Εθνική ΝΤΡΟΠΗ! Ποιοι Έλληνες ευρωβουλευτές ΔΕΝ ψήφισαν υπέρ της αναγνώρισης της Ποντιακής Γενοκτονίας

Οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ τίμησαν την ιστορική αλήθεια και τον ποντιακό ελληνισμό και ψήφισαν υπέρ της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Αντιθέτως, οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, του ΚΙΝΑΛ και του Ποταμιού δεν ψήφισαν υπέρ της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Οι πατριώτες κρίνονται από τις πράξεις τους και η πατριδοκαπηλία καταρρέει ως χάρτινος πύργος όταν κρίνεται εκ του αποτελέσματος.

Μετά τον Δημήτρη Καιρίδη ήρθε και νέο «κτύπημα» από τη ΝΔ καθώς οι ευρωβουλευτές της μαζί με αυτούς από ΚΙΝΑΛ και από το Ποτάμι, δεν ψήφισαν την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων. 

Ψήφισαν μόνο οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και του Λαϊκού Συνδέσμου.

«Σε μια συνεδρίαση όπου συμμετείχαν μόνο επτά από τους 27 συνολικά Έλληνες και Κύπριους ευρωβουλευτές, οι ευρωβουλευτές του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και ο Μάνφρεντ Βέμπερ, όπως και οι Σοσιαλιστές και οι Φιλελεύθεροι και ο Γκι Φερχόφστατ στάθηκαν στο πλευρό του Ερντογάν και καταψήφισαν την πρόταση» του καθηγητή Νότη Μαριά να συζητηθεί και να εκδοθεί ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Το ΠΑΣΟΚ δεν μένει πια εδώ ...

Ανάρτηση από: Ελλάδα 2021

«Όταν ο “αντιεθνικισμός” γίνεται όχημα σοσιαλφασισμού.»

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Όπως ο διάβολος, έτσι και ο φασισμός έχει πολλά ποδάρια. Ανάλογα την ιστορική συγκυρία, διαλέγει κάθε φορά με ποιο θα περπατήσει καλύτερα ανάμεσα στους πολιτικά αποπροσανατολισμένους και κοινωνιοοικονομικά εξαθλιωμένους μικροαστούς, έτσι ώστε να φαίνεται κοινωνικά δίκαιος, ιστορικά αναγκαίος, πολιτικά αναμενόμενος και λογικά ορθός.

Το σημερινό “αυγό του φιδιού” έχει σπάσει προ πολλού και πολλά “φιδάκια” έχουν ήδη εκκολαφθεί. Κυκλοφορούν παντού γύρω μας, χωρίς καν να έχουν πάντα σαφή συνείδηση του ιστορικού και πολιτικού τους ρόλου. Σέρνονται κάτω από τα μάτια του δημοκρατικού πληθυσμού της χώρας και ασταμάτητα τον προκαλούν. Ίσως όμως σφάλλουν, υποτιμώντας, λόγω της μεγάλης σιγουριάς τους, την εσωτερική δομή του αντιστασιακού και αντικαθεστωτικού φρονήματος ενός πραγματικά αντικομφορμιστικού τμήματος του ελληνικού λαού. Είναι οι πολίτες, το νευρικό σύστημα των οποίων δεν έχει ακόμα παραλύσει από τις δηλητηριώδεις, νεοφασίζουσες, σοσιαλκοσμοπολίτικες επιθέσεις της τελευταίας εικοσαετίας.

Μαζί με τα παιδιά των πρώην αριστερών και των απογοητευμένων οπαδών του πράσινου ήλιου που σαν “λαός στην εξουσία” έγιναν κάποια στιγμή καθεστώς, κόλλησαν “αριστεροφροσύνη” και τα εγγόνια ή τα δισέγγονα των υπερπατριωτών αμερικανόφιλων της δεκαετίας του ’50. Εκείνων που μετά τον εμφύλιο απαιτούσαν τον έλεγχο των πολιτικών φρονημάτων του προδομένου και ηττημένου ελληνικού δημοκρατικού λαού.

Ασάνζ: “Καπιταλισμός της παρακολούθησης” ή ψηφιακός ολοκληρωτισμός

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τον περασμένο Οκτώβριο είχα γράψει άρθρο για τον Ασάνζ, το οποίο δυστυχώς έγινε σήμερα πιο επίκαιρο από τότε. Η ελευθερία και η ζωή του Ασάνζ είναι ασφαλώς σε μεγάλο κίνδυνο. Μόνο μια πολύ μεγάλη, παγκόσμια κινητοποίηση θα μπορέσει να τον σώσει. Είναι φανερό ότι οι δυνάμεις του ανερχόμενου ολοκληρωτισμού θα επιχειρήσουν, πλήττοντάς τον, να τρομοκρατήσουν οποιονδήποτε θελήσει στο μέλλον να αμφισβητήσει το μονοπώλιο της εξαπάτησης που θέλουν να εγκαταστήσουν στο παγκόσμιο πεδίο της πληροφόρησης. Τα παραθέτω: 

Οι άνθρωποι που γεννιούνται τώρα είναι η τελευταία γενιά ελεύθερων ανθρώπων στον πλανήτη. Μόνο τεχνικά πολύ ικανοί άνθρωποι θα μπορούν να επιλέγουν μόνοι τους τον δρόμο τους στο μέλλον. Αυτή την απαισιόδοξη εκτίμηση κάνει ο Αυστραλός Τζούλιαν Ασάνζ, ένας από τους ανθρώπους που σφράγισαν, ίσως περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, τα ψηφιακά πράγματα της εποχής μας, με το Wikileaks.

Περιέχεται σε μια μεγάλη, εκ βαθέων συνέντευξη, στην οποία θέτει πολλά ζητήματα που αφορούν το μέλλον της ανθρωπότητας. Κατά την άποψη του ιδρυτή των Wikileaks αυτό που απειλεί τον Άνθρωπο είναι η ταχύτητα της διαδικασίας της πληροφορίας, που έχει πολλαπλασιαστεί εκθετικά την τελευταία επταετία, οδηγώντας κατ’ ανάγκην στην όλο και μεγαλύτερη ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης. Αλγορίθμων, δηλαδή, που εν τέλει θα αποφασίζουν στη θέση των ανθρώπων. 

Δυο ουρές παρακαλώ!

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Τελικά ο ταλαντούχος υπουργός Εσωτερικών κος Χαρίτσης έλυσε το πρόβλημα. Τέσσερις κάλπες στις εκλογές σε δύο διαφορετικές αίθουσες. Στη μια για περιφέρεια και ευρωβουλή, στην άλλη για δήμαρχο και κοινότητα. Οι εκλογείς θα πρέπει να σχηματίσουν δύο ουρές, να μη μπερδέψουν τα πολυάριθμα ψηφοδέλτια και να κάνουν υπομονή. Οι πιο νευρικοί ας πάρουν κι ένα χάπι πριν, αν και υπάρχουν κι άλλες επιλογές.

Στο Γαλάτσι, εκεί που γυρίζονται και διάφορα reality, ο ΣΥΡΙΖΑ δοκίμασε την πρώτη εμφάνιση της «Προοδευτικής Συμμαχίας». Πρασίνισε αρκετά ο χώρος, αφού μίλησαν αναστημένοι πρώην πασόκοι, ενώ εμφάνιση σταρ έκανε ο Πέτρος Κόκκαλης συνοδευόμενος από στενή συνεργάτιδα του Αλέξη Τσίπρα.

«Να σηκώσουμε και την πράσινη σημαία της Αριστεράς» κάλεσε ο Τσίπρας Ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει τώρα μάλλον στο παρελθόν σαν κόμμα «ριζοσπαστικής» κοπής. Το «radical» (ριζοσπαστικό) και τα παράγωγά του άλλωστε, αναφέροντα συχνά σε χώρους όπως του ισλαμικού τζιχαντισμού. Ο κορμός, ως κεντροαριστερός, πρέπει να απο-ριζοσπαστικοποιηθεί τελείως. Το «Προοδευτική Συμμαχία» με Τσίπρα αρχηγό, είναι πιο ταιριαστό στο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται.

…εντελώς σιωπηλός

Δεν μου αρκεί αυτός ο αλήτης να πάει φυλακή μόνο επειδή τα τσέπωνε απ’ την Novartis. Πρέπει να οδηγηθεί εκεί ως ηθικός αυτουργός για τον θάνατο της Κατερίνας και της Μαρίας

«Πέρναγα το φανάρι, πηγαίνοντας για φαγητό. «Μπες στο περιπολικό για εξακρίβωση», μου είπαν. Με μετέφεραν σ’ ένα υπόγειο για εξετάσεις. Μου είπαν απλά «έχεις AIDS. Θα πας φυλακή»».

Παραμονές εκλογών, ο τότε υπουργός υγείας Ανδρέας Λοβέρδος ξεκινά ένα κυνήγι μαγισσών. Δεκάδες γυναίκες προσαγάγονται, λοιδορούνται και διαπομπεύονται. Τα πρόσωπα τους βγαίνουν στα μανταλάκια των ειδήσεων με λεζάντα Δημόσιος κίνδυνος. Τελικά 32 γυναίκες συνελήφθησαν ανάμεσα τους και μια ανήλικη. Οδηγήθηκαν στη φυλακή χωρίς να έχουν διαπράξει κανένα αδίκημα. 
Διαπομπεύτηκαν επειδή έτυχε να είναι φτωχές, επειδή κάποιες έκαναν χρήση ουσιών, επειδή ήταν γυναίκες. Τους φέρθηκαν λες και ήταν σκουπίδια και οι ίδιες δεν άντεξαν αυτό το βάρος. Κάποιες έκοψαν τις φλέβες τους αλλά σώθηκαν. 
Η Κατερίνα και η Μαρία όμως έφυγαν. Η Κατερίνα αυτοκτόνησε τον Νοέμβρη του 2014. Ο θάνατος της Μαρίας έγινε γνωστός μέσα απ’ το ακόλουθο γράμμα της μητέρας της.

Μόνο ο Αλέξης μπορούσε: Πως εξευτέλισε «εθνομηδενιστές», πολιτικάντηδες, «πατριώτες»

Ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, μιλάει από το βήμα στην Πανελλαδική Συνάντηση Για μια Μεγάλη Προοδευτική Συμμαχία σε Ελλάδα και Ευρώπη, που πραγματοποιείται στο κλειστό στάδιο του Γαλατσίου. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΛΑΧΟΣ

Με ένα δικό του άρθρο στην ιστοσελίδα hellasjournal.com σχολιάζει την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα για την Προοδευτική Συμμαχία το Σάββατο που μας πέρασε, ο δημοσιογράφος και χρόνια ανταποκριτής στις ΗΠΑ Μιχάλης Ιγνατίου. 

Με τίτλο «Μόνο ο Αλέξης μπορούσε: Πως εξευτέλισε «εθνομηδενιστές», πολιτικάντηδες, «πατριώτες», ο γνωστός δημοσιογράφος γράφει για την «προοδευτική συμμαχία» επισημαίνοντας ότι «ο Πρωθυπουργός απολαμβάνει να ταπεινώνει αυτούς που του πάνε κόντρα. Και μπορεί να βρει κανείς την απόδειξη, σε όλους αυτούς που μάζεψε στον ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα. Υπάρχει μεγαλύτερο ρεζιλίκι για ένα άνθρωπο -οι πολιτικοί τελικά δεν είναι(!)- να γλύφει εκεί που έφτυνε; Υπάρχει μεγαλύτερη ταπείνωση από το να κάνεις θριαμβευτικές δηλώσεις για ένα ηγέτη που μέχρι χθες καθύβριζες; Σ’ αυτό το θέμα, μου είπε ο ψυχολόγος, ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει πράγματι στον Ανδρέα Παπανδρέου…»

Το άρθρο του Μιχάλη Ιγνατίου 

Παρακολούθησα, όπως φαντάζομαι και χιλιάδες συμπατριώτες την ομιλία του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα σε ένα γήπεδο στο Γαλάτσι, και άκουσα με προσοχή όσα είπε ανακοινώνοντας τη Μεγάλη Προοδευτική Συμμαχία, που φαντάζομαι θα αντικαταστήσει σύντομα τον παλαιομοδίτικο και γεμάτο αμαρτίες ΣΥΡΙΖΑ. 

Τα λόγια πέταξαν και έφυγαν. Στο μυαλό μου έμειναν τα πρόσωπα που παρακολουθούσαν την πρωθυπουργική ομιλία, όχι τα λόγια του Πρωθυπουργού, διότι αυτά που έδειχνε η τηλεόραση έβγαζαν μάτια. 

Αναδρομικά για επιβίωση

2035 ώρες κακοπληρωμένης εργασίας

Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι στην κορυφή των ευρωπαϊκών κρατών, με τον μέσο Έλληνα να δουλεύει 2.035 ώρες τον χρόνο.
 Κακοπληρωμένες ώρες, με εκβιασμούς λόγω της υψηλής ανεργίας... - και εδω στην κορυφή της Ε.Ε. - με τους πιο υψηλούς φόρους - και εδώ κορυφή στην Ε.Ε. - με τιμές σε βασικά καταναλωτικά αγαθά επίσης πολύ υψηλές, με διαλυμένο κοινωνικό κράτος, με τον πολίτη στο στόχαστρο χωρίς καμιά προστασία.
 Με τους νέους επιστήμονες να έχουν φύγει στο εξωτερικό - άλλη μία κορυφή -
 Ελλάδα 2019, μια χώρα που άφησε πίσω τα μνημόνια, αλλά και την
ανεξαρτησία της - όση της είχε απομείνει - την αξιοπρέπειά της, τη λογική, τη συνοχή της, την διάθεση για δημιουργία για πρόοδο. Μια χώρα που βουλιάζει μέσα στα αδιέξοδα, το μίσος, τον ρατσισμό, το χρέος, την απελπισία.
 Μια χώρα που οι Πολίτες της εμπιστεύθηκαν την τύχη τους και την τύχη της χώρας σε αυτούς που θα αποφάσιζαν για αυτούς, χωρίς αυτούς. 

Με το ψέμα στο στόμα

Του Στάθη

Η τηλεόραση της ΕΡΤ το έχει τερματίσει.

Δεν υπάρχει Συριζοειδές της δημοσιογραφίας ή άλλο τέτοιου είδους πλάσμα, που να μην προσκαλείται να πιάσει στασίδι στις εκπομπές του καναλιού ολημερίς κι ολονυχτίς.

Οι εκ των ένδον Συριζαίοι
καλούν τους απ’ έξω Συριζαίους να συζητήσουν τα πάντα, όπως τα βλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν υπάρχει προηγούμενο απ’ τον καιρό της Χούντας και ύστερα. Το φαινόμενο βεβαίως εξηγείται. Διότι όταν στην ΕΡΤ επικρατούσε η διαχρονική κακκορομαχία ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. υπήρχε πάντα ο «χρήσιμος αριστερός».

Όταν έδιωχναν οι Νεοδημοκράτες τους Πασόκους ο «χρήσιμος αριστερός» έμενε στο απυρόβλητο. Και όταν οι Πασόκοι κατεδίωκαν τους Νεοδημοκράτες ο «χρήσιμος αριστερός» ήταν στήριγμα.

Γ. Κοντογιώργης: Γονυπετείς εθελόδουλοι απέναντι στον ξένο, δυναστικοί αλαζόνες κατέναντι στην κοινωνία των πολιτών, ενδιάθετοι ιδιοκτήτες του κράτους και της κοινωνικής βούλησης

Γονυπετείς εθελόδουλοι που εξέθρεψαν τα πιο σκοτεινά καταγώγια της ελληνικής
κομματοκρατίας, υποτάσσουν εσκεμμένα τα συμφέροντα της χώρας στον εκτατικό εθνικισμό των «άλλων». 
Δόκιμοι ιεροεξεταστές που θήτευσαν στις πιο σκοτεινές ιδεολογικές γειτονιές της δυτικής δεσποτείας, αντιμετωπίζουν τον αντίλογο της κοινωνίας ως ύβρη στην αυθεντία της εξουσίας τους. 
Πολιτικά απόβλητα, που χωρίς αιδώ ανάγουν την πολιτική αγυρτεία σε επιτομή της προόδου και την επιλεκτική ανομία σε πεμπτουσία της δημοκρατίας, διαχειρίζονται το κράτος και το δημόσιο αγαθό ως φέουδο δικό τους και της αυλής των συγκατανευσιφάγων. 
Στο μέτρο που το μίσος της πολιτικής (και της στοχαστικής) νομενκλατούρας προς την κοινωνία των πολιτών ξεχειλίζει, διακύβευμά της δεν θα γίνει ποτέ η μεταβολή πολιτείας, ώστε να εναρμονισθούν οι λειτουργίες της με το κοινό συμφέρον, αλλά η αλλαγή του λαού που της αντιλέγει. 
Επειδή ο φασισμός είναι τρόπος, που εάν αφεθεί επί μακρόν να αγρεύει στον κορμό της χώρας γίνεται καθεστώς, η διαπίστωση του βάθους του μετριέται με την απάντηση στο ερώτημα: «ποιος κυβερνάει, για λογαριασμό τίνος και πώς»    

Η Αποικιοκρατία σε όλο της το μεγαλείο!!!

Η Αποικιοκρατία σε όλο της το μεγαλείο!!!

Μια ταινία των "αδελφών του φωτός", δείχνει ότι οι δυτικές γυναίκες ρίχνουν ψίχουλα στα παιδιά σαν να ταΐζουν περιστέρια.

Υποσημείωση:  Τα συσσίτια στα σχολεία μας επιτελούν τον ίδιο ακριβώς σκοπό. Εκσυγχρονισμένο βέβαια, μετά από τόσα χρόνια που πέρασαν... Οι αλυσίδες της εξάρτησης και της καταλήστευσης του τόπου παραμένουν... Τα παιδιά μας είναι αυτά τα παιδιά...

«Αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας…»

Του Θανάση Σκαμνάκη

Με αφορμή την απόρριψη των αιτήσεων Κουφοντίνα και Σάββα Ξηρού προκύπτει το ζήτημα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του νομικού πολιτισμού, κατακτημένου με αγώνες, και των ανθρώπων που πέφτουν θύματα της επίθεσης αυτής, ακόμα περισσότερο κι όταν διαφωνούμε μαζί τους, όχι ως πράξη αλληλεγγύης, είναι ως πράξη αντίστασης.  

Ο τίτλος του δημοσιεύματος είναι αποκαλυπτικός: «Καταπέλτης ο εισαγγελέας για τον Σάββα Ξηρό».

Το ρεπορτάζ ήταν ακόμα πιο αποκαλυπτικό, επεξηγώντας σε τι συνίσταται ο καταπέλτης: «Ο εισαγγελικός λειτουργός, που απέρριψε το προηγούμενο αίτημα του “αγιογράφου” της 17Ν με το οποίο ζητούσε να αποφυλακιστεί για λόγους υγείας, απαντώντας αρνητικά στο αίτημα αποχής που κατέθεσε η πρόεδρος του Συμβουλίου Εφετών, το οποίο θα εξετάσει τη νέα αίτησή του, είναι κατηγορηματικός: “Ο Σάββας Ξηρός δεν πιστεύει στην έννομη τάξη, παρά μόνο, ως φαίνεται, στην πέραν των φυσικών δικαστών ένοπλη τάξη”.

Το οποίο οδηγεί στο συμπέρασμα, με σχεδόν φυσική αθωότητα (!), πως δεν μπορεί να απελευθερωθεί λόγω ανήκεστης βλάβης της υγείας του, ακόμα κι όταν η κατάσταση αυτή τον καθιστά ανίκανο όχι για ένοπλη πάλη αλλά και για την ικανοποίηση βασικών αναγκών.

Όπου η ανήκεστος βλάβη της υγείας ορίζεται με πολιτικά δεδομένα: «δεν πιστεύει στην έννομο τάξη»!..

Έφοδος στην κοινωνία

Του Στάθη

Σε συντηρητικούς ανθρώπους υπήρχε ο φόβος (και στους προοδευτικούς η ελπίδα) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έκανε «έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα» και θα ασκούσε φιλολαϊκή διακυβέρνηση.

  Όντως, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε το Μαξίμου αλλά από φιλολαϊκή διακυβέρνηση, γιοκ. Κι επ’ αυτού έχει δίκιο ο θρήνος της κυρίας Μπαζιάνα υπό τη μορφή της σοφιστείας: «πήραμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία». Πράγματι, την εξουσία ασκούν στη χώρα, αυτοί που την ασκούσαν, δηλαδή η Υποτέλεια και η Διαπλοκή (και η συνακόλουθη Διαφθορά). Το μόνον που προσέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτήν τη δυστοπία είναι ο κατιμάς που εγκατέστησε στο Μαξίμου.

  Αυτός ο κατιμάς κυβερνά υπέρ των Δυνατών και εναντίον της κοινωνίας. Αυτός ο κατιμάς κάνει από τα «Χειμερινά Ανάκτορα» έφοδο κατά της κοινωνίας. Σε όλους τους τομείς. Που αφορούν στην οικονομία, το αυτεξούσιο, την εκπαίδευση, το κοινό περί δικαίου αίσθημα, τους θεσμούς και την αξιοπρέπεια (με την έννοια της dignitas κατά τους Ρωμαίους – της αξιοπρέπειας δηλαδή ως δημοσίου αγαθού). 

Στηρίζουμε την Ελλάδα!

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Ορισμένοι ισχυρίζονται πως αρκετά δικά μας προϊόντα είναι ακριβότερα από τα εισαγόμενα, οπότε δεν μπορούν να τα αγοράζουν με τους σημερινούς χαμηλούς μισθούς ή συντάξεις – αδυνατώντας να καταλάβουν πως έτσι διαιωνίζουν τα προβλήματα της χώρας, καθώς επίσης τα δικά τους, ενώ τα επιδεινώνουν, αφού τότε θα συνεχίσουν να μειώνονται οι μισθοί, να αυξάνεται η ανεργία, να κλιμακώνεται η μετανάστευση των παιδιών μας, να παραμένει υπό κατοχή η Ελλάδα κλπ.

Άποψη

Είχαμε γράψει πως εάν πράγματι ήθελε μία χώρα να μας βοηθήσει, υποθετικά οι Η.Π.Α., η Ρωσία, η Κίνα ή η Γερμανία, θα έπρεπε απλά «να ανοίξει την αγορά της στα ελληνικά προϊόντα» – αφού αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι δανεικά χρήματα, με τα οποία δεν εξοφλεί ποτέ κανείς τις υποχρεώσεις του (πόσο μάλλον η Ελλάδα που ευρίσκεται σε τρισχειρότερη θέση συγκριτικά με το 2009, αφού δεν έχει αυξηθεί μόνο το δημόσιο χρέος της από 301 δις € συμπεριλαμβανομένης της παραποίησης της ΕΛΣΤΑΤ στα 359 δις € σήμερα, με υποθηκευμένα τα πάντα συν το αγγλικό δίκαιο και παρά το PSI αλλά, επίσης, το κόκκινο ιδιωτικό – από αμελητέο τότε, σχεδόν στα 300 δις €!). Αυτό που χρειαζόμαστε είναι δουλειά για να «παράγουμε» εισοδήματα – αφού διαφορετικά δεν λύνεται κανένα πρόβλημα μας.

Οι «υπερδυνάμεις» (Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ) ως χάρτινες τίγρεις

Του Ρούντι Ρινάλντι

Μερικοί θα θυμούνται την μαοϊκή έκφραση «ο ιμπεριαλισμός και όλοι οι αντιδραστικοί είναι χάρτινες τίγρεις». Όπως θα θυμούνται την κινέζικη πολιτική ενάντια στις «δύο υπερδυνάμεις». Τώρα στη χώρα μας, που επιπλέει όπως-όπως σε ένα σμπαραλιασμένο και αποσυντονισμένο σωστικό καρυδότσουφλο, προβάλλουν δύο «υπερδυνάμεις», δύο κόμματα που θέλουν διά του διπολισμού να μονοπωλήσουν την πολιτική σκηνή και να εμφανιστούν ως μεγάλοι αντίπαλοι. Η δε σύγκρουσή τους συγκρίνεται με την πάλη του σκοταδιού εναντίον του φωτός…

«Μάθε καλά τον εχθρό σου για να είσαι σε θέση να τον νικήσεις»

Η πολύ παλιά αλήθεια που διατύπωσε ο Σουν Τσού (500 π.Χ.) και ακολούθησε κάθε θεωρητικά αδύναμος για να νικήσει υπέρτερους εχθρούς, ίσως να μας οδηγούσε να μελετήσουμε καλά τις «δύο υπερδυνάμεις» που μάχονται στο πολιτικό σκηνικό. Κι όμως, δεν πρόκειται σε αυτές καθαυτές που πρέπει να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας. Δεν είναι ακριβώς διμέτωπος ο αγώνας που πρέπει να κάνουμε. Και ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ και ενάντια στην Ν.Δ. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος είναι καλύτερος, δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Τίθεται μόνο για τους «αριστερούληδες» που ευνοήθηκαν από τη Συριζική διαχείριση και αναπαράγουν το παραμύθι του τιτάνιου αγώνα σκότους και φωτός, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

Κατά τα άλλα εορτάσανε...

Του Αχιλλέα Ομήρου

ΕΜΕΝΑ πάντως με καθησύχασε – μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής και του μυαλού μου με συγκίνησε – η δήλωση του πρωθυπουργού μας μετά την τελευταία Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (22-3-19) : «Το δίλημμα είναι σαφές. Η Ελλάδα, για άλλη μια φορά, είναι στη σωστή πλευρά της ιστορίας και δεν θα βρεθεί στη λάθος πλευρά.» [Το δίλημμα σε σχέση τι πρέπει να ψηφίσουμε στις Ευρωεκλογές].

Ο κ. Τσίπρας με καταπλήσσει κάθε φορά που ανοίγει τα στόμα του για να μας εξηγήσει επί τέλους την Ιστορία και τις πλευρές της, με λίγα λόγια τις «νομοτέλειες», όλα όσα δεν ξέρουμε, δεν μας απασχόλησαν ή δεν τα καταλάβαμε ως λαός και Έθνος αν όχι από το 1821, τουλάχιστον από το 1940 και μετά. Ώστε για μια φορά δεν βρισκόμαστε στην λάθος πλευρά, αλλά σε αυτή την σωστή, της Ιστορίας!!! Η σωστή πλευρά από ό,τι εγώ τουλάχιστον καταλαβαίνω είναι ότι ανήκουμε και θα ανήκουμε στην Δύση – εκεί που σωστά άρα αποφάσισαν όλες οι μεταπολεμικές και μετεμφυλιακές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβάνεται και η Χούντα για μας επανέφερε στα «συγκαλά» μας μόλις ακούστηκαν κάποια συνθήματα που θα μας έβαζαν σε μεγάλο εθνικό και κοινωνικό κίνδυνο. Βέβαια ο λαός συνέχισε να απαιτεί κάποιες φορές να περάσουμε στην άλλη πλευρά της Ιστορίας: θα θυμάστε εκείνα τα κατάπτυστα συνθήματα: «Έξω οι Αμερικάνοι», «Έξω από το ΝΑΤΟ», «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «Εθνική Ανεξαρτησία» κλπ.κλπ. Συνθήματα | Αιτήματα ενός «παραπλανημένου» λαού – με ευθύνη ενός μεγάλου μέρους του φθαρμένου και αναξιόπιστου παλιού πολιτικού συστήματος. 

Υποψήφιο με τη Ρένα Δούρου το Τζέισον - Αντιγόνη

Το Τζέισον Αντιγόνη αποφάσισε να εμπλακεί στην τοπική αυτοδιοίκηση και κατεβαίνει υποψήφιο με τη Ρένα Δούρου στις περιφερειακές εκλογές του Μαΐου.

Το όνομα του Ιάσονα Δούση ή Τζέισον Αντιγόνη, όπως επιθυμεί να ονομάζεται, βρίσκεται στη λίστα με τους υποψηφίους περιφερειακούς συμβούλους στον Κεντρικό Τομέα Αθηνών με την παράταξη της Ρένας Δούρου «Δύναμη Ζωής».

Άλλος ένας λόγος που δεν ψηφίζουμε Κούλη και ΝΔ...

«Είμαι φίλαθλος του Ολυμπιακού, αλλά έχω πάει στην Τούμπα 17 ετών.»

Τοπικές ταυτότητες και καταγωγές στην Αθήνα

και η ευθύνη μιας άλλης δημοτικής αρχής

Του Μανώλη Εγγλέζου – Δεληγιαννάκη 

Η Αθήνα συγκροτήθηκε κυριολεκτικά αποστερώντας την υπόλοιπη Ελλάδα από μεγάλο μέρος του πληθυσμού της. Οι άνθρωποι που συνέρρευσαν για μια καλύτερη ζωή στην πρωτεύουσα, διωγμένοι από τα χωριά τους λόγω της εγκατάλειψης αυτών από το κράτος, έφεραν μαζί τους τις επί μέρους ταυτότητες των περιοχών τους. Αυτές τους στήριξαν στα πρώτα τους βήματα στην πόλη, αυτές δημιούργησαν τις πρώτες συσσωματώσεις στην πρωτεύουσα μέσα από κοινές παρέες και αργότερα συλλόγους διατήρησης, για τους παλιούς, και μεταλαμπάδευσης, για τους νεότερους, των αξιών και των εθίμων της ιδιαίτερης πατρίδας.
Ο χορός, το τραγούδι, η τέλεση τοπικών εθίμων, η ίδρυση ναών αφιερωμένων σε τοπικούς αγίους, μαζί με την αρχική συγκέντρωση στην ίδια γειτονιά των νεοφερμένων από την επαρχία (καθώς ο ένας τραβούσε τον άλλο χωριανό σε χώρο που θα ήταν πιο οικείος λόγω της ύπαρξης γνωστών), κράτησαν την τοπική ταυτότητα ζωντανή, παράλληλα με την ενσωμάτωση στο άστυ. Στην πράξη, έμπαιναν στον χώρο της πρωτεύουσας συνεισφέροντας την ταυτότητά τους και συνυπήρχαν με όρους αμοιβαίου σεβασμού με τις υπόλοιπες επί μέρους ταυτότητες των ομοιοπαθών που συνέρρεαν στην Αθήνα από κάθε μεριά της επικράτειας και όχι μόνο.

Ο πόλεμος του μελιού

Του Στράτου Σαραντουλάκη

Η Κίνα ήταν ανέκαθεν μία χώρα που πουλούσε μέλι σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές. Παρά την κακή φήμη όμως που πάντα συνόδευε το Κινέζικο μέλι αρκετοί εισαγωγείς στις ΗΠΑ το επέλεγαν ώστε να το χρησιμοποιήσουν κυρίως ως συστατικό στη βιομηχανία τροφίμων. Οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής μελιού στον κόσμο. Το 25% του παραγόμενου μελιού της γης καταναλώνεται στις ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί είναι ταυτόχρονα ο 3ος μεγαλύτερος παραγωγός του κόσμου και 1η χώρα σε εισαγωγές μελιού παγκοσμίως χωρίς πρακτικά να εξάγουν τίποτα. Είναι δηλαδή μία τεράστια αγορά.

ΕΟΚΑ-1η Απριλίου 1955

Σαν σήμερα ξεκίνησε ο αντιαποικιακός εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Ελλήνων της Κύπρου, ο οποίος αναλαμβάνοντας να πραγματώσει το συντριπτικό αίτημα (95,7% στο δημοψήφισμα του 1950) για ένωσης της αγγλοκρατούμενης Κύπρου με την Ελλάδα, έγραψε μερικές από τις τελευταίες ένδοξες σελίδες της αντιστασιακής ιστορίας του ελληνικού λαού:Ένας παλλαϊκός αγώνας που κατάφερε το μέχρι τότε στρατηγικά ακατόρθωτο, της διενέργειας ένοπλης πάλης εναντίον της μεγαλύτερης –τότε– αποικιακής δύναμης της Ευρώπης σε νησί, το οποίο δεν διέθετε μάλιστα σημαντικούς ορεινούς όγκους που θα επέτρεπαν την εύκολή του ανάπτυξη και επιπροσθέτως είχε να αντιμετωπίσει τις πολύ προηγμένες τεχνικές ελέγχου και αντιεξέγερσης που είχε αναπτύξει η Βρετανία, η δύναμη εκείνη που με την δραστηριότητά της έδωσε το περιεχόμενο που ξέρουμε όλοι στην έννοια του ιμπεριαλισμού.

Τζόγος και Δημοτικές εκλογές

Το στοίχημα μπήκε και στις Δημοτικές εκλογές του 2019...

Επόμενος Δήμαρχος Βύρωνα

Κλείνει: 26/05 07:00

Γρηγόρης Κατωπόδης 1.85

Χρήστος Γώγος 3.50

Μίλτος Μπαντής 8.00

Αλέξης Σωτηρόπουλος 9.00

Βασιλική Σαρόλα 9.00

Βαγγέλης Γείτονας 30.00

Παραμονή Πρωταπριλιάς!

Ανάρτηση από: http://tsiolakis.blogspot.com

«Αντιαθλητικό» φάουλ στην Πύλα - Ποιος ήταν ο χορηγός της τ/κ ομάδας.

Μεγάλη συζήτηση αλλά και προβληματισμό είχε προκαλέσει η απόφαση για διεξαγωγή του δικοινοτικού ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα στη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου και στη Mağusa Türk Gücu στην Πύλα, ο οποίος, σύμφωνα με πολιτικά κόμματα και διοργανωτές, «έστειλε το μήνυμα της επανένωσης». Αυτό όμως που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο ήταν ο χορηγός πάνω στις φανέλες της τ/κ ομάδας, ο οποίος είναι η εταιρεία «Northen Land». Ανατρέχοντας κάποιος στην ιστοσελίδα της εν λόγω εταιρείας, διαπιστώνει ότι πρόκειται για κατασκευαστικό όμιλο που δίνει επίσης συμβουλές σε αγοραστές ‘‘τίτλων ακινήτων’’ στην «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου», όπως αποκαλεί το ψευδοκράτος. Η εταιρεία έχει έδρα στα κατεχόμενα και το Ηνωμένο Βασίλειο και κατασκευάζει έργα στην επαρχία της κατεχόμενης Αμμοχώστου.

Πλειστηριάζουν σπίτια, εκποιούν οράματα…

"H κυβέρνηση που θα τα καταργούσε με «ένα νόμο και ένα άρθρο», πρόσθεσε στα δυο πρώτα ένα τρίτο, υπογράφοντας και εφαρμόζοντας ό,τι της ζητήθηκε. Μας «έβγαλε» λοιπόν, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που θα μας «έβγαζε» αν προλάβαινε, η κυβέρνηση των Σαμαρά- Βενιζέλου. "

Του Γιώργου Χελάκη

Νωρίς το μεσημέρι της Πέμπτης, αξιωματούχος της Ευρωζώνης είχε δηλώσει από τις Βρυξέλλες ότι η Ελλάδα δεν έχει εκπληρώσει ακόμα τις προϋποθέσεις για να πάρει τα 970 εκατ. ευρώ.

Ενημερώνοντας τους δημοσιογράφους, ο αξιωματούχος τόνισε πως οι διαβουλεύσεις μεταξύ των ελληνικών αρχών και των θεσμών συνεχίζονται και πως παραμένουν ανοικτά θέματα σε σχέση με το διάδοχο σχήμα του νόμου Κατσέλη, τα οποία σχετίζονται κυρίως με τα επιχειρηματικά δάνεια.

 «Εγκειται στους θεσμούς να πουν αν έχουν εκπληρωθεί οι προϋποθέσεις για την εκταμίευση. Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει αυτό. Υπάρχει όμως, ακόμα λίγος χρόνος», κατέληξε ο αξιωματούχος.

  Ο χρόνος αφορά στην συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ που θα γίνει στις 5 Απριλίου. Να τι έγινε λίγο αργότερα: Οι κύριοι Τσακαλώτος και Δραγασάκης κινητοποιήθηκαν και άλλαξε η ρύθμιση για τα επιχειρηματικά δάνεια.

 Από τα 130.000 ευρώ, πέφτει στα 100.000 ευρώ, το ποσό του επιχειρηματικού δανείου που μπορεί να υπαχθεί στις ρυθμίσεις για την προστασία της πρώτης κατοικίας.

Η παγίδα της παγκοσμιοποίησης

Της Analyst Team

Στις κατ’ επίφαση Δημοκρατίες της Δύσης, η αληθινή εξουσία ανήκει αφενός μεν στους πολυεθνικούς ομίλους, αφετέρου στις πολύ πιο ισχυρές χρηματαγορές – όπου εάν η κυβέρνηση μίας χώρας δεν υποτάσσεται στους κανόνες της οικονομικής απορρύθμισης (=ασυδοσίας του Κεφαλαίου) που της επιβάλλονται ή δημιουργεί ελλείμματα στον προϋπολογισμό της προς όφελος των Πολιτών της, οι αγορές αυξάνουν τα επιτόκια δανεισμού της, ανατρέποντας την μέσα σε λίγες εβδομάδες.

«Όλα τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, τόσο τα αριστερά, όσο τα κεντρώα και τα δεξιά, οι φιλελεύθεροι και οι κομμουνιστές, έχουν πέσει στην παγίδα των οργανωμένων, πανίσχυρων πλέον ελίτ, μέσω της διεθνιστικής ασύδοτης παγκοσμιοποίησης – χωρίς καν να κατανοούν πως έχουν επωμισθεί οι ίδιοι τη μετατροπή τους σε λιγότερο ή περισσότερο εξαθλιωμένους σκλάβους μίας νέας, παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Μοναδική εξαίρεση αποτελούν τα αυταρχικά καθεστώτα – τα οποία ασφαλώς δεν είναι η επιζητούμενη λύση.»

Ανάλυση

 «Η παραφροσύνη, η παράνοια, είναι πολύ πιο σπάνια για τους ανθρώπους ως επί μέρους άτομα – αλλά για ομάδες ανθρώπων, για πολιτικά κόμματα και για τους λαούς σχεδόν ο κανόνας. Εν τούτοις, η συλλογική παράνοια είναι δύσκολο να αναγνωριστεί, να διαπιστωθεί – επειδή όλοι τη συμμερίζονται, οπότε εμφανίζεται σαν να είναι η αλήθεια», είχε γράψει ο F. Nietzsche, ο γνωστός γερμανός φιλόσοφος πολλές δεκαετίες πριν.

Κόκκαλης σκέτο

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Τα παπαγαλάκια του Μαξίμου κρώζουν θορυβωδώς ενάντια στην περιβόητη «οικογενειακή ευθύνη». Αποσυνδέουν τον υιό από τον πατέρα, αλλά ταυτόχρονα τον συνδέουν πονηρά με τον παππού, τον γιατρό Πέτρο Κόκκαλη. Ποια είναι όμως η ουσία; Τόσο στο συμβολικό επίπεδο, όσο και στο πραγματικό.

Το όνομα «Κόκκαλης» δεν συνδέεται σήμερα με την ανιδιοτέλεια ενός σημαντικού επιστήμονα, ο οποίος σε μια δύσκολη στιγμή για τον λαό και τη χώρα έκανε δύσκολες επιλογές πλάι στο λαϊκό κίνημα. Στο άκουσμά του, το μυαλό όλων πηγαίνει στη διαπλοκή που βασιλεύει τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα.

Καλά αυτοί που φεύγουν… οι άλλοι που έρχονται…!!!

Γιατί ο διχασμός είναι συστατικό στοιχείο του Ελληνισμού

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Η διχόνοια και η εσωτερική συχνά αιματηρή σύγκρουση αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί την σταθερά του ελληνικού κόσμου από τις καταβολές του μέχρι τις ημέρες μας. Μια απλή ματιά την ιστορία αποκαλύπτει ότι οι περίοδοι των διχασμών της ελληνικής κοινωνίας είναι βαθύτερες και μακρύτερες από ό,τι εκείνες της συνοχής της. Υπό μια άλλη έννοια, το γεγονός αυτό δύναται να συνεκτιμηθεί ως ένα θεμελιώδες τεκμήριο της ελληνικής ιστορικής συνέχειας, το οποίο, όσο και αν μεταλλάχθηκε καθοδόν, ποτέ δεν έπαψε να προβάλει ως το διακριτικό γνώρισμα του εσωτερικού βίου των Ελλήνων αλλά και ως ιδιώνυμο στοιχείο της σχέσης του με τους «άλλους». 

Πώς εξηγείται ακριβώς η ιδιαιτερότητα αυτή του ελληνικού κόσμου; Χωρίς αμφιβολία οφείλεται πρωτογενώς στον τρόπο της ιστορικής του συγκρότησης. Ο ελληνισμός δομήθηκε εξαρχής ως κοσμοσύστημα με ανθρωποκεντρικό πρόσημο, δηλαδή σε πολεοτικές κοινωνίες εν ελευθερία, όχι ως ενιαία πολιτειακή οντότητα. Αποτέλεσε κυριολεκτικά ένα έθνος κοσμοσύστημα, όχι ένα έθνος κράτος. Το πολιτικό πρόταγμα του έθνους, στο πλαίσιο αυτό, ανέλαβαν να εκφράσουν οι πόλεις, κατά τον τρόπο της συνέργειας, και όχι μια ενιαία κρατική οντότητα. Μέχρι το τέλος της τουρκοκρατίας, η θεμελιώδης κοινωνία των Ελλήνων, που σηματοδοτούσε την πολιτειακή τους ελευθερία, ήταν η πόλις / το κοινό, όχι ένα εδαφικά εκτεταμένο κράτος. 

Με τον τρόπο του Τζιμάκου…

Εκλογομαγειρέματα 2019…

Νέα επεισόδια πολλαπλής ρευστοποίησης

Του Ρούντι Ρινάλντι

Μια ιδιότυπη, παράξενη προεκλογική περίοδος

Δεν είναι πρώτη φορά που μαζεύονται πολλές εκλογικές διαδικασίες. Ας μην πάμε στο μακρινό 1989-90. Από τον Μάιο του 2014 ως τον Σεπτέμβριο του 2015, στήθηκαν 6 κάλπες. Ευρωεκλογές, δημοτικές και περιφερειακές μαζί το 2014, δημοψήφισμα και δυο φορές εθνικές το 2015.

Τώρα, θα έχουμε πάλι 3 ταυτόχρονες εκλογικές διαδικασίες (ευρωεκλογές, περιφερειακές, δημοτικές) σε 4 κάλπες (συν τα συμβούλια). Με δύο ουρές, γιατί δεν θα βάλουν τέσσερις σε κάθε αίθουσα. Παραγγέλθηκαν εξτρά κάλπες και παραβάν, και τώρα διαπιστώνουν ανεπάρκεια σε δικαστικούς αντιπροσώπους και εφορευτικές. Βέβαια υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να προστεθεί και η διαδικασία των βουλευτικών εκλογών τον Μάιο ή να γίνουν αυτές ένα μήνα μετά, τέλη Ιουνίου.

Η τρικυμία του φραπέ και ο πολιτικός της συμβολισμός

Του Μάνου Στεφανίδη

Οι εθνικές ψυχώσεις μας: κινητά και φραπέδες. Κυκλοφορούμε κρατώντας ένα πλαστικό κύπελλο και σκαλίζοντας ένα κινητό. Λες και φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας. Ο φραπές γίνεται άλλοθι ευχαρίστησης, σωσίβιο στο πέλαγο της καθημερινότητας που τη μαστίζει η κρίση. Η παρουσία του φραπέ ακόμα και στα περίπολα της αστυνομίας πείθει ότι είναι κάτι περισσότερο από ένα από αφέψημα, μια συνήθεια κοινωνική, μια “πόζα”, όπως θα ‘λεγε ο Richard Ellman, ή ένα habitus κατά Bourdieu (προδιάθεση). Ούτε πάλι πρόκειται για απλή εξάρτηση (όπως φερ’ ειπείν η μανία των νέων με τα κοκα-κολούχα). Κατά τη γνώμη μου ο φραπές είναι το σύμβολο μιας άρνησης. Ο φορέας του ο φέρων το πλαστικό κυτίο, δηλώνει ότι απέχει, ότι τώρα διακόπτει, έστω κι αν  εργάζεται ή αν τώρα οφείλει να εργάζεται. Είναι στάση, κυριολεκτικά, ζωής. Γι αυτό και επιχωριάζει στις δημόσιες υπηρεσίες, όπου ως γνωστόν όταν δεν θάλλει η μίζα, ανθεί η λευκή απεργία. Πίνω φραπέ και μάλιστα κουβαλάω το πλαστικό ποτηράκι παντού, στο δρόμο, το λεωφορείο, στο αμφιθέατρο, στη διαδήλωση (συχνά μετά κομβολογίου!), σημαίνει “είμαι και δεν είμαι εδώ”, “θα ήθελα να ήμουν αλλού”, “ανήκω αλλού”, “εκπροσωπώ την ελάσσονα προσπάθεια, την συνεχή σχόλη, τις αδιάκοπες διακοπές”. Εν τέλει, ο φραπές αναδεικνύεται σε αλληγορία της χαράς της ζωής και σε ό, τι απελευθερώνει τον χρήστη από οποιαδήποτε υποχρέωση ή καταναγκασμό. Είναι η σημαία της ιδιότυπης, ιδιόχρηστης ελευθερίας μικροαστικού τύπου που φοριέται και σαν εσάρπα ή κασκόλ. Αυτή η ακηδία, ο γενικός συμψηφισμός και η γενική παραίτηση μας έφεραν ως εδώ. Που μας καθόρισαν οντολογικά μέσα από το “καταναλώνω άρα υπάρχω”, καταργώντας στην πράξη την όποια συλλογικότητα.

Το τέλος των «προοδευτικών» κυβερνήσεων στην Λατινική Αμερική

Του Κώστα Μελά

Βρισκόμαστε ουσιαστικά στην τελική φάση της λεγόμενης «εποχής των προοδευτικών κυβερνήσεων» των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Μια εποχή που αρχίζει, σχεδόν με τρόπο αναπάντεχο, με τη νέα χιλιετία μετά από μια τριακονταετία πολιτικοστρατιωτικών δικτατοριών που ταλάνισαν την περιοχή τις δεκαετίες 1950-60-70 και τη σταδιακή  επιστροφή σε ανολοκλήρωτες μορφές δημοκρατίας τις επόμενες δύο δεκαετίες. Οι προοδευτικές κυβερνήσεις, με τις εθνικές ιδιαιτερότητες σε κάθε χώρα άρχισαν να εγκαθιδρύονται στην εξουσία στις χώρες της Λατινικής Αμερικής: Βενεζουέλα (η πρώτη το 1999), Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή, Βολιβία, Ουρουγουάη, Ισημερινός, Παραγουάη, Νικαράγουα, Παναμάς, Γουατεμάλα, Ονδούρα και Σαλβαντόρ (τελευταία το 2014). Κάθε μια ξεχωριστά επιχείρησαν να φέρουν στο επίκεντρο της πολιτικής τους το σεβασμό στους δημοκρατικούς κανόνες, την ανάπτυξη των οικονομιών σε συνδυασμό τη στήριξη του κοινωνικού κράτους και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Όλες μαζί επιχείρησαν με τη συνεργασία σε πολιτικό αλλά και σε οικονομικό επίπεδο ( αυξημένος ρόλος στη Mercosur)  να προχωρήσουν σε ολοκλήρωση των οικονομιών τους έτσι ώστε, ως σύνολο πλέον, να βρεθούν σε μια καλύτερη θέση στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος.  

Αγώνας Εθνικοαπελευθερωτικός! Μην αλλάζεις απλώς μαριονέτες - Κόψε τα σκοινιά!

Μην αλλάζεις απλώς μαριονέτες - Κόψε τα σκοινιά!

Extra pauperes nulla salus.

Η αποστολή και τα διλήμματα της Εκκλησίας μπροστά στο μάτι της βελόνας.

Εισήγηση στην στρογγυλή τράπεζα «Πλούσιοι και φτωχοί στην Καινή Διαθήκη, τον πρώιμο μοναχισμό και το Βυζάντιο» (Θεολογική Σχολή ΑΠΘ, Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας, Τομέας Ιστορίας, Δόγματος και Διαχριστιανικών Σχέσεων), Πέμπτη 21 Μαρτίου 2019.

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου  

Δρ. Θεολογίας, ΕΔΙΠ στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθήνας, 

αρχισυντάκτης του περιοδικού «Σύναξη».      

                                                                                                                                    

Το 1935 ο Μπέρτολντ Μπρεχτ  μας χάρισε το ποίημα «Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει». Με το ποίημα αυτό, ως γνωστό, ο Μπρεχτ διατύπωσε υπό τύπον ερωτήσεων την εξής απλή διαμαρτυρία: Πίσω από πολλά έργα υψηλού πολιτισμού (πίσω από την επτάπυλη Θήβα, από το Σινικό τείχος, από τις αψίδες της Ρώμης, από τα παλάτια του Βυζαντίου) υπάρχει κάτι πραγματικό, αλλά αθέατο: Ο κόπος και ο πόνος των φτωχών, οι οποίοι έστησαν αυτά τα έργα, κι όμως, όχι απλώς μένουν ανώνυμοι, αλλά ούτε καν υπάρχουν στον οπτικό ορίζοντα του ανθρώπου που θαυμάζει αυτά τα επιτεύγματα.

 

Κι αν άραγε ο Μπρεχτ συναντούσε τον άγιο Ισίδωρο Πηλουσιώτη, στα τέλη του 4^ου αιώνα;

Χώροι εποπτευόμενης χρήσης

Ο «ελάχιστος εαυτός» και η διαχείριση ως «όραμα»

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου από την Ρήξη φ. 151

Υπερψηφίστηκε το νομοσχέδιο για τη λειτουργία χώρων εποπτευόμενης χρήσης (Χ.Ε.Χ), όπου χρήστες υψηλού κινδύνου θα κάνουν ασφαλή χρήση ουσιών, με την επίβλεψη προσωπικού και ιατρικής υποστήριξης στην περίπτωση υπερβολικής δόσης ή επιπλοκών λόγω της χρήσης.

Χρήστες υψηλού κινδύνου είναι οι χρήστες ενδοφλέβιων ουσιών, συνήθως άστεγοι, με πολλαπλά προβλήματα υγείας και με αδύναμο κίνητρο για θεραπεία.
Οι Χ.Ε.Χ (αγγλιστί Shooting rooms ή shooting galleries) αποσκοπούν στη μείωση των επικίνδυνων συμπεριφορών του εξαρτημένου, όπως η από κοινού χρήση σύριγγας, η μείωση της μετάδοσης μολυσματικών ασθενειών (HIV, η ηπατίτιδα C, κ.α) και η βελτίωση της δημόσιας υγείας με τη μείωση της χρήσης στους δρόμους της Αθήνας. Πάγιο αίτημα της αυτοδιοίκησης, τα τελευταία χρόνια.
Οι εξαρτημένοι εγγράφονται σε ένα ειδικό μητρώο και το νομοσχέδιο εξασφαλίζει ότι η κατοχή και η χρήση ναρκωτικών ουσιών εντός των χώρων δεν αποτελεί αδίκημα.

Δημήτρης Μάρτος. Με το όραμα της πόλης και του πολίτη

Συνέντευξη στη Δήμητρα Σμυρνή

Αρχιτέκτονας, πολεοδόμος, συγγραφέας, με συμμετοχή σε πολιτικούς και εθνικούς αγώνες από τα φοιτητικά του χρόνια, ο Δημήτρης Μάρτος είναι από κείνους τους ανθρώπους, που η ανησυχία τους για τα κοινά αποτελεί πηγή στοχασμού και  έκφρασης λόγου προσωπικού, που κατατίθεται με τόλμη.

Σεμνός και αθόρυβος στην προσωπική του ζωή, εκφράζεται εδώ και πολλά χρόνια κυρίως μέσα από τα βιβλία του, όπου η αγωνία για τον τόπο του παρουσιάζεται  ανάγλυφα.

Ο Δημήτρης Μάρτος μιλά στη faretra.info για την επιστημονική και πολιτική του διαδρομή, μιλά για το ελλαδικό και διεθνές πολιτιστικό και πολιτικό τοπίο, που διαμορφώνει τον σημερινό Έλληνα, για την πόλη του τη Βέροια, κάνοντας διαπιστώσεις και προτάσεις με γνώση αλλά και βαθιά αγάπη γι' αυτήν, δίνοντας τελικά το πορτρέτο του πολίτη και της πόλης, όπως εκείνος το οραματίζεται, σε μια Ελλάδα που έχει χάσει τη μνήμη και την ταυτότητά της.