Ο εκφασισμός τμημάτων της Ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει συνδυαστεί με την ανάπτυξη της ακροδεξιάς υποδομής μέσα στους θεσμούς, τον κρατικό μηχανισμό, και ιδιαίτερα τα σώματα ασφαλείας. Αυτό που φαίνεται νωρίτερα από οτιδήποτε άλλο να ενεργοποιεί τα νοσταλγικά σταγονίδια της φασιστικής ακροδεξιάς στην Ελλάδα είναι η συντριβή και η κοινωνική χρεοκοπία των σωμάτων ασφαλείας το Δεκέμβρη 2008.
Δεν είναι τυχαίο ότι η ανάσχεση της κοινωνική έντασης που εκδηλώνεται εκείνη την περίοδο συμβαδίζει με την μετατόπιση πολλών στελεχών στον κρατικό μηχανισμό προς πιο ακροδεξιές θέσεις αλλά και το ξύπνημα ανενεργών δυνάμεων που για δεκαετίες έχουν λουφάξει στα σκοτάδια του Βαθέος κράτους και παρακράτους.
Σε κάθε περίπτωση δεν ωφελεί να αναζητεί κανείς κάποια κεντρική στρατηγική για αυτήν την ανάνηψη. Περισσότερα εξηγεί μια προσέγγιση που την ερμηνεύει ως πρωτoβουλιακή και αυτενεργή δραστηριοποίηση δυνάμεων που συναντιούνται με νέα και παλιά συμφέροντα. Συμμαχίες που εκδηλώνονται στο χώρο του κοινωνικού ανταγωνισμού.





































