Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ τα κεφάλια μας από τη μέρα που επικράτησε στις παράνομες εκλογές στα κατεχόμενα ο Μουσταφά Ακιντζί. Το φάντασμα της «λύσης».
Εδώ και έναν περίπου μήνα, επιστρατεύθηκαν οι πάντες (όσοι δηλαδή θα έδιναν και τη ζωή τους για λύση τύπου σχεδίου Ανάν), με σκοπό να μας πείσουν (εμάς τους «λυσοφοβικούς») πως έχουμε ψυχολογικά, πως δεν υπάρχουν οδοφράγματα, πως πρέπει να ξεπεράσουμε τα σοκ του παρελθόντος και να συμμετάσχουμε στη νέα (;) προσπάθεια που γίνεται για να λυθεί επιτέλους το Κυπριακό.
Κάποιοι απ’ αυτούς, όπως φάνηκε και τη δεύτερη Κυριακή των προεδρικών εκλογών του 2013, ανέλαβαν τον ρόλο του πατριώτη και τους εθνικ(ά)φρονα, που θέλει πάση θυσία να επιστρέψει στην Αμμόχωστο, υπό οποιανδήποτε διοίκηση και υπό οποιοδήποτε καθεστώς. Εμείς οι άλλοι, που φωνάζουμε περί αμμοχωστοποίησης και de facto νομιμοποίησης των τετελεσμένων της εισβολής και του ψευδοκράτους, είμαστε απορριπτικοί, λυσοφοβικοί,εθνικιστές, ψυχοπαθείς, σχιζοφρενείς, τυφλοί, κουφοί,παρελθοντολόγοι, οπισθοδρομικοί, πάσχουμε γενικά από διάφορες ψυχολογικές ασθένειες, οι οποίες δεν μας επιτρέπουν να δούμε την ελπίδα που διαφαίνεται από την εκλογή Ακιντζί.
Τις τελευταίες μέρες, μάλιστα, μετά τους καφέδες και τη ζιβανία, έπαθαν αμόκ. «Κατάργησαν την πράσινη γραμμή» ήταν ο τίτλος στο εξώφυλλο της εφημερίδας Πολίτης την επόμενη μέρα. Κι ύστερα, εμείς είμαστε οι ψυχοπαθείς, που απλώς θεωρούμε σημαντική την επιβίωση του τόπου και του λαού, ειδικότερα τη φυσική επιβίωση. Ο υπέρτιτλος δε του Πολίτη, «Ηγεσία και λαός πέρασαν τα οδοφράγματα χωρίς διατυπώσεις», έδειχνε ακριβώς αυτό: Ότι κανένας από όσους έβαλαν στόχο της ζωής τους να λύσουν το Κυπριακό στη βάση της ΔΔΟ, αντιμετωπίζοντας το θέμα ως ζήτημα προξενιών ή ως ραντεβού στα τυφλά, δεν έχει την παραμικρή ιδέα (ή θέλει να δείχνει ότι δεν την έχει) για το τι διάολο συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο.
Ακούνε Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και χαριεντίζονται, πανηγυρίζουν στα γραφεία και στα σπίτια τους, λες και λύθηκε το πρόβλημα, επειδή συνεννοούνται οι «ηγέτες των δύο κοινοτήτων». Δεν έλεγαν τα ίδια επί Χριστόφια και Ταλάτ;
Ύστερα, βέβαια, όταν καταρρεύσει το οικοδόμημα που πάνε να χτίσουν, θα φταίμε πάλι εμείς, που δεν υποστηρίξαμε τη «λύση», που είμαστε μίζεροι, που τα θέλουμε όλα δικά μας, που δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να συμβιβαστούμε για να δει «φως» επιτέλους αυτός ο τόπος.
«Ο αντικατοχικός αγώνας θα γίνει με λουλούδια μεταξύ των δύο κοινοτήτων κι όχι με πέτρες», έγραφε τις προάλλες ένας ακόμα peace builder (αυτό πια πάει να γίνει επάγγελμα).
Όλοι αυτοί, φυσικά, συμπορεύονται με τις ΗΠΑ και τον Τζον Κόνιγκ, που δεν θεωρεί ότι το Κυπριακό είναι κατά κύριο λόγο πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Διπλωμάτης άνθρωπος.
Το κορυφαίο είναι που κάποιοι προσπαθούν να καλλιεργήσουν μια επονομαζόμενη «κουλτούρα λύσης», σάμπως και είμαστε ζουλού, επιθετικοί απέναντι στον «πολιτισμένο κόσμο», ο οποίος ανέλαβε να μας εκπολιτίσει για να ζήσουμε στις μεγαλουπόλεις και να ντυθούμε σαν τους δυτικούς ή να τρώμε με μαχαίρια και πιρούνια. Ούγκα ούγκα…*
Της Σύνταξης
* Πολεμική ιαχή Κερυνειωτών ζουλού.
Ανάρτηση από: https://antistasitwra.wordpress.com
