Το Τέταρτο Μνημόνιο της τρόικας εσωτερικού

Η κυβερνώσα παρασιτική φυλή διοικεί με γνώμονα μόνο τον πλουτισμό της και τη διαιώνιση της εξουσίας της.

 Και το νερό και τα μνημεία και τη γη και τον αέρα, όλα θα τα πουλήσουν. Θα συνεχίσουμε να μιλάμε για ασφάλεια δικαίου και συνέχεια κράτους;

Του Νίκου Γ. Ξυδάκη

Σοκαρισμένοι παρακολουθούμε το κύμα ιδιωτικοποιήσεων της κυβέρνησης Μητσοτάκη μες στη θερινή ραστώνη. Ιδιωτικοποιούνται τα έσοδα και η διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς, υπό μία έννοια δηλαδή ιδιωτικοποιείται το ίδιο το υπουργείο Πολιτισμού και η κρατική διαχείριση των πάσης φύσεως μνημείων. Ιδιωτικοποιούνται οι υδάτινοι πόροι, οι υποδομές τους και η διαχείρισή τους, μεταβιβάζονται σε εταιρείες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο. Εισάγεται από το παράθυρο η εκμετάλλευση – ανάπτυξη – εκποίηση χωριών και οικισμών σε παρακμή ή εγκατάλειψη, μέσω στρατηγικών επενδυτών.

Φυσικοί πόροι, δημόσια αγαθά, υποδομές, δίκτυα, γαίες καλλιεργούμενες ή δομημένες, πολιτιστικό απόθεμα και συμβολικό κεφάλαιο εμπορευματοποιούνται και τίθενται εκτός δημόσιου ελέγχου. Πιο απλά: δημόσια αγαθά υφαρπάζονται από τον γενικό πληθυσμό, από τον εθνικό κορμό, και μεταβιβάζονται σε χέρια ολίγων, προς όφελος μιας ολιγαρχίας του πλούτου, εγχώριου ή διεθνικού-πλυντηριακού.

Τέταρτο Μνημόνιο

Προσοχή, όλα αυτά δεν τα επιβάλλουν οι δανειστές, η τρόικα, το ΔΝΤ, οι θεσμοί. Τα επιβάλλει μια ελληνική κυβέρνηση, χωρίς κανέναν εξωτερικό καταναγκασμό. Πρόκειται για Τέταρτο Μνημόνιο, εφαρμοσμένο από την τρόικα εσωτερικού, την ίδια που επέβαλε τα ιδιωτικά κολέγια παραβιάζοντας το Σύνταγμα, που νομοθέτησε το 13ωρο εργασίας και την έκτη ημέρα εργασίας, που εκχώρησε δολίως τον στρατηγικό εταιρικό έλεγχο της ΔΕΗ και της Εθνικής Τράπεζας, που παράγει ενεργειακή φτώχεια και υπερκερδοφόρους παρόχους, που δεν ελέγχει τα καρτέλ, και πολλά άλλα ων ουκ έστιν αριθμός. Είπαμε τη στοιχειωμένη λέξη μνημόνιο. Ας θυμηθούμε λοιπόν ότι το Πρώτο Μνημόνιο, προϊόν του ΔΝΤ, με αμιγή δημοσιονομικό χαρακτήρα, δεν περιείχε καμία πλήρη ιδιωτικοποίηση. Περιείχε μόνο μειώσεις συμμετοχής του Δημοσίου. Η ελληνική οικονομία ήταν ήδη αρκούντως ιδιωτικοποιημένη. Οι ιδιωτικοποιήσεις μπήκαν στο Μεσοπρόθεσμο 2012-2015, και στο Δεύτερο Μνημόνιο, μετά την παταγώδη αποτυχία του Πρώτου, αφού καταρτίστηκε νέα ατζέντα «μεταρρυθμίσεων» για να καλυφθεί η αποτυχία. Έτσι μπήκαν σε τροχιά βίαιης και βιαστικής ιδιωτικοποίησης η ενέργεια, οι μεταφορές, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια κ.λπ.

ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ-ΔΕΥΑ...

Του Γιώργου Ζουρίδη

Πέρασαν εννέα μήνες που ο κύριος Μητσοτάκης ανακοίνωσε στο Ίδρυμα Γουλανδρή τα απαραίτητα μέτρα για την αντιμετώπιση μιας επικείμενης λειψυδρίας που θα έπληττε την Αττική.

Έτσι σε μια εταιρική εκδήλωση που διοργάνωσαν οι διάδοχοί μου στη Διεύθυνση Επικοινωνίας της ΕΥΔΑΠ, με φόντο ένα μεταμοντέρνο ψηφιακό σκηνικό όπως αρμόζει σε ένα νεωτερικού τύπου περιβάλλον που τους χαρακτηρίζει, ο Πρωθυπουργός, ο Υπουργός Ενέργειας και η Διοίκηση της ΕΥΔΑΠ ανακοίνωσαν ΦΑΡΑΩΝΙΚΑ υδραυλικά έργα ύψους 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ (!!)

Την αναγκαιότητα όμως των οποίων αμφισβήτησαν ακαριαία πολλοί πρώην «νερουλάδες» εντός και εκτός της ΕΥΔΑΠ όπως και κάποιοι ειδήμονες Καθηγητές Πανεπιστημίου.

Βεβαίως κανείς από την Κυβέρνηση ή την Διοίκηση της ΕΥΔΑΠ δεν ασχολήθηκε με τις απόψεις των άμεσα διαμαρτυρόμενων επιστημόνων που ισχυρίζονταν ότι υπήρχαν φθηνότερες και πιο αποδοτικές λύσεις για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας στο Λεκανοπέδιο της Αττικής.

Και δεν έκαναν ούτε το στοιχειώδες: Να συστήσουν μια δεξαμενή επιστημονικής σκέψης που μετά από μία σύνθεση των απόψεων των επιφανών πρώην και νυν επιστημόνων της ΕΥΔΑΠ, πλαισιωμένη και από την εμπειρία των λειτουργών και συντηρητών των απανταχού δικτύων ύδρευσης στην Αττική, θα μπορούσε να δώσει μια πιο φθηνή και αποτελεσματική λύση!

Θα μου πεις: «Είναι πολλά τα λεφτά Γιώργο!»

Γιατί λοιπόν πριν εννέα μήνες τόση βιασύνη;

Γιατί τόση βιασύνη και σήμερα για την διάλυση των απανταχού ΔΕΥΑ και την ένταξη των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης της Χώρας υπό την άμεση εποπτεία ή και λειτουργία από την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ;

Η δικιά μου θέση!

Το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας και... εσύ κοιμάσαι ακόμα!

Του Γιάννη Ρίπη 

Και... ξεπουλήθηκαν:

✓ Οι τηλεπικοινωνίες

✓ το εθνικό οδικό δίκτυο 

✓ λιμάνι και περιφερειακά αεροδρόμια 

✓ σιδηρόδρομος

✓ενέργεια 

✓αρχαιολογικοί χώροι(;;;) και... βάλανε πλώρη για το ΝΕΡΟ και...

εγώ ο εν υπνώσει  Έλληνας(!) προσπαθώ να επιβιώσω με μισθό και σύνταξη που τελειώνει το 2ο δεκαήμερο του μήνα ζώντας σε μια Ελλάδα που ενώ συρρικνώνεται δημογραφικώς και παραλλήλως αδειάζει διώχνοντας τα παιδιά της στο εξωτερικό, γεμίζει με μετανάστες από τα βάθη της Ασίας και Αφρικής όπου... το 2050 θα' ναι η πλειοψηφία στην χώρα μας με... τους προγόνους μας να' χουν χύσει (αδίκως;) ποταμό αίματος για αυτόν το ΙΕΡΟ ΤΟΠΟ που... δείχνει να' χει άθλια μοίρα!

Και τον νεοέλληνα υπήκοο να κοιτάζει με μάτια βοδιού άβουλος τα δρώμενα  προσπαθώντας να απολαύσει 5-10 μέρες(και αυτές με το ζόρι) καλοκαιρινών διακοπών ,συνήθως στα νησιά μας τα οποία βρίσκονται υπό την απειλή της "γαλάζιας πατρίδας" και της "χρυσής βίζας"🤬...

Και γω ο Ελληνάρας καρφωμένος μπροστά στο τελεβίζιον και στο πληκτρολόγιο του pc κάνω την "επανάστασή" μου και πού και πού ακούω ή διαβάζω στα social  και καμία ακραία "ανατρεπτική" ιαχή να δονίζει την  ατμόσφαιρα, του τύπου:

ΤΙ ΨΗΦΙΖΕΤΕΕ  ΡΕΕ!

Το λέει με καμάρι ο καναπεδόβιος των 1.459 ημερών αυτός δηλαδή που συμμετέχει μια μέρα κάθε 4 χρόνια...

Άλλο πράγμα η βροχή στο Κολωνάκι, κι άλλο στη Μάντρα

Του Στάθη Σταυρόπουλου

Νερό SOS

Άλλο πράγμα η βροχή στο Κολωνάκι, κι άλλο στη Μάντρα. Η οπουδήποτε αλλού…

Η διαχείριση των υδάτων, ομβρίων, ύδρευσης και άρδευσης είναι μια ακόμα πονεμένη ιστορία στην Ελλάδα. Επί πολλές δεκαετίες.

Όλοι ξέρουν τι θα έπρεπε να έχει γίνει, και διαρκώς γίνεται το αντίθετο.

Γιατί; Όπως ακριβώς για τα φράγκα.

Πρώτα απ’ όλα το μπάζωμα. Από το κράτος, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τους εκμαυλισμένους πολίτες.

Η έννοια “κοινή ωφέλεια” έχει απαληφθεί από τον δημόσιο λόγο και την κυβερνητική πολιτική πολλών κυβερνήσεων.

Τώρα όμως έχει φτάσει (και σ’ αυτό το ζήτημα) ο κόμπος στο χτένι.

Κι αρχίζει περί τα ύδατα ο χορός που χορεύτηκε για την ενέργεια και τόσα άλλα. Ο χορός της ιδιωτικοποίησης.

Γιατί η ύδρευση δεν μπορεί να παρέχεται από τον ιδιωτικό τομέα

Του Κώστα Μελά

Το τελευταίο διάστημα διαβάζουμε πως διάφορα μέρη της Ελλάδος βρίσκονται αντιμέτωπα με λειψυδρία. Δήμοι στην Μαγνησία κάνουν έκκληση για τον περιορισμό της χρήσης νερού, ενώ δεν υπάρχει σταγόνα σε πέντε οικισμούς στην Αλόννησο και στην Σέριφο, όπου εξαντλούνται τα αποθέματα. Η ύδρευση είναι μεγάλο πρόβλημα και σε άλλες περιοχές της ΕΕ, όπως η Σικελία.

Από την εποχή του Adam Smith, η ύδρευση θεωρείται εξαίρεση σε σχέση με τη θεωρία του “αόρατου χεριού” και της γενικής άποψης περί ανωτερότητας των ανταγωνιστικών υποδειγμάτων. Πολλές και διαφορετικές ήταν οι αιτίες που πιστοποιούσαν «την αποτυχία της αγοράς». Ήταν αδύνατον να υποστηριχθεί ότι αυτό το αγαθό μπορούσε να προμηθεύεται στην αγορά, μέσω των μηχανισμών της.

Οι πρώτες προσπάθειες των ιδιωτών να πραγματοποιήσουν συστήματα διανομής του νερού σε κατοικίες σε αστικές περιοχές, πολύ γρήγορα επιβεβαίωσαν τα παραπάνω. Έδειξαν την οικονομική αδυναμία της ιδιωτικής επιχείρησης να αντέξει τα οικονομικά κόστη αυτής της δραστηριότητας. Αυτό επιβεβαιώθηκε περισσότερο, όταν η διανομή χρειάστηκε να επεκταθεί σε όλη την επικράτεια.

Παρόλα αυτά, οι υπηρεσίες ύδρευσης, όπως και οι υπόλοιπες υπηρεσίες, έγιναν αντικείμενο μιας βαθιάς ανάλυσης με στόχο την κατανόηση της δυναμικής της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα. Σε αυτή την κατεύθυνση έσπρωξε τόσο το ακαδημαϊκό ενδιαφέρον, όσο και το πρακτικό ενδιαφέρον που στηριζόταν σε ιδεολογικές βάσεις, όπως στην περίπτωση των ιδιωτικοποιήσεων στην Αγγλία και την Ουαλία.

Επίσης, σημαντικό ρόλο έπαιξε και το γαλλικό υπόδειγμα, στο οποίο συνυπήρχαν ο δημόσιος και ό ιδιωτικός τομέας στη διαχείριση των υπηρεσιών ύδρευσης. Ακόμη, οδήγησε σε αυτή την κατεύθυνση η προσπάθεια να βρεθεί εναλλακτικός τρόπος χρηματοδότησης του τομέα. Κι αυτό, επειδή η χρηματοδότηση κάθε χρόνο γινόταν και πιο δύσκολη. Στηριζόταν στη δημόσια διαχείριση και σ’ ένα γενικό φόρο. Μια ευρεία βιβλιογραφία δημιουργήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες σε μια προσπάθεια εμβάθυνσης των προβλημάτων του τομέα. Από αυτές τις μελέτες επιβεβαιώθηκε η άποψη του Adam Smith ότι ο τομέας της ύδρευσης δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το κράτος.

Έρχεται...

Ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση του νερού

Του Ιάσονα Κωστόπουλου

Ψηφίστηκε στα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, το οποίο μεταξύ άλλων περιλαμβάνει και την επέκταση των αρμοδιοτήτων της ΡΑΕ στους τομείς των υδάτων και των αποβλήτων. Πρόκειται για νομοσχέδιο που συνδέεται με αντίστοιχη οδηγία της Ε.Ε. και το οποίο επί της ουσίας αποτελεί μια νομική «τρίπλα» της κυβέρνησης, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την ιδιωτικοποίηση του νερού και τη δημιουργία της αντίστοιχης αγοράς. Αξίζει δε να σημειωθεί πως το εν λόγω νομοσχέδιο προωθήθηκε εν μέσω του εθνικού πένθους για το δυστύχημα των Τεμπών, σε μια στιγμή δηλαδή που, σύμφωνα και με πρόσφατη έρευνα της Public Issue, μεγάλο μέρος της κοινωνίας (58%) θεωρεί πως η ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για το τραγικό δυστύχημα. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση φρόντισε μέσα σε χρόνο ρεκόρ να ψηφίσει ένα τεράστιο νομοσχέδιο, ώστε να έχει ξεπληρώσει τα απαραίτητα γραμμάτια στις ελίτ ενόψει και των εκλογών.

Θα πρέπει σε αυτό το σημείο να θυμίσουμε ότι το πλειοψηφικό πακέτο το μετοχών της ΕΥΔΑΠ/ΕΥΑΘ έχει δοθεί στο ΤΑΙΠΕΔ από την περίοδο του μνημονίου, παρότι αυτή η μεταβίβαση κρίθηκε παράνομη από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ). Έπειτα, μέσα από συνεχή νομικά κόλπα η κυβέρνηση φρόντισε να αγνοήσει και να ακυρώσει τις αποφάσεις του ΣτΕ περνώντας νόμο που προβλέπει ότι οι εν λόγω μετοχές παραμένουν αμετάκλητα στο Υπερταμείο. Συνέχεια αυτού του σχεδίου αποτελεί και το παρόν νομοσχέδιο το οποίο δημιουργεί μια ρυθμιστική αρχή σε έναν τομέα στον οποίο δεν υπάρχει –προς το παρόν– κάτι για να ρυθμιστεί, με την έννοια ότι δεν υπάρχει αγορά. Βέβαια, το σχέδιο δεν είναι καινούργιο καθώς και στις περιπτώσεις των σιδηροδρόμων και των τηλεπικοινωνιών είχε ακολουθηθεί η ίδια τακτική και μέσα σε λίγα χρόνια προχωρήσαμε στις αντίστοιχες ιδιωτικοποιήσεις με τα γνωστά αποτελέσματα. Επιπλέον, η επέκταση των αρμοδιοτήτων της πρώην ΡΑΕ δίνει τη δυνατότητα να προχωρήσει ευκολότερα η ιδιωτικοποίηση καθώς η ρυθμιστική αρχή αποτελεί ανεξάρτητο οργανισμό που δεν ελέγχεται από το κράτος και άρα μπορεί αφενός να παίρνει αποφάσεις ανενόχλητη, αφετέρου οι αποφάσεις της να μην χρεώνονται στην εκάστοτε κυβέρνηση. Όσο δε για την ίδια τη ΡΑΕ και το έργο της, δεν θέλουμε καν να φανταστούμε τις επιδόσεις της στο νερό, έπειτα από εκείνες που καταγράφει στον τομέα της ενέργειας, που είναι από τις ακριβότερες στην Ευρώπη και αυτό μάλιστα σε μια χώρα όπου οι ελίτ της θέλουν να είναι και ενεργειακός κόμβος.. Τόσο καλά!

Γιώργος Αυγερόπουλος: Το μόνο που τους αφορά είναι η ικανοποίηση της οικονομικής ελίτ

Μιλήσαμε με τον γνωστό δημοσιογράφο για την κερδοφόρα μπίζνα της διαχείρισης της ύδρευσης, από το Παρίσι και το Βερολίνο μέχρι τη Λισσαβώνα και το Μπαρσέλος αλλά και τη Λατινική Αμερική

Ο Γιώργος Αυγερόπουλος εδώ και αρκετά χρόνια ασχολείται με το θέμα της ιδιωτικοποίησης του νερού, καθώς έχει κάνει επιτόπια έρευνα σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης, την οποία έχει καταγράψει σε δύο ντοκιμαντέρ: «Πωλείται ζωή» (2009) και «Μέχρι την τελευταία σταγόνα» (2017). Με αφορμή το νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη το οποίο ανοίγει τις πόρτες στην ιδιωτικοποίηση του νερού στη χώρα μας συναντηθήκαμε με τον ντοκιμαντερίστα και δημοσιογράφο στα γραφεία της εταιρείας Small Planet.

Το 2010 ο ΟΗΕ αναγνώρισε το νερό ως ανθρώπινο δικαίωμα. Τι σημαίνει αυτό;

Οτι το νερό είναι αναγκαίο για την επιβίωση του ανθρώπου. Χωρίς νερό πεθαίνει. Ο ΟΗΕ αναγνωρίζει ότι όλοι έχουμε δικαίωμα στο νερό ισότιμα.

Δεν είναι άξιο απορίας ότι την ίδια στιγμή δεν το αναγνωρίζει ως ανθρώπινο δικαίωμα η Ευρωπαϊκή Ενωση;

Οι πάντες ασχολήθηκαν με το θέμα εκτός της ΕΕ, που έκανε ότι δεν το άκουσε. Εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες απαίτησαν να αναγνωρίσει η Ευρωπαϊκή Ενωση το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό και υπέγραψαν ψήφισμα, ωστόσο αγνοήθηκαν πανηγυρικά.

Πώς το ερμηνεύετε;

Η Ευρωπαϊκή Ενωση διοικείται από ανθρώπους των οποίων η σχολή σκέψης ακούει στο όνομα νεοφιλελευθερισμός. Πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να λειτουργήσουν πολύ καλύτερα αν μεταφερθούν από τον δημόσιο τομέα στον ιδιωτικό και προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται σε κάθε ευκαιρία. Ειδικά σε ό,τι αφορά το νερό υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα από το 2011 μέχρι σήμερα. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που άρχισε να εφαρμόζεται τη δεκαετία του ’80 και κορυφώθηκε τη δεκαετία του ’90 έρχεται στην Ελλάδα καθυστερημένα και μάλιστα τη στιγμή που οι χώρες που στήριξαν τον νεοφιλελευθερισμό έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι το μοντέλο δεν λειτουργεί.

Όχι στην εμπορευματοποίηση του νερού

Ιδιωτικοποίηση νερού

 

Προετοιμασία εδάφους για την «απελευθέρωση» και του νερού

Η επιτάχυνση της υλοποίησης της στρατηγικής της ΕΕ για την «πράσινη και ψηφιακή μετάβαση», η παραπέρα εμπορευματοποίηση της Ενέργειας, του περιβάλλοντος, της διαχείρισης αποβλήτων και του νερού, διαμορφώνοντας καλύτερους όρους για τους επενδυτές σε αυτούς τους τομείς, που θα χρυσοπληρώσει ο λαός και με την αύξηση της τιμής του νερού, είναι οι βασικοί άξονες του πολυνομοσχεδίου - σκούπας των 263 άρθρων, που συζητείται στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής.

Το νομοσχέδιο φέρει τον τίτλο: «Μετονομασία της ΡΑΕ σε Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων και διεύρυνση του αντικειμένου της με αρμοδιότητες επί των υπηρεσιών ύδατος και της διαχείρισης αστικών αποβλήτων, ενίσχυση της υδατικής πολιτικής - Εκσυγχρονισμός της νομοθεσίας για τη χρήση και παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές μέσω της ενσωμάτωσης των οδηγιών ΕΕ 2018/2001 και 2019/944 - Ειδικότερες διατάξεις για τις ΑΠΕ και την προστασία του περιβάλλοντος» και αναμένεται να ψηφιστεί την ερχόμενη βδομάδα στην Ολομέλεια της Βουλής.

Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κ. Σκρέκας προσπάθησε να αντιστρέψει την πραγματικότητα, εμφανίζοντας τις αντιλαϊκές ρυθμίσεις του νομοσχεδίου ως προστασία των υδάτων, των καταναλωτών και του περιβάλλοντος, λέγοντας ότι «δεν πρόκειται για καμία ιδιωτικοποίηση του νερού». Αυτό όταν το κυρίαρχο στοιχείο του νομοσχεδίου όσον αφορά το νερό είναι η προετοιμασία εδάφους για την πλήρη εφαρμογή της Οδηγίας 2000/60 της ΕΕ, που προβλέπει την «απελευθέρωση» και του νερού κατά τα πρότυπα της Ενέργειας, των σιδηροδρόμων κ.ά. Δηλαδή, την άρση των όποιων προστατευτικών μέτρων για τις απρόσκοπτες επενδύσεις των ομίλων και σε αυτόν τον τόσο ευαίσθητο για την ίδια τη ζωή τομέα και από εκεί και πέρα η νέα «ανεξάρτητη» αρχή να παίζει τον ρυθμιστικό ρόλο ανάμεσα στους επενδυτές όπως με την Ενέργεια.

Ο μίτος της Αριάδνης

Της Μαρίας Δανέξα

Για να μην εκπλαγείτε απ΄ αυτά που έρχονται μια υπενθύμιση άλλης μιας θεωρίας συνομωσίας: Tο νερό συμπεριλήφθηκε πριν από ένα χρόνο στη λίστα εμπορευμάτων που διαπραγματεύονται στη Wall Street, όπως ο χρυσός, το πετρέλαιο, ο χαλκός...

Από τον Δεκέμβριο του 2020, το νερό είχε μπει στη λίστα λίστα εμπορευμάτων του χρηματιστηρίου CME και από τότε υπήρχε « πρόβλεψη » πως «σχεδόν τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού αναμένεται να αντιμετωπίσουν ελλείψεις στην παροχή νερού μέχρι το 2025 ».

Ηδη στη Γαλλία ετοιμάζονται να πουν το νερό νεράκι. Από τις αρχές του έτους φθάνουν στους πολίτες λογαριασμοί που προκαλούν ανησυχία αυξημένοι από 6 έως 20% σε πρώτο χρόνο.

Οι αυξήσεις αποδίδονται στην αύξηση των τιμών της ενέργειας, στην Ουκρανία, στον Πούτιν, στην παρατεταμένη ξηρασία, την κλιματική αλλαγή... στους γνωστούς-άγνωστους με λίγα λόγια.

Ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα: Μια ιστορία με πολλούς χαμένους και λίγους νικητές

Του Ευάγγελου Θεοδώρου

Η προκήρυξη του διαγωνισμού Σύμπραξης Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) για το Εξωτερικό Υδροδοτικό Σύστημα (ΕΥΣ) της Αττικής από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας στις αρχές Ιουνίου, έφερε (και πάλι) στο προσκήνιο το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης του νερού στη χώρα, δείχνοντας παράλληλα την ατζέντα της κυβέρνησης σε αυτό το θέμα, την οποία είχε φροντίσει προ πολλού να αναδείξει ο βουλευτής της ΝΔ , Μπάμπης Παπαδημητρίου, λέγοντας πως το νερό στην Ελλάδα είναι “απαράδεκτα φθηνό”.

Παράλληλα όμως, η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την αντισυνταγματική φύση της ιδιωτικοποίησης του νερού στην Ελλάδα στις 16 Ιουνίου, αποτέλεσε τον αντίποδα. Βέβαια, αξίζει να σημειωθεί πως όταν γίνεται λόγος για ιδιωτικοποίηση του νερού, γίνεται λόγος στην  πραγματικότητα για την διαχείριση των κρατικών υπηρεσιών ύδρευσης, όπως η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ από ιδιώτες, με στόχο (μόνο), το δικό τους κέρδος.

“Η δικαιοσύνη, ως πυλώνας της δημοκρατίας μας, κάνει κάτι που κανονικά η πολιτική ηγεσία θα έπρεπε να είχε κάνει πρώτη”

“Νομίζω ότι το ΣτΕ λειτούργησε ως ένας προστάτης του δημόσιου αγαθού που λέγεται νερό, η απόφαση του που έρχεται σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο είναι σωτήρια. Η δικαιοσύνη, ως πυλώνας της δημοκρατίας μας, κάνει κάτι που κανονικά η πολιτική ηγεσία θα έπρεπε να είχε κάνει πρώτη”, μας λέει ο Γιώργος Αυγερόπουλος, κινηματογραφιστής και σκηνοθέτης, παραγωγός του ντοκιμαντέρ, “Up to the last drop”. Και συνεχίζει, “θα συμβούλευα κάποιο στέλεχος της τωρινής κυβέρνησης να εξετάσει τη διεθνή εμπειρία πάρα πολύ προσεκτικά καθώς υπάρχουν πράγματι πάρα πολλές περιπτώσεις για να καταλάβει ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα στην ιδιωτικοποίηση του νερού. Μάλιστα, η ιδιωτικοποίηση είναι εντελώς παρωχημένη πια, καθότι υπάρχει μια παγκόσμια τάση επαναδημοτικοποίησης των εταιρειών ύδρευσης και των συστημάτων ύδρευσης σε ολόκληρο τον κόσμο. Υπάρχουν πάνω από 230 περιπτώσεις που έχουν καταγραφεί τα τελευταία 15 χρόνια σε περισσότερες από 37 χώρες του πλανήτη. Άλλωστε, Η ιδιωτικοποίηση του δημόσιου αγαθού που λέγεται νερό, δε δημιουργεί ανταγωνισμό καθώς το νερό δεν είναι όπως οι εταιρείες τηλεφωνιών για παράδειγμα, που σε μια πολυκατοικία, υπάρχει η δυνατότητα ο πρώτος κι ο δεύτερος όροφος να έχουν διαφορετικό πάροχο. Στο νερό, ένας είναι ο νερουλάς για ολόκληρες περιοχές με εκατομμύρια ανθρώπους, με αποτέλεσμα μάλιστα να δημιουργούνται και ανισότητες”.

Οι συγκεκριμένες ανισότητες βέβαια, στις οποίες αναφέρεται ο κ. Αυγερόπουλος, δεν προκύπτουν από μόνες τους αλλά από την ίδια τη φύση των συμβολαίων Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού τομέα, όπως η αντίστοιχη που προκηρύχθηκε από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας: “ Οι συμβάσεις που υπογράφονται στις Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, έχουν συνήθως χρονική ισχύ 20,25,30 χρόνια. Ως αποτέλεσμα, ένας ιδιώτης θα κοιτάξει, εάν χαλάσει ή αν πρέπει να διορθώσει οτιδήποτε, να επενδύσει ώστε το ανταλλακτικό που θα αγοράσει να κρατήσει 20,25 χρόνια. Θα κοιτάξει δηλαδή τη συμφέρουσα λύση για εκείνον, σε ένα δημόσιο αγαθό όπως το νερό. Επίσης, στις ΣΔΙΤ, προβλέπεται η ρήτρα του κέρδους. Κάτι τέτοιο σημαίνει πως το δημόσιο εγγυάται το κέρδος μιας ιδιωτικής εταιρείας για όσο διαρκεί η σύμβαση. Δηλαδή, εάν ο κόσμος δεν πίνει και δεν χρησιμοποιεί όσο νερό προβλέπεται στα συμβόλαια, τότε η ιδιωτική εταιρεία μπορεί να προσφύγει στο διαιτητικό δικαστήριο και να ζητήσει αποζημίωση εκατομμυρίων ευρώ από το δημόσιο. Τέτοιες περιπτώσεις έγιναν ορατές σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική, και ειδικά στο Βερολίνο και στην Πορτογαλία , στο δήμο του Barcelos”.

Πιο συγκεκριμένα, στην περίπτωση του Barcelos, η εταιρεία προσέφυγε στο διαιτητικό δικαστήριο και κέρδισε αποζημίωση 170 εκατομμυρίων ευρώ, που για να το πληρώσει ο δήμος του Barcelos,  πρέπει να περάσουν περισσότερα από 500 χρόνια. Πέρα όμως από το σημαντικότατο ζήτημα των αποζημιώσεων και της ρήτρας του κέρδους, ο κ. Αυγερόπουλος διακρίνει ένα τρίπτυχο σημαντικότατων συνεπειών που θα είχε η ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα (όπως και σε κάθε χώρα): “Τα τρία σημαντικότερα ζητήματα που προκύπτουν από την ιδιωτικοποίηση του νερού, όπως μας έχει δείξει η εμπειρία σε ολόκληρο τον κόσμο, πέρα από τις αποζημιώσεις, είναι η μείωση των επενδύσεων (με μεγάλο βάθος χρόνου) που γίνονται στο δίκτυο, και η απώλεια τεχνογνωσίας η οποία μεταφέρεται σε ιδιώτες. Όσον αφορά την απώλεια τεχνογνωσίας, ο κινηματογραφιστής εξηγεί, χρησιμοποιώντας και πάλι το παράδειγμα του Barcelos, λέγοντας πως ακόμη και αφού ο δήμος κλήθηκε να πληρώσει την προαναφερθείσα κολοσσιαία αποζημίωση που προαναφέρθηκε, και πλέον προσπάθησε να διαχειριστεί ο ίδιος την εταιρεία ύδρευσης, “είχε χάσει όλη την τεχνογνωσία που αφορά στο νερό”, και συνεχίζει αναφέροντας σχετικά με την Ελλάδα πως “αυτήν την στιγμή έχουμε μια τεχνογνωσία για το νερό στην Ελλάδα, δημόσια, η οποία εξυπηρετεί έναν κοινό καλό σκοπό, δηλαδή να έχουμε καθαρό, ποιοτικό και φτηνό νερό στις βρύσες μας, που θα σέβεται ακόμα και αυτόν που δε θα έχει να πληρώσει”, λόγω φυσικά της χαμηλής τιμής του. Της τόσο χαμηλής τιμής του, που όπως φαίνεται στο ντοκιμαντέρ του κ. Αυγερόπουλου, παραξένεψε ακόμα και τους υπεύθυνους της εταιρείας  Suez, η οποία είχε επισκεφθεί πριν κάποια χρόνια τις εγκαταστάσεις της ΕΥΑΘ.

Στην περίπτωση του νερού, η ιδιωτικοποίηση, θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία

Στην πραγματικότητα, δίχως υπερβολή, διακρίνεται ένα δίλημμα ανάμεσα στο κέρδος ορισμένων εταιρειών εις βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων και στην ποιότητα των υπηρεσιών ύδρευσης. Το συγκεκριμένο “δίλημμα”, προκύπτει και από όσα μας ανέφερε χαρακτηριστικά ο κινηματογραφιστής : “Το μόνο που βλέπουν οι ιδιωτικές εταιρείες του νερού, είναι το κέρδος, κάνουν ότι κάνουν για να βγάλουν χρήματα, δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Βρίσκουν απλώς χώρες που βρίσκονται στο φάσμα του νεοφιλελευθερισμού ή περιοχές στις οποίες εντοπίζονται αναταραχές ή χώρες που η εξουσία διάκεινται φιλικά προς αυτές και κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, να παίρνουν από το δημόσιο κομμάτια με στόχο να τα εκμεταλλευτούν οι ίδιες και να βγάλουν χρήματα. Στην περίπτωση του νερού, κάτι τέτοιο θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία, δε γίνεται κανείς να μην έχει νερό στο σπίτι του , αποτελεί υγειονομική βόμβα ειδικά στην εποχή του κορονοϊού”.

Σε κάθε περίπτωση, όπως αναφέρει ο Μαξ Βέμπερ στο βιβλίο του “Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού” (σελ. 45), “ο σημερινός καπιταλισμός, εκπαιδεύει και επιλέγει τα οικονομικά υποκείμενα που χρειάζεται με μια διαδικασία οικονομικής επιβίωσης του ικανότερου”. Το ζήτημα όμως της ιδιωτικοποίησης του νερού, της πηγής της ζωής, δεν είναι δυνατόν να αφήνεται στα χέρια κανενός (οικονομικού) υποκειμένου, το οποίο επιθυμεί να κερδοσκοπήσει από αυτό, εις βάρος της υγείας και της οικονομικής κατάστασης, όλων των υπόλοιπων καθώς, όπως άλλωστε επισημαίνει και ο κ. Αυγερόπουλος, “το νερό δεν είναι ένα αγαθό, όπως είναι ένα λουκάνικο, ένα πουκάμισο ή μια ντομάτα. Έχει φοβερές ιδιαιτερότητες, ως δημόσιο αγαθό”.

Ανάρτηση από: https://tvxs.gr/

Άνεργα γκαρσόνια στην αποικία που εκποιεί ό,τι απέμεινε από τη Δημόσια περιουσία

Του Γιώργου Τασιόπουλου

«∆εν θα γίνουµε τα γκαρσόνια της Ευρώπης»... 

Τη φράση διατύπωσε 35 και βάλε χρόνια πριν, ο Ανδρέας Παπανδρέου. 

Η βούληση του διαψεύδεται οικτρά επί των ημερών μας, καθώς ο εποχικός τουρισμός είναι βασικός πυλώνας της οικονομίας και ταπεινωτικά, λυράρηδες και ιθαγενείς με σημαίες της Ε.Ε. αναμένουν μάταια τον Ευρωπαίο τουρίστα στις αφίξεις των αεροδρομίων μας.

Η µονοκαλλιέργεια του Τουρισµού κυριαρχεί στην αναπτυξιακή δυναµική της ελληνικής οικονοµίας.

Σύµφωνα µε το Παγκόσµιο Συµβούλιο Ταξιδίων και Τουρισµού (WTTC), το ένα τέταρτο της απασχόλησης στην Ελλάδα βασίζεται στον Τουρισµό. Το 2019 οι απασχολούµενοι στον κλάδο που αντιπροσωπεύει πάνω από το 20% του ΑΕΠ (10,4% το παγκόσµιο ποσοστό) ξεπέρασαν για πρώτη φορά το ένα εκατοµµύριο και σήμερα είναι άνεργοι.

Τι να το κάνεις το νερό όταν λούζεσαι με σαμπάνια…

Του Γιώργου Χελάκη 

Καλό είναι στην Βουλή κι από εκεί στην κοινωνία να λέγονται ορισμένες αλήθειες. Φτάνει πια με τις συμβατικές κουβέντες και τα κλισέ που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί ρήτορες στις συνεδριάσεις της Ολομέλειας και των κοινοβουλευτικών επιτροπών. Χρειάζεται καμιά φορά λόγος… οξύς και ριζοσπαστικός. Λόγος που θα μείνει και θα συζητείται για καιρό.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα: Εμεινε ή όχι εκείνη η κουβέντα περί συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας με «μια σοβαρή Χρυσή Αυγή» που είχε τότε προτείνει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου. Η πρόταση εκείνη δεν ευδοκίμησε διότι στο μεταξύ η Χρυσή Αυγή ήταν μία και διέπραττε δολοφονίες και λοιπά ποινικά εγκλήματα. Ας είναι. Σημασία έχει να είναι ο λόγος ριζοσπαστικός και να «γράφει» όπως «έγραψε» τότε εκείνη η πρόταση.

Στο μεταξύ, πέρασαν χρόνια και ο περί ου ο λόγος δεν έχει ανάγκη να μιλάει ως τηλεσχολιαστής και ο ….σπόρος που ρίχνει να μην καρπίζει. Μεταφέρθηκε τώρα σε πολύ πιο πρόσφορο έδαφος . Μιλάει εκεί που -θεωρητικά- παίρνονται οι αποφάσεις και που ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να πείσει και να εισακουστεί. Αυτή τη φορά ο ρήτορας αγόρευε από του Βήματος κοινοβουλευτικής επιτροπής. Εκεί λοιπόν αποφάνθηκε ότι το νερό είναι «απαράδεκτα φτηνό». Το δίκιο του βουνό. Κι ας μην σπεύσουν οι πλέον κακεντρεχείς των αναγνωστών να τον οικτίρουν. Πριν το κάνουν ας απαντήσουν στο ερώτημα. Πόσες περιπτώσεις ξέρουν που η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα σε καταναλωτές που δεν πλήρωσαν τον λογαριασμό και πόσες η ΕΥΔΑΠ; Αυτά είναι ερωτήματα που μας καλεί με τον τρόπο του να απαντήσουμε ο κοινοβουλευτικός ρήτορας.

Πλασιέ της nestle το φασιστάκι...

Μπάμπης Παπαδημητρίου: "Το νερό είναι απαράδεκτα φθηνό στην Ελλάδα"

Ενώ η NESTLE εξάγει εκατομμύρια λίτρα από τη γη τους, οι κάτοικοι δεν έχουν πόσιμο νερό

Σε απόσταση 90 λεπτών από τον Τορόντο, οι κάτοικοι της κοινότητας First Nations παλεύουν καθημερινά με την λειψυδρία, ενώ την ίδια στιγμή η Nestlé αντλεί εκατομμύρια λίτρα νερού από την περιοχή. 

Η κοινότητα υποφέρει από την έλλειψη νερού ενώ βασικές καθημερινές ανάγκες όπως η χρήση της τουαλέτας και του μπάνιου δεν μπορούν να ικανοποιηθούν. Και όλα αυτά σε μια μία χώρα όπως ο ανεπτυγμένος Καναδάς.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Guardian, τα δωρεάν εκατομμύρια λίτρα νερού από την περιοχή αντλούνται σε καθημερινή βάση με αποτέλεσμα να εξαντλούνται οι πηγές και να μην υπάρχει περιθώριο ανανέωσης. 

«Το 90% των σπιτιών της κοινότητας δεν συνδέονται με το δίκτυο νερού», λέει ο Michael Montour, διευθυντής δημοσίων έργων της First Nations. 

Διακοπή νερού στη Θεσσαλονίκη: Οι 3 αλήθειες που πονάνε

Του Κώστα Νικολάου

1) Ο αγωγός τροφοδοσίας νερού της Θεσσαλονίκης εν μέρει από την Αραβησσό είναι παμπάλαιος. 

Αναμενόμενο το να βγάλει προβλήματα. 

Γι' αυτό, το έργο κατασκευής νέου αγωγού (αντ' αυτού) από Αλιάκμονα είχε έτοιμη μελέτη και εντάχθηκε για χρηματοδότηση το 2012. 

Όμως το 2013 ΑΠΕΝΤΑΧΘΗΚΕ (=ΑΠΟΦΑΣΙΣΘΗΚΕ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ).

Από αυτούς που τόκαναν αυτό, άλλοι έπαθαν σήμερα αφωνία και άλλοι βρίζουν δοθείσης της ευκαιρίας.

Συζήτηση: «Γεωπολιτική των υδάτων»

Το Κίνημα Άρδην διοργανώνει σειρά εκδηλώσεων για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση της χώρας. Η δεύτερη συζήτηση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 5 Δεκεμβρίου, ώρα 19:00, με θέμα:

 «Γεωπολιτική των υδάτων, το υδατικό πρόβλημα στην Ελλάδα»

ομιλητής:

Βαγγέλης Πισσίας, Ομότιμος καθηγητής ΤΕΙ ΑΘ
Διδάσκει γεωπολιτική των υδάτων στο ΜΠΣ της ΑΣΠΑΙΤΕ

στον χώρο πολιτικής και πολιτισμού Ρήγας Βελεστινλής, Ξενοφώντος 4, Σύνταγμα

Οι νεοφιλελεύθεροι μπολσεβίκοι

Του Ιάκωβου Ιωάννου

Εάν ρωτήσει κανείς τους Έλληνες γιατί σκύβουν υποτακτικά το κεφάλι, θα του απαντήσουν πως αναζητούν κάποιον ηγέτη που θα μπορέσει να κρατήσει το λάβαρο της επανάστασης, οδηγώντας τους στην έξοδο από την κρίση.

«Δημοκρατία σημαίνει ότι, πρέπει να βλέπει κανείς πως υπάρχει μία ποιοτική διαφορά ανάμεσα στην καταπίεση και στην ελευθερία. Για τους απλούς ανθρώπους  η ελευθερία μεταφράζεται στο να έχουν καθαρό νερό, να έχουν ηλεκτρισμό, να μπορούν να ζουν σε ένα αξιοπρεπές σπίτι, να έχουν μία καλή δουλειά, να μπορούν να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο και να διαθέτουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη»

Άποψη

Το να συζητείται και μόνο η ιδιωτικοποίηση κοινωφελών επιχειρήσεων όπως το νερό και το ηλεκτρικό, από μία κυβέρνηση που εκλέχθηκε με σύνθημα της τη ρήξη, έχοντας στη συνέχεια το μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία θράσος να μην τηρήσει την εντολή που της έδωσε η συντριπτική πλειοψηφία των Πολιτών μέσα από ένα δημοψήφισμα που η ίδια δρομολόγησε, αποτελεί ένα επαίσχυντο πολιτικό έγκλημα.