Χωρίς λόγια

ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ-ΔΕΥΑ...

Του Γιώργου Ζουρίδη

Πέρασαν εννέα μήνες που ο κύριος Μητσοτάκης ανακοίνωσε στο Ίδρυμα Γουλανδρή τα απαραίτητα μέτρα για την αντιμετώπιση μιας επικείμενης λειψυδρίας που θα έπληττε την Αττική.

Έτσι σε μια εταιρική εκδήλωση που διοργάνωσαν οι διάδοχοί μου στη Διεύθυνση Επικοινωνίας της ΕΥΔΑΠ, με φόντο ένα μεταμοντέρνο ψηφιακό σκηνικό όπως αρμόζει σε ένα νεωτερικού τύπου περιβάλλον που τους χαρακτηρίζει, ο Πρωθυπουργός, ο Υπουργός Ενέργειας και η Διοίκηση της ΕΥΔΑΠ ανακοίνωσαν ΦΑΡΑΩΝΙΚΑ υδραυλικά έργα ύψους 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ (!!)

Την αναγκαιότητα όμως των οποίων αμφισβήτησαν ακαριαία πολλοί πρώην «νερουλάδες» εντός και εκτός της ΕΥΔΑΠ όπως και κάποιοι ειδήμονες Καθηγητές Πανεπιστημίου.

Βεβαίως κανείς από την Κυβέρνηση ή την Διοίκηση της ΕΥΔΑΠ δεν ασχολήθηκε με τις απόψεις των άμεσα διαμαρτυρόμενων επιστημόνων που ισχυρίζονταν ότι υπήρχαν φθηνότερες και πιο αποδοτικές λύσεις για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας στο Λεκανοπέδιο της Αττικής.

Και δεν έκαναν ούτε το στοιχειώδες: Να συστήσουν μια δεξαμενή επιστημονικής σκέψης που μετά από μία σύνθεση των απόψεων των επιφανών πρώην και νυν επιστημόνων της ΕΥΔΑΠ, πλαισιωμένη και από την εμπειρία των λειτουργών και συντηρητών των απανταχού δικτύων ύδρευσης στην Αττική, θα μπορούσε να δώσει μια πιο φθηνή και αποτελεσματική λύση!

Θα μου πεις: «Είναι πολλά τα λεφτά Γιώργο!»

Γιατί λοιπόν πριν εννέα μήνες τόση βιασύνη;

Γιατί τόση βιασύνη και σήμερα για την διάλυση των απανταχού ΔΕΥΑ και την ένταξη των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης της Χώρας υπό την άμεση εποπτεία ή και λειτουργία από την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ;

Η δικιά μου θέση!

Ο ποιητής

Όταν η ''Πολιτική'' μετράει Καμένα Στρέμματα, θύματα και Επικοινωνιακά Φίλτρα

 Του Βασίλειου Κοκοτσάκη *

Από το 2020 και μετά, η Ελλάδα παρακολουθεί το ίδιο επαναλαμβανόμενο έγκλημα κάθε καλοκαίρι, οι φωτιές ξεσπούν, το 112 χτυπάει δαιμονισμένα, ολόκληροι οικισμοί αδειάζουν «για λόγους ασφαλείας» και, τελικά, χιλιάδες στρέμματα δάσους μετατρέπονται σε στάχτη. 

Το δόγμα «πάνω απ' όλα η ανθρώπινη ζωή» που χρησιμοποιείται ως πολιτική ασπίδα έχει μετατραπεί σε ένα κυνικό άλλοθι. 

Ένα άλλοθι που φέτος βάφτηκε με το αίμα πέντε παλικαριών. 

Πέντε πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους μέσα σε πέντε ημέρες, θύματα μιας τακτικής που τους αφήνει μόνους, εξαντλημένους και εκτεθειμένους στην πρώτη γραμμή. 

Αυτοί οι θάνατοι δεν ήταν αναπόφευκτοι. Ήταν τραγικοί και μπορούσαν εύκολα να είχαν αποφευχθεί.

Η μαζική και υποχρεωτική απομάκρυνση των κατοίκων της υπαίθρου δεν εξυπηρετεί πλέον μόνο την επιχειρησιακή κάλυψη, αλλά και την επικοινωνιακή σκοπιμότητα. 

Το «επιτελικό κράτος» έμαθε το μάθημά του από το 2020, το 2021 και το 2022, όταν η οργή των ανθρώπων που έβλεπαν τα σπίτια τους να καίγονται αβοήθητα ξεσπούσε μπροστά στις κάμερες, γεννώντας συνθήματα που αμαύρωναν την κυβερνητική εικόνα.

Σήμερα, οι πολίτες απομακρύνονται βίαια προς κατευθύνσεις εντελώς διαφορετικές από εκείνες όπου επιτρέπεται η πρόσβαση στους δημοσιογράφους.

Ο στόχος είναι σαφής, να μην συναντηθεί η κάμερα με την απόγνωση, να μην ακουστεί η κραυγή της αλήθειας, να μην υπάρξει ζωντανή αμφισβήτηση του κρατικού μηχανισμού.

Ετοιμασία…

«Χωρίς σύνορα»: είναι ψεύτικα ή μήπως υπάρχουν;

Του Andrea Zhok

Ενόψει των γεγονότων στη Θέουτα, οι προοπτικές «χωρίς σύνορα» έχουν επανεμφανιστεί, μεταξύ άλλων.

Το «χωρίς σύνορα» αναφέρεται σε μια σειρά ιδεών σύμφωνα με τις οποίες η κατάργηση των συνόρων μεταξύ κρατών θα ήταν σωστή, καλή και μια αποζημίωση για την εκμετάλλευση των δυτικών αποικιών.

Αυτές οι τρεις ιδέες έχουν αποτύχει.

1) Η ιδέα ότι η κατάργηση των συνόρων θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να βελτιώσει τη δικαιοσύνη είναι παράλογη. Τα σύνορα μεταξύ κρατών δημιουργούνται για να ορίσουν τις περιοχές δικαιοδοσίας στις οποίες ισχύουν οι νόμοι ενός κράτους. Χωρίς σύνορα, δεν θα γνωρίζαμε αν θα έπρεπε να εφαρμοστεί στο Βιτέρμπο η ιταλική, η κινεζική ή η σουδανική νομοθεσία.
Το αποτέλεσμα της κατάργησης των συνόρων θα ήταν η μη εφαρμογή του νόμου και, ως εκ τούτου, θα επικρατούσε η κυριαρχία του ισχυρότερου.

2) Μερικοί άνθρωποι βλέπουν την κατάργηση των συνόρων απλώς ως μια αυτόματη άδεια για καθολική κινητικότητα, ελεύθερη είσοδο σε κάθε χώρα. Αλλά κάθε σύστημα δημόσιων υπηρεσιών (οδικές υποδομές, ανακούφιση για τους άπορους, νοσοκομειακές υπηρεσίες, υποχρεωτική εκπαίδευση, καθαρισμός δρόμων, υπηρεσίες ασφαλείας κ.λπ.) παρέχεται με βάση τις παρελθούσες ανάγκες, για έναν δεδομένο αριθμό ατόμων (ιθαγένεια) και με βάση τις συνεισφορές αυτών των πολιτών με την πάροδο του χρόνου (φόροι). Η παροχή αυτών των υπηρεσιών έχει περιθώρια ελαστικότητας, αλλά όχι άπειρα. Οι μετακινήσεις πληθυσμού που αλλοιώνουν σημαντικά τις ανάγκες διαταράσσουν τις δημόσιες υπηρεσίες.
Το αποτέλεσμα της απεριόριστης διασυνοριακής κινητικότητας θα ήταν απλώς η εξαφάνιση των δημόσιων υπηρεσιών (η ώθηση για την ιδιωτικοποίησή τους).

Οι 5 μεγαλύτερες δασικές πυρκαγιές που έχουν καταγραφεί στην Ευρώπη τα τελευταία 30 χρόνια.

'' H διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς και του πολιτισμού απηχεί την ιδεολογική μας τοποθέτηση ...''

Του Βασίλη Λάμπογλου

Η Κυρία που είχε δηλώσει "πως ο πολιτισμός είναι οικονομία" (εφημερίς ΝΕΑ )...

Η Κυρία που που μετά τη φωτιά στον Αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών είχε δηλώσει: "Το να βλέπει λίγο και ο επισκέπτης το καμένο κάτω, δεν είναι και τίποτα τρομερό."

Η Κυρία που νομιμοποίησε τα 161 κλεμμένα ειδώλια  της Συλλογής Στερν -προερχόμενα από την Κέρο της Πρωτοκυκλαδικής ΙΙ περιόδου-και τα "εξέθεσε "🤔στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. 

Η Κυρία που με νόμο επιτρέπει στα κυβερνητικά ΔΣ των Μουσείων να αποφασίζουν για την ίδρυση παραρτημάτων στο εξωτερικό και την εξαγωγή ελληνικών αρχαιοτήτων έως και 50 χρόνια διατήρησης σε "εκθεσιακή τουρ".

Η Κυρία του Στερν, του Διοματάρη (με το πλαστό βιογραφικό) στο ΔΣ του Μουσείου της Ακρόπολης, που μετέτρεψε σε ΝΠΔΔ τα 5 μεγαλύτερα  μουσεία της Πατρίδας μας.

Η Κυρία που έθαψε τα αρχαία του σταθμού Βενιζέλου, περιφρόνησε τα αιτήματα των καλλιτεχνών για την αναγνώριση των πιστοποιητικών σπουδών τους, με  απ’ ευθείας αναθέσεις άνευ διαγωνισμών και ελέγχου, που απώλεσε  τη χορηγία για τους Δεσμώτες του Φαλήρου και μοναδικά έστρωσε με τσιμεντοκονίαμα το ιερό της πόλης των Αθηνών.

Η Κυρία που κατάργησε το διαγωνιστικό πλαίσιο για την επιλογή καλλιτεχνικών διευθυντών ώστε να  να διορίσει τον Λιγνάδη. 

Η Κυρία που δεν προστάτεψε την ιστορική μνήμη στην Ελευσίνα (ΠΥΡΚΑΛ) και στη Σαλαμίνα - εν αντιθέσει με τη προκάτοχό της  Μυρσίνη Ζορμπά - και τα παράδωσε  στα συμφέροντα που τη στηρίζουν. 

Γιατί ο Μητσοτάκης «επενδύει» στο νερό

Το τραύμα και η κατάρρευση της Ελπίδας

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Πριν από μερικούς μήνες, στις 17/4,  δημοσιοποίησα μια Δήλωση Διάψευσης, διευκρινίζοντας ότι δεν έχω καμία οργανική σχέση με το πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού. Το έκανα παρότι εξακολουθούσα -και εξακολουθώ- να τρέφω βαθύ σεβασμό για τον αγώνα της ως μητέρας που διεκδικεί την αλήθεια και τη δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών.

Αρκετοί τότε δεν κατάλαβαν την επιλογή μου, ενώ οι γνωστοί και πάντα σοφοί «εγωσταλεγάκηδες» έσπευσαν να πανηγυρίσουν την προβλεπτική τους ικανότητα. Η πραγματικότητα είναι λιγότερο εντυπωσιακή. Ήδη από τις πρώτες εβδομάδες είχα ο ίδιος βιωματική εμπειρία και σοβαρές επιφυλάξεις για τον τρόπο λήψης αποφάσεων, τις σχέσεις εμπιστοσύνης και τη λειτουργία του εγχειρήματος - επιφυλάξεις που σήμερα επανέρχονται δημόσια μέσα από τις διαδοχικές αποχωρήσεις στελεχών και τις αιχμές που διατυπώνονται, μεταξύ άλλων, και από τον πολύ αγαπητό μου Θανάση Αυγερινό. Η αλήθεια είναι ότι η πολιτική μου πρόταση για μια Φροντιστική Δημοκρατία "πήγε κουβά", αλλά δεν έχει και πολύ νόημα να σταθώ σε καταθεση "αποδείξεων" ότι αυτές οι αιτιάσεις ήταν και είναι βάσιμες. Εκείνο, όμως, που γνωρίζω είναι ότι η επανάληψη ενός μοτίβου αξίζει πάντοτε να μας προβληματίζει περισσότερο από την αναζήτηση ενόχων.

Το ερώτημα δεν είναι πραγματικά ποιος έχει δίκιο. Με ενδιαφέρει κάτι βαθύτερο.

Μπορεί άραγε το ψυχικό τραύμα να επηρεάζει όχι μόνο την προσωπική μας ζωή αλλά και τον τρόπο με τον οποίο συγκροτούμε συλλογικά κινήματα, επιλέγουμε συνεργάτες, εμπιστευόμαστε ανθρώπους ή διαχειριζόμαστε τη διαφωνία; 

Ιδιαίτερα, μάλιστα, σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου εξαιρετικά οργανωμένοι μηχανισμοί επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής αντιπαράθεσης γνωρίζουν πώς να αξιοποιούν τις ήδη υπάρχουσες ρωγμές εμπιστοσύνης.

Ο Bessel van der Kolk γράφει: «Το τραύμα μας καθιστά ευάλωτους στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση.» Πρόκειται για μια φράση που συνήθως διαβάζεται ως προειδοποίηση απέναντι στους άλλους. Ίσως όμως αφορά και εμάς τους ίδιους. Γιατί το τραύμα δεν αλλάζει μόνο αυτό που αισθανόμαστε. Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους ανθρώπους. Όταν ο ψυχισμός λειτουργεί σε κατάσταση επιβίωσης, ο κόσμος παύει να είναι ένας χώρος διερεύνησης και γίνεται ένας χώρος πιθανών απειλών.

Ποτέ δεν είναι η ώρα…

Κάθε χρόνο δηλώνουν όλο και "πιο έτοιμοι"...

Στη “βρώμικη συμμαχία” κατά της Ισπανίας και ο Μητσοτάκης

Σε όλες τις μεγάλες μεταναστευτικές κρίσεις, όπως μεταξύ άλλων το 2016 και το 2020 στην Ελλάδα, οι πολιτικές ηγεσίες σχεδόν όλων των κρατών – μελών της ΕΕ και οι Βρυξέλλες, έσπευσαν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους προς τις χώρες που δέχονταν τα μεταναστευτικά – προσφυγικά τσουνάμι.

Τώρα, στην περίπτωση της Ισπανίας, τη στιγμή που ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της, Πέδρο Σάντσεθ, έκανε λόγο για “εισβολή” από το Μαρόκο, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι το μεταναστευτικό κύμα εργαλειοποιείται από γεωπολιτικά συμφέροντα, σειρά ευρωπαϊκών κυβερνήσεων εγκατέλειψε κάθε έννοια ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, και εστράφη κατά του Σάντσεθ. Ο τελευταίος, εκτός των άλλων, καλλιεργεί το πολιτικό προφίλ του ηγέτη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, ενώ επανειλημμένως έχει βρεθεί στο στόχαστρο του Τραμπ και του Νετανιάχου.

Στην “παρέα” των Ευρωπαίων που γύρισαν την πλάτη στον “εταίρο” Ισπανία, εντάχθηκε πρόθυμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην αγωνιώδη προσπάθειά του, προεκλογικά, να ψαρέψει ψήφους στα θολά νερά του χώρου δεξιότερα της δεξιάς και της ακροδεξιάς, αλλά πρωτίστως να σταματήσει τις διαρροές της Νέας Δημοκρατίας προς την κατεύθυνση του Αντώνη Σαμαρά. Ο Κ. Μητσοτάκης, η κυβέρνηση του οποίου, επί επταετίας της, έχει κάνει οργανωμένη “εισαγωγή” εκατοντάδων χιλιάδων “νόμιμων” φτηνών εργατικών χεριών – μεταναστών.

Παρά τους πολιτικάντικους αριβισμούς Μητσοτάκη και άλλων κυβερνήσεων της ΕΕ, τα όσα πρωτοφανή συνέβησαν αυτές τις ημέρες στον θύλακο της Ισπανίας στη βόρειο Αφρική, Θέουτα, πρέπει να αποτελέσουν ένα ακόμη μάθημα για την Ελλάδα, η οποία σε περίπτωση κρίσης, είναι πολύ πιθανόν να βρεθεί για μια ακόμη φορά εγκαταλειμμένη από τους Ευρωπαίους “εταίρους” της.

Που πήγαν οι ναζί μετά τον πόλεμο; Το σκοτεινό παρελθόν της Ευρώπης-Ηλίας Παπαναστασίου

Έτσι κι αλλιώς θα καούν…

Γιάννης Ιωαννίδης : " Το Καμένο Πρόσωπο της Ελλάδας - Η Αχρηστοκρατία "

Οι "Αντιθέσεις" έριξαν την αυλαία της τηλεοπτικής περιόδου, με μία συνέντευξη αποκαλύψεων, του επιδραστικότερου επιστήμονα του Ελληνισμού στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα , σε επιστημονικές αναφορές με τον πάντα διακριτό και διεπιστημονικό δημόσιο λόγο του.

Το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας και... εσύ κοιμάσαι ακόμα!

Του Γιάννη Ρίπη 

Και... ξεπουλήθηκαν:

✓ Οι τηλεπικοινωνίες

✓ το εθνικό οδικό δίκτυο 

✓ λιμάνι και περιφερειακά αεροδρόμια 

✓ σιδηρόδρομος

✓ενέργεια 

✓αρχαιολογικοί χώροι(;;;) και... βάλανε πλώρη για το ΝΕΡΟ και...

εγώ ο εν υπνώσει  Έλληνας(!) προσπαθώ να επιβιώσω με μισθό και σύνταξη που τελειώνει το 2ο δεκαήμερο του μήνα ζώντας σε μια Ελλάδα που ενώ συρρικνώνεται δημογραφικώς και παραλλήλως αδειάζει διώχνοντας τα παιδιά της στο εξωτερικό, γεμίζει με μετανάστες από τα βάθη της Ασίας και Αφρικής όπου... το 2050 θα' ναι η πλειοψηφία στην χώρα μας με... τους προγόνους μας να' χουν χύσει (αδίκως;) ποταμό αίματος για αυτόν το ΙΕΡΟ ΤΟΠΟ που... δείχνει να' χει άθλια μοίρα!

Και τον νεοέλληνα υπήκοο να κοιτάζει με μάτια βοδιού άβουλος τα δρώμενα  προσπαθώντας να απολαύσει 5-10 μέρες(και αυτές με το ζόρι) καλοκαιρινών διακοπών ,συνήθως στα νησιά μας τα οποία βρίσκονται υπό την απειλή της "γαλάζιας πατρίδας" και της "χρυσής βίζας"🤬...

Και γω ο Ελληνάρας καρφωμένος μπροστά στο τελεβίζιον και στο πληκτρολόγιο του pc κάνω την "επανάστασή" μου και πού και πού ακούω ή διαβάζω στα social  και καμία ακραία "ανατρεπτική" ιαχή να δονίζει την  ατμόσφαιρα, του τύπου:

ΤΙ ΨΗΦΙΖΕΤΕΕ  ΡΕΕ!

Το λέει με καμάρι ο καναπεδόβιος των 1.459 ημερών αυτός δηλαδή που συμμετέχει μια μέρα κάθε 4 χρόνια...

Κυνήγι…

Καταθέσεις...

🤑 <1% των καταθετών κατέχουν περίπου 100 δισ. ευρώ στις τράπεζες (~46% του συνολικού ύψους) ενώ

👝 71% των καταθετών έχουν το πολύ μέχρι 1.000 ευρώ στην τράπεζα... Πηγή: Απολογισμός 2025 - ΤΕΚΕ (Ταμείου Εγγύησης Καταθέσεων & Επενδύσεων)

Η τελευταία γενιά της Δύσης

Σκέψεις για το γίγνεσθαι ενήλικος στην αποπαιδευτική κοινωνία

Του Andrea Zhok

1. Το πρόβλημα

Η εφηβική περίοδος, ειδικά στον σύγχρονο κόσμο, παρουσιάζει χαρακτηριστικά ιδιαίτερης δυσκολίας που την καθιστούν μια περίοδο τυπικά σημαδεμένη από κρίσεις ταυτότητας.¹ Η εφηβεία ως περίοδος δυσφορίας αποτελεί πράγματι ένα κοινό θέμα της δυτικής νεωτερικότητας. Το κατά πόσο αυτός ο παράγοντας δυσφορίας είναι διαπολιτισμικά γενικεύσιμος είναι μάλλον αμφίβολο. Υπάρχουν βεβαίως δομικές φυσιολογικές πλευρές, ανεξάρτητες από πολιτισμικά πρότυπα. Η εφηβεία είναι, γενικά, εκείνη η περίοδος που προηγείται της μετάβασης από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή και σχετίζεται φυσιολογικά με τη σεξουαλική ωρίμανση.

Στις περισσότερες παραδοσιακές κοινωνίες αυτή η μετάβαση σηματοδοτείται συμβολικά από τελετουργίες μετάβασης που θεσμοθετούν την αλλαγή κοινωνικής θέσης και ευθυνών.²

Στη σύγχρονη δυτική κοινωνία αυτή η μετάβαση καθίσταται γενικά πιο επιβαρυντική και αβέβαιη, λόγω του ότι υπάρχει ένα ιδιαίτερα έντονο χάσμα ανάμεσα σε όσα απαιτούνται από το παιδί και σε όσα απαιτούνται από τον ενήλικα. Στις παραδοσιακές κουλτούρες τα παιδιά συμμετέχουν από νωρίς στις δραστηριότητες των ενηλίκων, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, είτε πρόκειται για αγροτική ζωή, είτε για κυνηγετικές δραστηριότητες, είτε για προετοιμασία πολέμου κ.λπ. Επομένως η εφηβεία δεν εμφανίζεται εδώ ως ριζική ρήξη, ενώ το άλμα προς τη δημόσια αναγνώριση ρυθμίζεται μέσω κοινών τελετουργιών μετάβασης.

Τα χαρακτηριστικά στοιχεία που συνδέονται με τη σεξουαλική ωρίμανση παρουσιάζουν ορισμένες προκλήσεις, αλλά σε κοινωνίες με σταθερά και σαφώς καθορισμένα ήθη και προσδοκίες αυτοί οι αποσταθεροποιητικοί παράγοντες περιορίζονται.³

Στη δυτική νεωτερικότητα η μετάβαση από την παιδική, προστατευμένη διάσταση προς την ενήλικη σφαίρα είναι ιδιαίτερα ριζική, και αυτή η ριζικότητα οφείλεται αφενός στο χάσμα ανάμεσα στην παιδική ζωή (παιχνίδι και σπουδές) και στην ενήλικη (εργασία), και αφετέρου στη σύγχρονη αντίληψη του ατόμου ως τόπου ευθύνης και πρωτοβουλίας που δεν ανάγεται σε τίποτε άλλο (ούτε στην οικογένεια ούτε στην κοινότητα).

Το ιλαρό καθεστώς της ελληνικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας

Αφιέρωμα στις προεδρικές εκδηλώσεις για τα πενήντα δύο χρόνια της Μεταπολίτευσης

Του Αποστόλη Παλιούρα

Ο  Π. Κονδύλης έχει γράψει πως η νέα ελληνική ιστορία έτσι όπως την γνωρίσαμε τα τελευταία 200 χρόνια έχει κλείσει τον κύκλο της αλλά τα τραγικά και κωμικά της επεισόδια δεν τελείωσαν ακόμα.

Φαίνεται πως κάποια από τα επεισόδια αυτά ζούμε τελευταία, καθώς το πολιτικό προσωπικό της συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης ετοιμάζεται για τους εορτασμούς μιας ακόμη επετείου της Μεταπολίτευσης, που κανείς πλέον δεν αντιλαμβάνεται για ποιο λόγο γίνεται.

Ποτέ ίσως τόσο συχνά στα τελευταία χρόνια δεν έχει υπάρξει τέτοια ακολουθία κωμικοτραγικών πολιτικών επεισοδίων με πρωταγωνιστές κυρίως την κυβερνητική πλειοψηφία, σε σημαντικούς ρόλους επίσης κόμματα και πολιτικές ομάδες της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης αλλά και την extra συμμετοχή του κ. Τσίπρα και του «νέου» κόμματος που φέρει τον βαρύτιμο και επαμφοτερίζοντα τίτλο του (ή της) ΕΛΑΣ, μπορείτε να διαλέξετε!

Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, παρακολουθήσεις χιλιάδων πολιτών – ανάμεσά τους και κορυφαίων πολιτικών – , διώξεις για βαριά αδικήματα σε βάρος κορυφαίων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας από μέρους δικαστικών αρχών ευρωπαϊκού κράτους, και βέβαια στη κορυφή το τραγικό έγκλημα στα Τέμπη. Η ημερήσια διάταξη του ελληνικού κοινοβουλίου περισσότερο πινάκιο δικαστηρίου θυμίζει παρά νομοθετικό όργανο. Αξίζουν δυο λόγια παραπάνω για το καθένα από αυτά τα επεισόδια, που αν μπορείς να αφαιρέσεις τα τραγικά τους στοιχεία θα θύμιζε τσίρκο με παλιάτσους, ταχυδακτυλουργούς και θηριοδαμαστές.

Περίπτωση ΟΠΕΚΕΠΕ (ή η Πελατεία ποτέ δεν πεθαίνει). Εκατοντάδες (ή και χιλιάδες, ποιος ξέρει;) κομματάρχες και πολιτευτές μικρομεσαίου μεγέθους, κυρίως του κυβερνητικού κόμματος, αλλά όχι και αποκλειστικά, με την στήριξη και την ενεργό συμπαράσταση υπουργών και βουλευτών μοιράζονται ζεστό χρήμα. Στο μεγάλο παζάρι της κομματικής πελατείας οι Κρητικοί βόσκουν τα κοπάδια τους στην Καστοριά και οι Θεσσαλοί στα νησιά. Είναι λίγο παράδοξα όλα αυτά αλλά συμβαίνουν, αν και ο διαπρύσιος υπερασπιστής της παράταξης αγανακτεί για το θράσος των κατηγόρων που, για μόνο τέσσερις – πέντε κατηγορούμενους υπουργούς και βουλευτές, διασύρουν ολόκληρη τη πατριωτική παράταξη!  Αυτός ο τελευταίος αποτελεί πρωταγωνιστικό στοιχείο του τσίρκου γιατί είναι ο άνθρωπος – ορχήστρα: παλιάτσος, ταχυδακτυλουργός αλλά και θηριοδαμαστής, όταν χρειαστεί.

Ληγμένα & Φθηνά

 

Ο ανιψιός...

Remember Θαμόρα! Μην ξεχνάτε την Zamora!

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου 

Μια άγνωστη (σε μας) σελίδα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ο οποίος ξεκίνησε πριν 90 χρόνια - στις 17 Ιουλίου 1936 - με στρατιωτικό πραξικόπημα των εθνικιστών φασιστών.

Στην ισπανική πόλη Θαμόρα (Zamora) λειτούργησε από το 1968 ως το 1976 φυλακή για κληρικούς οι οποίοι ήταν αντίθετοι στην δικατορία του στρατηγού Φράνκο, την οποία εγκαθίδρυσε το πραξικόπημα. Οι φυλακισθέντες εκεί ήταν άνθρωποι που σήκωσαν φορτίο διπλό: διαφώνησαν αφενός με το φασιστικό καθεστώς και αφετέρου με την εκκλησία τους. 

Και γι' αυτό είναι ντροπή να μην μνημονεύονται από όσους δηλώνουν ότι νοιάζονται για το φοβερό ειδικό βάρος του ισπανικού εμφυλίου. Ντροπή!...

Ο εθνικιστικός στρατός (ο οποίος είχε την έμπακτη υποστήριξη της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας) δήλωνε το κίνημά του ως "Σταυροφορία κατά των εχθρών του έθνους και της θρησκείας". Άλλη μια φορά η εργαλειοποίηση της λέξης "σταυροφορία" μόλυνε τον Σταυρό του Χριστού. Και την 1η Ιουλίου 1937 οι επίσκοποι της ισπανικής εκκλησίας δημοσιοποίησαν την ομόφωνη στήριξή τους στην "σταυροφορία". 

Το διπλό βάρος των μειονοτικών αντιφασιστών παπάδων το έκανε ακόμα βαρύτερο το χάος που κυριάρχησε στο αντιφασιστικό μέτωπο, το οποίο περιλάμβανε από φιλελεύθερους αστούς και σοσιαλιστές, μέχρι κομμουνιστές και αναρχικούς. Χάος, ασυννενοησία και ανταγωνισμοί μέχρις εξοντώσεων συμμάχων. Εδώ, ο ηλίθιος αντικληρικαλισμός ήταν ανίκανος να ξεχωρίσει παπά από παπά, θεολογία από θεολογία και ελεύθερους ανθρώπους από κομματόσκυλα. Διαχρονική αρρώστια, φίλοι της Αριστεράς... Έτσι, το βάρος των μειονοτικών παπάδων γινόταν συχνά τριπλό.

Μαντσεστερισμός, επανεκβιομηχάνιση και Μπρέξιτ

Η ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού της Μ. Βρετανίας δεν μπορεί να γίνει χωρίς καθαρό εθνικό στόχο αύξησης του μεριδίου της μεταποίησης στο ΑΕΠ

Του Κώστα Λαπαβίτσα *

 

Αν παρακολουθήσει κανείς την ελληνική δημόσια συζήτηση για τα τεκταινόμενα στη Βρετανία, θα νομίσει ότι το Μπρέξιτ είναι ο κύριος λόγος για κάθε οικονομικό ή πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Στην ελληνική δημόσια συζήτηση η Βρετανία έχει πάψει να είναι πραγματική χώρα και έχει μετατραπεί σε ηθικό δίδαγμα. Κάθε δυσκολία της αποδίδεται στο Μπρέξιτ και κάθε εξέλιξη ερμηνεύεται ως επιβεβαίωση ότι η Ελλάδα «έπραξε σωστά» το 2015.

Η συζήτηση αυτή έχει μικρή σχέση με την πραγματικότητα. Όχι επειδή το Μπρέξιτ έχει ξεχαστεί στη Βρετανία — δεν έχει. Εξακολουθεί να αμφισβητείται, κυρίως από τμήματα της μεσαίας τάξης και ορισμένες φωνές στο Εργατικό Κόμμα. Αλλά η εργατική τάξη δεν έχει αλλάξει γνώμη. Και τα εκλογικά αποτελέσματα το επιβεβαιώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο.

Το πραγματικό γεγονός είναι ανάδειξη του λεγόμενου «Μαντσεστερισμού» καθώς ο Άντι Μπέρναμ βρίσκεται πλέον πολύ κοντά στην πρωθυπουργία της Βρετανίας.’Υστερα από σαράντα και πλέον χρόνια νεοφιλελευθερισμού, ανοίγει για πρώτη φορά σοβαρή συζήτηση γύρω από την παραγωγή, τη βιομηχανία, την εργασία και τον ρόλο του κράτους στην οικονομία. Η ταχύταττη ανάρρηση του Μπέρναμ εκφράζει αυτήν ακριβώς τη μετατόπιση.

Δεν πρέπει να υπάρχει καμία ψευδαίσθηση για τον ίδιο τον Μπέρναμ. Πρόκειται για έναν έμπειρο και φιλόδοξο πολιτικό, με όλη την «ευελιξία» που χαρακτηρίζει το είδος. Ο Μπέρναμ έχει δευτερεύουσα σημασία. Το σημαντικό είναι ότι η Βρετανία αρχίζει να αλλάζει θέμα συζήτησης. Μια χώρα που αποβιομηχανοποιήθηκε ραγδαία με τις δομικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Θάτσερ και όσων την ακολούθησαν απαιτεί πλέον κάτι περισσότερο από καλύτερη διαχείριση της παρακμής. Χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση.

 

Η βρετανική συζήτηση φωτίζει ένα ζήτημα που στην Ελλάδα εξακολουθεί να θεωρείται σχεδόν αιρετικό. Το πρόβλημα των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών οικονομιών σήμερα δεν είναι πρωτίστως η διανομή. Είναι η παραγωγή του πλούτου. Από αυτήν τη διαπίστωση ξεκινά πλέον η σοβαρή συζήτηση στη Βρετανία. Και ακριβώς αυτή η διαπίστωση εξακολουθεί να απουσιάζει από την Ελλάδα.

Συλλήψεις για την Marfin

Μια κοινωνία που αντιστέκεται, μπορεί να ελπίζει…

Τα περίστροφα του Ερντογάν…

Του Λάζαρου Μαύρου

Τουρκικής κατασκευής αντίγραφο του περίφημου αμερικανικού εξάσφαιρου περιστρόφου Python 0.357 magnum, που πρωτοκατασκεύασε το 1955 η ξακουστή οπλοβιομηχανία Colt’s Manufacturing των ΗΠΑ, έκανε δώρο – έκπληξη ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε κάθε μία και κάθε ένα των συμμετασχόντων αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων 32 χωρών μελών του ΝΑΤΟ και θεσμών της ΕΕ, με τη λήξη της 36^ης Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ που πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα 7 & 8 Ιουλίου.

Προκαλώντας και απορίες… σαστιμάρας πολλών εξ όσων παρέλαβαν, μέσα σε ξύλινο κουτί πολυτελείας, το περίστροφο με χαραγμένο κατά μήκος της κάνης του, τ’ όνομα τού παραλήπτη και στο επάνω μεταλλικό μέρος της λαβής του, το τουρκικό αστροφέγγαρο, μαζί με έτοιμα προς χρήση φυσίγγια 9Χ33 χιλιοστών, πολύ μεγαλύτερα και με περισσότερη γόμωση από τα φυσίγγια 9Χ19 χλστ. των συνηθισμένων εν χρήσει πιστολιών…

Τι έκαναν με το δώρο – έκπληξη, εκείνες και εκείνοι που τα παρέλαβαν, έχει ήδη δημοσιευτεί μόλις αναχώρησαν 9^η Ιουλίου, από τα πρακτορεία ειδήσεων και στο διαδίκτυο.

ΔΕΝ ΕΧΕΙ όμως δημοσιευτεί ακόμη μια κάποια εξιχνίαση τού τι ακριβώς ήθελε να δείξει με το συγκεκριμένο δώρο – περίστροφο, ο οικοδεσπότης των ΝΑΤΟϊκών ηγετών, Τούρκος Ερντογάν, στη Σύνοδο τής οποίας ηγείτο παρών, ο Πρόεδρος της υπερδύναμης των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Στόχος η πρωτιά

"Κατσαδιάζοντας" τον Όμηρο...

Του Θανάση Κ.

Δεν αμφισβητώ το δικαίωμα κανενός να δημιουργήσει τέχνη εμπνευσμένη από οτιδήποτε.
Το έκαναν οι αρχαίοι #τραγωδοί, παίρνοντας γνωστούς μύθους και αλλάζοντάς τους για να πουν τα δικά τους. Και πολλές φορές δημιούργησαν αριστουργήματα.
Το έκανε αργότερα ο #Σαίξπηρ. Το έκανε ο #Γκαίτε.
Το έκανε όλη η μεγάλη τέχνη.
Η μυθοπλασία είναι ελεύθερη.
Ελεύθερη όμως δεν σημαίνει υπεράνω κριτικής.

* Την τελευταία ταινία «Οδύσσεια» του Christopher #Nolan δεν την έχω δει.
Και γι' αυτό δεν πρόκειται να την κρίνω.
Θα κρίνω μόνο όσα είπε η πρωταγωνίστριά της, η κα. Lupita Nyong'o.
Η οποία, απόφοιτος του Yale παρακαλώ, δήλωσε ότι πριν πάρει τον ρόλο δεν είχε διαβάσει την #Οδύσσεια. Και αφού τελικά τη διάβασε, θεώρησε σκόπιμο να...  "εγκαλέσει" τον ίδιο τον #Όμηρο επειδή, όπως είπε, δεν αφιέρωσε αρκετό χώρο στις γυναίκες και δεν έδωσε τη «γυναικεία οπτική».

* Εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
Γιατί κάποιοι έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι η προσωπική τους ιδεοληψία είναι ταυτόσημη με τη «γυναικεία οπτική» γενικότερα...
Δεν είναι.
Οι #γυναίκες δεν σκέφτονται όπως οι φανατικές #woke ακτιβίστριες.
Ευτυχώς.
Ούτε οι άνδρες όπως οι "αρχετυπικοί φαλλοκράτες" που έχουν στο μυαλουδάκι τους...
Ευτυχέστατα...

* Και ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι να μιλά κανείς με τέτοια βεβαιότητα για ένα έργο που είτε δεν έχει καταλάβει είτε δεν έχει διαβάσει με προσοχή.
Γιατί αν υπάρχει ένα πράγμα που διαπερνά ολόκληρο το ομηρικό σύμπαν, αυτό είναι η - συχνά καταλυτική και σχεδόν πάντα τραγική - παρουσία των γυναικών. Και ο καταλυτικός ρόλος που διαδραματίζουν συνεχώς...
Ο Τρωικός Πόλεμος αρχίζει εξαιτίας της Ελένης.
Προηγείται η φιλονικία τριών γυναικείων θεοτήτων.
Θεές και οι ίντριγκές τους καθορίζουν την εξέλιξη του πολέμου.
Η μεγάλη σύγκρουση Αχιλλέα και Αγαμέμνονα ξεκινά από δύο γυναίκες, τη Χρυσηίδα και τη Βρισηίδα.
Η Ανδρομάχη, η Εκάβη, η Κασσάνδρα δεν είναι διακοσμητικά πρόσωπα. Είναι από τις πιο συγκλονιστικές μορφές της Ομηρικής αφήγησης και της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Και μετά την άλωση της Τροίας ολόκληρος ο μυκηναϊκός κύκλος περιστρέφεται γύρω από την Κλυταιμνήστρα, την Ηλέκτρα και την τραγική σύγκρουσή τους.
Στον Θηβαϊκό κύκλο, η Αντιγόνη γίνεται το ηθικό κέντρο του δράματος.
Αυτό όμως δεν είναι «γυναικεία σκοπιά».
Είναι τραγικότητα.
Ο ελληνικός πολιτισμός δεν μετράει ήρωες με βάση το φύλο τους.
Μετράει το μέγεθος της ψυχής τους και το βάρος των διλημμάτων τους.
Άνδρες και γυναίκες στέκονται μπροστά στην ίδια Μοίρα.
Δεν κρατάει σκορ.
Δεν κάνει "ποσοστώσεις".
Δεν μοιράζει μετάλλια εκπροσώπησης.

Για το predator και το δούλεμα…

Του Γιάννη Ραχιώτη

Σήμερα 6.7.2026, ο κ. Σαμαράς κατέθεσε έγγραφο στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ζητώντας διαλεύκανση της υπόθεσης ( μετά από 4 χρόνια) γιατί ήταν και αυτός παρακολουθούμενος. Στο έγγραφο δεν λέει κυριολεκτικά τίποτα ουσιώδες. Επαναλαμβάνει απλά τις γνωστές ουδέτερες λεξούλες: «Είναι αυταπόδεικτο» «εξαιρετικής θεσμικής και εθνικής βαρύτητας» «το έχω επανειλλημμένως αναδείξει…»… δεν υπήρξε ανταπόκριση από την κυβέρνηση… Όμως ούτε κουβέντα για την… ταμπακέρα.

Αναρωτιέται κανείς,o κ. Σαμαράς δεν έχει καταλάβει τίποτα για την υπόθεση, 4 χρόνια απ’ όταν έμαθε ότι Ισραηλινοί με Ισραηλινό λογισμικό τον παρακολουθούσαν ταυτόχρονα με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον αρχηγό του στρατού, το διευθυντή του γραφείου του Μητσοτάκη, εν ενεργεία υπουργούς, δημοσιογράφους, φίλες της συζύγου του Μητσοτάκη κοκ; Ότι ταυτόχρονα, περίπου τα ίδια πρόσωπα παρακολουθούσε και η ΕΥΠ που τότε τη διοικούσε ο Παναγιώτης Κοντολέων που κατά το βιογραφικό του ήταν πρώην συνεργάτης της αμερικανικής Πρεσβείας; Ότι τα ίδια γίνονταν, αποδεδειγμένα πλέον, και επί κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή στην οποία ήταν υπουργός πολιτισμού; Παρακολουθούμενος τότε ήταν και ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Τότε είχε αποκαλυφθεί ότι η παρακολούθηση οδηγούσε κατευθείαν στην έδρα της CIA στις ΗΠΑ. Αυτές οι παρακολουθήσεις είχαν οδηγήσει στον… ανεξιχνίαστο θάνατο ενός Ελληνα διευθυντή του τμήματος της Vodafon που είχε εγκατασταθεί το παράνομο λογισμικό παρακολούθησης;

Η CIA έκανε παρακολουθήσεις στην Ελλάδα και επί ΠΑΣΟΚ. Το Νοέμβρη του 1993 δύο υπάλληλοι της Πρεσβείας- πράκτορες της CIA είχαν συλληφθεί μέσα σε βανάκι στην Κυψέλη με εξοπλισμό υποκλοπών και παρακολουθήσεων, περούκες, ασυρμάτους κοκ. Με τα τότε τεχνικά μέσα παρακολούθησης έπρεπε να είναι αυτοπροσώπως κοντά στο στόχο… Τότε, για ευνόητους λόγους, δεν χρησιμοποιούσαν ακόμη Ισραηλινούς για τις δουλειές τους εδώ.

Τι αποθέωσις της Ύβρεως...

Σε μια χώρα που ο πρωθυπουργός  χρωστάει 3 εκατομμύρια ευρώ (συμφώνως πόθεν έσχες του 25), που προΐσταται ενός υπουργικού συμβουλίου που χρωστάει 12 εκατομμύρια ευρώ και όλοι μαζί πολιτεύονται με ένα κόμμα που χρωστάει 540 εκατομμύρια ευρώ σε τράπεζες ...

Του Βασίλη Λάμπογλου

Σε μια χώρα που  ψηφίζεται από τη Βουλή ο Στουρνάρας, για τη τρίτη του θητεία στη Τράπεζα που φέρει κατ'ονομα την ονομασία "της Ελλάδας".

Σε μια χώρα που στις 08.02/24 (μόλις 12 μέρες μετά τη κατάθεση της αίτησης) η Πλήρης Ολομέλεια διασκέφθηκε και όχι μόνο τάχθηκε υπερ των funds, αλλά θεώρησε ορθό, προκειμένου να δώσει το κατάλληλο μήνυμα στα κατώτερα δικαστήρια, να διαρρεύσει το αποτέλεσμα της διάσκεψης πριν τη δημοσίευση της απόφασης. 

Σε μια χώρα που τα funds εξακολουθούν να αρδεύουν από τη δεξαμενή  των 700.000 ακίνητων αξίας 110 δις ευρώ, όπου το συντριπτικό  ποσοστό είναι πρώτες κατοικίες και αυτό που εκτυλίσσεται 10 χρόνια  τώρα είναι η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου όλων των εποχών , από τους πολλούς στους λίγους.

Σε μια χώρα που έχουν το ακαταδίωκτο οι τραπεζίτες για τη "τοποθέτηση "της υπογραφής τους .

Σε μια χώρα που εγκαλείται από ευρωπαϊκούς θεσμούς για την κερδοφορία των τραπεζών μέσω των ανεξέλεγκτων προμηθειών στις συναλλαγές, ταυτόχρονα με το κλείσιμο και τον περιορισμό των καταστημάτων τους αλλά και του ανθρώπινου δυναμικού τους σε όλη την επικράτεια και όλα αυτά με τη συναίνεση των  ενίοτε εγχώριων κυβερνητών.

Σε μια χώρα που οι τράπεζες μοίρασαν 1,5 δις το 2025 σε μερίσματα στους μετόχους την ώρα που ο Μητσοτάκης ανακοινώνει διθυραμβικά το πάγωμα 2000 προϊόντων στα σούπερ μάρκετ, προκειμένου να αντιμετωπίσει (λέμε τώρα) την ακρίβεια.

«Γυναικοκτονία» και «Πατριαρχική Κυριαρχία»: Η Αποδόμηση ενός Ιδεολογικού Μύθου

Του Κωνσταντίνου Φαρσαλινού

Η κυρίαρχη δημόσια ρητορική γύρω από τα εγκλήματα πάθους εμμένει σε ένα ιδεολογικό αφήγημα, επηρεασμένο από ριζοσπαστικές θεωρίες τύπου Diana Russell*, το οποίο στερείται κάθε λογικής βάσης. Η προσέγγιση αυτή παρουσιάζει δογματικά τον φόνο ως προϊόν μιας γενικευμένης «πατριαρχίας» και ως πράξη επιβολής ενός άντρα που θεωρεί τη γυναίκα «υποδεέστερη και ασήμαντη».

* Diana Russell: ριζοσπαστική φεμινίστρια που εισήγαγε τον όρο «γυναικοκτονία» το 1976, με ορισμό: «δολοφονία γυναίκας από άντρα επειδή είναι γυναίκα» (καμία σχέση με αυτά που συζητάμε).

Αυτή η ισοπεδωτική θεωρία καταρχάς προσβάλλει συλλήβδην τον θεσμό της οικογένειας και τους γονείς όλων των ανδρών, που δήθεν μας έμαθαν να επιβαλλόμαστε στις γυναίκες. 

Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη, στην Ελλάδα της οικογενειακής παράδοσης που με ευκολία κάποιοι δήθεν "προοδευτικοί" κατηγορούν ως «οπισθοδρομική και αναχρονιστική», οι δολοφονίες γυναικών από άνδρες συντρόφους/συζύγους (νυν και πρώην) βρίσκονται αρκετά κάτω από το μέσο όρο της ΕΕ. Συγκεκριμένα, κυμαίνονται γύρω στις 2,5 δολοφονίες ανά 1 εκατομμύριο γυναίκες, ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 3,9, στη Λετονία είναι 17,2, στη Λιθουανία 10,1, στην Αυστρία 5,1, στην Ολλανδία 4,4, στη Γαλλία 4,2, στη Φινλανδία 4,0 (στοιχεία από Eurostat). Η δολοφονία ανδρών από γυναίκες συντρόφους/συζύγους είναι 2,1-2,3 ανά εκατομμύριο άνδρες στην ΕΕ. Περίπου το μισό δηλαδή, αλλά υπαρκτό θέμα. 

Κάθε δολοφονία είναι έγκλημα που πρέπει να μας απασχολεί και να μας συγκλονίζει, αλλά δεν επιτρέπω σε κανέναν τη γενίκευση και να παρουσιάζει τη δική μου αγωγή και γονεϊκή διαπαιδαγώγηση ως αίτιο «δολοφονικής προσωπικότητας».

Έρευνα: Η κυβέρνηση Μητσοτάκη περνά όλες τις κρίσιμες τροπολογίες στη Βουλή νύχτα και με διαδικασίες-εξπρές

Τη νύχτα κατατίθενται 8 στις 10 τροπολογίες της τελευταίας στιγμής, σύμφωνα με τα στοιχεία που αφορούν τον χρόνο κατάθεσης των τροπολογιών.

Μπορεί ο αριθμός των τροπολογιών που κατατίθενται και ψηφίζονται στη Βουλή να εμφανίζει πτωτική πορεία τα τελευταία χρόνια, ωστόσο η συζήτηση γύρω από τη χρήση τους παραμένει επίκαιρη.

Η νέα έρευνα του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦίΜ) εξετάζει τη νομοθετική δραστηριότητα από το 2014 έως και το 2026 αναδεικνύοντας μια σειρά από τάσεις οι οποίες επηρεάζουν τη λειτουργία της κοινοβουλευτικής διαδικασίας και τον τρόπο με τον οποίο εισάγονται σημαντικές ρυθμίσεις προς ψήφιση χωρίς να το παίρνουν πολλοί χαμπάρι.

Η τροπολογία αποτελεί ένα διαχρονικό εργαλείο νομοθέτησης, το οποίο δίνει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση ή στους βουλευτές να τροποποιούν διατάξεις που συνδέονται με νομοσχέδια τα οποία βρίσκονται ήδη υπό επεξεργασία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός ταχείας αντιμετώπισης έκτακτων καταστάσεων – όπως συνέβη κατά τη διάρκεια της πανδημίας ή σε περιόδους έντονης οικονομικής πίεσης.

Ωστόσο, η συχνή χρήση των τροπολογιών έχει κατά καιρούς δεχθεί κριτική, κυρίως επειδή οι σχετικές διατάξεις δεν τίθενται σε δημόσια διαβούλευση, ενώ συχνά ενσωματώνονται σε νομοσχέδια με διαφορετικό αντικείμενο, εξυπηρετώντας ενίοτε συγκεκριμένα συμφέροντα, κοινωνικές ομάδες ή επιχειρηματικούς ομίλους.

ΣΑΜΠΟΤΑΖ στο ενεργειακό μοντέλο της χώρας από την κυβέρνηση - Γιώργος Μητρόπουλος

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη «τινάζει στον αέρα» τις ενεργειακές εφεδρείες της χώρας, επιδεικνύοντας μανία καταστροφής οποιασδήποτε υποδομής έχει σχέση με την εκμετάλλευση του λιγνίτη. Έφθασαν στο σημείο να ανατινάξουν τους γερανούς κάθε δυνατότητας επαναπαραγωγής λιγνίτη!

Γιατί αυτή η μανία και ποιες είναι οι προθέσεις της κυβέρνησης; Όλα αυτά καλύπτονται με την δικαιολογία της κλιματικής κρίσης και την πανάκεια των «ανανεώσιμων πηγών ενέργειας». Οι οποίες όχι μόνο δεν έχουν προσφέρει τίποτα στους πολίτες, αλλά αντιθέτως διατηρούν τις τιμές της ενέργειας πολύ ψηλά.

Ο μηχανικός και πρώην διευθυντής της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου μιλά για τη «βίαιη και εκβιαζόμενη αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου της χώρας» που αποδεικνύεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο καταστροφικό ,πρώτα απ’ όλα για τους πολίτες. «Δεν βρεθήκαμε τυχαία να πληρώνουμε πανάκριβο ρεύμα», λέει ο κ. Μητρόπουλος και εξηγεί πως μας έφθασαν στο σημείο να πληρώνουμε διπλά και τριπλά την ενέργεια. Ο κ. Μητρόπουλος λέει ότι όσα γίνονται με βίαιο τρόπο στο ενεργειακό μοντέλο της χώρας «μοιάζουν με σαμποτάζ».

Ανάρτηση από: https://www.militaire.gr/

"Ιμπεριαλιστική σύγκρουση και ανταγωνισμός" κατά το ΚΚΕ

Του Δημήτρη Μπελαντή 

"Ριζοσπάστης" σημερινό άρθρο. Γράφει ότι η ανακωχή και επικείμενη  συμφωνία Ιράν -ΗΠΑ αναβάλλει για κάποιον καιρό την "ιμπεριαλιστική σύγκρουση".  Και ότι οι ΗΠΑ είναι σε σύγκρουση "με τους ανταγωνιστές τους", εννοείται το έτερο ιμπεριαλιστικό μπλοκ Ρωσία - Ιράν- Κίνα.

Σε απλά ελληνικά, κατά την ιδιάζουσα διάλεκτο του ΚΚΕ, δεν είχαμε μια ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ σε μια ανεξάρτητη χώρα, και βασική εστία της αντίστασης κατά των ΗΠΑ και του Σιωνισμού στην περιοχή όπως το Ιράν. Αλλά μια σύγκρουση ισοδύναμων  η συμμετρικών η εξίσου άθλιων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που τώρα πήρε μια  πρόσκαιρη αναστολή. Δεν είχαμε ήττα του  ενός και μόνου ιμπεριαλισμού αλλά  περίπου.... ενίσχυση του ιρανικού ιμπεριαλισμού.

Δηλαδή, να μην τολμήσουμε να χαρούμε για την ήττα των ΗΠΑ και Ισραήλ, αφού τους νίκησε το ιμπεριαλιστικό Ιράν. "Δεν επιλέγουμε μεταξύ ιμπεριαλιστών". Αυτή δεν είναι η γραμμή ;; 

Ρε λεβέντες του ΚΚΕ, σε ποιες χώρες έχει εισβάλλει  στρατιωτικά το... ιμπεριαλιστικό Ιράν, που  ακριβώς κάνει εξαγωγή κεφαλαίου, ποιες εργατικές τάξεις εκτός των συνόρων του εκμεταλλεύεται, ποιους ξένους πόρους καταληστεύει, πως μετέχει στο ιμπεριαλιστικό  μοίρασμα του κόσμου, που έγραφε ο Βλαδίμηρος; Η φτάνει που έχει σχέσεις με τον Πούτιν και τον Σι για να γίνει ιμπεριαλιστικό; Πολύ υλιστική ανάλυση.

Γιατί η νίκη του Ιράν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο

Το μνημόνιο μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν είναι αμφίβολο κατά πόσο θα αντέξει

Του Θέμη Τζήμα

Ξεκινούμε από μια παραδοχή η οποία είναι απολύτως κρίσιμη: το μνημόνιο μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν είναι αμφίβολο κατά πόσο θα αντέξει. Ήδη το Ισραήλ κάνει ό,τι μπορεί για να το υπονομεύσει, τόσο στον Λίβανο, όσο ενδεχομένως και με άλλους τρόπους τους οποίους θα δούμε να εξελίσσονται στην πορεία και οι οποίοι πολύ πιθανώς θα εμπλέξουν τον ίδιο τον Τραμπ. Ήδη το Ιράν έχει καταγγείλει 84 παραβιάσεις της εκεχειρίας στον Λίβανο ενώ ήδη το Ισραήλ (ή τουλάχιστον υπουργοί του) αρνείται ότι δεσμεύεται από την εκεχειρία. Παρεμπιπτόντως, αν το Ισραήλ υποστηρίξει ότι δεν αποτελεί μέρος της συμφωνίας και ότι δε δεσμεύεται από αυτήν, θα μπορούσε το Ιράν να αναβιώσει τον πόλεμο εναντίον του Ισραήλ, χωρίς οι ΗΠΑ να εμπλακούν και τότε το Ισραήλ θα αντιμετωπίσει την πιθανότητα πραγματικής και πλήρους συντριβής. Άλλωστε προς το παρόν αδυνατεί να καταβάλει τη Χεζμπολάχ με τρόπο δραματικό για το ίδιο και εντυπωσιακό για το μέτωπο της αντίστασης. Σε κάθε περίπτωση είναι πολύ πιθανό να δούμε παράταση της γκρίζας κατάστασης μεταξύ εχθροπραξιών και παύσης τους ή και κατάρρευση της διαδικασίας.

Έστω κι έτσι, πρόκειται για μια ιστορική στιγμή. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ ηττώνται. Κατά βάση στις διάφορες μείζονες στρατιωτικές τους εμπλοκές μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όποτε αυτές οι εμπλοκές παρατείνονται αρκετά, οι ΗΠΑ ηττώνται. Η ήττα τους αυτή είναι ιστορική γιατί πρώτον κάθε ήττα του πάλαι ποτέ ηγεμόνα του πλανήτη είναι ιστορικής σημασίας, δεύτερον γιατί αφορά τη μείζονος σημασίας περιοχή της «Μέσης Ανατολής», τρίτον γιατί είναι κοινή ήττα ΗΠΑ και Ισραήλ, τέταρτον γιατί είναι ήττα από μια χώρα του μουσουλμανικού κόσμου και του παγκοσμίου Νότου, πέμπτο γιατί έλαβε χώρα εν μέσω φθοράς της ισχύος των ΗΠΑ, επικυρώνοντάς την και έκτο επειδή ήρθε τόσο γρήγορα. Στο Βιετνάμ χρειάστηκαν δεκαετίες εμπλοκής για να ηττηθούν οι ΗΠΑ. Τώρα χρειάστηκαν μόνο λίγες εβδομάδες για την ήττα των ΗΠΑ.