«Τα μνημόνια θα εξαφανίσουν την Ελλάδα»- Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Ο «λογαριασμός» των μνημονίων δεν βγαίνει για την Ελλάδα… Το γνωρίζαμε από τη στιγμή που μας επιβλήθηκαν, το ζούμε με όλο και χειρότερο τρόπο όσο τα χρόνια περνούν… Παρόλα αυτά όποιος τολμά να θέτει στο τραπέζι των συζητήσεων οποιαδήποτε εναλλακτική πρόταση για αλλαγή πορείας της χώρας σε όλα τα επίπεδα, δέχεται ακόμη λυσσαλέες επιθέσεις, χαρακτηρίζεται αυτομάτως «δραχμιστής» και παραδίδεται στις «ομάδες αλήθειας» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για τα περαιτέρω…

Αρκετά Πια !- Η Ελλάδα που σε κάνει να ζητάς συγγνώμη που ζεις

Του Βαγγέλη Ξανθάκη *

Υπάρχει μια λέξη που δεν λέγεται στα τηλεοπτικά στούντιο, δεν χωράει στα γραφήματα των οικονομολόγων και δεν εμφανίζεται στις κυβερνητικές ανακοινώσεις για «ανάπτυξη» και «επενδύσεις».

Είναι η λέξη που ψιθυρίζεται στις οικογένειες τα βράδια, όταν τελειώνει ο μήνας πριν τελειώσουν τα χρήματα.

Δεν αντέχουμε άλλο.

Αυτό το άρθρο είναι γι’ αυτή τη λέξη.

Η αριθμητική της εξαθλίωσης

Ας μιλήσουμε με αριθμούς, επειδή οι αριθμοί δεν έχουν κομματική ταυτότητα.

Ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα αγγίζει τα 830 ευρώ μικτά,χωρίς κρατήσεις.

Στο χέρι, 709,29.

Ένα ενοίκιο στην Αθήνα για ένα μέτριο διαμέρισμα 600-800 ευρώ.

Μόνο με το ενοίκιο τελείωσαν τα χρήματα!

Λογαριασμός ρεύματος 100-170 ευρώ τον μήνα, επειδή η ενέργεια στην Ελλάδα έχει γίνει πολυτέλεια.

Σούπερ μάρκετ ό,τι απομένει. Που συνήθως ποτέ δεν φτάνει.

Κάντε την πράξη μόνοι σας. Βγαίνει αρνητικό.

Κι όμως κάθε μήνα εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες κάνουν αυτή την πράξη και προσπαθούν να βγουν θετική  κόβοντας από το φαγητό, από τη θέρμανση, από τα φάρμακα, από τα όνειρα των παιδιών τους.

Κόβοντας από τον εαυτό τους, από την ζωή τους.

Αυτό δεν είναι λιτότητα. Είναι ακρωτηριασμός αργός και συστηματικός.

Φτώχεια με ΦΠΑ

Η Ελλάδα έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά φορολόγησης βασικών αγαθών στην Ευρώπη.

ΦΠΑ 24% σε είδη που σε άλλες χώρες θεωρούνται αναγκαία.

Εισαγωγές που σηκώνουν στους ώμους τους οι μισθωτοί, ενώ η μεγάλη κεφαλαιακή περιουσία χαίρεται φορολογικές εξαιρέσεις που θα ζηλέψει επαγγελματίας φοροτεχνικός.

Στην Ελλάδα του 2025, ένας εργαζόμενος με μισθό 1.000 ευρώ πληρώνει σχεδόν τα μισά του σε φόρους και εισφορές  άμεσους και έμμεσους.

Ο ίδιος εργαζόμενος αγοράζει ψωμί με ΦΠΑ, πληρώνει ρεύμα με ΦΠΑ, αγοράζει φάρμακα με συμμετοχή, μετακινείται με καύσιμα που φορολογούνται επανειλημμένα.

Είναι τώρα η Ελλάδα ένα Σιωνιστικό κράτος;

Του Dr. William Mallinson*
15 Απριλίου 2026

Κάτι περίεργο συνέβη μόλις στην Ελλάδα, χωρίς να το προσέξουν οι περισσότεροι. Πρώτα, κάποιο ιστορικό υπόβαθρο, ακόμη κι αν ορισμένοι από εσάς, τους αναγνώστες, μπορεί να το θεωρήσετε άσχετο: λέγεται ότι υπάρχουν μόλις 6.000 Εβραίοι κάτοικοι, κυρίως απόγονοι των 60.000 που ενθαρρύνθηκαν από τον αρχιραβίνο τους στη Θεσσαλονίκη, Ζβι Κόρετς, να παραδοθούν στους Γερμανούς. Ο Κόρετς ήταν Ασκεναζί, σε αντίθεση με το ποίμνιό του, που ήταν ουσιαστικά Σεφαραδίτες… Ενήργησε επίσης εναντίον μελών της ελληνικής αντίστασης, απειλώντας να καταδώσει μέλη που επιχειρούσαν να στρατολογήσουν νεαρούς Εβραίους. Περιττό να ειπωθεί ότι οι σημερινοί απολογητές του είναι κυρίως Εβραίοι, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ο Κόρετς δεν είχε άλλη επιλογή παρά να δώσει στους Γερμανούς τα ονόματα του ποιμνίου του και να τους ενθαρρύνει να πάνε στην Πολωνία, για «μια νέα ζωή». Στην πραγματικότητα κατέληξαν στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου και στο Μπέργκεν-Μπέλζεν.

Αλλά τώρα ας συνδέσουμε αυτά τα στοιχεία με το κύριο θέμα μου: τα γραμματόσημα είναι ζωτικής σημασίας για την επικοινωνία, καθώς λειτουργούν ως απόδειξη πληρωμής για ταχυδρομικές υπηρεσίες. Αποτελούν επίσης καλλιτεχνικές καταγραφές της ιστορίας, του πολιτισμού και της ταυτότητας ενός έθνους. Είναι κρίσιμα για τους φιλοτελιστές, προσφέροντας ιστορική γνώση, και έχουν σημαντική αξία για την ταυτοποίηση, την πιστοποίηση γνησιότητας και την ασφάλεια της αλληλογραφίας.

Πρόσφατα αγόρασα μερικά γραμματόσημα στο Ταχυδρομείο της Καλλιθέας, μια φωτογραφία των οποίων μπορείτε να δείτε μαζί με αυτό το άρθρο. Το Ταχυδρομείο δεν είχε άλλα! Απεικονίζουν συναγωγές στα Ιωάννινα και στην Αθήνα. Έτσι, όσοι τα λάβουν θα μπορούσαν κάλλιστα να δουν την Ελλάδα ως προπύργιο του Ιουδαϊσμού. Καμία τέτοια τύχη για τους 120.000 Μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης· κανένα γραμματόσημο που να απεικονίζει τζαμί, εκτός αν κάνω λάθος.

Ιράν - Ελλάδα και «ο Βυζαντινός Δικέφαλος Αετός που κοιτά και προς την Ανατολή» - Γιάγκος Ανδρεάδης

 

Ο ιρανικός πολιτισμός, πολιτισμός 3.000 χρόνων, απειλήθηκε με αφανισμό από τον πρόεδρο-καουμπόϊ Ντόναλντ Τραμπ. Προφανώς δεν έχει μεγάλη σχέση με το τι σημαίνει πολιτισμός… Ο αφανισμός… αναβλήθηκε και είναι προφανές ότι αρχαίοι πολιτισμοί όπως ο ιρανικός και ο ελληνικός δεν μπορούν να αφανιστούν από κανέναν Ντόναλντ Τραμπ…

Χριστιανοί στη Συρία, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη εξαφανίζονται — και η Ελλάδα σιωπά.

Χριστιανοί στη Συρία, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη εξαφανίζονται — και η Ελλάδα σιωπά. Η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά αναλύει τον διωγμό, την εγκατάλειψη, και τι σημαίνει για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.

Βρήκαν την ώρα!!!

ΝΕΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ–ΙΣΡΑΗΛ ΜΕ ΤΗΝ Elbit Systems: ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΗΧΑΝΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Η χθεσινή (6/4/2026) υπογραφή της συμφωνίας της ελληνικής κυβέρνησης με την Elbit Systems για εξοπλισμούς ύψους άνω των 650 εκατομμυρίων ευρώ είναι μια πολιτική επιλογή βαθιά ανήθικη και επικίνδυνη. Είναι η άμεση χρηματοδότηση μιας πολεμικής βιομηχανίας που δοκιμάζει τα όπλα της πάνω στον παλαιστινιακό λαό και πλουτίζει από τη γενοκτονία στη Γάζα.

Με τη συμφωνία αυτή, η Ελλάδα προμηθεύεται 36 συστήματα πολλαπλών εκτοξευτών πυραύλων PULS. Πρόκειται για ένα επιθετικό οπλικό σύστημα: ένα σύστημα πυραυλικού πυροβολικού πολλαπλών εκτοξεύσεων, ικανό να εκτοξεύει διαφορετικού τύπου πυραύλους με βεληνεκές από 40 έως και 500 χιλιόμετρα. Τα συστήματα αυτά έχουν σχεδιαστεί για μαζικά πλήγματα σε μεγάλες αποστάσεις, για κορεσμό στόχων και για επιχειρήσεις υψηλής έντασης — όχι για «άμυνα», αλλά για επιθετική στρατιωτική προβολή ισχύος.

Το PULS ενσωματώνεται πλήρως στο δόγμα επιθετικού πολέμου του Ισραήλ: Ανήκει στο ίδιο στρατιωτικό οικοσύστημα που έχει χρησιμοποιηθεί σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα βομβαρδίζοντας οικιστικές περιοχές, πόλεις και χωριά των Παλαιστινίων κατοίκων τους.

Αυτή η επιλογή δεν είναι μόνο ανήθικη — είναι και επικίνδυνη. Ενισχύει την εξάρτηση της Ελλάδας από ένα κράτος που παραβιάζει συστηματικά το διεθνές δίκαιο, διαπράττει μαζικά εγκλήματα πολέμου και εντάσσει τη χώρα βαθύτερα σε στρατιωτικές συγκρούσεις και γεωπολιτικούς σχεδιασμούς που δεν υπηρετούν τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.

«Όταν το κράτος σου πλασάρει ως επιτυχία τη συστηματική φτωχοποίηση σου»

«Εθνική Ενότητα τέλος»

Του Νίκου Βασιλόπουλου

 

Εσύ που τώρα διαβάζεις αυτό το κείμενο, κοιτάξου στον καθρέφτη. Αν δεις ένα κοροΐδο, ταυτίζεσαι πλήρως με την άποψη που έχουν οι κυβερνώντες για σένα. Ας μιλήσουμε λίγο γι’ αυτό.

Το ελληνικό κράτος σε εμπαίζει, πλασάροντας σου ως επιτυχία την συστηματική φτωχοποίηση σου. Δηλαδή την μεγαλύτερη ληστρική επιδρομή στον κόπο σου. Βιώνεις τη απολυτή αναδιανομή του πλούτου της πλειοψηφίας, στα χέρια των ελάχιστων, που δημιουργούν καρτέλ. Απομυζούν τον ιδρώτα σου και τον μεταφράζουν σε κερδοσκοπική αφθονία.

Είσαι εσύ που δεν έχεις φτάσει σε οικονομικό επίπεδο, ούτε καν το επίπεδο ζωής που είχες πριν την κρίση. Κι όμως σε πλήρη αποχαύνωση, σε μια ατερμάτιστη κοινωνική ύπνωση, υιοθετείς ότι  σου πλασάρουν τα «δημοσιογραφικα» φερέφωνα τους, που μιλούν για οικονομική ανάπτυξη. Πρώτη φορά στα χρονικά αυτού του τόπου, ο  ασθενής εκμεταλλευόμενος, δίνει άδεια θεραπευτικής αγωγής, στη placebo πραγματικότητα, που του δημιουργεί ο υπαίτιος της ασθένειας του.

Γιατί ακόμα και αν δεν βλέπεις ότι δεν υπάρχει οικονομικά αβίαστη κοινωνική ομάδα, πέραν της μεγαλοαστικής τάξης, από τους κρατούντες πλασιέ των συμφερόντων τους, θα έπρεπε να βλέπεις την θέση που έχεις περιέλθει. Διότι αυτή η παρουσιαζόμενη ευδαιμονία και ανάπτυξη, αυτομαστιγωνόμενε αναγνώστη, δεν σε αφορά.

Αυτό που θα έπρεπε να σε αφορά είναι η αναντιστοιχία της δικιάς σου ποιότητα ζωής σε σχέση με αυτούς που έβαλες να στην διαφεντεύουν. Κάθε μέρα που περνά, αυγατίζουν τη περιουσία τους. Κάθε τόσο μεγαλώνει η κουτάλα, που γεμίζει με την συνενοχή της σιωπής σου. Χορταίνουν από την κοινωνική ειρήνη που τους έστρωσες, αρκούμενος στο πιατάκι του σκύλου, που σου αφήνουν στο χαλάκι, από το κερδοσκοπικό περίσσευμα, για να επιβιώσεις. Ηλιθιότητα ή συνενοχή, εσύ θα απαντήσεις.

Αν η Ολλανδία είχε "ακρίβεια Ελλάδας"…

Ποιο θα ήταν το κόστος στην Ολλανδία αν είχε την ακρίβεια που έχει η Ελλάδα;

 Ενοίκιο → 1.600€ / 1 υπνοδωμάτιο κέντρο
 Γάλα → 3,40€ / λίτρο
 Ψωμί → 4,05€ / 500γρ.
 Αυγά → 10€ / δωδεκάδα
 Ελαιόλαδο → 29€ / λίτρο
 Βενζίνη → 6,10€ / λίτρο
 Κινητό → 80€ / μήνα
 Λογαριασμοί σπιτιού → 605€ / μήνα
 Internet → 92€ / μήνα
 Καφές → 11€ / μεσαίο μέγεθος
 Σινεμά → 26€ / εισιτήριο
 Βρεφικό γάλα → 65€ / 800γρ.
 Πάνες μωρού → 21€ / 30 τεμάχια

Από 10% έως... 440% πιο ακριβά!

Με ηγεσίες στην υπηρεσία ξένων δεν υπάρχει άμυνα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Ελλάδα, αφού βιάστηκε εδώ και πολλά χρόνια να το θάψει, αποφάσισε ξαφνικά να «αναστήσει εκ νεκρών» το «ενιαίο αμυντικό δόγμα». Θα στείλει λέει, δύο φρεγάτες και τέσσερα αεροπλάνα να υπερασπιστούν την Κύπρο.

Το δόγμα όμως φτιάχτηκε για να αμυνθούν Ελλάδα και Κύπρος κατά της τουρκικής απειλής. ‘Όχι για να βοηθήσουν σε απρόκλητες επιθέσεις τρίτων κρατών εναντίον φιλικών προς τον ελληνισμό δυνάμεων.

Φυσικά η φρεγάτα και τα αεροπλάνα δεν μπορούν να αναχαιτίσουν drones και πυραύλους που δεν καταφέρνει να αναχαιτίσει ούτε ο πολυδιαφημισμένος, αλλά αρκετά τρύπιος κατά τα φαινόμενα «Σιδερένιος Θόλος».

Το πιθανότερο είναι ότι οι διοικούντες, για λογαριασμό ΗΠΑ και Ισραήλ, το κράτος μας και τις ένοπλες δυνάμεις του βρήκαν την ευκαιρία να στείλουν ελληνικές δυνάμεις κοντύτερα στο θέατρο του πολέμου, μπας και τις χρειαστεί ο δήθεν «στρατηγικός σύμμαχος», το γενοκτονικό Ισραήλ. Το ίδιο Ισραήλ που ήταν πίσω από το κυπριακό και την εισβολή της Τουρκίας, πίσω από το σχέδιο Ανάν, αν όχι και τα Μνημόνια, ελέγχει και παρακολουθεί τα πάντα και τους πάντες σε Ελλάδα και Κύπρο και τώρα μοιάζει να θέλει να αποικίσει την Κύπρο! Με τέτοιους συμμάχους τι να τους κάνεις τους εχθρούς;

Που άλλωστε θα πάνε τα πλοία και τα αεροπλάνα; Στη ναυτική βάση Φλωράκης που έχει παραχωρηθεί από την Κύπρο σε αμερικανικά και ισραηλινά πλοία και στην αεροπορική βάση Ανδρέας Παπανδρέου που ετοιμάζουν για να δώσουν στους Αμερικανούς! Αποικία έκαναν ξανά το νησί, το πούλησαν οι διοικούντες και τώρα τρέμουν για τις συνέπειες. Γέμισαν την Κύπρο Αμερικανούς, Ισραηλινούς, Βρετανούς και Γάλλους και ξύνουν το άδειο κεφάλι τους να καταλάβουν γιατί έγιναν στόχος.

Αμερικανίδα πρέσβειρα, υποτέλεια, ασύστολη προπαγάνδα και ο θυμός που δεν κρύβεται αλλά δεν φτάνει

Του 

Ηλία Παπαναστασίου

Η «πολιτεία» της Αμερικανίδας πρέσβειρας είναι εστιασμένη κυρίως σε αθλητικές συγκεντρώσεις, events, celebrities show και άλλες «δραστηριότητες» ανάλογου βεληνεκούς. Παράλληλα – για να μην την αδικήσουμε– επισκέπτεται τακτικότατα τα ελληνικά υπουργεία όπου οι υπουργοί της Αμερικανικής Επαρχίας που λέγεται Ελλάδα της δίνουν αναλυτικότατη αναφορά για Όλα τα «επιτεύγματα» της αγαστής σχέσης Αμερικανικής Μητρόπολης-Αμερικανικής αποικίας… Φυσικά με την ανάλογη υπερκάλυψη των αμερικανότροπων και υπάκουων Μέσων Ενημέρωσης.

Όμως όπως διαβάζουμε σε δημοσίευμα της 21^ης Νοέμβριου 2025, δεν υπάρχουν διαθέσιμα slots (ας τα πούμε «σημεία» ή «υποδοχές») για το αμερικανικό αέριο. Διαβάζουμε

«Συνεργάτες της πρέσβεως ανακάλυψαν έκπληκτοι ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμα slots (ας τα πούμε «διαθέσιμες υποδοχές») για τη διοχέτευση του αμερικανικού αερίου από την Ελλάδα στην Ουκρανία μέσω του κάθετου άξονα.

Όλα τα slots είναι κλεισμένα για αζέρικο και ρωσικό αέριο!

Η πληροφορία προκάλεσε αποπληξία στην πρέσβη, η οποία «απείλησε» Θεούς και δαίμονες για να υλοποιηθεί η συμφωνία με το αμερικανικό αέριο. Της αποδίδεται η, καθ’ υπερβολήν, φράση «θα χάσω τη θέση μου αν δεν βρεθεί λύση». (Antinews-21/11/2025)

Ταυτόχρονα διογκώνεται εδώ και βδομάδες το κίνημα διαμαρτυρίας των αγροτών με μπλόκα τρακτέρ σε όλη την Ελλάδα. Διαμαρτυρία μαζική και με πείσμονα αντοχή και δυναμικότητα.

Η Ευρωπαϊκή Διάσταση της Κρίσης των Πολιτικών Συστημάτων: Η Γαλλία και η Ελλάδα ως Παραδείγματα

Της Μαρίας Δεναξά

Η Ευρώπη, ως χώρος πολυπολιτισμικής συνύπαρξης και κοινών θεσμών, βιώνει τα τελευταία χρόνια μια βαθιά κρίση των πολιτικών συστημάτων της.
Αυτή η κρίση δεν περιορίζεται μόνο σε εθνικά σύνορα. Για εκείνους που οι ευρωπαϊκές χώρες αποτελούν το βασικό πεδίο αναφοράς τους -δηλαδή το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζουν και εργάζονται- είναι εύκολο να διακρίνουν, από την Ελλάδα έως τη Γαλλία κι από τη Γερμανία και την Ιταλία μέχρι την Πορτογαλία, τη διογκούμενη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, απέναντι στους θεσμούς, αλλά και απέναντι στην ίδια την ικανότητα των δημοκρατιών μας να ανταποκριθούν στα ολοένα σοβαρότερα και αυξανόμενα προβλήματα των κοινωνιών.

Κι αυτό γιατί, τις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχουμε να κάνουμε με κυβερνήσεις που υπηρετούν το κοινό συμφέρον. Υπηρετούν το δικό τους και σε πολλές περιπτώσεις ξένα συμφέροντα, υπό την καθοδήγηση των ταγών της παγκοσμιοποίησης και την εποπτεία των Βρυξελλών, που λειτουργούν ως θερμοκήπιο της διαπλοκής και της θεσμικής αυθαιρεσίας.
Παρά τις μεγάλες διακηρύξεις και τα μεγάλα λόγια της Ένωσης με τα οποία γαλουχηθήκαμε, στις μέρες μας οι μάσκες έχουν πέσει. Το ευρωπαϊκό διευθυντήριο, ένας λαβύρινθος γραφειοκρατίας και εξουσίας, διακρίνεται για τον αυταρχισμό και τη διαφθορά του και κανένας ηγέτης ευρωπαικής χώρας δεν φαίνεται πρόθυμος να αντιμετωπίσει ουσιαστικά αλλά ούτε και να αντισταθεί.

Η Γαλλία, που άλλοτε παρουσιαζόταν ως ισχυρή κεντρική δύναμη της Ένωσης, σήμερα δείχνει να ταλαντεύεται ανάμεσα στην ακροδεξιά και την αποσύνθεση του παραδοσιακού πολιτικού της ιστού, ο οποίος κάποτε ήταν σεβαστό παράδειγμα. Η Ελλάδα, από την άλλη, παρά τα δεινά της, δείχνει να μην μαθαίνει από τα λάθη της και συνεχίζει να κουβαλά τις πληγές και τις παθογένειες ενός πολιτικού συστήματος που ουδέποτε αναγεννήθηκε πραγματικά από την μεταπολίτευση έως σήμερα.

Η κρίση των πολιτικών συστημάτων στη Γαλλία, την Ελλάδα και ευρύτερα στην Ευρώπη, οξύνθηκε μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και ενισχύθηκε από μεταγενέστερα γεγονότα: τη μεταναστευτική κρίση, την πανδημία COVID-19, απο τις αυστηρές δημοσιονομικές απαιτήσεις, τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας. Αυτά τα γεγονότα λειτούργησαν ως η αφορμή και η δικαιολογία για μια πρωτοφανή «καταλήστευση» και φτωχοποίηση, με κάθε τρόπο, των κοινωνιών μας υλική, πνευματική, ηθική και, πάνω απ’ όλα, πολιτική.

Το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Ελλάδας! Η διακήρυξη του Δεύτερου Συνεδρίου για την Ελλάδα που θέλουμε

Το τριήμερο Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή (21,22 και 23 Νοεμβρίου) θα γίνει στην Αθήνα το δεύτερο Συνέδριο για την Ελλάδα που θέλουμε και για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Το Συνέδριο θα γίνει στη Λεόντειο Σχολή Πατησίων.

Διακήρυξη για το 2ο συνέδριο Η Ελλάδα που θέλουμε!

Αποτελεί συλλογικό βίωμα, και όλο και πιο κοινή διαπίστωση, πως τα προβλήματα στη χώρα μας διευρύνονται κι αγγίζουν πλέον την υπαρξιακή της διάσταση. Την ίδια στιγμή, οι απαντήσεις που δίνονται από τις εγχώριες ελίτ μοιάζουν να τροφοδοτούν έναν φαύλο κύκλο αντί να ανοίγουν διεξόδους προς ένα μέλλον εθνικής αξιοπρέπειας και κοινωνικής αναζωογόνησης. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα –στο σύνολό του- φέρει τεράστιες ευθύνες και μπλοκάρει κάθε δυνατότητα διαφορετικής πορείας της χώρας και της κοινωνίας. Είναι σε βαθιά διάσταση με την κοινωνία, βαθαίνει πολλαπλά την κρίση και εντείνει το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας.

Στον πυρήνα του υπαρξιακού προβλήματος συναντάμε μια κοινωνία χωρίς φωνή, χωρίς Τόπο, χωρίς κινούσα στρατηγική ιδέα για την προοπτικής της, αμήχανη – κατακερματισμένη, χειραγωγημένη, αποπροσανατολισμένη και βαθιά απογοητευμένη. Μια κοινωνία όμως που στις ελπιδοφόρες στιγμές δείχνει ότι μπορεί να επιδράσει σημαντικά στην πορεία των πραγμάτων με τη μαζική της παρουσία, κατανοώντας βαθιά, με τρόπο βιωματικό, πως δεν μπορεί να περιμένει έτοιμες λύσεις και σωτήρες. Σε αυτή την αντιφατική αλλά παρούσα κοινωνική διαθεσιμότητα, που σε συνθήκες ασφυξίας ψάχνει για «οξυγόνο» και δρόμο προς το μέλλον, επικεντρώνεται η προσπάθειά μας, προσπαθώντας να διαβάσουμε προσεκτικά το χαρακτήρα της.

Μετά την επιτυχημένη διεξαγωγή του πρώτου Συνεδρίου τον Μάιο του 2024 και τις προσδοκίες που αυτό δημιούργησε, προχωρούμε στο δεύτερο Συνέδριο με επίκεντρο την αντιμετώπιση του υπαρξιακού προβλήματος της Ελλάδας και με τίτλο «Η Ελλάδα που θέλουμε», αναζητώντας τους ορθούς όρους πραγμάτωσής της.

Ελλάδα 2.0: Η εφαρμογή δεν ανταποκρίνεται!

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη *

Από την «κανονικότητα» στο χάος.

Το τέλος της «διακυβέρνησης Μητσοτάκη» δεν θα είναι απλώς το τέλος ενός προσώπου ή μιας διακυβέρνησης.

Είναι το όριο ενός ολόκληρου φαντασιακού παραδείγματος.

Του τεχνοκρατικού μεταπολιτευτικού, νεο-αποικιοποιημένου εαυτού της Ελλάδας. Πρόκειται γι’ αυτό που ανά καιρούς εκφράστηκε ως εκσυγχρονισμός/μεταρρύθμιση/ ανανέωση/ εξευρωπαϊσμός/ ψηφιακή μετάβαση/αναβάθμιση/ επανεκκίνηση/ αναμόρφωση/ εξυγίανση/ επανασχεδιασμός/ ανασύνταξη και άλλα ανάλογα εύηχα «παραμύθια» -που η ελληνική γλώσσα προσφέρει αφειδώλευτα- και τα οποία χρυσο-πουλήθηκαν στην πολιτική πιάτσα.

Η εξάντληση του «αφηγήματος της κανονικότητας»

Η «κανονικότητα» της Κυβέρνησης Μητσοτάκη έχει ήδη αρχίσει να καταρρέει κάτω από το βάρος των ίδιων των υποσχέσεων της.

Το αφήγημα του «σταθερού διαχειριστή» -του ανθρώπου που «ξέρει, υπολογίζει, ελέγχει»- δεν μπορεί να σταθεί όταν η πραγματικότητα ξεφεύγει από τον έλεγχο. Τέμπη, φυσικές καταστροφές, σκάνδαλο παρακολουθήσεων, σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, κοινωνική βία, ακρίβεια, αυξανόμενη ανασφάλεια, είναι μόνο οι καθολικά ορατές όψεις του παγόβουνου του Χάους που βιώνει η ελληνική κοινωνία και κάτω από την επιφάνεια, σε κάθε νοικοκυριό, σε κάθε ψυχισμό.

Η «λογική του συστήματος» αρχίζει να σπάει υπό το βάρος των ίδιων της των εργαλείων. Η τεχνοκρατία δεν μπορεί να απαντήσει στο υπαρξιακό πρόβλημα του λαού και της χώρας, γιατί ο «αλγοριθμισμός» ή ο «τεχνοκρατισμός» δεν μπορεί να παράξει νόημα.

Το τέλος της «διακυβέρνησης Μητσοτάκη» σημαίνεται από το σημείο όπου ο manager-ηγέτης παύει να λειτουργεί ως υποκατάστατο «του σοβαρού και υπεύθυνου πατέρα» που συμβολοποιήθηκε στον αντίποδα του «επιπόλαιου έφηβου»… που «μας εξέθεσε στην Ευρώπη με τα ανώριμα καμώματα του».

Αγοραστική δύναμη μισθού: Η Ελλάδα στον «πάτο» της Ε.Ε.

Του Παύλου Δερμενάκη

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. που συνεχώς προκαλεί τον ελληνικό λαό, με τα έργα της σε βάρος του καθώς το σύνολο της πολιτικής της υπηρετεί το κεφάλαιο και την υψηλή κερδοφορία του, πέτυχε ένα ακόμα στόχο της. Να οδηγήσει τον λαό στον πάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) όσον αφορά την αγοραστική του δύναμη για τις ετήσιες αποδοχές ανά μισθωτό. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Κομισιόν (στοιχεία Eurostat) η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων για το εννιάμηνο του 2025 είναι η τελευταία στην Ε.Ε. Είμαστε πλέον κάτω και από τη Βουλγαρία και συνεπώς δεν είναι μακριά η περίοδος που θα πιάσουμε τον «απόλυτο πάτο» ως τελευταίοι (από την προτελευταία θέση τα προηγούμενα χρόνια έως και 2024) στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε σταθερές μονάδες αγοραστικής δύναμης. Η αρνητική αυτή εξέλιξη, της χαμηλότερης αγοραστικής δύναμης των μισθών στην Ε.Ε, είναι ένα καθαρό αποτέλεσμα της πολιτικής της κυβέρνησης Ν.Δ.

Τι σημαίνει η έννοια της αγοραστικής δύναμης. Αφορά την ποσότητα των αγαθών που ένας εργαζόμενος μπορεί να αγοράσει (πραγματικός μισθός) με τον μισθό που λαμβάνει από την εργασία του (ονομαστικός μισθός). Οι παράγοντες που επηρεάζουν την αγοραστική δύναμη είναι το ύψος των μισθών σε συνδυασμό με τις μεταβολές τους (αυξήσεις ή ακόμα και μειώσεις όπως έγινε με τα μνημόνια) σε σύγκριση με τη μεταβολή των τιμών σύμφωνα με το πραγματικό κόστος ζωής. Ουσιαστικά η αγοραστική δύναμη είναι ένας δείκτης που καταγράφει την πραγματική οικονομική κατάσταση και θέση στην κοινωνία ενός εργαζόμενου και της οικογένειάς του.

Συνεπώς η πολιτική της κυβέρνησης της Ν.Δ. οδήγησε τον ελληνικό λαό στον πάτο της Ε.Ε. όσον αφορά την πραγματική του οικονομική κατάσταση και αυτό φυσικά έγινε, καθώς έχουμε αύξηση του ΑΕΠ, για να επιτευχθεί το αποτέλεσμα που διαφήμισε ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης στην πρόσφατη (7/10/2025) Γ.Σ. του ΣΕΒ «στηρίζουμε τις επιχειρήσεις και αυτό φαίνεται στα κέρδη σας»!

Απάντηση του NewRussia.gr στις αντιδράσεις για τις δηλώσεις Ζαχάροβα

👆Επειδή, δεχθήκαμε μηνύματα από μέλη μας για να απαντήσουμε στις χθεσινές δηλώσεις της κ. #Zakharova, περί Ελσίνκι και Συμφωνίας των Πρεσπών, θα θέλαμε να σχολιάσουμε ως εξής:

✔Αρχικά, γνωρίζουμε όλοι ότι δεν μπορεί να υπάρχει δράση χωρίς αντίδραση.

📌Και η αλήθεια είναι ότι από το 2009 και έπειτα οι σχέσεις 🇷🇺Ρωσίας- 🇬🇷Ελλάδας σταδιακά είχαν πτωτική πορεία και έφτασαν στο χαμηλότερο επίπεδο, που βρίσκονται σήμερα!

Η 🇷🇺Ρωσία δεν αντέδρασε, όταν καταπατήθηκαν οι στρατηγικές συμφωνίες με τους ενεργειακούς αγωγούς, που υπέγραψαν σε διακρατικό επίπεδο ο πρόεδρος της 🇷🇺Ρωσικής Ομοσπονδίας, κ. #Putin και ο τότε πρωθυπουργός της🇬🇷 Ελλάδας, κ. Κώστας Καραμανλής.

👉Στη Συμφωνία των Πρεσπών, ο κ. Μητσοτάκης τηρεί απαρέγκλιτα το αξίωμα ότι η υπογραφή της χώρας σε διεθνές επίπεδο, δεν πρέπει να αμφισβητείται.

⚡Στις ενεργειακές συμφωνίες δεν υπήρχε η υπογραφή της χώρας;❓

⚡Το 2014 η τότε ελληνική κυβέρνηση άσκησε εμπάργκο στη 🇷🇺Ρωσία, ενώ θα μπορούσε να ασκήσει βέτο.

Δεν το έπραξε!

⚡Το 2018 ο κ. Κοτζιάς προχώρησε στην απέλαση δύο🇷🇺 Ρώσων διπλωματών που υπηρετούσαν στην🇬🇷 Αθήνα, αλλά και την απαγόρευση εισόδου στη χώρα ακόμη δύο Ρώσων. 

⚡Είχε προηγηθεί η καταγγελία πως οι απελαθέντες🇷🇺 Ρώσοι διπλωμάτες προσπαθούσαν να προκαλέσουν αντιδράσεις για τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Όλη αυτή η διαδικασία επέφερε ένα σκληρό πλήγμα στις ελληνορωσικές σχέσεις.

✔Και πάμε και στο 2022.

📌Από την πρώτη στιγμή της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης η ελληνική κυβέρνηση συντάχθηκε αναφανδόν υπέρ της🇺🇦 Ουκρανίας.

🔥Από τις πιο σοκαριστικές στιγμές, που έζησε ο 🇬🇷ελληνικός λαός ήταν η εικόνα του Μιχαήλ, μαχητή του νεοναζιστικού τάγματος Αζόφ, μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, μετά από την ομιλία του Β. Ζελένσκι, ο οποίος και τον παρουσίασε μαζί με έναν άλλο Ουκρανό μαχητή

«🔥Εγώ γεννήθηκα στη Μαριούπολη και συμμετέχω στην άμυνα της πόλης από τους Ρώσους ναζιστές. Δεν θα μιλήσω για τις δυσκολίες που έχουμε στην άμυνα, συμμετέχοντας στην 🇺🇦ουκρανική άμυνα μέσα από το τάγμα Αζόφ. », δήλωσε τότε υπερήφανα ο Μιχαήλ στους🇬🇷 Έλληνες βουλευτές και στον 🇬🇷ελληνικό λαό!

Η Ελλάδα στο Μεταίχμιο: Από την Ταπείνωση στην Αναμονή του Πολιτικού Ρήγματος

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Η ελληνική κοινωνία των τελευταίων ετών κουβαλά μια βαριά σκιά: το τραύμα των Μνημονίων. Η εμπειρία της ταπείνωσης απέναντι στις ευρωπαϊκές ελίτ, η αίσθηση ότι «δεν μπορούμε να αποφασίσουμε μόνοι μας», έχει εγγραφεί βαθιά στο συλλογικό φαντασιακό. Αυτό το ιστορικό τραύμα δεν εξαφανίστηκε· αντίθετα, ενίσχυσε το αίσθημα εθνικής μειονεξίας και ενοχής και μετασχηματίστηκε σε παθητικότητα, αποχή και δυσπιστία τόσο προς την πολιτική και τους θεσμούς, όσο και προς τα άλλα μέλη του συλλογικού σώματος.

Η παθητικότητα ως ψυχικό καταφύγιο

Μετά το σοκ του 2015, όταν η κοινωνία βίωσε το αίσθημα ότι «η ψήφος μας ακυρώθηκε», πολλοί πολίτες επέλεξαν την εσωτερική αποστασιοποίηση, που εκφράστηκε με μειωμένη συμμετοχή στις εκλογές, ανοχή σε κυβερνήσεις που υπόσχονται «σταθερότητα» ακόμη και χωρίς δικαιοσύνη και εντατικοποίηση/εσωτερίκευση του αισθήματος μειονεξίας: «είμαστε μικρή χώρα, δεν γίνεται αλλιώς».

Η παθητικότητα αυτή δηλαδή δεν είναι ούτε εθνική αδυναμία, ούτε η «κατάρα της φυλής», ούτε το «κακό το ριζικό μας»  · είναι ψυχική άμυνα απέναντι στην απογοήτευση. Όπως κάποιος που απογοητεύτηκε από κάποια σχέση και αποσύρεται/«μουδιάζει» για να μην ξαναπληγωθεί.

Το αφήγημα της κανονικότητας

Η σημερινή κυβέρνηση (και όχι μόνο) εργαλειοποιεί, χειραγωγεί και εν τέλει κεφαλαιοποιεί αυτήν την ψυχική κατάσταση. Το κυρίαρχο αφήγημα λέει: «Ναι, ίσως να υπάρχει αδικία, αλλά υπάρχει τουλάχιστον σταθερότητα». «Ναι, υπάρχει φθορά, αλλά τουλάχιστον είμαστε μέσα στην Ευρώπη».

Εδώ αναδύεται το παλιό τραύμα που λέει υποσυνείδητα καλύτερα να νιώθουμε «δεύτερης κατηγορίας Ευρωπαίοι» παρά να βιώσουμε ξανά τον αποκλεισμό, την ταπείνωση και την απόρριψη από την «μητέρα» Ευρώπη. Γι’ αυτό άλλωστε το σύστημα χρειάζεται τον Τσίπρα στην «αντίθετη θέση» ώστε το αφήγημα της «κανονικότητας» να ισχυροποιείται απέναντι στον «επιπόλαιο» μπαμπούλα της αστάθειας.

Στην Κύπρο μιλούμεν ελληνικά... Αλλά πιο πολύ απ’ όλα, μιλούμεν μνήμη.

 Ακούγεται ως ύβρις η ερώτηση:

-Νιώθετε Ελληνίδα ή Κυπρία;

 Ποια είναι η πατρίδα σας;

Η Δέσποινα Μπεμπεδέλη απαντά χωρίς εκδίκηση, χωρίς κραυγή. Η φωνή της δεν είναι εθνική. Είναι θεατρική. Δηλαδή υπαρξιακή. Και γι’ αυτό πιο ελληνική απ’ όσο αντέχει η Αθήνα.

-Στην Κύπρο μιλούμεν ελληνικά, κυρία Λοβέρδου. Αλλά πιο πολύ απ’ όλα, μιλούμεν μνήμη.

Του Μάνου Λαμπράκη 

Στο κυριακάτικο φύλλο της εφημερίδας Το Βήμα, της 7ης Σεπτεμβρίου 2025, στη συνέντευξη που φιλοξενείται στο ένθετο BΗΜΑgazino, η δημοσιογράφος Μυρτώ Λοβέρδου απευθύνει στην εμβληματική ηθοποιό Δέσποινα Μπεμπεδέλη την εξής ερώτηση:

«Νιώθετε Ελληνίδα ή Κυπρία; Ποια είναι η πατρίδα σας;»

Η Μπεμπεδέλη βρισκόταν χθες στην Αθήνα, στο Εθνικό Θέατρο, για να παρουσιάσει την παράσταση «Εκ κοιλίας μητρός μου»– παρούσα, αθόρυβη και μεγαλόπρεπη, σαν μάρτυρας ενός θεάτρου που όλο χάνεται. Η ίδια, επί δεκαετίες, χτίζει υπομονετικά μια καλλιτεχνική γέφυρα που ενώνει τον Ελληνισμό της Κύπρου με τον πυρήνα της νεοελληνικής θεατρικής ζωής. Και την ώρα που προσφέρει το σώμα της στη μνήμη και στην ποίηση, της υποβάλλεται ένα ερώτημα που δεν ανήκει στην τέχνη αλλά στην ψυχρή διοικητική λογική της «ταυτότητας».

Γιατί όταν μια δημοσιογράφος της μητροπολιτικής πρωτεύουσας ρωτά μια Κύπρια καλλιτέχνιδα αν νιώθει «Ελληνίδα ή Κυπρία», δεν θέτει ζήτημα βιογραφίας. Επικυρώνει μια υπόγεια διάσπαση. Δεν πρόκειται για άγνοια. Πρόκειται για αποκαλυπτική στιγμή μιας κρατικής και πολιτισμικής αντίληψης που βλέπει το «έθνος» σαν εταιρική ταμπέλα, και τους ανθρώπους του σαν φορείς ISO. Είναι μια φαινομενικά «ουδέτερη» ερώτηση που φέρει μέσα της ολόκληρο τον ηγεμονισμό της πρωτεύουσας – αυτήν την εγγεγραμμένη αλαζονεία που θεωρεί την περιφέρεια προσάρτημα και τους Κυπρίους ως «άλλους», μέχρις αποδείξεως του εθνικώς ανήκειν.

Μητσοτάκης και Ισραήλ: συνδέοντας μερικές κουκίδες

Του Κώστα Καραΐσκου

Η εμπλοκή του Μητσοτάκη (και του συστήματος διαφθοράς που έχει στήσει) με συμφέροντα εδραζόμενα στο Ισραήλ είναι ένα διαρκώς επαναλαμβανόμενο φαινόμενο της εξάχρονης θητείας του που αξίζει να υπογραμμιστεί. Όχι μόνο για την ιδιαιτερότητά του, όχι μόνο για την επικινδυνότητά του αλλά και για το γεγονός ότι περνάει περίπου ασχολίαστο στην καθημερινή ατζέντα, για λόγους που όλοι μπορούμε να φανταστούμε. Κατωτέρω θυμίζουμε μερικές εμβληματικές περιπτώσεις με βάση όσα είδαν το φως της δημοσιότητας και καθένας μπορεί να φανταστεί το υπόλοιπο παγόβουνο κάτω από τη στάθμη του Τύπου.

Predator

Το ισραηλινό σύστηµα Predator µε το λογισµικό υποκλοπής ήταν η πιο γνωστή περίπτωση, που πήρε και διεθνή έκταση με καταδίκη από τα ευρωπαϊκά όργανα. Πολλοί μίλησαν για το παρακρατικό σύστηµα παρακολουθήσεων που διηύθυνε το Μαξίμου αλλά ελάχιστοι τόνισαν τη σημασία που είχε η κατασκοπεία από (πρώην;) πράκτορες του εβραϊκού κράτους. Ήδη το 2019 είχαν συλληφθεί στην Κύπρο οι Ταλ Ντίλιαν και Σαχάκ Αβνί με ένα µαύρο βαν εξοπλισµένο για παρακολουθήσεις στο αεροδρόµιο της Λάρνακας. Στο δικαστήριο αποδέχθηκαν τις 41 από τις κατηγορίες που τους απαγγέλθηκαν αλλά αφέθηκαν ελεύθεροι με ένα πρόστιμο κοντά στο 1.000.000 ευρώ. Ο Ντίλιαν, με αποδεδειγμένη θητεία στη Μοσάντ και στη Μονάδα 8200 του ισραηλινού στρατού, από το 2010-12 έστησε δεκάδες εταιρείες στη Μεγαλόνησο και συνέχισε τις «δουλειές» του στην Αθήνα με την ΙΝΤΕLLEXA A.E. μαζί με άλλους Ισραηλινούς πράκτορες (ο Κ. Βαξεβάνης είχε γράψει γιά …15!), πουλώντας το σύστημα παρακολουθήσεων Predator στον Μητσοτάκη. Φυσικά πληρώθηκε με λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων, από τα απόρρητα κονδύλια, για να εδραιώσει ο Μητσοτάκης την πολιτική κυριαρχία του. 

Ραγιαδισμός και κουτοπονηριά στο ελληνικό προτεκτοράτο

Του Στάθη Σαυρόπουλου

H «ευγενής μας τύφλωση» στην περικύκλωση

Να δεχθούμε ότι η Ελλάδα είναι ένα προτεκτοράτο (στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας»);

Να το δεχθούμε, διότι είμαστε!

Να δεχθούμε ότι η Ελλάδα φυτοζωεί υπό καθεστώς εντολής (της Ευρωπαϊκής Ένωσης) λόγω μνημονίων; Να το δεχθούμε, διότι φυτοζωούμε!

Ζούμε σε μια Αποικία Χρέους, δηλαδή σε μια χώρα Υποθηκευμένη για 99 χρόνια; Ζούμε! και όσοι επιζήσουν, αν επιζήσουν, θα πάρουν πίσω την Ακρόπολη (το 2114 μ.Χ) από τους εξωγήινους που έως τότε θα έχουν εμφανισθεί και θα έχουν βάλει μια κάποια τάξη στα χρηματιστήρια και τη διανομή ζωοτροφών. 

Σε όποια κατάσταση όμως και αν είναι η χώρα (ή ο χώρος) καθώς πρέπει να κυβερνάται, ώστε να ξέρουν οι Ανθύπατοι απ’  τις ΗΠΑ και οι Πραίτωρες από την Ευρωπαϊκή Ένωση με ποιους έχουν να κάνουν για τη διαρκή λεηλασία της Ελλάδας και του λαού της.

Είναι λοιπόν μάταιο να αναρωτιόμαστε αν βλέπει η κυβέρνηση Μητσοτάκη- Γεραπετρίτη και Γουλιμή την περικύκλωση της Ελλάδας από την Τουρκία, και στο πεδίο και στις διεθνείς σχέσεις.