετανεωτερικότητα: Το υποκείμενο είναι ναρκισσιστικό, αυτοεπιτηρούμενο, ατομοκεντρικό (Byung-Chul Han).
Η συλλογική μνήμη αποδυναμώνεται, ενώ οι παραδοσιακοί κοινωνικοί δεσμοί χάνουν το βάρος τους.
Ο θάνατος γίνεται ατομική υπόθεση, χωρίς κοινωνική ή εθνική διάσταση: η καύση αντικατοπτρίζει σε συμβολικό επίπεδο, αυτή την πλήρη εξατομίκευση. Η αποδαφικοποίηση και η εκκοσμίκευση οδηγούν σε μια εσωτερικευμένη βιοπολιτική: το άτομο γίνεται «διαχειριστής» του δικού του θανάτου και της μνήμης που αφήνει πίσω του, σκόνη στον αέρα. Μια μνήμη χωρίς χώρο, παρά μόνο στάχτη. Κατά την αρχαία οντολογία, το σώμα είναι ο χώρος που κατοικεί το Όν. Τώρα ο χώρος γίνεται ηθελημένα και τραυματικά, στάχτη. Παρανάλωμα, του πυρός. Αντανακλά τη μετανεωτερική κρίση του υποκειμένου: αποσύνδεση από το συλλογικό και από τον τόπο.
Η καύση ως σύμπτωμα κρίσης
Η αυξημένη προτίμηση για καύση στις δυτικές κοινωνίες παραπέμπει σε μια ατομική εκδοχή του "ολοκαυτώματος", ενός ηθελημένου ατομικού ολοκαυτώματος, ως επιλογή και γούστο για την βιομηχανοποιημένη εξαφάνιση σώματος και ίχνους μνήμης, σε... μεταμοντέρνα κρεματόρια. Το μετανεωτερικό υποκείμενο αναλαμβάνει την πλήρη εσωτερίκευση της βιοπολιτικής, εφαρμόζοντας στον εαυτό του ένα ολοκαύτωμα που άλλοτε εκφράστηκε βίαια και συλλογικά, ενάντια σε έναν ολόκληρο λαό και έθνος, από μια ολοκληρωτική βιοεξουσία. Ας το κάνω μόνος μου, πια : "Η κρίση μου, ας γίνει μόδα και γούστο μου. Σιγά, μην περνάω κρίση. Η αποτέφρωση είναι εξέλιξη, πρόοδος, κλπ, κλπ, κλπ".
Στην ατομική βιοπολιτική: το άτομο αυτοδιαχειρίζεται τον θάνατο και την μνήμη, χωρίς συλλογικό πλαίσιο. Η μνήμη και η ταυτότητα γίνονται άχρηστα ή δυσβάσταχτα βάρη. Η καύση των νεκρών ως σύμπτωμα, δεν είναι απλά μια πρακτική επιλογή αλλά είναι μια πολιτική και υπαρξιακή δήλωση : «δεν ανήκω πια πουθενά».
