.jpg)
Αφορμή για το σημερινό σημείωμα στάθηκε η χαριτωμένη ατάκα της Μαλβίνας Κάραλη για τους «δέκα κώλους που γυρεύουν καρέκλα», ειπωμένο για τον Συνασπισμό της Αριστεράς, της Προόδου, της Οικολογίας και παντός άλλου ενδιαφερομένου της δεκαετίας ΄90. Καθώς όμως οι εκλογές είχαν φανεί στον ορίζοντα, κάποιος ή κάποια το επανακυκλόφόρησε στις αρχές του καλοκαιριού στο Διαδίκτυο, τροποποιημένο, στοχεύοντας αυτή την φορά τον ΣΥΡΙΖΑ. Άδικος κόπος, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη μπεί σε πορεία αυτοδιάλυσης.
Στην πραγματικότητα, οι «ανυπόμονοι κ....» που γυρεύουν καρέκλα υπάρχουν σε όλα τα κόμματα, μεγάλα και μικρά. Το πάθος για την εξουσία διακατέχει όλα τα στελέχη τους, κορυφαία και χαμηλόβαθμα, αδιάφορο. Και το ίδιο συμβαίνει και στην αλλοδαπή, στις χώρες που ισχύει το σύστημα της αντιπροσωπευτικής – ο Θεός να την κάνει – δημοκρατίας.
Η διαφορά ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες (Πρώτος Κόσμος) και τις χώρες της καπιταλιστικής περιφέρειας όπως η δική μας βρίσκεται στο γεγονός ότι σε μάς δεν υπάρχουν αξίες, οπότε η φιλοδοξία κατρακυλά στο επίπεδο της ματαιοδοξίας, χαρακτηριστικό των ηλίθιων πολιτικών, με αντιπροσωπευτικά δείγματα τον σημερινό πρωθυπουργό, τον προκάτοχο του και τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να αγωνίζεται να τους ξεπεράσει.
Αν στον Συνασπισμό της δεκαετίας 90 οι ανυπόμονοι αριθμούσαν μόλις δέκα όπως διαπίστωνε η Μαλβίνα, στο σημερινό πολιτικό στερέωμα ο αριθμός τους αγγίζει το μέγεθος ολόκληρου στρατεύματος. Κι αυτό που τους κάνει επικίνδυνους είναι το σύστημα της πρωθυπουργικής παντοδυναμίας που ισχύει στην χώρα μας.
Ο Παναγιώτης Κονδύλης εξήγησε ότι διακυβέρνηση στην Ελλάδα νοείται η νομή της εξουσίας (και των πόρων) από το κυβερνών κόμμα χωρίς κανέναν περιορισμό. Και με το ισχύον Σύνταγμα ο Πρωθυπουργός είναι ο απόλυτος μονάρχης για μία ή περισσότερες τετραετίες ανάλογα.
Υπάρχουν λοιπόν τα εξής επακόλουθα. Πρώτον, η δίψα για την εξουσία και τη νομή των πόρων αποχαλινώνει τους «ανυπόμονους» και συχνά τους οδηγεί σε πράξεις ωμής βίας, όπως αυτή του Καλαμπόκα το 1991. Δεύτερον, ο εκάστοτε πρωθυπουργός πρέπει οπωσδήποτε να διορίσει στο Δημόσιο όλους τους πιστούς του «ανυπόμονους», αλλιώς η καρέκλα του κινδυνεύει. Γι΄αυτό και η η χώρα μας έχει τόσους πολλούς βουλευτές και υφυπουργούς, ενώ ο αριθμός των τελευταίων όπως και των υπουργών μεγαλώνει με τους “ανασχηματισμούς”. Οι υπόλοιποι “ανυπόμονοι” διορίζονται “σύμβουλοι”, διοικητές οργανισμών υπαρκτών και ανύπαρκτων, “προϊστάμενοι”, “μετακλητοί”, ενώ οι πιο ευτελείς διορίζονται χωρίς διαδικασίες και φυσικά χωρίς προσόντα, όπως ο σταθμάρχης που έβαλε τις δύο αμαξοστοιχίες στην ίδια γραμμή το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023.
Είναι γνωστό πως δεν είναι η εξουσία που διαφθείρει. Αντίθετα, είναι οι διεφθαρμένοι που κινούν γη και ουρανοί για να βρεθούν μέσα στους διαδρόμους της εξουσίας, ώστε να ικανοποιήσουν τους πόθους τους. Κι όταν στην κορυφή της εξουσίας βρίσκονται περιορισμένων ικανοτήτων άνθρωποι όπως συμβαίνει τα τελευταία τριάντα χρόνια και ειδικότερα την τελευταία δεκαετία, τότε οι «ανυπόμονοι» γίνονται πραγματικά κυρίαρχοι. Ανάμεσα σ’ αυτούς και στους ανίκανους πρωθυπουργούς αναπτύσσεται ένας ακατάλυτος δεσμός. Οι «ανυπόμονοι» προωθούν και υποστηρίζουν στον πρωθυπουργικό θώκο ασήμαντους και ανίκανους, ενώ οι τελευταίοι είναι αναγκασμένοι να καλύπτουν την διαφθορά και την ασυδοσία των υποστηρικτών τους.
Όταν στην κορυφή της εξουσίας βρίσκονται άτομα με μειωμένη αυτοεκτίμηση, είναι φυσικό επακόλουθο η ανασφάλεια και η προσπάθεια εξουδετέρωσης μέσω της υποταγής, όλων των άλλων εξουσιών, κάτι που φυσικά επικροτούν μανιωδώς οι «ανυπόμονοι». Το γεγονός ότι αυτή η ολιστική υποταγή συνέβη επι των ημερών Μητσοτάκη υιού οφείλεται αποκλειστικά στο γεγονός πως το ΠΑΣΟΚ, ο παραδοσιακός αντίπαλος της ΝΔ είχε διαλυθεί, ενώ ο Τσίπρας δεν είχε ούτε τα προσόντα ούτε τον μηχανισμό για να την πραγματοποιήσει.
Άλλωστε η νομοθετική εξουσία ήταν η πρώτη που υποδουλώθηκε μέσω της «αυτοδυναμίας» και του δικαιώματος κάθε αρχηγού να ορίζει τους βουλευτές του κόμματος του. Και για να γίνει αυτή η υποταγή μόνιμη, θεσπίστηκε το πλαφόν του 3% και το μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα.
Ήταν στραβό το κλήμα, τόφαγε κι ο γάιδαρος. Το ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης γίνεται όλο και πιο συγκεντρωτικό και η διαφθορά από σύμπτωμα έχει γίνει κανονικότητα. Και για να μπορέσει η ελληνική κοινωνία να ανασάνει, πρέπει να βρεθεί τρόπος να σπάσει η μονολιθικότητα της εξουσίας.
