Στα χρόνια των μνημονίων...

Καταναλώνω, άρα υπάρχω

Του Γελωτοποιού

Στο μουσικό ντοκιμαντέρ του Βιμ Βέντερς Buena Vista Social Club, παρακολουθούμε κάποιους σπουδαίους γερο-Κουβανούς μουσικούς να παίζουν μουσική, να μιλάνε για τη ζωή τους. Πέρα απ’ το ταλέντο τους αυτό που εντυπωσιάζει σίγουρα τον θεατή είναι πως αυτοί οι άνθρωποι μεγάλωσαν με τόσο λίγα πράγματα, τόσο φτωχικά, αλλά είναι τόσο κεφάτοι και αισιόδοξοι. 

“Μήπως η ολιγάρκεια κάνει τον άνθρωπο πιο ευτυχισμένο;” σκεφτόμουν βλέποντας την ταινία. 

Όταν όμως οι Κουβανοί μουσικοί βρίσκονται στη Νέα Υόρκη για κάποια συναυλία τους βλέπουμε να συναρπάζονται απ’ τις βιτρίνες των εμπορικών καταστημάτων, την αφθονία στα σούπερ μάρκετ, τα αυτοκίνητα και τα κτίρια. 

Φίλης, Ξυδάκης γλίτωσαν το λιντάρισμα και δέχτηκαν κατάμουτρα καφέδες και φτυσίματα...

Ο επικίνδυνος ρόλος των ΜΚΟ

Του Θοδωρή Αθανασιάδη

Με αφορμή την χτεσινοβράδυνη συναυλία που διοργάνωσε στο Καλλιμάρμαρο η Μη Κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ) του Γιάννη Αλαφούζου "Όλοι μαζί μπορούμε", με την συνδρομή του Διονύση Σαββόπουλου, σκέφτηκα να καταγράψω μερικές σημειώσεις. Όχι για τον Νιόνιο, παρ' ότι ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε με τον τροβαδούρο της "Ρεζέρβας", προβληματίστηκε από την επικίνδυνη στροφή που έκανε είκοσι χρόνια αργότερα οδηγώντας το "Φορτηγό" του και έκοψε τα σούρτα-φέρτα μαζί του όταν τον είδε με ένα απαράδεκτο "Κούρεμα". Οι σημερινές σημειώσεις μου έχουν να κάνουν με τις περίφημες ΜΚΟ.

Ευθύς εξ αρχής πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η έννοια "ΜΚΟ" δεν είναι καθόλου μα καθόλου αθώα, μολονότι ως τέτοια ξεκίνησε το 1945, όταν ο ΟΗΕ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο "non-governmental organizations (NGO)" για να χαρακτηρίσει τους διάφορους μη κρατικούς οργανισμούς που παρευρίσκονταν ως παρατηρητές στις συνελεύσεις του. Πολύ σύντομα, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ ανακάλυψαν τα πλεονεκτήματα που έχει η εκχώρηση στις ΜΚΟ ορισμένων δραστηριοτήτων αλλά και υποχρεώσεων του κράτους.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις: Βραβείο από το Ίδρυμα Ροκφέλλερ για την «ΜΚΟ της χρονιάς» 

στην Ινδία. 

Η αποθέωση της ηλιθιότητας

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Η Ελλάδα το 2008 είχε μεν δημόσιο χρέος στο 112% του ΑΕΠ της, αλλά το συνολικό χρέος της, το ιδιωτικό και το δημόσιο δηλαδή, ήταν στα επίπεδα της Γερμανίας – ενώ το επόμενο έτος, παρά την (τεχνητή) διόγκωση των ελλειμμάτων, το συνολικό χρέος της παρέμενε χαμηλότερο από πολλές χώρες (γράφημα).

Ο ιδιωτικός της τομέας λοιπόν ήταν απολύτως υγιής, με ελάχιστα κόκκινα δάνεια, οι τράπεζες επίσης, δεν υπήρχε καμία φούσκα ακινήτων όπως στην Ιρλανδία και στην Ισπανία, ενώ το χρηματοπιστωτικό της σύστημα δεν ήταν εκτεθειμένο στα ανυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης των Η.Π.Α. – τα οποία κόστισαν μόνο στη Γερμανία διασώσεις της τάξης των 500 δις €.

.. Η Θέμις έχει ...

Άρειος Πάγος: Αποφάσεις για τη μη καταβολή δεδουλευμένων και τις «ρήτρες μονιμότητας»

Εκλογές: Αποχή, μποϊκοτάζ και πάλη των τάξεων

Μετάφραση-Επιμέλεια: Ερρίκος Φινάλης

Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων δεν είναι «ποιος κέρδισε ή έχασε», ούτε οι προσωπικότητες, τα κόμματα και τα προγράμματα. Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους είναι η ευρεία απόρριψη του εκλογικού συστήματος, των πολιτικών εκστρατειών, των κομμάτων και των υποψηφίων. Σε όλο τον κόσμο, οι πλειοψηφίες των πολιτών που έχουν ηλικία ψήφου αρνούνται ακόμη και να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους (εκτός και αν είναι υποχρεωμένοι από το νόμο), ή αρνούνται να πάνε στις κάλπες (αποχή), ή καταψηφίζουν όλους τους υποψήφιους (μποϊκοτάζ με λευκή ή άκυρη ψήφο).

Εάν σ’ αυτούς προσθέσουμε πολλούς ακτιβιστές που είναι πολύ νέοι για να ψηφίσουν, τους πολίτες που έχουν στερηθεί τα πολιτικά τους δικαιώματα λόγω ποινικών (συχνά πλημμεληματικού χαρακτήρα) καταδικών, τους φτωχοποιημένους πολίτες και τις μειονότητες που στερούνται το δικαίωμα ψήφου εξαιτίας νομικών διακρίσεων, διαπιστώνουμε ότι τελικά το «εκλογικό σώμα» αντιστοιχεί σε μια μικρή μειονότητα. Έτσι, στην εποχή μας οι εκλογές έχουν περιοριστεί να είναι ένας θεατρινίστικος ανταγωνισμός μεταξύ των ελίτ για τις ψήφους μιας μειοψηφίας. Αυτή η κατάσταση περιγράφει μια ολιγαρχία – όχι μια υγιή δημοκρατία.Τα παραδείγματα της Γαλλίας, της Βρετανίας και του Πουέρτο Ρίκο

Του Τζέιμς Πέτρας*

Οι ολιγάρχες ανταγωνίζονται και εναλλάσσονται μεταξύ τους, ελέγχοντας και καθορίζοντας ποιος ψηφίζει και ποιος όχι. Αποφασίζουν ποιος εξασφαλίζει την πλουτοκρατική χρηματοδότηση και την προπαγάνδα των μέσων μαζικής ενημέρωσης μέσα σε ένα περίκλειστο επιχειρηματικό τομέα. Η «επιλογή των ψηφοφόρων» ουσιαστικά περιορίζεται στην επιλογή μεταξύ προεπιλεγμένων υποψηφίων για την υλοποίηση μιας ατζέντας αυτοκρατορικών κατακτήσεων, εμβάθυνσης των ταξικών ανισοτήτων και εξασφάλισης της νομικής ατιμωρησίας για τους ολιγάρχες, τους πολιτικούς και κρατικούς εκπροσώπους τους, καθώς και τους αστυνομικούς και στρατιωτικούς.

Δημοψήφισμα 2015 – Δύο χρόνια μετά

Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια από το δημοψήφισμα του 2015. Μια σημαντική στιγμή του ελληνικού λαού και της νεολαίας, που αψηφώντας εκβιασμούς και πιέσεις έδωσαν ένα ακόμα «Όχι» στην νεοελληνική ιστορία. Ένα «Όχι» άρνησης τελεσιγράφων και αξιοπρέπειας. Ένα «Όχι» που έστειλε περήφανο μήνυμα στους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου. Παράλληλα, όμως, ήταν ένα «Όχι» που τσαλαπατήθηκε μέσα σε 24 ώρες, από το πολιτικό σύστημα που είχε ήδη συνθηκολογήσει με την ευρωκρατία και απλώς μεθόδευε τον τρόπο που θα παρουσίαζε το «κρύο πιάτο» στον λαό. Το μέγεθος του «Όχι» δυσκόλεψε μεν την δρομολογημένη επιχείρηση, αλλά δεν την ματαίωσε. Έτσι όμως τσαλακώθηκε διπλά και τρίδιπλα η ελπίδα και ο λαός του «Όχι» πέρασε ένα σοκ πιο βαρύ και ίσως πιο βαθύ από αυτό που είχαν προκαλέσει τα μνημόνια 1 και 2.

Ο Νίκος Κοτζιάς και οι Λάπωνες Παγκρατίου

Του Λάζαρου Μαύρου

ΠΡΟΦΑΝΩΣ  ο πολύ μελετηρός καθηγητής και υπουργός Εξωτερικών του ελλα-δικού μας κράτους κ. Νίκος Κοτζιάς, δεν έχει μελετήσει καθόλου τον Νέλσον Μαντέλα. Και αυτό είναι κρίσιμης σημασίας μειονέκτημα του, στις κατά τ’ άλλα επιτυχείς του αποκρούσεις των απαιτήσεων των Τούρκων Κατακτητών στην Κύπρο, κατά τη διάρκεια των - τουρκική απαιτήσει - Πενταμερών Διασκέψεων στη Γενεύη και στο Κρανς Μοντάνα, Ιανουάριο και Ιούνιο-Ιούλιο, για τη λεγόμενη «διεθνή πτυχή» του Κυπριακού.

 

ΔΕΝ  ΦΑΙΝΕΤΑΙ να έχει μελετήσει ο κ. Κοτζιάς την άχρι τέλους σθεναρή εναντίωση (απόρριψη) που πρόταξε ο τελών ακόμη υπό 27ετή φυλάκιση στο ρατσιστικό καθεστώς των λευκών της Νότιας Αφρικής, ηγέτης του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου Νέλσον Μαντέλα, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τον τότε πρόεδρο του καθεστώτος Φρεντερίκ ντε Κλερκ και τους συνεργάτες του, για το μέλλον του κράτους και του πολιτεύματος της Ν. Αφρικής, στις δόλιες εισηγήσεις των στυλοβατών του Απαρτχάιντ, για «δικοινοτική - διζωνική λύση» του Νοτιοαφρικανικού προβλήματος.  

Γιάπικος μηδενισμός εναντίον αστικού πολιτισμού

Τις τελευταίες δύο ημέρες, βρέχει στην πόλη μας ανθρώπους. Μια μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων του Γιάννη Μπουτάρη πέφτουν από τα σύννεφα, καθώς βλέπουν τον άνθρωπο που ψήφισαν για να σώσουν τον αστικό πολιτισμό από την παπαγεωργοπούλεια παρακμή, να τον ενταφιάζει με πράξεις όπως το κλείσιμο του 12ου Δημοτικού Σχολείου, την έγκριση ώστε να καταπατηθεί ο δημόσιος χώρος στον πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας και στα πάρκα της νέας Παραλίας από τα τραπεζοκαθίσματα, την ταύτιση του τουριστικού προφίλ της πόλης με αστέρα του… Σαρβάιβορ, την ανάδειξη ενός αποκρουστικά αλαζονικού προφίλ διακυβέρνησης από τους νεώτερους συνεργάτες του δημάρχου.

Καλοί μνημονιακοί εναντίον κακών μνημονιακών

Του Στάθη

Αν για μιαν ημέρα δεν βρίσει ο κ. Πολάκης, τι θα πάθει η χώρα; Θα μαυρίσει ο ουρανός; θα επιπέσουν εφ’ ημών ακρίδες αιμοδιψείς και κέραμοι κατακέφαλα;

Αν για μιαν ημέρα δεν αποπατήσει ο κ. Πολάκης στο tweet για να πατήσει κάτω τους εχθρούς του, τι θα συμβεί στα σύμπαντα; θα βγει απ’ την τροχιά του ο Κρόνος και θα χάσει τον μπούσουλα ο Αλδεβαράν;

Και ο Τσίπρας, μπορεί να μη σιχαίνεται να μιλάει με το στόμα του κ. Πολάκη προκειμένου να χτίζει την πόλωση που χρειάζεται, αλλά οι ευπρεπείς εκ των Συριζαίων ως πότε θα καταπίνουν αυτά τα εμέσματα; Θα μου πείτε, έχουν

καταπιεί μνημόνια και μέτρα, σοφιστείες και δολιότητες, τις πολακίες θα διυλίσουν;

Τσίπρας και Τσακαλώτος υπέγραψαν αντί των δικαστών τις αποφάσεις των δικαστηρίων!

Του Γιώργου Παπαδόπουλου-Τετράδη

Με την υπογραφή τους στη χτεσινή επιστολή προς την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, ο κ. Τσίπρας και ο κ. Τσακαλώτος έβγαλαν από πάνω τους και τον τελευταίο μανδύα που φορούσαν για να κρύψουν την περιφρόνησή τους στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και στο σεβασμό στις αποφάσεις της. Έχουν υπογράψει τις αποφάσεις που θα βγάλουν τα ανώτατα δικαστήρια μετά από τρία και πέντε χρόνια!

Σε ένα δουλικό κείμενο που παρακαλάει για τη συμμετοχή του ΔΝΤ σε νέο δάνειο και νέο μνημόνιο, οι δυο δήθεν επαναστάτες δεσμεύονται ότι τα ανώτατα δικαστήρια το 2019- 2020 θα αποφανθούν ότι είναι συνταγματικές οι περικοπές συντάξεων και αφορολόγητου που έχει δεσμευτεί να επιβάλει η κυβέρνηση! Γιατί; Επειδή «έτσι έχουν γνωμοδοτήσει το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, το υπουργείο Δικαιοσύνης και… ανεξάρτητοι νομικοί»!!

Να είματε όλοι εκεί

Ανάρτηση από: Παλιό ΠΑΣΟΚ - Το Ορθόδοξο

Εσωτερική κρίση, πλέγμα εξάρτησης και Ελληνοτουρκικές σχέσεις

Του Παύλου Τουμανίδη

''Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

Αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.''

Κ. Καβάφης

Χώρα με περιορισμένη εθνική κυριαρχία…

Η πρόσφατη επανεκλογή του Γ. Παπανδρέου στην προεδρία της σοσιαλιστικής διεθνούς, χωρίς μάλιστα να διαθέτει καμμιά λαϊκά νομιμοποιημένη ιδιότητα, προιοωνίζεται νέες πιέσεις ενάντια στο στοιχείο Ανεξαρτησίας, ιδιαίτερα στην περιοχή του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου, με το γνωστό αντικείμενο: εκχώρηση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στη δικαιοδοσία ιμπεριαλιστικών υπερεθνικών θεσμών, ακόμα και στο σκληρό πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας, αντί κοινωνικών συμβολαίων επιβίωσης της ελεημοσύνης σε τυπικά, ή άτυπα λειτουργούντα προγράμματα τύπου ΔΝΤ. Στην εσωτερική τάξη τέτοιου τύπου συμβολαίων, με κρίσιμο τον μεσολαβητικό ρόλο ΜΚΟ, αναφέρεται η δράση της ''διεθνούς''. 

Προκειμένου να κατακερματιστεί περαιτέρω ο ιστορικός χώρος συλλογικής ταυτότητας των δικαιωμάτων των εθνών,σε κρίσιμους γεωστρατηγικούς κόμβους και να αναθερμανθεί, μέσω της νεοφιλελεύθερης ιδεολογικής επικράτειας των ατομικών δικαιωμάτων το πολεμοκάπηλο σχέδιο διάλυσης των δυνάμει απείθαρχων χωρών και απελευθερωτικών κινημάτων. Αποκτά η ανανεωμένη επαναφορά της αντιδραστικής αυτής στρατηγικής βαρύνουσα επικαιρότητα και σημασία σήμερα, μετά τη μεγαλειώδη νίκη του άξονα της αντίστασης στη Συρία.

Λάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω!!!

Η εβδομάδα που πέρασε άφησε πίσω της ιστορικές αποφάσεις στη μικρή χώρα της μεγάλης ευρωπαϊκής μας οικογένειας!
Έχουμε και λέμε:
Συνταγματικό και το δεύτερο μνημόνιο... η σοφότατη απόφαση των δικαίων.
Μετάφραση ...καμία διεκδίκηση για επιστροφή των κατακρεουργημένων μισθών και συντάξεων διότι ήταν μεγάλη εθνική ανάγκη να κοπούν.
Δεν μπορώ να θυμηθώ και συγχωρήστε με-αν και δεν έχει και μεγάλη σημασία-πότε γνωμοδότησαν οι δίκαιοι, ότι η μεγάλη εθνική ανάγκη δεν περιλαμβάνει τους μισθούς του έντιμου, ηρωικά μαχόμενου και δικαίως σκεπτόμενου κλάδου τους.
Απόφαση του ΕΣΡ...ζήτωωωωω... για τον αριθμό των τηλεοπτικών αδειών.
Μετάφραση πέντε-έξι μήνες πέφταν οι μισθοί για μια απόφαση- να ρέει το χρήμα να κινείται η αγορά- πέντε-έξι ακόμα για τη δεύτερη, διότι σοφοί είναι και αυτοί, δεν μπορούν με μιας να καταναλώσουν όλη τη φαιά τους ουσία... μετά τι θα έχουν;
Εν τω μεταξύ σφάζονται οι αρχηγοί μας στην ποδιά των καναλαρχών, οι οποίοι αποφάσισαν να ενωθούν εις σάρκαν μίαν για να μπορούν ευκόλως να κατασπαράξουν τις σάρκες των εργαζομένων.
Απολύσεις στο ΣΤΑΡ, δεν βγαίνει ο εργοδότης ρε παιδιά...όλοι μαζί μπορούμε να οργανώσουμε μια συναυλία, έναν έρανο, κάτι τέλος πάντων υπέρ της αναξιοπαθούσης οικογενείας των Βα..ρ..δων!
Υπάρχει κρίση στη ναυτιλία, είναι και αυτοί οι γερμανοί που τα έβαλαν με την μεγάλη εφοπλιστική οικογένεια, τι να σου κάνουν κι αυτοί!!! Βάλλονται από παντού.Δύσκολοι καιροί είναι αλήθεια...δεν πας εύκολα από το αστακουδάκι στο γουρουνάκι, τι να σου κάνει και ο μαστερ σεφ!!!Όλοι μαζί παιδιά, να σώσουμε τον αστακό!!!

Ο Μεγάλος Αδερφός και το Διαίρει και Βασίλευε

Της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Η συμπεριφορά του κοπαδιού και η αναζήτηση σωτήρων χωρίς όμως την αντίστοιχη επίδειξη συνεργασίας και συλλογικότητας από την πλευρά του λαού είναι ένα από τα φαινόμενα που παρατηρούμε κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης  αλλά ως φαινόμενο είναι πολύ παλιό και έχει αναλυθεί εκτενώς από πολιτικούς κοινωνιολόγους, γι’αυτό και δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση.

Ο Ρόμπερτ Μίκελς (Robert Michels)  αναφέρει ότι η πλειοψηφία θέλει να βρει κάποιον/α  να της λύσει τα προβλήματα  και να την καθοδηγεί. Η ανάγκη αυτή μπορεί να την οδηγήσει σε λατρεία και ηρωοποίηση του όποιου ηγέτη. Ο Μίκελς θεωρεί ότι αυτή η ανευθυνότητα της μάζας (και κατ’επέκταση, θα πρόσθετα, η έλλειψη συλλογικότητας που επιδεικνύει) αυξάνεται και οφείλεται στην εκτεταμένη κατάτμηση της εργασίας αλλά και ειδικότερα όσον αφορά τα πολιτικά κόμματα στις διαφορές κουλτούρας και παιδείας των μελών τους.  

Στην έλλειψη συλλογικότητας και συνεργασίας των μαζών αναφέρεται και ο Γιούβαλ Νόα Χαράρι (Yuval Noah Harari) αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι οι Έλληνες κατακτήθηκαν από τους Ρωμαίους όχι γιατί δεν είχαν μυαλό αλλά γιατί οι Ρωμαίοι συνεργάσθηκαν με πιο αποτελεσματικό τρόπο (φαίνεται ότι η έλλειψη συνεργασίας των Ελλήνων είναι προαιώνιο κακό που δύσκολα θα αλλάξει).

Δεν υπάρχει μνημόνιο light

Άλλοι διεκδικούν την «ιδιοκτησία» του, άλλοι «διαφωνούν», όμως όλοι υπερψηφίζουν
Tου Νίκου Γεωργιάδη

Μετά από 7 χρόνια βρισκόμαστε αισίως στο 4ο μνημόνιο, χωρίς βέβαια κάτι να καταδεικνύει ότι θα είναι και το τελευταίο. Με βάση την ψήφισή του έχει ανοίξει μια συζήτηση για το ποιο από όλα είναι το χειρότερο, το βαρύτερο ή το πιο… «ελαφρύ». Φυσικά, όλη αυτή η συζήτηση δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική ζωή. Βρίσκει χώρο μόνο στις θεατράλε κόντρες, κοινοβουλευτικές και τηλεοπτικές, ανάμεσα σε εκπροσώπους κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.
Τα 4 μνημόνια δεν μπορούν να νοούνται απλά ως ένα άθροισμα υφεσιακών νόμων ή πολιτικών λιτότητας. Πρόκειται για ένα συνολικό πλέγμα εκατοντάδων νόμων και διατάξεων, το οποίο έχει επιβάλει ένα εξ ολοκλήρου νέο καθεστώς. Ένα καθεστώς που έχει καταστήσει την Ελλάδα ημι-αποικία, διοικούμενη από ένα νέο θεσμικό πλαίσιο το οποίο έφερε κάθετες τομές σε όλη την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας. Συνεπώς, κάθε νέο μνημόνιο δεν έχει τη δική του αυτοτέλεια, ώστε να μπορεί να συγκριθεί με τα προηγούμενα. Αντιθέτως, επικάθεται σε όσα προηγήθηκαν, βαθαίνοντας κι άλλο το ημι-αποικιακό καθεστώς. Και αυτός είναι ικανός λόγος για να θεωρείται, κάθε νέο μνημόνιο, χειρότερο από τα προηγούμενα.

ΣΟΚ: 121 ευρώ σύνταξη-Χιλιάδες τα θύματα από το νόμο Κατρούγκαλου

Της Μαίρης Λαμπαδίτη

 

Το ντροπιαστικό εκκαθαριστικό 64χρονης συνταξιούχου - Πρέπει να ζήσει με αυτά μέχρι τα 67 της που θα πάρει 340 ευρώ - 30.000 συνταξιούχοι θα επιβιώσουν με ψιχία μέχρι να πάρουν την εθνική σύνταξη

Σοκ υπέστη η 64χρονη ασφαλισμένη του ΙΚΑ όταν έλαβε την επιστολή του Ταμείου που της κοινοποιούσε (όπως φαίνεται στην απόφαση που δημοσιεύει το «business stories») ότι η σύνταξή της μετά από 17 χρόνια εργασίας θα ανέρχεται στο πενιχρό ποσό των 121,86 ευρώ μηνιαίως.

Η ασφαλισμένη ανήκει στην ατυχή κατηγορία όσων υπέβαλαν αιτήσεις για συνταξιοδότηση από την 1/1/2015 έως τις 12/5/2016, οπότε άρχισε η εφαρμογή του νόμου Κατρούγκαλου. Οι εν λόγω ασφαλισμένοι εκτιμάται ότι ανέρχονται σε 25.000-30.000 και με αυτά τα ευτελή ποσά θα αγωνιστούν να επιβιώσουν έως την ηλικία των 67 ετών. Σύμφωνα με τη μνημονιακή διάταξη του 2015, οι ασφαλισμένοι που συνταξιοδοτήθηκαν νωρίτερα δικαιούνται να λάβουν μόνο το ανταποδοτικό μέρος της σύνταξης. Η εθνική σύνταξη θα τους χορηγηθεί όταν συμπληρώσουν το 67ο έτος της ηλικίας τους. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε παραδεχτεί ότι πρόκειται για κατάφωρη αδικία την οποία θα προσπαθήσει να αποκαταστήσει εντάσσοντας και αυτούς τους ασφαλισμένους στο νέο καθεστώς του νόμου Κατρούγκαλου για να παίρνουν σύνταξη τουλάχιστον 400 ευρώ. Ωστόσο αυτό δεν έγινε ποτέ καθώς προσέκρουσε στις αντιρρήσεις των δανειστών.

Τουρισμός: Η φαντασιακή ναυαρχίδα της ανάκαμψης

Η πραγματικότητα πίσω από το μύθο της «ελληνικής» τουριστικής βιομηχανίας
Του Σπύρου Παναγιώτου

Πάνω από 30 εκατομμύρια τουρίστες θα επισκεφθούν τη χώρα μας αυτή τη χρονιά, εκτιμούν οι ειδικοί της αγοράς. Για δεύτερο συνεχή χρόνιο θα σπάσει το πανελλαδικό ρεκόρ ξένων επισκεπτών, πανηγυρίζουν οι κυβερνητικοί ιθύνοντες. Από κοινού αγορές και κυβέρνηση έχουν αναδείξει την τουριστική αγορά σαν το βαρύ χαρτί της ελληνικής οικονομίας, σαν το πιστοποιητικό της εξόδου της χώρας από την κρίση.
Πράγματι, η σημερινή κυβέρνηση συνέχισε πιστά τα βήματα και τις κατευθύνσεις όλων των προηγούμενων. Με αντισυνταγματικές παρεμβάσεις προώθησε φακέλους επενδυτικών σχεδίων που καθυστερούσαν σε διάφορα επίπεδα της δικαιοσύνης. Παραθαλάσσιες εκτάσεις, οικόπεδα-φιλέτα, δασικές εκτάσεις και αιγιαλοί, νομοθετικές και ρυμοτομικές ρυθμίσεις, όλα έγιναν σύμφωνα με τις επιθυμίες των επενδυτών. Οι τράπεζες, με όπλο τα κόκκινα δάνεια, πίεζαν ασφυκτικά ξενοδόχους να πουλήσουν τις επιχειρήσεις τους, να παραχωρήσουν μερίδια ή να συγχωνευθούν με μεγάλους παίκτες του εξωτερικού.

Oι πραγματικές πολιτικές διαφορές

Του Χρήστου Γιανναρά

Χιλιοειπωμένο, αλλά σταθερά και βασανιστικά επίκαιρο: Oι κλασικές στον πολιτισμό του «Διαφωτισμού» πολιτικές διακρίσεις Δεξιά - Aριστερά - Kέντρο έμειναν στο ελλαδικό νεωτερικό κρατίδιο πάντοτε «γυμνά ονόματα» (nomima nuda). Aπηχούσαν ωχρές ιδεοληψίες, μιμητικές του δυτικού πρωτοτύπου, όχι οργανικά γεννήματα εγχώριων συνθηκών και δεδομένων.

Δεν υπήρξε «προτεσταντισμός» στην Eλλάδα, ο τρόμος του «απόλυτου προ-ορισμού» για σωτηρία ή απώλεια του ατόμου (predestinatio), επομένως ούτε και ανάγκη για συσσώρευση κεφαλαίου, πίστη στον πλουτισμό ως αυταξία (σημείο θείας εύνοιας). Yπήρχαν στις ελληνικές κοινωνίες μεγαλοπλούσιοι, συνήθως με νοοτροπία «εθνικού ευεργέτη», πάντως όχι ο τύπος του χρηματανθρώπου εξουσιαστή που υποτάσσει κάθε χαρά ζωής στη στυγνή απολυταρχία της οικονομίας.

Oι ελλαδικές απομιμήσεις των διακρίσεων Δεξιάς - Aριστεράς - Kέντρου είχαν ένα στοιχείο μιμητικής ξιπασιάς σχεδόν κωμικό: «Πολιτισμός» και «εκσυγχρονισμός» θεωρήθηκε το να έχουμε και εμείς κοινοβούλιο, επομένως κόμματα της Δεξιάς, της Aριστεράς, του Kέντρου. Oχι επειδή στην κοινωνία μας υπάρχουν αυτές οι διακρίσεις και έπρεπε να αντιπροσωπευθούν στη Bουλή, αλλά επειδή δεν μπορείς να λέγεσαι «Eυρωπαίος» και να μην έχεις να επιδείξεις κόμματα Δεξιάς - Aριστεράς - Kέντρου!

Για τον Ιούλη του 1965…!

Για τα Ιουλιανά, πρωτάκουσα από τον πατέρα μου. Μέσα από την αχλύ του χρόνου, μισοθυμάμαι, να μας μιλά για κάποιον Ιούλη που ο «γέρος της δημοκρατίας», με τον «ανένδοτο αγώνα» του, τα έβαλε με το παλάτι και τη σκύλα Φρειδερίκω, όπως την έλεγαν κοροιδευτικά και κεφαλονίτικα οι γονείς μας. Και πλήθος κόσμου ήταν κάθε μέρα στο δρόμο γιατί δεν το ήθελε το άδικο.Και αυτό το άδικο – στην εφηβεία – μ’έκανε από την μια να απορώ, μα και να γλυκαίνω ταυτόχρονα με την απορία μου, πως ο Γεώργιος Παπανδρέου, μπορεί να χαρακτηριζόταν δημοκράτης…
Όπως μας μιλούσε και για τα Δεκεμβριανά, ατάραχα, ιστορικά και φυσιολογικά! Χωρίς το μένος που φορτίζει τις λέξεις της ιδεολογικής στράτευσης…ένθεν και ένθεν. Τα Δεκεμβριανά για τον πατέρα, ήταν απλά τότε που το ΕΑΜ ήθελε να πάρει την εξουσία. Τόσο απλά! Ίσως γιατί πάνω απ’ολα οι αφηγήσεις του, οι εμπειρίες του, ήθελε να μας μπάσουν σε όσα συνέβαιναν στη Ελλάδα, να μας οδηγήσουν στην ιστορία την ίδια, αυτής της χώρας.

Όταν έχεις δύο επιλογές . . . διάλεξε την τρίτη!

Των Σίσσυ Πετράκου και Ηλία Σιούτα 

17/May/2015

«Κι η Αμερική μη νομίζεις πως είναι και τόσο μεγάλη. Δεν υπάρχει χώρος για μένα και για σένα, για τους όμοιούς μου και για τους όμοιούς σου, δε χωράνε μαζί πλούσιοι και φτωχοί στην ίδια χώρα, δε χωράνε κλέφτες και τίμιοι άνθρωποι μαζί, ούτε η πείνα μαζί με το πάχος»

Τζον Στάινμπεκ, Τα σταφύλια της οργής

Η υφαρπαγή της νεολαίας, της εργασίας και της δημιουργίας να σταματήσει εδώ
Μια χώρα διχασμένη, βαθιά μέσα σε ένα ακήρυχτο εμφύλιο πόλεμο που λέγεται Μνημόνιο, που τα αποτελέσματα του είναι ακόμα ενεργά. Από τη μία, τα εκατομμύρια ανέργων, εργαζόμενων φτωχών και απελπισμένων. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων αυτής της χώρας και φυσικά η νεολαία της. Ειδικά η νεολαία της. Από την άλλη, οι νικητές του Μνημονίου και οι πατριάρχες του ελληνικού καπιταλισμού. Όλοι μαζί, σε μια υποχρεωτική και αφύσικη συγκατοίκηση, σε μια χώρα όπου βυθίζεται στην αδικία και στην αδιανόητη εκμετάλλευση των ζωνών υποτίμησης της εργασίας και της ζωής. Δυο διαφορετικοί κόσμοι “συνυπάρχουν” στην ίδια χώρα. Μόνο ο ένας όμως ξύνει τον πάτο του βαρελιού. Μόνο εμείς.

Η αλλαγή

Από την δόση των 7,7 δισεκατομμυρίων Ευρώ τα 6,9 δισεκατομμύρια πάνε στα τοκοχρεολύσια - Δείτε αναλυτικά

Σε αναχρηματοδότηση χρέους κατά περίπου 77% και περίπου 23% εξόφληση ιδιωτών, υπό προϋποθέσεις θα διατεθεί η δόση των 8,5 δισ. ευρώ η οποία χθες εγκρίθηκε περίπου τρεις εβδομάδες μετά το Eurogroup της 15ης Ιουνίου

Από τα 7,7 δισ. ευρώ που θα έρθουν στην Τράπεζα της Ελλάδας, την Δευτέρα κιόλας, τα 6,9 δισ.θα διατεθούν ως γνωστό για την αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων. Τη μερίδα του λέοντος θα έχει η ΕΚΤ η οποία θα πληρωθεί περίπου 4 δισ. ευρώ στις 20 του μήνα. Πρόκειται για ένα ομόλογο αξίας 2,5 δισ. και ένα δεύτερο 1,45 δισ. τα οποία ως γνωστό δεν συμμετείχαν στο PSI και θα πληρωθούν στο ακέραιο . 

Στις 17 Ιουλίου θα πρέπει να πληρωθούν 2,2 δισ. για το τριετές ομόλογο που είχε εκδοθεί τον Απρίλιο του 2014, ενώ μία ημέρα αργότερα θα πρέπει να πληρωθούν περίπου 300 εκατ. ευρώ έναντι των παλαιών δανείων από το ΔΝΤ και έως το τέλος του μήνα θα πρέπει να αποπληρωθούν και τόκοι 800 εκατ. ευρώ μαζί με άλλες ήσσονος σημασίας πληρωμές . 

Ο δολοφόνος της ελπίδας

Του Ιάκωβου Ιωάννου

Για ένα τουλάχιστον στυγνό και αποτρόπαιο έγκλημα πρέπει να καταδικαστεί ο πρωθυπουργός: για τη δολοφονία της ελπίδας 11 εκ. ανθρώπων που ανέκαθεν στην ιστορία τους αγωνίζονταν για ένα καλύτερο μέλλον δικό τους και των παιδιών τους – με όλα τα μεγάλα λάθη φυσικά και τις παραλείψεις τους.

«Για τους Έλληνες δεν υπάρχει πια κρίση. Αυτός είναι ο τρόπος που ζούμε πλέον. Έχουμε δηλαδή προσαρμοσθεί σε μία κρίση στο διηνεκές που δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει. Το κρίσιμο χρονικό σημείο, το οποίο μετέτρεψε το θυμό μας σε αποδοχή, ήταν πριν από δύο χρόνια. Τότε οι Έλληνες ψήφισαν την αριστερά για να πολεμήσουν τους δανειστές, ενώ αυτή έθεσε το θέμα σε δημοψήφισμα. Παρακινούμενοι από τη νέα κυβέρνηση ψήφισαν οι περισσότεροι ΟΧΙ. Αντί όμως η κυβέρνηση να συγκρουστεί με την Τρόικα, επέλεξε μία μεγαλοπρεπή κυβίστηση, συμφωνώντας ουσιαστικά να τηρήσει όλες τις εντολές της και βαφτίζοντας απλά την Τρόικα σε θεσμούς. Οι Έλληνες τότε πήραν το μήνυμα: δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση, καμία διέξοδος. 

Τώρα οι άνθρωποι δεν έχουν ελπίδα. Βιώνουν ένα είδος κακής προσαρμογής σε μία νομοτελειακή κατάσταση. Αρκετοί βέβαια προσπαθούν να κατανοήσουν την κρίση, να την ερμηνεύσουν μέσα από θεωρίες συνομωσίας – όπως το ότι οι κυβερνήσεις, σε συνεργασία με γερμανικά και ισραηλινά λόμπι, έχουν δημιουργήσει την κρίση για να γεμίσουν τις τσέπες τους με χρήματα. Ευτυχώς πάντως που υπάρχει το διαδίκτυο, αφού οι εξαθλιωμένοι πια Έλληνες μπορούν να διασκεδάσουν στο σπίτι τους και να εκτονωθούν χωρίς να χαλάσουν χρήματα που δεν έχουν. Εάν η Αθήνα είναι σε κάποιο βαθμό ήρεμη, οφείλεται εν μέρει στο διαδίκτυο» (μέρος από συνεντεύξεις Ελλήνων με παρεμβάσεις στους FT – πηγή).

Όταν το ΟΧΙ γίνεται ΝΑΙ και….σώζεται η Ελλάδα!

(περί σχεδίου Β,  και ....σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής  για την τιμωρία των ενόχων)
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Οι, οπωσδήποτε, αδικαιολόγητα,  καθυστερημένες εκμυστηρεύσεις των δύο ξένων συμβούλων της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, σχετικά με την ύπαρξη σχεδίου Β, στα πλαίσια του δημοψηφίσματος του 2015, προκάλεσαν  σωρεία αντιδράσεων. Αυτές, με επιείκεια χαρακτηρίζονται συλλήβδην  ως εξωπραγματικές. Μέσα από αυτές, αποδεικνύεται, περίτρανα και για πολλοστή δυστυχώς φορά, ότι στη χώρα μας έχει απολεστεί η όποιου βαθμού  δυνατότητα αντιμετώπισης των προβλημάτων μας, με βάση τη στοιχειώδη λογική και με γνώμονα  τα εκάστοτε δεδομένα της πραγματικότητας. Εκλαμβάνονται έτσι, συστηματικά, ως αδιάσειστες αποδείξεις,  υποθέσεις αβάσιμες, που φυσικά ουδέποτε επαληθεύθηκαν, αλλά  που, αντιθέτως, μεθοδεύτηκε η αποθάρρυνση της όποιας  σοβαρής και αντικειμενικής συζήτησης, γύρω από αυτές.  Με βάση  έωλες υποθέσεις, που ωστόσο  η πλειοψηφία των ΜΜΕ τις διαχειρίζεται ως απόλυτη αλήθεια, βλέπουν τη δημοσιότητα σωρεία συζητήσεων, που κατά περίπτωση κατηγορούν ή υπερασπίζονται  αποφάσεις και ενέργειες, διαμετρικά αντίθετες των ορθολογικών, προβαίνουν στην αποκάλυψη δήθεν σκανδάλων και επικαλούνται τη δήθεν αδήριτη ανάγκη   σύστασης εξεταστικών επιτροπών για την τιμωρία των ενόχων.

Οι εξεγερμένοι νέοι έχουν πάντοτε δίκιο, ακόμα κι όταν δεν ξέρουν το λόγο...

Σε αντίθεση με πολλούς φιλελεύθερους- νεοφιλελεύθερους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είμαι ειδήμων στην πολιτική ζωή τής Βενεζουέλας. Δεν μπορώ, επομένως, να σας γράψω με βεβαιότητες για το αν στη μακρινή αυτή χώρα τα κίνητρα των εξεγερμένων είναι τόσο αγνά όσο θέλουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης κι ο ΣΚΑΙ να μας τα παρουσιάσουν...

Γνωρίζω, όμως, όπως και οι περισσότεροι που κατοικούμε στην Ελλάδα, πολύ καλύτερα τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης στον ιδιωτικό και δημόσιο βίο μας. Ξέρουμε τι σημαίνει, για παράδειγμα, η άγρια λιτότητα, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η ανεργία, η άδικη κατανομή τού πλούτου, όλα συμπαρομαρτούντα μιας οικονομικής πολιτικής η οποία επιτρέπει στο μεγάλο κεφάλαιο να κινείται ανενόχλητο, αλλά στην εποχή τού διαδικτύου χτίζει κυριολεκτικώς τείχη όταν πρόκειται για την ελεύθερη μετακίνηση των λαών...

Με αφορμή την επέτειο του δημοψηφίσματος

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Κλείσαμε προχτές τα 2 χρόνια από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015. Ενα ΟΧΙ του 61,5% του Ελληνικού Λαού στο δημοψήφισμα που τέσσερεις μέρες μετά μεταφράστηκε σε ΝΑΙ… Το τι ακολούθησε είναι γνωστό τοις πάσει. Εμείς θα επισημάνουμε ότι: σήμερα, μετά την Μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, ήλθαν: 

- τα σκληρά μέτρα της Β΄Αξιολόγησης του 3ου μνημονίου που ο ίδιος (μαζί με τους ΑΝΕΛ) υπέγραψε. 

- Άνοιξε ο δρόμος για ένα ακόμη (το 4ο) μνημόνιο. 

- συνεχίζεται η υπερχρέωση, το καθεστώς επιτροπείας, η απώλεια επιστημονικού δυναμικού της Χώρας.

- η έκθεση του Κυπριακού Ελληνισμού σε πιέσεις για τη συμμόρφωση προς τις νεοαποικιακές υποδείξεις, στις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις (την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές συνεχίζεται η λεγόμενη πενταμερής για το Κυπριακό στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας).

Όμως, 7 χρόνια μετά την είσοδο μας στα Μνημόνια και 2 χρόνια μετά το δημοψήφισμα, ο αντιμνημονιακός αγώνας του Ελληνικού Λαού συνεχίζεται. «Σ’ αυτό τον αγώνα διακρίνονται οι συνεπείς Δημοκράτες κάθε απόχρωσης, που δρουν χωρίς μικροκομματικά οφέλη και χωρίς απαίτηση πρωτοκαθεδρίας, με πνεύμα ενωτικό, πατριωτικό και αντιϊμπεριαλιστικό. Που επισημαίνουν τις απαράγραπτες ποινικές ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, ως εκ της παραβίασης του περί δημοψηφίσματος Συνταγματικού άρθρου 44 & 2, που δεν αφορά τη διεξαγωγή γκάλοπ(!) αλλά την απευθείας λήψη απόφασης από το Λαό.» (Γιάννης Σχίζας)

"Δεν δεχόμαστε πλέον ρούχα, δίνουμε όμως": Το αποχαιρετιστήριο παζάρι του "Σκόρου"

Με ένα αλληλέγγυο χαριστικό παζάρι, το τελευταίο, την Τρίτη 11 Ιουλίου  ο "Σκόρος" μας αποχαιρετά μετά από 8 χρόνια σημαντικής παρουσίας στο κίνημα της αντι-κατανάλωσης, με την ευχή η ιδέα να μείνει ζωντανή για μελλοντικά εγχειρήματα.

Η ανακοίνωση και το κάλεσμα για το χαριστικό παζάρι:

"Παρά το μεγάλο ενδιαφέρον που έχει προκαλέσει ο Σκόρος τα τελευταία 8+ χρόνια, δυστυχώς έφτασε η στιγμή που θα πρέπει να διακοπεί η λειτουργία του στο τέλος Ιουλίου.Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η ιδέα θα μείνει ζωντανή και θα επιστρέψει σύντομα σε νέο χώρο, με περισσότερα μέλη που αναγνωρίζουν τη σημαντικότητα του και θα βοηθήσουν στην λειτουργία του.

Σας περιμένουμε λοιπόν, την Τρίτη 11 Ιουλίου από τις 12.00 στο χαριστικό Παζάρι με την πιο ευχάριστη διάθεση για να γνωριστούμε, να ανταλλάξουμε απόψεις , να δοκιμάσουμε πολλά ρούχα και να δροσιστούμε με κρύα λεμονάδα! Δεν δεχόμαστε πλέον ρούχα, δίνουμε όμως." 

Όπως ανέφεραν σχετικά με το εγχείρημα τα μέλη του Σκόρου:

Παράλληλο νόμισμα, παράλληλες πληρωμές και παράλληλες πραγματικότητε

Του Κώστα Λαπαβίτσα

ο «παράλληλο νόμισμα» είναι συνηθισμένο φαινόμενο στην νομισματική ιστορία, με πολλές μορφές. Οι επιπτώσεις του εξαρτώνται από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε περίπτωσης. Στη χώρα μας εμφανίστηκαν τρεις κυρίως προτάσεις παράλληλου νομίσματος.

Η πρόταση Μάγιερ

Η πρώτη και πλέον συνεκτική ήταν του Τόμας Μάγιερ, οικονομολόγου της Ντόιτσε Μπανκ, ο οποίος πρότεινε το «παράλληλο G-euro». Η ελληνική κυβέρνηση θα έκανε ορισμένες πληρωμές συντάξεων, μισθών και άλλων υποχρεώσεων όχι σε «κανονικά ευρώ» της ΕΚΤ, αλλά σε ειδικά χρεόγραφα που θα είχαν ως λογιστική μονάδα το «ελληνικό ευρώ», ή G-euro. Οι επιχειρήσεις θα ήταν επίσης υποχρεωμένες να πληρώσουν ένα μέρος του μισθού των εργαζομένων σε «ελληνικό ευρώ». Η ισοτιμία έκδοσης θα ήταν 1:1, αλλά γρήγορα θα υπήρχε υποτίμηση ως προς το «κανονικό ευρώ».

Η εγχώρια υποτίμηση του G-euro ήταν ανοιχτή επιδίωξη του Μάγιερ, ώστε να μειωθεί κι άλλο η αξία της εργατικής δύναμης. Ένα μέρος του ελληνικού λαού, αλλά και το κομμάτι της εγχώριας οικονομίας που καλύπτει τις κύριες λαϊκές ανάγκες διατροφής, ένδυσης, κλπ., θα λειτουργούσε με το υποτιμημένο «ελληνικό ευρώ». Ένα άλλο κομμάτι της οικονομίας που περιλαμβάνει πράξεις ανάμεσα σε επιχειρήσεις, τράπεζες, κλπ., αλλά και τις διεθνείς συναλλαγές της χώρας, θα συνέχιζε να λειτουργεί με το «κανονικό ευρώ». Δεν θα γινόταν τυπική έξοδος από την ΟΝΕ, αλλά με τα «ελληνικά ευρώ» θα υπήρχε επιπλέον ρευστότητα. 

Εδώ το μαγαζί είναι ελληνικό και δεν δέχεται κρατικό νταβατζιλίκι...

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη: Ή από τον Βαρουφάκη στον Τσακαλώτο

Του Γιώργου Καραμπελιά

Την πιο ολοκληρωμένη αποτύπωση της θανατερής γελοιότητας που συνιστά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., αποτελούν οι διαδοχικοί κάτοχοι του υπουργείου Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκηςκαι Ευκλείδης Τσακαλώτος. Καθόλου τυχαία, συμμερίζονται το ίδιο “λουκ” του αντισυμβατικού νεοφιλελεύθερου αστού με μαρξιστικό επίχρισμα. Το σακίδιο στον ώμο, τα τσαλακωμένα ρούχα και μια ακατάσχετη φλυαρία, όταν βρίσκονται στην ελληνική Βουλή ή μπροστά σε κάποιο μικρόφωνο. Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο, σημειολογικά, για την τύχη της χώρας, ότι το σημαντικότερο υπουργείο –μια και το σχεδόν αποκλειστικό ζήτημα της χώρας, τα προηγούμενα χρόνια, ήταν το μνημόνιο, το χρέος και οι σχετικές διαπραγματεύσεις– κατέχεται από δύο υπουργούς αγγλοσαξωνικής κοπής εκ των οποίων ο δεύτερος δεν γνωρίζει καλά-καλά ελληνικά, και οι οποίοι οδήγησαν τη χώρα στα πιο καταστροφικά αποτελέσματα, συναγωνιζόμενοι ακόμα και τον μοιραίο προκάτοχό τους, Παπακωνσταντίνου, επί κυβέρνησης ΓΑΠ.

Καλύτερα...

Ανάρτηση από: http://tvxs.gr

H απειλή της τεχνητής νοημοσύνης είναι μπροστά μας

Ο  καθηγητής Φιλοσοφίας Θεοφάνης Τάσης μιλάει στο Liberal για τις πολιτικές αντιφάσεις της εποχής μας, την μελλοντική απειλή της τεχνητής νοημοσύνης, την «εικονιστική κοινωνία» και τον ειδικό ρόλο του φιλοσόφου στις σύγχρονες κοινωνίες.

Συνέντευξη στον Ανδρέα Ζαμπούκα

- Ζούμε σε μια εποχή διπόλων. Αριστερή-δεξιά αφήγηση της Ιστορίας, ηθικο-οικονομική σύγκρουση Βορρά-Νότου, αποδόμηση-νοσταλγία. Οι πνευματικές ηγεσίες και η λογική του best seller δείχνουν να θέλουν σ'αυτή τη μάχη να υπάρξει μια οριστική επικράτηση. Οφείλει πράγματι ο πολιτικά σκεπτόμενος άνθρωπος να διαλέξει στρατόπεδο; Η πλήρης απόρριψη ενός συστήματος ιδεών ή αξιών του βίου δεν είναι ένα είδος αυτο-ακρωτηριασμού; Μήπως τελικά πολεμώντας τις αντιφάσεις μας, οδηγούμαστε όλο και βαθύτερα στο τέλμα και στην κρίση;

- Ίσως τα δίπολα να μην είναι τόσο πολωμένα όσο μοιάζουν. Για παράδειγμα η αριστερά αντιτίθεται σε αυτό που ονομάζεται παγκοσμιοποίηση, επειδή την αντιλαμβάνεται κυρίως ως επέκταση και επικράτηση του κεφαλαίου, ενώ η δεξιά αντιτίθεται στην παγκοσμιοποίηση υπερασπιζόμενη την εθνική ταυτότητα και την παράδοση. Αμφότερες καταλήγουν να υπερασπίζονται με διαφορετικό τρόπο μια συγκεκριμένη μορφή του έθνους- κράτους. Αλλά και αντιστρόφως ένα μέρος της αριστεράς υπερασπίζεται την παγκοσμιοποίηση όταν διακηρύσσει την αλληλεγγύη προς τους απανταχού αδυνάτους, ενώ ένα μέρος της δεξιάς όταν αγωνίζεται για την οικονομική ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανεκτικότητα. 

Είναι το ίδιο...

Ανάρτηση από: http://i-kyr.gr

Προβλέψεις μίας παγκόσμιας κατάρρευσης

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Οι πιθανότητες να ξεκινήσει ο οικονομικός Αρμαγεδδών από την Αυστραλία είναι πολύ μεγάλες, χωρίς να υποτιμώνται άλλες μεγάλες χώρες όπως οι Η.Π.Α. και η Κίνα – με τα εξωτερικά χρέη πολλών ευρωπαϊκών χωρών να μην είναι καθόλου αμελητέα, αναφέροντας πως της Ιταλίας υπερβαίνουν τα 2,14 τρις $, της Γερμανίας και της Γαλλίας τα 4,7 τρις $, ενώ της πολύ μικρότερης Ολλανδίας τα 3,8 τρις $.    

«Η φούσκα του χρέους των νοικοκυριών στην Αυστραλία είναι μεγαλύτερη από αυτές που είχαν παρατηρηθεί τις δεκαετίες του 1880 ή του 1920 – των περιόδων που είχαν προηγηθεί των δύο μεγάλων υφέσεων της χώρας. Ως ποσοστό του διαθεσίμου εισοδήματος έχει σημειώσει ένα νέο ρεκόρ, φτάνοντας στο 190,4%. Την ίδια στιγμή έχει κλείσει το παράθυρο για τη λήψη προληπτικών δράσεων, όσον αφορά την ομαλή αποκλιμάκωση των διαρθρωτικών μακροοικονομικών ανισορροπιών. Με απλά λόγια, δεν υπάρχει πλέον καμία δυνατότητα να αποφευχθεί οι οικονομικός Αρμαγεδδών που θα πλήξει τη χώρα» (John Adams).

Στα προτεκτοράτα υπάρχουν μόνο αδιέξοδα

Η τελευταία «Σοβιετία» της Ευρώπης

Του Δημήτρη Κούλαλη

ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ

«Η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης… είναι η Ελλάδα! Δεν το πιστεύετε; Ρίξτε μια ματιά στους πίνακες που ακολουθούν και θα το ξανασκεφθείτε»….
Τάδε έφη Αριστείδης Χατζής, Αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Σκεφτήκαμε να ακολουθήσουμε την προτροπή του κ. Καθηγητή  και να… ρίξουμε μια ματιά, όχι στους πίνακές του, μα στα επίσημα στοιχεία.
Βρισκόμαστε στην Ελλάδα, λοιπόν, του κομμουνιστικού ολέθρου.
Τι συμβαίνει σ’ αυτή την τάλαινα χώρα;

Σαρβάϊβορ συνέχεια...

Ανάρτηση από: http://www.skitso.biz