Αριστερά και διεθνής των Αγορών - Ο άδηλος κοινός παρονομαστής

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Οι εξελίξεις από τη δεκαετία του 1980 και ο εμμονικός εναγκαλισμός της Αριστεράς με την ιδεολογία και το σύστημα του δυτικού Διαφωτισμού, αποκάλυψε πέραν από κάθε αμφιβολία το υπαρξιακό της πρόβλημα όσο και μια δομική αδυναμία να παρακολουθήσει τις εξελίξεις. Προσχώρησε στο δόγμα της «βαθιά δημοκρατικής ιδιοσυστασίας της Δύσεως», δηλαδή του κρατούντος συστήματος της μοναρχευομένης ολιγαρχίας. Σ’ αυτό συναντιέται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με το σύνολο της νεοτερικότητας, από την άκρα Δεξιά έως την άκρα Αριστερά.

Έτσι, η Αριστερά έρχεται εξ αντικειμένου αντιμέτωπη με το αδυσώπητο ερώτημα: πώς γίνεται ένα βαθιά δημοκρατικό πολιτικό σύστημα να παράγει ακραία ολιγαρχικές πολιτικές, δηλαδή καταστροφικές για την κοινωνία; Κατά τούτο, συνεπής με την αντίληψή της αυτή, εξακολουθεί να διδάσκει ότι οι συσχετισμοί που μέλλεται να παραγάγουν το ευνοϊκό για την κοινωνία αποτέλεσμα θα διαμορφωθούν στο περιβάλλον της κοινωνικής δυναμικής. Δηλαδή, στους χώρους της εργασίας, στο πεζοδρόμιο, στο περιβάλλον της διαλεκτικής αντίθεσης μεταξύ της κοινωνίας και των ιδιοκτητών του οικονομικού και του πολιτικού συστήματος.

Την εξωθεσμική αυτή αντιπαλότητα θα συμπυκνώσει εντέλει η εκλογική αποτύπωση της νίκης των δυνάμεων του φιλελευθερισμού ή του σοσιαλισμού, δηλαδή η άνοδος των μεν ή των δε στην εξουσία. Συνεπής με την εμμονή της αυτή σε ένα (οικονομικό και πολιτικό) σύστημα που ανάγεται στο παρελθόν της μετάβασης από τη δεσποτεία στον πρώιμο ανθρωποκεντρισμό (που επεξεργάσθηκε ο Διαφωτισμός), δεν μπόρεσε να διακρίνει στην πολιτειακή χειραφέτηση της κοινωνίας των πολιτών. Να διακρίνει τη δυνατότητα της εξισορρόπησης των συσχετισμών που ανάγονται στη σχέση μεταξύ της κοινωνίας και της οικονομικής ιδιοκτησίας.

Και όμως...

Τους περιμένει στη γωνία

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

 Όταν η πρώτη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛΛ αναλάμβανε τα καθήκοντά της τον Ιανουάριο του 2015, η χώρα βρισκόταν σε μια δίνη από την οποία ουδείς γνώριζε αν και πώς θα βγει. Τεράστια ανεργία, σωρευτική ύφεση 25%, ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού σε κατάσταση επιχειρηματικής και οικογενειακής χρεοκοπίας και ένα πολιτικό σύστημα το οποίο ακόμη παρέπαιε.
 
Τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν αναλάμβανε η δεύτερη κυβέρνηση των δύο κομμάτων, η Ελλάδα, ύστερα από μια αποτυχημένη απόπειρα απεμπλοκής από τα μνημόνια, ήδη είχε δεσμευτεί με το τρίτο κατά σειρά μνημόνιο και το ερώτημα ήταν αν θα κατάφερνε -και σε ποια κατάσταση- να βγει απ’ αυτόν τον επώδυνο κύκλο.

 Τώρα η αυτοδύναμη κυβέρνηση της Ν.Δ. αναλαμβάνει τα δικά της καθήκοντα σε μια μεταβατική κατάσταση:
 ● Εκτός μνημονίων, αλλά με μακροχρόνιες δεσμεύσεις πλεονασμάτων για την αποπληρωμή του διακανονισμένου χρέους.
 ● Στην απαρχή μιας διαδικασίας μεγέθυνσης της οικονομίας, χωρίς ανησυχίες για το αν η χώρα θα βουλιάξει, αλλά με πλήθος εσωτερικών προβλημάτων και εκκρεμοτήτων.
 ● Σε ένα πολιτικό περιβάλλον το οποίο όλο και περισσότερο θυμίζει αυτό που ξέραμε προ κρίσης -από την άποψη της σταθερότητας.
 ● Σε ένα διεθνές περιβάλλον εξαιρετικά διαφορετικό από εκείνο στο οποίο είχε κυβερνήσει, στο οποίο πολλές σταθερές έχουν ήδη ανατραπεί -ακόμη και στην Ευρώπη, το κλίμα ίσως σε λίγο να είναι δυσκολότερο.
 ● Σε κατάσταση συναγερμού λόγω της κορύφωσης της τουρκικής επιθετικότητας.

Ψηλός-Αντρέας-Κωστάκης

Ανάρτηση από: Ελλάδα 2021

Τελικά ποιός κέρδισε;

Ετελείωσε και αυτό το εκλογικό πανηγύρι «με νίκες και θριάμβους» της δημοκρατίας, αυτής της γερασμένης αγελάδας που την έχουν αναδείξει οι κρατούντες σαν ιερή παρ’ ότι η δυσοσμία που αναδίδει δεν της προσδίδει κανενός είδους ιερότητα.

Αυτό το μέγα ψεύδος είναι που επιτρέπει στους πολιτικούς διαχειριστές των υποθέσεων της εξουσίας και της ευρύτερης κυριαρχίας να εναλλάσσονται και να καλλιεργούν ψευδαισθήσεις ενώ τα δεσμά (αόρατα και ορατά) συνεχώς αυξάνονται για το πλήθος των «πολιτών» (αυτή είναι η ανασκευασμένη ονομασία που χρησιμοποιείται για όσους βρίσκονται υπό το καθεστώς της εκσυγχρονισμένης δουλείας).

Εκλογές τέλος, λοιπόν. Τώρα, αν κάποιος θελήσει να προβληματιστεί, έστω για λίγο, μπορεί να παρατηρήσει ορισμένα κτυπητά δεδομένα.

Σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, η ΝΔ αύξησε τον αριθμό των ψήφων της κατά 725.011, το πρώην ΠΑΣΟΚ αύξησε τους ψήφους κατά 115.787, ο Σύριζα έχασε 145.352 και το ΚΚΕ έχασε μόλις 2092 ψήφους κάτι το οποίο επέτυχε μετά κόπων και βασάνων προσπίπτων σε διάφορους (π.χ. καλλιτεχνικούς παράγοντες)  που δεν έχουν σχέση με την «κοσμοθεωρία» του (ο Κουτσούμπας τους χαρακτήρισε συμπορευόμενους αποφεύγων να τους χαρακτηρίσει με την βεβαρημένη ιστορικά λέξη συνοδοιπόρους). Προφανώς και δεν κέρδισε τίποτα από τους πελάτες του Σύριζα, αφού είναι τοις πάσι γνωστόν ότι αποτελούν και τα δύο «ούνα ράτσα, ούνα φάτσα», ότι δηλαδή είναι ίδια κατ’ ουσίαν.

Αντιπολίτευση με πραγματικούς αριστερούς επαναστάτες!

Το μεγαλοφυές σχέδιο του Κυριάκου Μητσοτάκη

Του πιτσιρίκου

Κάποιοι κατηγορούν την Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη επειδή το κόμμα είναι γεμάτο από ανθρώπους που έχουν κάποια θέματα με την Δικαιοσύνη.

Εδώ ακριβώς φαίνεται και η μεγαλοφυία του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ο Μητσοτάκης έχει γύρω του ανθρώπους που κατηγορούνται για απατεωνιές γιατί αυτοί ξέρουν τα θέματα καλύτερα από όλους τους άλλους.

Ο Μητσοτάκης ακολουθεί το αμερικάνικο σύστημα.

Τι κάνουν οι Αμερικανοί;

Παίρνουν ανθρώπους που είναι άσοι στις απατεωνιές και τους βάζουν να δουλέψουν για την κυβέρνηση.

Το είδαμε πολύ παραστατικά στην ταινία «Catch me if you can» -βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία-, όπου ο Λεονάρντο ντι Κάπριο είναι ένας εκπληκτικός απατεώνας, κάνει του κόσμου τις απατεωνιές αλλά, όταν τελικά συλλαμβάνεται από τον Τομ Χανκς, δέχεται να δουλεύει για την κυβέρνηση.

Αυτό έκανε και ο Μητσοτάκης.

Θεόδωρος Ζιάκας: Τα δύο τέρατα και η αριστερά

Του Σπύρου Κουτρούλη

Στους πρώτους μήνες του 2019, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρμός το βιβλίο του Θ. Ζιάκα Τα δύο τέρατα και η αριστερά – για την παρακμή και τις δυνατότητες ανάσχεσής της, όπου εξετάζονται δύο συναφείς και αλληλοτροφοδοτούμενες καταστάσεις: ο μηδενισμός και η παρακμή.

Εύκολα εντοπίζουμε τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του λόγου του Θ.Ζιάκα: πυκνός, επιγραμματικός λόγος, που επιχειρεί με αυτόν τον τρόπο να ερμηνεύσει αποτελεσματικά σύνθετα ιστορικά γεγονότα και μεγάλα ρεύματα πολιτισμού. Έρχεται ως απόσταγμα της γνώσης της κλασικής αρχαιοελληνικής σκέψης, αλλά βεβαίως και του πατερικού λόγου. Όλα αυτά καρποφορούν σε ένα πεδίο που έχει οργωθεί προηγουμένως από το έργο του Χ. Γιανναρά, του Ζ. Λορεντζάτου, του μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη, αλλά και του Π. Κονδύλη. Οι διακρίσεις του Μάξιμου του Ομολογητή ανάμεσα στον δούλο, τον μισθωτό και τον φίλο προβάλλονται για να χαρακτηρίσουν διαφορετικά πολιτιστικά πρότυπα. Σε αυτό το σημείο επαναλαμβάνεται ο Πλάτωνας που διέκρινε την κοινωνία προβάλλοντας σε αυτήν τα διάφορα μέρη της ψυχής. Η ερμηνευτική τους χρήση έχει αναλογίες με βεμπεριανούς ιδεοτύπους. Αλλά και η διαπίστωση ότι η ακμή περιέχει τις προϋποθέσεις της παρακμής (γράφει, «η παρακμή, η κοπριά της παρακμής») θυμίζει τη χεγκελιανή διαλεκτική, όπου στο ίδιο περιέχεται ή προεικονίζεται το ενάντιο. Πέραν τούτων το βιβλίο κατά ένα μέρος είναι σε διαλογική μορφή (κυρίως με τον ψυχίατρο και συγγραφέα Γιάννη Τσέγκο), ή αποτελεί πιστή μεταφορά του προφορικού λόγου, γεγονός που ευνοεί την ανάγνωσή του.

Και μετά τις εκλογές τι;

Τα αποτελέσματα της περασμένης Κυριακής, είχαν ήδη προαναγγελθεί από αυτά των Ευρωεκλογών. Ήταν κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι από την στιγμή που η Ν.Δ στις 26 του Μάη είχε ξεπεράσει σε ποσοστά το 33%,στις 7 του Ιούλη, θα έπαιρνε με σχετική άνεση την αυτοδυναμία. Ότι η τιμωρία του ΣΥΡΙΖΑ από τον κόσμο, είχε ήδη δρομολογηθεί. Ο Τσίπρας και η παρδαλή από πολιτική άποψη παρέα του, πλήρωσαν την μεγάλη απάτη που διέπραξαν. Εξαπάτησαν έναν ολόκληρο λαό κάνοντας ακριβώς τα αντίθετα απ' όλα όσα είχαν υποσχεθεί. Και μάλιστα, χρησιμοποιώντας αναίσχυντα το όνομα της αριστεράς!!.. Την ίδια στιγμή, η συμφωνία των Πρεσπών ήταν το υστερόγραφο που έγραψε ο ίδιος ο Τσίπρας πάνω στην πολιτική του ταφόπλακα. Το ότι σημαντική μερίδα των ψηφοφόρων, θορυβημένη από τις "θριαμβευτικές ιαχές" της επερχόμενης Μητσοτακικής "παλινόρθωσης", έσπευσε τρομαγμένη στις κάλπες δίνοντάς του το σημαντικό ποσοστό του 32%,δεν αποτελεί κανενός είδους συγχωροχάρτι, και ας σταματήσουν να βαυκαλίζονται οι απανταχού ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ.. 

Νέα υπηρεσία έγκαιρης προιδοποιησης

Η τοποθέτηση των Μαύρων Γιλέκων μετά την κατάληψη του Πάνθεον στο Παρίσι

Τα Μαύρα Γιλέκα σε ανακοίνωση τους εξηγούν τους βασικούς λόγους για τους οποίους  κατέλαβαν χθες το Πάνθεον στο Παρίσι.

Διαβάστε παρακάτω αναλυτικά την ανακοίνωση:

"Σηκωθείτε ψόφιοι άνθρωποι! 

Σήμερα, εμείς, μετανάστες χωρίς χαρτιά, που ζούμε σε κέντρα κράτησης μεταναστών, κάτοικοι των δρόμων, Εμείς καταλάβαμε το Πάνθεον.

Είμαστε αυτοί που δεν έχουν χαρτιά, δεν έχουν φωνές, δεν έχουν πρόσωπα για την Γαλλική Δημοκρατία. Ήρθαμε εδώ, στον τάφο των μεγάλων ανδρών σας, για να διαμαρτυρηθούμε για τις δικές σας βλασφημίες. 

Τις προσβολές των μνημών των συντρόφων/ισσών μας, των πατεράδων μας και των μανάδων μας, των αδερφών μας στη Μεσόγειο, και στους δρόμους του Παρισιού, στα κέντρα μεταναστών και στις φυλακές. 

Η Γαλλία αναπαράγει τη σκλαβιά με ένα διαφορετικό τρόπο. Οι πατεράδες μας πέθαναν για τη Γαλλία. Και όσοι πέθαναν είναι νεκροί. 

Κατάργηση του ασύλου: Ξεκίνησαν οι πρώτες αντιδράσεις φοιτητών οργανώσεων

Κάλεσμα για να υπάρξει ενιαία διαμαρτυρία κατά του επικείμενου νομοσχεδίου «όποτε και αν κατατεθεί»

Ξεκινούν οι πρώτες αντιδράσεις ενάντια στο επικείμενο νομοσχέδιο για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα εξαγγελίες, το νομοσχέδιο θα κατατεθεί στις 23 Ιουλίου.

Η ανακοίνωση της Αναμέτρησης:

«Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις

ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν

ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια.»

Benjamin Franklin

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη με το αέρα την εκλογικής νίκης, από την πρώτη κιόλας στιγμή εξαγγέλλει την χωρίς δημοσιονομικό κόστος κατάργηση του ασύλου, σε μια περίοδο όπου οι σχολές είναι κλειστές και δεδομένη η δυσκολία συνεδρίασης των φοιτητικών συλλόγων. Η νομοθέτηση της κατάργησης του ασύλου αποτελεί κεντρικό πολιτικό στίγμα για την πολιτική που πρόκειται να ακολουθήσει, θέλοντας να ικανοποιήσει το αντιδραστικό και ακροδεξιό κοινό που έχει συσπειρώσει. Έτσι, στοχοποιώντας το άσυλο ως άσυλο ανομίας η Ν.Δ. παρουσιάζεται ως φορέας που θα συγκρουστεί με το ναρκεμπόριο που συμβαίνει εντός της ΑΣΟΕΕ και της Νομικής ξεχνώντας την ανοχή που έδειχνε ως κυβέρνηση με το ναρκεμπόριο που συνέβαινε στο Πεδίο του Άρεως ή τις σχέσεις που έχει με επιχειρηματίες όπως ο Β. Μαρινάκης, κατηγορείται για τη μεταφορά 2.1 τόνων ηρωίνης. Οι αιτίες και ο σκοπός της κατάργησης του ασύλου είναι διαφορετικοί.

Δύο σκέψεις για τη νέα κυβέρνηση

Του Κώστα Μελά

Τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της κυβέρνησης της ΝΔ υπό τον κ. Κ. Μητσοτάκη είναι χωρίς αμφιβολία τα παρακάτω:

Πρώτον, η νέα δομή και λειτουργία της ίδιας της κυβέρνησης. Το γνωστό ήδη σχέδιο, έχω την γνώμη ότι είναι καθαρά πρωθυπουργικό, με την έννοια ότι όλα σχεδιάζονται και ελέγχονται από το πρωθυπουργικό γραφείο.  Η παραγωγή πολιτικής φαίνεται ότι θα γίνεται μεταξύ του πρωθυπουργού και των άμεσων συνεργατών του. Αυτό μεταφράζεται στο ότι όχι μόνο η επιλογή των στόχων θα γίνεται στο πρωθυπουργικό γραφείο αλλά και η επιλογή των μέσων που θα χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη αυτών των στόχων. Αυτό τεκμαίρεται από το ότι όλοι οι υφυπουργοί (οι οποίοι θεωρούνται εξειδικευμένοι στο αντικείμενο που τους έχει ανατεθεί) αναφέρονται στον πρωθυπουργό και θα παρακολουθείται η πρόοδος της επίτευξης των στόχων μέσω του πληροφοριακού προγράμματος ΜΑΖΙ και των ανθρώπων που θα το χειρίζονται εγκαταστημένοι ανά δύο σε κάθε υπουργείο. 

Η παλαιά αυτή σύλληψη ουσιαστικά επιχειρεί να μετατρέψει την κυβέρνηση σε ένα μηχανισμό αντίστοιχο μιας μεγάλης επιχείρησης.  Προκύπτουν δύο θέματα :  ποιο θα είναι το περιθώριο παραγωγής πολιτικής από τους αρμόδιους υπουργούς σε σχέση με τις κεντρικές επιλογές, καθώς και πως θα εξελιχθεί η συγκατοίκηση με τους υφυπουργούς που δεν θα βρίσκονται ουσιαστικά υπό την εποπτεία τους. Η ανάδυση συγκρούσεων είναι δεδομένη. Όμως το πρόβλημα είναι ο τρόπος που αυτές  θα επιλύονται και προς τα που θα γέρνει η πλάστιγγα. Αν η βαθύτερη σκέψη του σχεδιασμού αποβλέπει στην ουσιαστική α-πολιτικοποίηση της  κυβέρνησης και τη μετατροπή της σε ένα σύστημα διευθυντών που εκτελούν κατά γράμμα της εντολές του πρωθυπουργικού γραφείου προκειμένου να γίνει υπέρβαση όλων των σχέσεων εξουσίας (θετικών ή αρνητικών)  που, εν τοις πράγμασι,  δημιουργούνται στους χώρους διακυβέρνησης, νομίζω ότι θα αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες. 

Παγκοσμιοποίηση και συλλογική Αυτοκατανόηση

Του Θεόδωρου Ζιάκα

Περίληψη (2019)

Αφορμή για το παρόν κείμενο στάθηκαν οι επιθέσεις για την άλωση της στοιχειώδους εκπαίδευσης εκ μέρους του ιστοριογραφικού εθνομηδενισμού.

Ο συγγραφέας διαπιστώνει κατ’ αρχάς τη σύμπτωση των επιθέσεων αυτών με την γενικότερη ανθρωπολογική παρακμή και πτώση του νεωτερικού πολιτισμού στον μεταμοντέρνο μηδενισμό, όπου το άτομο μαζοποιείται, διασπάται και εισβάλλει μέσα του το κενό συλλογικότητας που συνοδεύει την κοινωνική ανάπτυξη του συστημικού ατομικισμού. «Δεν υπάρχει κοινωνία – υπάρχουν μόνο τα άτομα και το κενό!». Η άλλη όψη της πτώσης στην κατάσταση αυτή είναι η ανάπτυξη της Παγκοσμιοποίησης ως συστηματικής υπονόμευσης και καταστροφής των τριών πυλώνων αναπαραγωγής του εθνοκρατικού κεκτημένου: του Θυσιαστηρίου, της Σχολής και του Πολιτικού. Ο καθ’ ημάς ιστοριογραφκός ρεβιζιονισμός εντάσσεται έτσι στην παγκόσμια υπερατλαντική στρατηγική για την προσαρμογή του Εκπαιδευτικού πυλώνα των εθνών στο εθνομηδενιστικό Dictatus της Παγκοσμιοποίησης.

Ο νεωτερικός πολιτισμός στη φάση της μεταμοντέρνας παγκοσμιοποίησής του καταστρέφει, ο ίδιος τα υποκείμενα που τον έχουν δημιουργήσει. Γιατί το κάνει αυτό; Γιατί και σε τι τον εμποδίζει ο βεστφαλιανός εθνοκρατικός «ατομικισμός»; Σε τι κόσμο οδηγεί άραγε η συστηματική προσπάθεια καταστροφής της όποιας εθνοκρατικής αυτεξουσιότητας;

Πολλαπλά ατυχήματα

Το editorial του δρόμου που κυκλοφορεί

Μια θεομηνία (τι όρος…) έπληξε την Χαλκιδική και μέσα σε 20 λεπτά μετρήσαμε πάλι νεκρούς. Χωρίς νερό και ηλεκτρικό ολόκληρη η περιοχή για 48 ώρες.

Ο Κ. Φορτούνης του Ολυμπιακού έπαθε ρήξη χιαστού σε φιλικό αγώνα και θα μείνει για 6 μήνες εκτός γηπέδων. Η είδηση, πρωτοσέλιδη στις αθλητικές και σε όλα τα δελτία ειδήσεων.

Αρκετά τα άγνωστα στο ευρύ κοινό ονόματα στη νέα κυβέρνηση. Τσακίρης, Παπαθανάσης, Φραγκογιάννης, Ζαριφόπουλος, Σκέρτσος, Πιερρακάκης, Ζαββός, Θωμάς και άλλοι.

Άγνωστος όμως και ο νέος εργαζόμενος στην Λάρκο που σκοτώθηκε την Πέμπτη μέσα στο εργοστάσιο. Το όνομά του ήταν Άρης Δάρας, 35 χρόνων. Πήγε στη δουλειά, δεν γύρισε σπίτι.

Άγνωστη και η αποκλειστική νοσοκόμα που πήδηξε στο κενό κατά τη διάρκεια ελέγχου στο νοσοκομείο Νίκαιας. Το όνομά της, Γκαϊανέ Κασαρτζιάν. 60 χρόνων, από την Αρμενία, με πάνω από 25 χρόνια προϋπηρεσία στην Ελλάδα αλλά χωρίς «χαρτιά».

Τι σημαίνει (και τι δεν σημαίνει) η αναγνώριση του Γκουαϊδό από την Ελλάδα

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Στο ερώτημα γιατί τώρα, η απάντηση είναι ίσως σαφής: Ο Μητσοτάκης αναγνωρίζει τον Γκουαϊδό σαν μεταβατικό πρόεδρο της Βενεζουέλας, γιατί τώρα μπορεί να το κάνει από τη θέση του νέου πρωθυπουργού. Αυτό που είναι σαφές όμως, δεν είναι αναγκαστικά και λογικό.

Θεωρητικά, η κίνηση δεν αναμένεται να έχει καμία άμεση συνέπεια. Άλλωστε το σκεπτικό της ανακοίνωσης, ότι δηλαδή η Ελληνική Κυβέρνηση ακολουθεί σχετικές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι ίδιο με αυτό που πρόβαλε και η προηγούμενη κυβέρνηση. Οι παλαιότερες δηλώσεις του πρώην υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Κατρούγκαλου, ότι «η Ελλάδα συντάσσεται με την Ευρώπη και τις θέσεις της Ύπατης Εκπροσώπου για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής, Φεντερίκα Μογκερίνι», αποτελούσαν μια συγκαλυμμένη στήριξη στην ακραία αντιδημοκρατική στάση που τηρεί η ΕΕ απέναντι στη Βενεζουέλα.

Η ρητή αναγνώριση όμως του Γκουαϊδό, στην οποία προχώρησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στέλνει σαφή μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση. Ακόμη όμως και για τους οπαδούς της πραξικοπηματικής ανατροπής του Μαδούρο, αυτά είναι τα λάθος μηνύματα, τη λάθος στιγμή.

Κανονικότητα!

Ο Θεός να βάλει το χέρι του!

Επί 71 χρόνια οι Καραμανλήδες έχουν πιάσει αγκαζέ το υπουργείο Δημοσίων Έργων

Η οικογένεια Καραμανλή διεκδικεί μια θέση στο βιβλίο Γκίνες αφού έχει καπαρώσει τα τελευταία εβδομήντα χρόνια το υπουργείο Δημοσίων Έργων και Μεταφορών.

Όποτε υπάρχει κυβέρνηση στην οποία θα συμμετάσχει Καραμανλής, δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθεί άλλο χαρτοφυλάκιο εκτός από αυτό. Λες και πρόκειται για κληρονομικό δικαίωμα… Όπως κάποιοι άλλοι επαγγελματίες παίρνουν το ζαχαροπλαστείο της οικογένειας ή την ταβέρνα της οικογένειας.

Την αρχή έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τον Μάιο του 1948 όταν ανέλαβε το υπουργείο Μεταφορών στην κυβέρνηση συνασπισμού Λαϊκών-Φιλελευθέρων υπό τον Σοφούλη. Θέση στην οποία έμεινε μέχρι τον Νοέμβριο του 1948.

Μετά από αυτό το σύντομο πέρασμα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επανήλθε δριμύτερος και επί της ουσίας έκτισε το πανελλαδικής εμβέλειας πολιτικό προφίλ του ως υπουργός Δημοσίων Έργων (Νοέμβριος 1952-Οκτώβριος 1955) και Συγκοινωνιών (Δεκέμβριος 1954-Οκτώβριος 1955), στην κυβέρνηση του Ελληνικού Συναγερμού υπό τον Αλέξανδρο Παπάγο.

Η μητσοτάκειος δεξιά είναι τόσο φρέσκια όσο το αστυνομικό κράτος...

Ο Μ. Χρυσοχοΐδης θεωρείται ακόμα και σήμερα ο εθνικός μας μπάτσος εξαιτίας ενός τυχαίου γεγονότος, της σύλληψης του Σ. Ξηρού όταν η βόμβα που μετάφερε, εξερράγη στα χέρια του. Οι περισσότεροι θυμούνται την εξάρθρωση της "17Ν" για να ηρωοποιήσουν τον νέο- παλιό υπουργό Δημόσιας Τάξης, αλλά κάνουν πως ξεχνούν τον νεκρό υπασπιστή του στο γραφείο του πριν εννιά χρόνια...

Τι θέλω να πω; Πως ο επιτυχημένος ή αποτυχημένος υπουργός δεν κρίνεται από τυχαία γεγονότα, αλλά από τα σε βάθος χρόνου αποτελέσματα που φέρνει το έργο του. Κι αν, μάλιστα, θέλει να αυτοαποκαλείται κεντροαριστερός δεν έχει κανένα λόγο να παριστάνει τον "Ρόμποκοπ" στο αστυνομικό κράτος που χτίζει βήμα βήμα η μητσοτάκειος δεξιά, ξηλώνοντας μάλιστα από την πρώτη ημέρα την ηγεσία τής αστυνομίας δείχνοντας στυγνό ρεβανσισμό...

Η Κόκα Κόλα πάει με όλα

Ο Άλκης Δαυίδ συνελήφθη στα μέσα Μαΐου 2019 στην Καραϊβική, με κάνναβη $1,3 εκατ. στο ιδιωτικό του τζετ!

Του Θανάση Τζιούμπα από την Ρήξη φ. 153

Ο Ελληνοκύπριος μεγιστάνας Άλκης Δαυίδ αποχώρησε από τον Άγιο Χριστόφορο την Τρίτη, μία μέρα αφότου συνελήφθη με την κατηγορία ότι εισήγαγε παράνομα στο νησιωτικό κράτος φυτά κάνναβης αξίας 1,3 εκατομμυρίων δολαρίων, καταβάλλοντας εγγύηση ύψους 300.000 δολαρίων.

Ο Άλκης Δαυίδ είναι μέλος της πασίγνωστης οικογένειας Λεβέντη-Δαυίδ, γιος του Γιώργου Δαυίδ (μέλος του Δ. Σ. του Ιδρύματος Α. Γ. Λεβέντη, της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής, του ΕΛΙΑΜΕΠ και του Κέντρου για τη Δημοκρατία στα Βαλκάνια καθώς και πρόεδρος του αγγλόφωνου σχολείου Campion στην Αθήνα, Άρχων Μαΐστωρ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και αντιπρόεδρος της Αδελφότητος των Οφφικιάλων της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας Παναγία η Παμμακάριστος!) Η οικογένεια εμπορεύεται το δημοφιλές αναψυκτικό κόκα κόλα σε πάνω από 28 χώρες, και τα τελευταία χρόνια έκλεισε το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης μεταφέροντας την παραγωγή στη Βουλγαρία. Η προσωπική περιουσία του, που αγγίζει τα 2 δισ. λίρες Μεγάλης Βρετανίας, τον κατατάσσει ανάμεσα στους πλουσιότερους Ελληνοκύπριους στον κόσμο.

Το κατηγορητήριο που αντιμετωπίζει ο επιχειρηματίας είναι βαρύ και περιλαμβάνει τα αδικήματα της κατοχής ναρκωτικών με την πρόθεση πώλησης και την εισαγωγή παράνομων ουσιών στον Αγίο Χριστόφορο και Νέβις.

Ο Δαυίδ, ο οποίος ταξίδεψε πρόσφατα στη χώρα μαζί με τον συνεργάτη του Τσέις Έργκεν και τον ηθοποιό Τζόναθαν Ρις Μέγιερς, επιμένει ότι η μεταφορά των 5.000 φυτών κάνναβης με το ιδιωτικό του τζετ στο νησί του Αγίου Χριστοφόρου ήταν καθ’ όλα νόμιμη και εντάσσεται στο σχέδιό του να ανοίξει νόμιμες επιχειρήσεις κάνναβης στην περιοχή.

Πίσω από την πρώτη ανάγνωση των κομμένων κεφαλών

Της Βασιλικής Λάζου, Ιστορικού, διδάσκουσας τμ Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ - Hot History

Αμέσως μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας τον Φεβρουάριο 1945 ακολούθησε μια περίοδος η οποία αναφέρεται στην ιστοριογραφία ως λευκή τρομοκρατία. Ως κύρια χαρακτηριστικά της καταγράφονται οι ποικίλες διώξεις και μορφές βίας απέναντι στους οπαδούς και στις οργανώσεις του ΕΑΜ/ΚΚΕ και συχνά ενάντια σε κάθε φιλελεύθερο - δημοκρατικό στοιχείο.

Πράγματι, συγκεντρωτικά στοιχεία που αντλήθηκαν από βρετανικές και κυβερνητικές αναφορές αλλά και το ΕΑΜ έναν χρόνο μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, στις αρχές του 1946, καταγράφουν 1.289 φόνους, 6.671 τραυματισμούς, 34.931 συλλήψεις, 31.632 βασανισμούς, 18.767 λεηλασίες και καταστροφές, 677καταστροφές γραφείων, 509 απόπειρες φόνων και 165 βιασμούς. 

Οι δράστες των δολοφονιών είναι πρωτίστως οι δεξιές παρακρατικές οργανώσεις (953 φόνοι), η εθνοφυλακή(250 φόνοι), η χωροφυλακή (82 φόνοι) και τα βρετανικά στρατεύματα (4 φόνοι).

Η ωμή αυτή βία κυριάρχησε στη συλλογική μνήμη για την περίοδο, καταγράφηκε σε εκατοντάδες γραπτές και προφορικές μαρτυρίες και αποτυπώθηκε σε δεκάδες φωτογραφίες με πάνοπλους συμμορίτες να ποζάρουν αυτάρεσκα πίσω από κομμένα κεφάλια αριστερών.

Αυθεντικές φωτογραφίες με κομμένες κεφαλές καταδιιωκόμενων ΕΑΜιτών της περιόδου της λευκής τρομοκρατίας οι οποίες σήμερα βρίσκονται στο αρχείο του Βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών

Κι αυτά τα μαγαζάκια έχουν έτοιμη τη "δικαιολογία": Φταίει ο λαός!

ΑΝΤΑΡΣΥΑ... 23.191 ψήφοι, ΛαΕ... 15.930 ψήφοι, ΚΚΕ μ-λ... 7.778 ψήφοι, Μ-Λ ΚΚΕ... 2.791 ψήφοι, ΕΕΚ... 1.993 ψήφοι, ΟΚΔΕ... 1.675 ψήφοι... 

Σύνολο: 53.358 ψήφοι

Άντε να προσθέσουμε και κάποιον Καζάκη (πρώην επαμ υπέρ εθνικού νομίσματος), αλλά για την "Εθνική Ανεξαρτησία" συνεργαζόμενο με ένα δήθεν "αγροτικό κόμμα", φιλοευρωπαϊκό κι υπέρ του ευρώ, αλλά και με το ΔΗ.Κ.ΚΙ. (πρώην πασοκ, πρώην συριζα, πρώην ΛαΕ του Λαφαζάνη)... 28.269 

Σύνολο: 81.627 ψήφοι

Κι η πλεύση της Κωνσταντοπούλου 82.672, που τα "επιφανή" της στελέχη βρήκαν ένοχο το λαό... αντί να βάλουν κάτω κεφάλι και να δουλέψουν για κάτι που ίσως φέρει ελπίδα. Τα ίδια το ΚΚΕ που οχυρώθηκε στον "αντιεθνικισμό", αντί να κάνει δική του υπόθεση τον αγώνα του λαού για ΠΑΤΡΙΔΑ και νομισματική κυριαρχία, εναποθέτοντας στο σοσιαλισμό την επίλυση των προβλημάτων…

Όλοι "δικαιωματικοί", των "ατομικών δικαιωμάτων", των "ανοιχτών συνόρων"... κι η μοναδική τους διαφοροποίηση από τον συριζα τα μνημόνια (άντε κάτι περισσότερο τα μ-λ), που κι αυτά "αναγκάστηκε" να τα κάνει Νόμο και Πράξη ο Αλ6ς, αλλά σύντομα θα επανερχόταν στο «Go back madame Μέρκελ»...

Κυβέρνηση ξεπουλήματος και εμφυλίου πολέμου

Του Δημήτρη Καζάκη

Η κυβέρνηση που σχημάτισε ο κ. Μητσοτάκης είναι η πιο εμφανώς διαπλεκόμενη με συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα εντός και εκτός χώρας. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένας από τους πολυάριθμους νεοδιορισθέντες υπουργούς και υφυπουργούς που να μην συνδέεται με συγκεκριμένα επιχειρηματικά κυκλώματα. Δεν έχει παρά να διαβάσει κανείς τα βιογραφικά τους.

Το 40% του υπουργικού σχήματος δεν έχει ασχοληθεί με την ενεργό πολιτική, παρά μόνο με ύποπτα κυκλώματα της αγοράς από την εποχή του σκανδάλου του χρηματιστηρίου, αλλά και των σκανδάλων Σύμπραξης Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ). Το 70% των υπουργών και υφυπουργών εκπροσωπεί οργανωμένα ιδιωτικά συμφέροντα, τα οποία χρηματοδότησαν την πιο πολυδάπανη προεκλογική εκστρατεία της μεταπολίτευσης.

Οι περισσότεροι παραπροϊόντα της χρηματοοικονομικής και των ΜΒΑ, ανίκανοι να αντιληφθούν ακόμη και την έννοια του δημόσιου, ή του κοινωνικού συμφέροντος. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση τους εμφανίζει ως τεχνοκράτες, δηλαδή αγύρτες εξαρτώμενους από αρπακτικά της αγοράς. Όπως ήταν πάντα οι τεχνοκράτες.

Ορκίστηκε ο νέος πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Λογοτεχνικοί συσχετισμοί...

«Αγοράστε την Ελλάδα τώρα, γιατί τώρα είναι φτηνή» το δόγμα του νέου υπουργού Ανάπτυξης και Επενδύσεων!

Τη λιγουρεύεστε;

Του Παναγιώτη Κολέλη

«Αγοράστε την Ελλάδα όσο πιο γρήγορα γίνεται. Είναι η καλύτερη εποχή για να αγοράσετε την Ελλάδα. Όλα είναι πολύ φθηνά τώρα», είχε πει την 1η Μάρτη του 2017 στο CNBC ο νέος υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Άδωνις Γεωργιάδης, για να προσθέσει στη συνέχεια πως «ο κ. Μητσοτάκης θα γίνει πρωθυπουργός και θα μεταμορφώσει την Ελλάδα στην πιο φιλελεύθερη Ελλάδα που φαντάζεστε. Μετά τις εκλογές ο κ. Μητσοτάκης θα κάνει την ελληνική οικονομία να εκραγεί!»

(Το σχετικό απόσπασμα ξεκινάει στο 1.50”)

Το ''αμαρτωλό'' πολιτικό τρίγωνο ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ-ΝΔ

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Η προεκλογική περίοδος εν όψει των βουλευτικών εκλογών της 7ης Ιουλίου, διεξάγεται σ’ ένα πρωτοφανώς υποτονικό κλίμα, καθώς οι εκλογές έχουν ήδη πραγματοποιηθεί από τις 26 Μαϊου. Ο διεκπεραιωτικός χαρακτήρας παράδοσης-παραλαβής είναι κυρίαρχος. Ένα από τα ζητήματα των εκλογών, που θα απασχολήσει και την επομένη ημέρα είναι η σχέση ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ, η μεταξύ τους άσκηση ισορροπίας-κυριαρχίας στο χώρο της αντιδεξιάς αντιπολίτευσης, η επικράτηση στον πάλαι ποτέ λεγόμενο δημοκρατικό χώρο.

Από το 1974 και μετά, στη διάρκεια της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, η σχέση των δύο χώρων, που δεν ταυτίζονται πάντα με την οριοθέτηση των κομματικών σχηματισμών-γραφειοκρατιών και με προϊστορία ήδη από τη δεκαετία του 1930, έχει λάβει διάφορες μορφές και κατευθύνσεις: Από το ΠΑΣΟΚ και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις (1977 έως 1985), στην επιχείρηση κάθαρση-βρώμικο ‘89 και από την αδιάκριτη γοητεία του εκσυγχρονισμού στους αριστερούς διανοούμενους 1996-2001 (σύμφωνα με τον εύστοχο τίτλο στο κείμενο του Δημήτρη Μπελαντή στο περιοδικό Θέσεις τχ 59/1997), μέχρι τις κινητοποιήσεις για τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος (2006-2007).

Στη μνημονιακή όμως περίοδο από το 2010 και μετά, την τρέχουσα δηλαδή 3η υποπερίοδο της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας, η δυναμική αυτή σχέση εξελίχθηκε διαφορετικά. Αυτή η τελευταία περίοδος είχε ως άμεση προϊστορία τη μεταμόρφωση του ΠΑΣΟΚ στο αντίθετό του και τη σταδιακή ριζοσπαστικοποίηση του χώρου της κομμουνιστογενούς αριστεράς που έλαβε την ονομασία ΣΥΡΙΖΑ, ως αποτέλεσμα της εξέλιξης αμφοτέρων των σχηματισμών κατά τη 2η υποπερίοδο της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας.

Πολιτικός διπολισμός και κοινωνικά στρατόπεδα

Μια ιστορική αναδρομή για την πορεία της Αριστεράς και της Δεξιάς με σκοπό την κατανόηση του εκλογικού αποτελέσματος, αλλά και για το μέλλον των δύο υπαρκτών πολιτικών πόλων.

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Εάν  η μακρά περίοδος της μεταπολίτευσης στηρίχτηκε πολιτικά σε ένα σύστημα ατελούς δικομματισμού(δύο μεγάλα κόμματα που συγκέντρωναν το 80% των ψήφων τουλάχιστο και δυο ή τρία μικρότερα κόμματα, συνήθως της αριστεράς ή κάποτε και της ακροδεξιάς) η περίοδος των μνημονίων εμφανίστηκε ως  η αμφισβήτηση αυτού του ισχυρού διπολισμού.

Πλέον, στις εκλογές της μνημονιακής περιόδου οι πυλώνες του δικομματισμού περιορίζονται, κάποτε ακόμα και κάτω από το 50% των ψήφων, ενώ αναδεικνύονται νέες πολιτικές δυνάμεις. Έτσι, είτε ενισχύονται δραματικά παλαιότερα μικρά κόμματα (ο ΣΥΡΙΖΑ θα εκτιναχθεί από το 4% στο 36%  και η Χρυσή Αυγή από το 0,2% στο 9%) ) είτε εμφανίζονται «από το πουθενά» νέα πολιτικά σχήματα (ΑΝΕΛ, Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΕ κ.λπ.).  Επρόκειτο για μια αντανάκλαση στο πολιτικό πεδίο των βαθύτατων και αιφνίδιων αλλαγών που παρατηρούνταν στην κοινωνία και την οικονομία μετά την οικονομική καταστροφή και την επιβολή των μνημονίων.

Κάποια πρώτα συμπεράσματα για το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Κάποια πρώτα συμπεράσματα για το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα.

Κατ’ αρχάς συγχαρητήρια στη Ν.Δ. για τη νίκη της και σε όσους και όσες εκλέχθηκαν βουλευτές.

1). Η μεταμνημονιακή κανονικότητα αντανακλάται στη μεταμνημονιακή πολιτική σταθεροποίηση. Δικομματισμός εκλογικών ποσοστών προμνημονιακής περιόδου. Ήττα όλων των δυνάμεων, είτε συμμετείχαν στις εκλογές, είτε όχι, που θέλουν να κινούνται σε μια διαφορετική ανταγωνιστική της σημερινής κανονικότητας προοπτική. Αυτή δεν υπάρχει χωρίς έμπρακτη λαϊκή διαθεσιμότητα. Παραμένει μια εγκεφαλική-διανοητική άσκηση, για όσους ενδιαφέρονται, απαραίτηση για τη διατήρηση της αυτονομίας, χωρίς ουσιαστική επιρροή όμως στον μαζικό πολιτικό αγώνα. Τουλάχιστον στην τρέχουσα περίοδο. Όλα ρυθμισμένα στο ρυθμό, το μέτρο και το βαθμό της αποικιοποίησης. Σε λίγο και η λέξη θα εξαφανιστεί. Ήδη έχει υποχωρήσει. Όχι επειδή θα απαγορευθεί. Επειδή θα θεωρείται ακατάλληλη και παρωχημένη κατά τα κοινώς παραδεδεγμένα. Ο (αντι)μνημονιακός κύκλος έκλεισε. Είμαστε στη (νέα) Κανονικότητα.

2). Η νίκη της Νέας Δημοκρατίας είναι αδιαμφισβήτητη. Διατήρησε τα παραταξιακά της χαρακτηριστικά καθ’ όλη τη μνημονιακή περίοδο, αναδεικνύοντας τις ιστορικές ρίζες της συντηρητικής παράταξης στην ελληνική κοινωνία. Ο εκλογικός σεισμός του Μαϊου 2012, αποτέλεσε επεισόδιο χωρίς συνέχεια γι’ αυτήν. Το Μακεδονικό βοήθησε την ενοποίηση των δύο ψυχών της παράταξης (νεοφιλελεύθερη-λαϊκή). Οι κυβερνητικές πολιτικές στο ασφαλιστικό- φορολογικό το 2016 και στο Μακεδονικό το 2018 είχαν εξασφαλίσει την 1η θέση στη Ν.Δ. και με άνετο εκλογικό προβάδισμα, τουλάχιστον ένα χρόνο πριν τις εκλογές.

Αρέθουσα Ικαρίας

Ευχαριστώ τον φίλο Μπάμπη Ζ.

Ακόμα ένας θρίαμβος για τους Έλληνες

Του πιτσιρίκου

Η Νέα Δημοκρατία πέτυχε μεγάλη νίκη στις εθνικές εκλογές, με αποτέλεσμα να έχουν φουντώσει οι ελπίδες στους πολίτες, οι οποίοι -επειδή είναι σοφοί- έδωσαν ξανά την αυτοδυναμία στο κόμμα που εκτίναξε το δημόσιο χρέος και οδήγησε τη χώρα στην χρεοκοπία. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο μεγάλος νικητής των εθνικών εκλογών αλλά το πρόβλημα για αυτόν είναι πως θα πρέπει τώρα να υποδυθεί τον πρωθυπουργό.

Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να αισθάνεται εντελώς αποτυχημένος -και μεγάλη ντροπή- επειδή θέλει πολύ μεγάλη προσπάθεια για να χάσεις από τον Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά θα το ξεπεράσει αν πάρει τον Οκτώβριο το Νόμπελ Ειρήνης.

Αλλά ο μεγάλος ηττημένος αυτών των εκλογών είναι η Ντόρα Μπακογιάννη που είδε τον ζαβό αδερφό της να γίνεται πρωθυπουργός και θα πρέπει τώρα να κάνει πως είναι χαρούμενη, ενώ είναι γνωστό πως τα δυο αδέλφια δεν συμπαθιούνται ιδιαίτερα -ούτε οι Μητσοτάκηδες δεν αντέχουν τους Μητσοτάκηδες- και πολύ θα ήθελε να πλακώσει τον αδελφό της στις σφαλιάρες.

Πάντως, το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ υψηλό γιατί οι πολίτες έκριναν πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει περισσότερους πασόκους από το ΚΙΝΑΛ, οπότε ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ για να αναβιώσει ο δικομματισμός και να συνεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ με τη Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση μετά την νέα χρεοκοπία -που έρχεται με φόρα-, ώστε να σώσουν τη χώρα και να φέρουν την ελπίδα.

Στα χέρια του...

Επί ποινή αφανισμού… Από

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Το βράδυ των ευρωεκλογών, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης παραιτήθηκε από την ηγεσία της ΛΑΕ. Στο κείμενο της παραίτησής του, δήλωνε πως για υπάρξει η Αριστερά είναι απαραίτητη η ριζική της επαναθεμελίωσή, κι ότι αν δεν συμβεί αυτό απειλείται, όχι μόνο η ελληνική αλλά και η διεθνής Αριστερά, «επί ποινή αφανισμού». Τόνιζε μάλιστα αυτοκριτικά ότι ο ίδιος το είχε καταλάβει από καιρό αλλά τρόμαζε μπροστά στη δυσκολία και την αβεβαιότητα ενός τέτοιου εγχειρήματος.

Η αναφορά γίνεται γιατί η «ποινή αφανισμού» επικρέμεται πάνω από όλους τους πολιτικούς οργανισμούς που δεν κατανοούν τη νέα εποχή, τα καινούργια ζητήματα, τις εκκωφαντικές διαψεύσεις. Όσα αναδεικνύει η πρόσφατη ιστορία του τόπου. Και θέλουν να βαδίζουν τάχα αντιπολιτευτικά ή αντισυστημικά. Η «ποινή αφανισμού» δεν απειλεί αποκλειστικά αριστερές δυνάμεις, αλλά ολόκληρο τον αντιμνημονιακό χώρο.

Γι αυτό τώρα που κλείνει, όπως κλείνει, ένας περίπου δεκαετής κύκλος και τον διαδέχεται ένας άλλος με νέα χαρακτηριστικά, είναι απαραίτητο να τονιστούν ορισμένα ζητήματα.

Ο φετιχισμός της καινοτομίας

Του Χάρη Ναξάκη

« Η θεμελιώδης ώθηση πού θέτει και διατηρεί την καπιταλιστική μηχανή σε κίνηση είναι οι ανάγκες για νέα καταναλωτικά αγαθά… αυτή η συνεχής ανάγκη για το νέο διαρκώς διεγείρει, καταστρέφει την παλιά δομή. Ο καπιταλισμός                                     είναι η αιώνια θύελλα τής δημιουργικής καταστροφής»

Με την παραπάνω οξυδερκή διαπίστωση ο διάσημος Αυστριακός οικονομολόγος Γιόζεφ Σουμπέτερ (1883-1950) στο βιβλίο του, Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός και Δημοκρατία, προέβλεψε ότι η καταναλωτική καινοτομία είναι η ατμομηχανή της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ο δημόσιος διάλογος έχει κατακλυστεί τα τελευταία χρόνια από άρθρα και αναλύσεις, ειδικών και μη, ανεξαρτήτως ιδεολογικής απόχρωσης, που η κοινή τους συνισταμένη είναι η λατρεία της καινοτομίας. Η φετιχιστική λατρεία της καινοτομίας στηρίζεται σε ένα αυταπόδεικτο επιχείρημα, η καινοτομία είναι πρόοδος. Ως εκ τούτου το συμπέρασμα είναι σαφές και ενέχει θέση νόμου: όποιος είναι ενάντια στην  καινοτομία είναι οπισθοδρομικός, εχθρός της τάσης του ανθρώπου για συνεχή εξέλιξη. Το άρθρο αυτό είναι οι σημειώσεις ενός αιρετικού του δόγματος ότι η καινοτομία είναι πρόοδος. Αν πρόοδος είναι η πεποίθηση ότι διαμέσου της καινοτομίας το αύριο είναι καλύτερο από το χθες, επειδή καταναλώνουμε περισσότερα προϊόντα πού έχει προγραμματιστεί ο θάνατος τους, τότε οικοδομούμε ένα πολιτισμό των απορριμμάτων.                                                 

Αυτοί είναι οι 300 της νέας Βουλής

Ποιοι εκλέγονται από κάθε περιφέρεια και με ποιο κόμμα

Αυτοδυναμία 158 εδρών κατέκτησε στις χθεσινές εκλογές ο ΝΔ, ενώ στην κατανομή των εδρών ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με 86 έδρες, το ΚΙΝΑΛ με 22 και το ΚΚΕ με 15.

Η Ελληνική Λύση του Κ. Βελόπουλου λαμβάνει 10 έδρες, ενώ 9 έδρες θα λάβει το ΜεΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη.

Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών και εφόσον δεν υπάρξει κάποια τεράστια ανατροπή, οι 300 βουλευτές της νέας βουλής είναι οι εξής: