Τέμπη

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη, Ψυχολόγου

  

 

 

 

Το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη ανέδειξε για πολλοστή φορά, αλλά με πολύ τραγικό και οριστικό τρόπο, τις γνωστές και χιλιοειπωμένες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας σε κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό κλπ. επίπεδο. Μας θύμισε πως έχουν ξεπουληθεί οι πάντες και τα πάντα. Μας θύμισε πως τα μνημόνια όχι μόνο δεν έφυγαν, αλλά είναι πιο εδώ από ποτέ και τις συνέπειές τους πληρώνουμε και θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε. Μας θύμισε πως ζούμε σε μια χώρα της οποίας οι ελίτ και οι ηγεσίες, αφού περιφρόνησαν, αφαίμαξαν και κατέστρεψαν το δημόσιο πλούτο, τον ξεπούλησαν αντί πινακίου φακής. Μας θύμισε πως ζούμε σε μια χώρα που δεν σέβεται τους πολίτες της, τους εμπαίζει και σκοτώνει τα παιδιά της.

Κι όσο όλα αυτά συμβαίνουν και ξεχνιούνται γιατί αντικαθίστανται από άλλα γεγονότα που εμφανίζονται στη ροή της επικαιρότητας, οι πολίτες, κάνοντας κατά κύριο λόγο την επανάσταση του πληκτρολογίου, χτυπώντας με λύσσα τα πλήκτρα, τραυματίζοντας τα δάχτυλά τους και σπάζοντας τα νύχια τους στο πεδίο της μάχης του υπολογιστή, του τάμπλετ ή του κινητού τους τηλεφώνου, διερωτώνται μεταξύ άλλων: «Ως πότε θα ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση;», «Πότε τελικά θα πληρώσουν οι υπεύθυνοι για τα εκάστοτε εγκλήματα;», «Τι ζούμε και τι άλλο θα ζήσουμε;», «Έπρεπε να συμβεί κάτι τέτοιο για να ξυπνήσουμε ή να αντιδράσουμε;» κλπ. κλπ.

ΟΥΣΤ 2.0 – Δεν μετράμε ψήφους, μετράμε ζωές

Τις τελευταίες μέρες ζούμε την προσπάθεια που κάνει σύσσωμο το πολιτικό σύστημα να μπει στη γωνία και να καπελωθεί η ορμητική παρουσία της κοινωνίας στα πολιτικά πράγματα μετά το έγκλημα στα Τέμπη. Σε πλήρη συνεννόηση, και παρά τους μικροκομματικούς καβγάδες, επιδιώκουν την επιστροφή στην «ομαλότητα» για να γίνουν εκλογές σε «ήπιο κλίμα», μετρώντας πολιτικό κόστος και ψήφους και πώς θα πλασαριστούν καλύτερα εντός του απαξιωμένου πολιτικού συστήματος.

Κανείς τους δεν θέλει να ακούσει όσα ψιθυρίζουν πενθώντας ή φωνάζουν οργισμένα στα σχολεία, στους δρόμους και τις πλατείες, στα γήπεδα, ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα μέρη και τα πιο μικρά νησιά της χώρας, όσα έθεσαν με το ξέσπασμά τους οι νέοι και ο λαός που κινητοποιήθηκε:

Πρώτον. Την προοπτική που έχει σε αυτή τη χώρα η νέα γενιά. Όσοι και όσες ήταν μικρά παιδιά όταν η χώρα έμπαινε στη μνημονιακή στρούγκα, έχουν ζήσει σε μια χώρα με ειδικό καθεστώς, με πετσοκομμένη τη δημοκρατία και την ελευθερία, με φτωχοποίηση, μετανάστευση στο εξωτερικό και εγκλεισμούς κάθε είδους. Και τώρα βγάζουν μια κραυγή αγωνίας για την πραγματικότητα που τους προσφέρεται.

Ο πόλεμος του ΝΑΤΟ ενάντια στη Ρωσία στο έδαφος της Ουκρανίας

Επιμένει με 15% ο πληθωρισμός στα τρόφιμα, στο 6,1% ο γενικός δείκτης τον Φεβρουάριο

Μπορεί ο γενικός πληθωρισμός να έπεσε τον Φεβρουάριο στο 6,1%, έναντι 7,2% τον προηγούμενο χρόνο και αύξηση 0,3% σε σύγκριση με τον Ιανουάριο, ωστόσο τα βασικά αγαθά από τα οποία εξαρτάται η διαβίωση των νοικοκυριών συνεχίζουν να τρέχουν με διψήφια νούμερα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΛΣΤΑΤ, η ετήσια άνοδος στην τιμή του φυσικού αερίου βρίσκεται στο 37%, των στερεών καυσίμων στο 25,3% των στερεών καυσίμων, με αποτέλεσμα να συμπαρασύρεται το κόστος των μεταφορών σε υψηλότερα επίπεδα. 

Αντίστοιχα, μεγάλη είναι η άνοδος σε ετήσια βάση των τιμών των τροφίμων, που έφτασε το 14,8%. Κατά είδος, οι τιμές των κρεάτων εμφανίζουν άνοδο 20%, του ψωμιού 16,8%, ενώ άνοδος άνω του 25% καταγράφεται σε γαλακτοκομικά και αβγά. Αυξημένο σε ετήσια βάση κατά 22,9% το κόστος των ελαίων, ενώ άνοδος άνω του 13% καταγράφεται επίσης στις κατηγορίες λοιπά τρόφιμα και καφές-κακάο-τσάι. 

Κρατημένες δημοσκοπήσεις

"Διάγγελμα" Νέων προς τον Πρωθυπουργό για τα Τέμπη

Συγγνώμη πατέρα

Ιδιωτικοποίηση νερού

 

H χώρα που πίστεψε τα ψέματά της (και ακόμη τα πιστεύει)

Του Ηλία Παπαναστασίου

Μετά το έγκλημα των Τεμπών της 28^ης Φλεβάρη και των όσων επακολούθησαν και αποκαλύφθηκαν, θυμηθήκαμε μέσω της «αναμνηστικής ιστοριογραφίας», πολλά περιστατικά «φαντασιακής πραγματικότητας» και επίπλαστης «ελληνικής αναβάθμισης» που έχουν αφήσει ιστορία ή μάλλον ιστορίες, γεμάτες γέλιο και σπαραγμό για την κατάντια και τον εξευτελισμό μιας χώρας που λέγεται Ελλάδα. Θα αναφέρουμε μερικά παραδείγματα προς χάριν των 57 νεκρών που χάθηκαν άδικα και πρόωρα στο βωμό μιας χώρας που παριστάνει την «ανεπτυγμένη», την «Ευρωπαϊκή», την «πολιτισμένη» αλλά ουσιαστικά αποτελεί την σύνοψη της νεοελληνικής τραγωδίας που είναι η «χώρα χάος». Η χώρα δηλαδή που «παράγει τίποτα και αυτοαναπαράγεται από το τίποτα για να καταλήξει στο τίποτα». Όσο το δυνατόν πιο συνοπτικά και περιληπτικά αυτή την χώρα θα περιγράψουμε όχι τόσο «για να μην επαναλάβει τα λάθη της» – θα τα επαναλάβει, να είστε σίγουροι και μάλιστα συντομότατα– όσο για να σφυρηλατήσουμε μια ελπιδοφόρα συνείδηση στη νέα γενιά που όπως φαίνεται – ή αχνοφαίνεται– θα αποτελέσει μελλοντικό φορέα ρηξικέλευθων τάσεων και ελπιδοφόρων ανατροπών.

 

Εάν γυρίσουμε στο χρόνο, περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000–2010 είχαμε ζήσει την καμπάνια του ΕΟΤ με τίτλο «Ζήσε τον μύθο σου στην Ελλάδα» όπου η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας έβγαινε από μια λουστραρισμένη γυάλα «λάμψης και ομορφιάς» και παρουσιαζόταν στο Διεθνές Κοινό σαν την «Ερωτική Αφροδίτη», αναδυόμενη από τους αφρούς της θάλασσας.

Η χώρα στα πρόθυρα πανεθνικής κρίσης

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

 Την τελευταία δημοσκόπηση, αυτήν που έγινε μέσα στο γενικό πένθος και τον αποτροπιασμό, όλοι την καταράστηκαν και όλοι όμως έριξαν μια λοξή ματιά να δούνε πόσο στοίχισε στην ΝΔ το δυστύχημα και πόσο ωφελήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ.

 Όμως, η δημοσκόπηση δεν έγινε μονάχα για την πρόθεση ψήφου. Στις πίσω σελίδες, σ’ αυτές που δεν δημοσιοποιήθηκαν, υπήρχε ένα καυτό ερώτημα. «Ποιός κατά την γνώμη σας ευθύνεται για το τραγικό συμβάν;»  Κι εδώ υπήρχε το ζουμί. Γιατί το 87% των ερωτηθέντων απάντησε πως υπάρχουν γενικότερες ευθύνες που πρέπει να διερευνηθούν και να καταλογιστούν και μόνο το 13% επέμεινε στο ανθρώπινο λάθος, το λάθος του σταθμάρχη.

 Το σημαντικό εδώ δεν είναι η συντριπτική πλειοψηφία του 87% και η ισχνή μειοψηφία του 13% που υπερασπίσθηκε την γνώμη του Κ.Μητσοτάκη. Είναι πρώτον πως οι «ασήμαντοι πολλοί» της Αρχής του Pareto βγαίνουν από την σκοτεινή γωνιά τους απαιτώντας να βρεθούν οι υπεύθυνοι και να τιμωρηθούν.

 Και δεύτερον, πως οι «σημαντικοί ολίγοι» της ίδιας αρχής είναι διασπασμένοι, πολύ κάτω από το όριο του  20% που ορίζεται από τον νόμο του Pareto.

 Αυτός ο συνδυασμός, οι πολλοί που αποκτούν φωνή και συνείδηση και απαιτούν και οι λίγοι που δεν μπορούν πια να επιβάλλουν την ιδεολογική κυριαρχία τους στην κοινωνία, δείχνει μια κατάσταση αναβρασμού, ότι η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα μιας πανεθνικής κρίσης.

Διαχύσεις... ευθυνών

Προετοιμασία εδάφους για την «απελευθέρωση» και του νερού

Η επιτάχυνση της υλοποίησης της στρατηγικής της ΕΕ για την «πράσινη και ψηφιακή μετάβαση», η παραπέρα εμπορευματοποίηση της Ενέργειας, του περιβάλλοντος, της διαχείρισης αποβλήτων και του νερού, διαμορφώνοντας καλύτερους όρους για τους επενδυτές σε αυτούς τους τομείς, που θα χρυσοπληρώσει ο λαός και με την αύξηση της τιμής του νερού, είναι οι βασικοί άξονες του πολυνομοσχεδίου - σκούπας των 263 άρθρων, που συζητείται στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής.

Το νομοσχέδιο φέρει τον τίτλο: «Μετονομασία της ΡΑΕ σε Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων και διεύρυνση του αντικειμένου της με αρμοδιότητες επί των υπηρεσιών ύδατος και της διαχείρισης αστικών αποβλήτων, ενίσχυση της υδατικής πολιτικής - Εκσυγχρονισμός της νομοθεσίας για τη χρήση και παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές μέσω της ενσωμάτωσης των οδηγιών ΕΕ 2018/2001 και 2019/944 - Ειδικότερες διατάξεις για τις ΑΠΕ και την προστασία του περιβάλλοντος» και αναμένεται να ψηφιστεί την ερχόμενη βδομάδα στην Ολομέλεια της Βουλής.

Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κ. Σκρέκας προσπάθησε να αντιστρέψει την πραγματικότητα, εμφανίζοντας τις αντιλαϊκές ρυθμίσεις του νομοσχεδίου ως προστασία των υδάτων, των καταναλωτών και του περιβάλλοντος, λέγοντας ότι «δεν πρόκειται για καμία ιδιωτικοποίηση του νερού». Αυτό όταν το κυρίαρχο στοιχείο του νομοσχεδίου όσον αφορά το νερό είναι η προετοιμασία εδάφους για την πλήρη εφαρμογή της Οδηγίας 2000/60 της ΕΕ, που προβλέπει την «απελευθέρωση» και του νερού κατά τα πρότυπα της Ενέργειας, των σιδηροδρόμων κ.ά. Δηλαδή, την άρση των όποιων προστατευτικών μέτρων για τις απρόσκοπτες επενδύσεις των ομίλων και σε αυτόν τον τόσο ευαίσθητο για την ίδια τη ζωή τομέα και από εκεί και πέρα η νέα «ανεξάρτητη» αρχή να παίζει τον ρυθμιστικό ρόλο ανάμεσα στους επενδυτές όπως με την Ενέργεια.

And the Oscar goes to...

Του Σωτήρη Σιαμανδούρα

Η ξαφνική συγκίνηση του Υπουργικού Συμβουλίου έχει υπαγορευτεί από τον κ. Γκρίνμπεργκ.

Αυτό ίσως να είναι και το πιο ενδιαφέρον, καθώς διαβάζουμε στην ίδια την Καθημερινή για τον γενικότερο ρόλο του στην επικοινωνιακή στρατηγική της ΝΔ.

Έχει ήδη διατυπωθεί η ερώτηση πόσα να λαμβάνει για τις υπηρεσίες του.

Νομίζω ωστόσο ότι είναι κάπως κοντόφθαλμη. Ένας σύμβουλος τέτοιου βεληνεκούς είναι αληθινός καλλιτέχνης, δουλεύει καταρχάς για την ικανοποίηση που του προσφέρει η δουλειά, και κυρίως, δουλεύει για συγκεκριμένα συμφέροντα.

Τέλος πάντων, αυτός ο άνθρωπος φέρεται να συμβούλεψε τον Μητσοτάκη να εμφανιστεί συγκινημένος, όπως είχε κάνει ο Μπους μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους.

Δεν είναι καθόλου κακή κίνηση. Έχει οδηγήσει πλήθος σχολιαστών σήμερα στη δυσάρεστη θέση να πρέπει ή να τον πάρουν στα σοβαρά ή να τον περιγελάσουν, μια θέση αμήχανη διότι μας μετακινεί από το πένθος και την οργή σε κάτι πιο διαχειρίσιμο. 

Δείτε το κλίμα στο χθεσινό υπουργικό συμβούλιο...

Επιστολή ενός σιδηροδρομικού: “Ντρέπομαι”

Διαχρονικό «έγκλημα»; Πάνω στο πτώμα της νιότης… η εγκατάλειψη (του σιδηροδρομικού δικτύου)

Διαβάζω από ανάρτηση του Γιάννη Αγγελάκα: “ούτε αυτοί ντρέπονται, ούτε εμείς ντρεπόμαστε και το προτεκτοράτο συνεχίζει το προεκλογικό του καρναβάλι πάνω στο πτώμα της νιότης που δεν μπόρεσε ή δεν πρόλαβε να ξενιτευτεί”.

Με δύο αράδες ο ερμηνευτής και στιχουργός, ο καλλιτέχνης, περιγράφει την πραγματικότητα.

Ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσει κάποιος πολύ βαθιά στο ιστορικό παρελθόν, για την πορεία της απαξίωσης του σιδηρόδρομου.

Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν, υπήρχε ο ΟΣΕ (όπως υπήρχε και ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια… κλπ κλπ) και αποτελούσε έναν δημόσιο οργανισμό που εκτελούσε το μεταφορικό έργο επιβατών και εμπορευμάτων. Αυτός ο οργανισμός είχε τη δυνατότητα επίσης της επέκτασης, της συντήρησης, της ανάπτυξης και του εκσυγχρονισμού του σιδηροδρομικού δικτύου και του τροχαίου υλικού (μηχανές , βαγόνια μεταφοράς, ειδικά σιδηροδρομικά οχήματα). Είχε, βάσει κεντρικού σχεδιασμού, αναπτύξει τις διάφορες υποδομές του όπως εργοστάσια παραγωγής και συντήρησης σιδηροδρομικών οχημάτων και υλικών, στελεχωμένες επιθεωρήσεις και υπηρεσίες, συνεργεία και εργοδηγούς γραμμής, επανδρωμένους σταθμούς και εγκαταστάσεις. Επίσης, πέρα από την ευθύνη της εκτέλεσης των δρομολογίων, είχε την ευθύνη του σχεδιασμού και της υλοποίησης των νέων απαιτούμενων έργων και μελετών για το σιδηροδρομικό δίκτυο.

Δημοσιογράφοι ή εξουσιογράφοι;

Του Παντελή Μπουκάλα

Το συνηθίζει ο θυμός να πετάει στη φωτιά και τα χλωρά μαζί με τα ξερά. Δεν έχει χρόνο και διάθεση να εντοπίσει διαφορές, να σταθμεύσει σε αντιθέσεις. Το δικό μας σινάφι ή επάγγελμα (αλλά προς Θεού, όχι λειτούργημα, ας πάψει ο αυτοβαυκαλισμός) ανήκει στους προσφιλείς στόχους της λαϊκής αγανάκτησης. Ούτε νέο φαινόμενο είναι αυτό ούτε παράδοξο. Εκδηλωνόταν πολύ πριν ο γυάλινος Τύπος εκτοπίσει τον έγχαρτο, όταν οι εφημερίδες είχαν όντως τη δύναμη ν’ ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις. Εφημερίδες έσκιζαν και έκαιγαν οι οργισμένοι δημοκράτες το 1965, το καλοκαίρι της αποστασίας. Αν υπήρχαν δίαυλοι, ίσως έσπαγαν τηλεοράσεις.

Στο μυαλό πολλών ο όρος «ΜΜΕ» αφορά σχεδόν αποκλειστικά τα κανάλια. Οι εφημερίδες δεν έχουν την παλιά τους ισχύ. Αναμφίλεκτο τεκμήριο παρακμής οι πωλήσεις. Αλλο ένα εκατομμύριο φύλλα αθροιστικά, άλλο τα 100-150 χιλιάδες με το ζόρι. Οι τίτλοι που κρέμονται στο περίπτερο, της γειτονιάς ή του Διαδικτύου, δεν είναι λίγοι. Ανάμεσά τους όμως εύκολα διακρίνονται οι εφημερίδες-κελύφη. Εκδίδονται απλώς για να κρεμαστούν στο περίπτερο και για να διαβαστούν οι πρωτοσέλιδοι τίτλοι τους στις σχετικές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές.

Στον μετά τα Τέμπη χρόνο τα ΜΜΕ βάλλονται και πάλι. Η μπάλα δεν κάνει διακρίσεις. Καίει τους χάρτινους και σπάει τους γυάλινους με την ίδια ορμή. Αν ισχυριστούμε ότι δεν υπάρχουν αιτίες που να εξηγούν την ορμή αυτή, θα ξαναπούμε ψέματα στον δημοσιογραφικό εαυτό μας και θα συνεχίζουμε να κατρακυλάμε στην κλίμακα της αξιοπιστίας, χέρι-χέρι με τους επίσης βυθιζόμενους πολιτικούς. Αυτό το «χέρι-χέρι» είναι το πρόβλημα: η διαπλοκή. Τόσο βαθιά που να της περιττεύουν οι «λίστες Πέτσα» και τα προς αντιγραφήν νον-πέιπερ. Οι εξουσιογράφοι (αυτό το όνομα τους ταιριάζει) δρουν αυθορμήτως και ενθουσιωδώς.

Συνοπτικά η τετραετία της Κυβέρνησης

Του Χρήστου Τούτουζα

Ακρίβεια στα καύσιμα: Δίνουμε fuel pass 20€

Aκρίβεια στο ρεύμα: Δίνουμε power pass 18€

Ακρίβεια στα τρόφιμα: Δίνουμε market pass 17€

Covid-19: Αφήνουμε εκκλησίες ανοιχτές μη χάσουμε ψηφαλάκια, γλείψτε κουτάλια, καλό κατευόδιο.

Lockdown: Δίνουμε το καλό παράδειγμα. Πάμε Ικαρία για τσίπουρα, πάμε Πάρνηθα για moto cross. Καθίστε σπίτι, βάλτε Netflix, στείλτε μήνυμα για να πετάξετε σκουπίδια.

Πολυτεχνείο: Στέλνουμε τα ΜΑΤ.

Προσφυγικό στα νησιά: Στέλνουμε τα ΜΑΤ.

Επέτειος δολοφονίας Γρηγορόπουλου: Στέλνουμε τα ΜΑΤ.

Σπίτι του Ινδαρέ: Στέλνουμε τα ΜΑΤ.

Joker στα Village: Στέλνουμε τα ΜΑΤ.

Πορείες στο κέντρο: Στέλνουμε τα ΜΑΤ.

Διαμαρτυρίες γιατρών: Στέλνουμε τα ΜΑΤ.

Πλατεία Νέας Σμύρνης: Στέλνουμε τα ΜΑΤ.

Ανεργία: Κάνουμε προσλήψεις ΜΑΤ.

Παίρνουμε και παπάδες για το YOLO.

Ο σύγχρονος Μωϋσής

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Η προσωνυμία «Μωϋσής» για τον Κυριάκο Μητσοτάκη αποδείχθηκε σήμερα σωστή. Κατάφερε το ακατόρθωτο. Έβγαλε στον δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες νέους. Νέους που μέχρι χθες δεν ενδιαφερόντουσαν για την πολιτική, για τα κόμματα, τις τακτικές, τις στρατηγικές και άλλες τσαχπινιές.

Νέοι αφάσιοι, όπως τους κατηγορούσαν, χωρίς σκέψη, χωρίς λεξιλόγιο, χωρίς όνειρα. Σήμερα απόκτησαν φωνή και σκέψη. Μπήκαν με χίλια στο πολιτικό προσκήνιο. Και το ερώτημα είναι: Τι θα κάνουν από δω κι εμπρός;

Θα συνεχίσουν; Θα απαιτήσουν το αυτονόητο; Την ζωή τους;

Ίσως θα πρέπει να τους παρακαλέσουμε να το κάνουν. Είναι οι μόνοι που μπορούν να σώσουν την χώρα. Να μας σώσουν. Να μας δώσουν πίσω τον αυτοσεβασμό μας. Την αξιοπρέπεια μας. Την λογική και το συναίσθημα.

Από τη συγκέντρωση μαθητών στη Κόρινθο

Ανθρώπινο λάθος...

Κάλεσμα ΜΕΚΕΑ: Όλοι στην παλλαϊκή κινητοποίηση αύριο Τετάρτη 8/3! ΛΑΪΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ!

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΜΕΚΕΑ-

ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ & ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Όλοι στην παλλαϊκή κινητοποίηση αύριο Τετάρτη 8/3!

ΛΑΪΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ!

Τα χαρακτηριστικά της δολοφονίας των ανθρώπων στα Τέμπη την 1-3-23 ήρθαν να σοκάρουν με τον πιο βίαιο τρόπο μια κοινωνία που έμοιαζε να έχει χάσει τη «μιλιά» της μετά από μια μακρόχρονη περίοδο βίαιης ενσωμάτωσής της στη Νέα Τάξη της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης, όπου η Ελλάδα κατάντησε και τυπικά προτεκτοράτο, με όλες τις αντίστοιχες συνέπειες.

Τα χαρακτηριστικά της δολοφονίας αυτής είναι πολύ πιο ευδιάκριτα στη σύγκρουση των δύο τρένων, αφού είναι πολύ πιο δύσκολο οι πολιτικοί εγχώριοι εγκληματίες να θολώνουν τα νερά επικαλούμενοι «θεομηνίες» και την «κλιματική αλλαγή», όπως έκαναν για αντίστοιχα κτηνώδη εγκλήματα με τους πνιγμένους στη Μάνδρα Αττικής ή τους καμένους ανθρώπους στο Μάτι. Κατά συνέπεια καταρρέουν τα συστημικά αφηγήματα και τα προσωπεία πέφτουν.

 Όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί.

Το σύστημα εξουσίας που διαχειρίζεται την προτεκταριοποίηση της χώρας, γυμνό και δια γυμνού οφθαλμού, όπως γίνεται σε τραγωδίες τέτοιου μεγέθους. Ακόμα πιο χαρακτηριστικά σήμερα, που η συσσωρευμένη αηδία των λαϊκών στρωμάτων απέναντι στους θεσμούς εξουσίας είναι στο ζενίθ.

Προς τα πού να τρέξουμε και τι να κάνουμε;

Του Αλεξάντρ Στεπάνοφ

Η συζήτηση για την επέτειο της ΕΣΕ έδειξε την απόλυτη ανικανότητα των αριστερών και αριστερούτσικων “όχι-στον-πόλεμο” και αυτοαποκαλούμενων “διεθνιστών”.

Ως γνωστόν, τα τρέχοντα γεγονότα στην Ουκρανία έχουν προκαλέσει σοβαρό καταιγισμό συζητήσεων, διασπάσεων και απλά ” αντεγκλήσεων” μέσα στο διεθνές αριστερό κίνημα, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας. Με επιπόλαιη ευκολία μια ομάδα Ρώσων συντρόφων αυτοανακηρύχθηκε “διεθνιστές” και άρχισε να στιγματίζει με μανία όλους όσους δεν συμμερίζονταν την άποψή τους. Την περασμένη εβδομάδα, στην επέτειο της έναρξης της ΕΣΕ, οργάνωσαν δύο υψηλού προφίλ streams (ζωντανές διαδικτυακές συζητήσεις) αυτών των γεγονότων. Στη μία συμμετείχαν ο γνωστός αριστερός μπλόγκερ Κωνσταντίν Σιόμιν και ο αριστερός λιποτάκτης του ROT-Front Αλεξάντερ Μπάτοφ, ενώ στην άλλη οι λεγόμενοι “όχι-στον-πόλεμο” από το Νοβοσιμπίρσκ, και πάλι με τον Μπάτοφ, τον Όσιν και αρκετούς άλλους πρώην συντρόφους του κόμματος.

Δεν ακούσαμε κάτι ουσιαστικά καινούργιο σε αυτές τις δύο πολύωρες εκπομπές, υπήρξε άλλη μια επανάληψη των γνωστών τους θέσεων ότι στη στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας (ΝΑΤΟ), και οι δύο πλευρές της σύγκρουσης είναι απολύτως εξίσου υπεύθυνες, επειδή είναι “και οι δύο ιμπεριαλιστικές”. Επαναλήφθηκε ξανά και ξανά ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υποστηρίζεται η ΕΣΕ. Επίσης, ότι οι ΗΠΑ και η Κίνα είναι τα δύο κύρια καπιταλιστικά κέντρα του πλανήτη, με την περιφέρεια τους, όλοι οι υπόλοιποι δρώντες είναι ευθυγραμμισμένοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε ένα από τα στρατόπεδα. ( Φαίνεται ότι η Βόρεια Κορέα και η Κούβα είναι επίσης μέλη ενός από τα ιμπεριαλιστικά μπλοκ… ). Ο Κωνσταντίν Σιόμιν έγραψε για όλα αυτά πριν από ένα χρόνο, λέγοντας ότι όλα όσα συμβαίνουν τώρα είναι “ένα ακριβές αντίγραφο του 1914, αλλά σε μια νέα ιστορική στροφή”.

Η προφητεία

Οι "άγνωστοι" της φωτογραφίας είναι γνωστοί σε όλους μας.

Έχουν ίδιο τρόπο οργάνωσης και δομής. Έχουν ίδιο ντύσιμο και κινούνται πάντα συγκροτημένα μέσα στο πλήθος με τον ίδιο τρόπο. Φοράνε τις ίδιες μάσκες-κράνη και έχουν μαζί τους τα ίδια ρόπαλα και μολότοφ. Υπάρχει ένας για να τους κατευθύνει και οι υπόλοιποι ακολουθούν τις διαταγές. Συμμετέχουν μόνο στις ενοχλητικές συγκεντρώσεις (υπενθυμίζω πως στην απεργία που προηγήθηκε της τηλεπαρουσίας του Ζελένσκι στην Βουλή δεν εμφανίστηκαν ποτέ).

Ήταν πάντα εκεί, είτε ήτανε για τις μεγάλες διαδηλώσεις κατά των μνημονίων, είτε ήταν στις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις όπως σε αυτή που είχαμε την προβοκάτσια της Μαρφίν, είτε ήταν στην συγκέντρωση ενάντια στην Συμφωνία των Πρεσπών (με εθνικιστικά χαρακτηριστικά εκείνη την φορά και με τον ίδιο τρόπο επαναλαμβάνω οργάνωσης και δράσης), είτε ήταν κατά των υποχρεωτικοτήτων των εμβολιασμών, είτε είναι τώρα για να προβοκάρουν τις διαμαρτυρίες για το έγκλημα στα Τέμπη και να καταστείλουν την λαϊκή οργή.

Σκοπός τους ένας και μοναδικός. Να ενεργοποιηθεί η καταστολή! Καταστολή που στοχεύει πάντα και χωρίς εξαιρέσεις τους ειρηνικούς διαδηλωτές και ποτέ τους ίδιους.

Requiem: Στη 1 Μαρτίου 2023 στα Τέμπη – Αύριο, πού; ΚΑΝΕΝΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ

Του Κλεάνθη Γρίβα

«Ο Θρίαμβος του Θανάτου που βλέπουμε από εχθές εξοργισμένοι στο Κάμπο Σάντο των Τεμπών είναι έργο του Κράτους».

Γιώργος Βέλτσος, Il Trionfo della Morte

Το Βήμα, 2/3/2023

 

Δεν θα ζητήσω «δικαίωση» για την άδικη, τραγική και υπό διαρκή προαναγγελία εσκεμμένη δολοφονία πενήντα επτά αθώων και ανυποψίαστων υπάρξεων που εξαναγκάστηκαν σε μια πορεία προς τον ουρανό χωρίς επιστροφή – όπως οι κρατούμενοι των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης εξαναγκάζονταν στις ανατριχιαστικές πορείες θανάτου κατά τους προθανάτιους σπασμούς του ναζισμού.

Γιατί κανένας θάνατος δεν δικαιώνεται.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να απευθυνθώ στους δολοφόνους τους, επαναλαμβάνοντας για λογαριασμό μου την κραυγή συγγενούς του μοναδικού επιζώντα από το πρώτο βαγόνι της κρατικής νεκροφόρας: «Σκάστε όλοι οι πολιτικοί! Σήμερα ουρλιάζουν οι μανάδες».

Σκάστε επιτέλους, φονιάδες. Πάψτε να υποκρίνεστε «συντριβή» για μια τραγωδία που εσείς προκαλέσατε. Τώρα τον λόγο έχουν μόνο οι απελπισμένες σπαρακτικές κραυγές των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους. Που ήταν όλα τους δικά μας παιδιά και όχι δικά σας.

Εσείς δεν χάσατε απολύτως τίποτα. Ποτέ δεν χάνετε τίποτα. Αντιθέτως, κερδίζετε. Στην κοινωνία που την απαξιώσατε ως βόθρο-φέουδό σας, κερδίζετε καταστρέφοντας και κερδίζετε «επιδιορθώνοντας» αυτά που καταστρέφετε. Χωρίς καν να σκέφτεστε ότι οι θάνατοι «δεν επιδιορθώνονται». Το ασήκωτο βάρος τους, αφήνετε να το σηκώσουν άλλοι.

Είναι απλά τα πράγματα...

Δεκάδες χιλιάδες λαού απαίτησαν καμία συγκάλυψη του εγκλήματος – Όλοι στις κινητοποιήσεις της Τετάρτης

Χαιρετίζουμε τους δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους και την νεολαία που πήρε μέρος στο μεγάλο παλλαϊκό συλλαλητήριο της Αθήνας και σε άλλες πόλεις.

Συνεχίζουμε ακόμα πιο δυναμικά ενάντια στη σχεδιασμένη προσπάθεια συγκάλυψης ώστε να αποδοθούν οι πραγματικές ευθύνες, να μην περάσει το δολοφονικό έγκλημα των Τεμπών στη λήθη.

Σε κάθε εργασιακό χώρο από αύριο να πυκνώσουν οι συζητήσεις στις βάρδιες, στα διαλείμματα, με συσκέψεις, γενικές συνελεύσεις, να ντυθούν με πανό οι πύλες των εργοστασίων και οι πόρτες των επιχειρήσεων, να γίνει η θλίψη και η οργή μας η φωνή των νεκρών, για να μην ξεχαστεί το έγκλημα.

Χώρα έτσι, χωρίς πρόγραμμα

Του Μιχαήλ Άγγελου Κωνσταντόπουλου

Για να παραφράσω λίγο την εκπομπή της αείμνηστης Μαρίας Ρεζάν, είμαστε «μια χώρα έτσι, χωρίς πρόγραμμα». Μετά τον όλεθρο από τον σεισμό στην Τουρκία ειρωνευόμασταν τις κατασκευές που κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι εξαιτίας των ανατολίτικων μεθόδων που ακολούθησαν εργολάβοι, φίλοι του Ερντογάν. Δυστυχώς, στο νεότερο ελληνικό κράτος έχουμε ακόμα χειρότερη νοοτροπία από τη μετα-οθωμανική και γι’ αυτό συνέχεια την πληρώνουμε.

Το σκίτσο του John Antono που δημοσιεύσαμε την Πέμπτη είναι η πιο χαρακτηριστική εικόνα. Την τραγωδία στο εργοστάσιο-φέρετρο της Ρικομέξ μετά τον σεισμό του 1999 με 39 νεκρούς διαδέχθηκε το «προαναγγελθέν» και τότε ναυάγιο του σαπιοκάραβου «Σαμίνα» με 81 θύματα. Περίπου 3 χρόνια μετά, ξεκληρίστηκε ένα ολόκληρο χωριό στην Ημαθία χάνοντας στα Τέμπη 21 νέα παιδιά που είχαν πάει σχολική εκδρομή. Το 2007 σημειώθηκαν οι φονικές πυρκαγιές στην Ηλεία με 63 νεκρούς και 10 χρόνια μετά ήρθαν οι πλημμύρες στη Μάνδρα που στοίχισαν 24 ζωές.

Το διαχρονικό κρατικό έγκλημα με ανθρώπινα θύματα θυσία στον βωμό της απουσίας κάθε έννοιας οργάνωσης και πρόληψης έναντι κινδύνων κορυφώθηκε στο Μάτι, με την αναπαράσταση του δράματος που πήρε 104 ζωές να εκτυλίσσεται αυτές τις μέρες στις δικαστικές αίθουσες όπου ακούγονται απίθανα πράγματα. Τον Ιούλιο του 2018 έγραφα ότι εάν δεν αλλάξουμε μυαλά ως κοινωνία εκείνη θα ήταν η χειρότερη τραγωδία μέχρι την επόμενη.

Δημόσια δαπάνη...

Γιατί δεν περπάτησε ο σιδηρόδρομος στην Ελλάδα

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Το 2010 η Ελλάδα χρεοκόπησε. Η ήττα αυτή είναι κομβικής σημασίας. Στη διάρκεια της 2ης εκατονταετίας από την Επανάσταση του 1821, με σημείο αφετηρίας την τομή του 1922, είναι αντίστοιχη της ήττας του 1944 που οδήγησε στο 1946-1949, της ήττας του 1967 που οδήγησε στο 1974. Είναι ανάλογων διαστάσεων και σημασίας. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται, αν θέλουμε να την υπερβούμε. Αλλά και να βγάλουμε, ως κοινωνία εκ των υστέρων έστω κάποια συμπεράσματα, γιατί εκ των προτέρων σταθήκαμε ανίκανοι να το πράξουμε. Και πληρώνουμε στην Ελλάδα τον λογαριασμό από το 2007-2008 και μετά και μέχρι σήμερα.

Σε μια περίοδο διεθνούς και εγχώριας κρίσης που εκτείνεται σημειολογικά για τη χώρα μας από τις πυρκαγιές στην Πελοπόννησο τον Αύγουστο του 2007 με την απώλεια δεκάδων ανθρώπων στην Ηλεία, τη δολοφονία ενός εφήβου στα Εξάρχεια τον Δεκέμβριο 2008 και καταλήγει (;) στην τραγωδία του πολύνεκρου σιδηροδρομικού δυστυχήματος τον Φεβρουάριο 2023 και την απώλεια δεκάδων, νέων στην πλειοψηφία τους, ανθρώπων.

Η ήττα του 2010, έχει μια προϊστορία, μια περίοδο προετοιμασίας δύο δεκαετιών. Το 1989-1990 αλλάζει ο κόσμος. Οι όροι κίνησης, οι κανόνες των οικονομικών και θεσμικών συστημάτων, οι κυβερνήσεις, τα κράτη και οι υπερεθνικές οντότητες, οι κινήσεις των πολιτών, τα κινήματα, η εργασία, ο τρόπος πρόσληψης και κατανόησης μιας ραγδαία μεταβαλλόμενης πραγματικότητας, εξελίσσονται με ταχύτατες μεγάλες. Αλλαγές ραγδαίες σε αντικειμενική και υποκειμενική βάση. Αυτό που ονομάστηκε παγκοσμιοποίηση.

Τι άλλο να κάνει;

ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ: Ιδιωτικό κεφάλαιο/εξάρτηση και συγκοινωνίες— δυο ασύμβατες έννοιες

Η έκταση της τραγωδίας από την πρόσφατη σιδηροδρομική καταστροφή στα Τέμπη αποκαλύπτεται με δόσεις, προφανώς για να «προετοιμαστεί η κοινή γνώμη» —παλιό κόλπο των διαμορφωτών της— ενώ βέβαια δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε μη αναμενόμενη.

Δεν ήταν τυχαία, αν αναλογιστεί κανείς πόσες ανάλογες τραγωδίες (τόσο σε έκταση και ένταση όσο και σε συχνότητα) είχαμε στο παρελθόν, στην Ελλάδα και αλλού. Ιδιαίτερα μάλιστα αν συγκρίνουμε τα στατιστικά στοιχεία των σχετικών «ατυχημάτων» πριν και μετά τις ιδιωτικοποιήσεις των σιδηροδρομικών συγκοινωνιών στη Νέα Διεθνή Τάξη της Νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Και κάθε άλλο παρά μη αναμενόμενη ήταν αν εξετάσουμε τη διαχρονική τάση παρόμοιων ατυχημάτων, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Και αυτό, ενώ θα υπέθετε κανείς ότι οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις θα έπρεπε να είχαν συνδεθεί με τη μείωση των σχετικών ατυχημάτων.

Εάν λοιπόν θεωρήσουμε τις συγκοινωνίες σαν κοινωνικό αγαθό, τότε κάθε έννοια ιδιωτικοποίησής τους θα ήταν ασύμβατη με αυτόν τον χαρακτήρα τους. Γι’ αυτό και σχεδόν όλες οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις στη Δύση πάντα θεμελιωνόντουσαν στις δημόσιες συγκοινωνίες, οι οποίες παρείχαν και δυνατότητες ώστε η συγκοινωνιακή μεταφορά να θεωρείται κοινωνικό αγαθό που θα μπορούσε να παρέχεται δωρεάν στους ηλικιωμένους, τους φοιτητές και ανάλογες κοινωνικές κατηγορίες.

Ένα απίστευτο τραγούδι για όσους χάθηκαν στα Τέμπη από τον Σπύρο Μακρή

Μην ανησυχείτε...

 

Όλα τα Πούλιτζερ που αξίζει η ελληνική δημοσιογραφία μετά τα Τέμπη

Εύχεσαι να είναι όνειρο...

Του Πέτρου Μαγγανιάρη

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης  ως ο πολιτικός προϊστάμενος του ελληνικού κράτους, αδιαμφισβήτητα έχει την τελική ευθύνη, αυτό να  παρέχει στους πολίτες του ασφαλείς χερσαίες, θαλάσσιες και εναέριες μετακινήσεις.

Το ανθρώπινο λάθος ενός σταθμάρχη, αν είναι ικανό να οδηγήσει στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, όχι μόνο δεν αποτελεί άλλοθι, αλλά αντίθετα αναδεικνύει την απόλυτη αποτυχία του κράτους δηλαδή των πολιτικών προϊσταμένων του και κυρίως του ιδίου του πρωθυπουργού.

Η λειτουργία ενός κέντρου τηλεδιοίκησης – σηματοδότησης σιδηροδρομικού δικτύου αφαιρεί τον ανθρώπινο παράγοντα και φυσικά θα απέτρεπε την χθεσινή τραγωδία. 

Η μη λειτουργία του αντίθετα αποτελεί όνειδος για το πολιτικό σύστημα και βεβαίως κυρίως για τον επί την τελευταία τετραετία πρωθυπουργό, καθιστώντας τον ως τον κύριο εκ των ηθικών αυτουργών του εγκλήματος των Τεμπών.

Και όμως. Αυτό το ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ  κέντρο τηλεδιοίκησης – σηματοδότησης  θα... επισκεπτόταν ο πρωθυπουργός εχθές αν το δυστύχημα δεν ανέβαλε το πρόγραμμά του.

H χώρα–παρίας που παριστάνει την «Ευρωπαϊκή» σκοτώνει αθώο κόσμο!

Του Ηλία Παπαναστασίου

 

 

(Δυσκολεύεσαι στα τρόφιμα, στο ηλεκτρικό, σου παίρνουν το σπίτι και τώρα σε σκοτώνουν ! Δεν σου φτάνουν;)

  

Όλοι γνωρίσαμε την ιστορία της Μαντάμ Σουσού όταν διαβάζαμε τις άφθαστες ιστορίες του Δημήτρη Ψαθά. Επρόκειτο για μια λαϊκή κυρία που παρίστανε την κοντέσα με καταγωγή από «τζάκι» και απαιτούσε να την «σέβονται» και να της φέρονται ανάλογα. Ήταν ουσιαστικά ένα γελοίο γυναικείο πρόσωπο των δεκαετιών 1950 και 60, απότοκο μιας παραγωγής «συλλογικού φαντασιακού» δηλαδή ψευδαισθήσεων από τα λαϊκά στρώματα. Έμεινε συνώνυμο της ψευδαίσθησης και της φαντασίωσης κοινωνικής ανόδου, ταυτισμένο με την γελοιότητα και τον αυτοεξευτελισμό.

Ερχόμενοι τώρα στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας που ονομάζεται Ελλάδα, διακρίνουμε μια περίοδο από το 2000 και ύστερα, όπου η χώρα ζούσε τον μύθο της, αυτοπεριβαλλόμενη από τον μανδύα της «Ανεπτυγμένης», «Ευρωπαϊκής», «Δυτικής» και άλλα παρόμοια. Είχε τον «αέρα» του Ευρώ η χώρα του «Φρέσκου αέρα» που λέγεται Ελλάδα, πουλούσε ύφος και στυλ στους γείτονες – «Καθυστερημένοι Βαλκάνιοι», «Υποανάπτυκτοι Τούρκοι» και άλλες ανοησίες» – μέσω των οποίων ο κάθε κομπλεξικός («συμπλεγματικός» επί το επιεικέστερον...) όπως πολλοί Έλληνες πολιτικοί, επιδίωκε να αναβαθμιστεί στα μάτια του πόπολου –για να μπορεί να τον κουμαντάρει πιο εύκολα– αλλά και στα μάτια του εαυτού της, να νιώθει «Ευρωπαία», «Ανεπτυγμένη», χώρα «Βαρέων βαρών», ισοδύναμη της Γερμανίας και ισόνομη της Γαλλίας, όπως οι χωριάτες που θέλουν να μπουν στα παλάτια γιατί έχουν πολύ χρήμα και να νιώθουν «ισότιμοι» με τους πρίγκηπες! 

Ήταν η εποχή του ευρώ, του Χρηματιστηρίου, των Ολυμπιακών, των μεγάλων έργων δηλαδή των «Μεγάλων έργων της αρπαχτής», η εποχή που οι Ελληνικές Κυβερνήσεις το έπαιζαν «επίπεδο», μέλη του «ανεπτυγμένου δυτικού και πολιτισμένου κόσμου και άλλα ηχηρά, τρανταχτά και πολύ κωμικά! Μετά βέβαια ήλθαν τα Μνημόνια, τα κεφάλια «μπήκαν μέσα» και αφού περικόπηκαν οι μισθοί και συντάξεις και φτώχυνε η μεγάλη μάζα, έκανε σαν σίφουνας την είσοδό του στην πολιτική ο Νεοφιλελευθερισμός! Θύμιζε «ταύρο εν υαλοπωλείω», πρόθυμος να πουλήσει κάθε τι δημόσιο, όλες τις ΔΕΚΟ αντί πινακίου φακής, να διώξει «πλεονάζον προσωπικό» – πλεονάζον κατά την φαντασία του– και φυσικά να τσακίσει τους τεμπέληδες, παρασιτοποιημένους και θρασύτατους συνδικαλιστές που μετατράπηκαν σε σύγχρονους Βελζεβούληδες! Εάν ρίχναμε στην πυρά όλα τα παραπάνω – σύμφωνα με τους Γκουρού του Νεοφιλελευθερισμού– η Ελλάδα θα «πήγαινε μπροστά» και θα μετατρεπόταν σε «σύγχρονη οικονομία», ανεπτυγμένη «δυτική χώρα» και άλλες ανοησίες «ων ουκ εστι αριθμός».

Όποιος μιλά για ανθρώπινο λάθος, θέλει να κουκουλώσει τις ευθύνες

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάνθηκε στο διάγγελμά του ότι “όλα δείχνουν τραγικό ανθρώπινο λάθος”. Η γραμμή όμως είχε δοθεί από την πρώτη στιγμή και το σύνολο των ΜΜΕ την αναπαράγει: Λάθος του σταθμάρχη. Οι πιο φανατικοί της κυβερνητικής γραμμής, μας ανακοινώνουν όχι απλά την ετυμηγορία αλλά και την ποινή: Πόσα χρόνια κάθειρξης περιμένουν τον σταθμάρχη. 

Σε αντίθεση με το κυβερνητικό αφήγημα, στον 21ο αιώνα, το “ανθρώπινο λάθος”, ως ερμηνεία τραγωδιών, απαγορεύεται. Γιατί μια πληθώρα διαδικασιών, αυτοματισμών, δικλείδων ασφαλείας, έχουν αναπτυχθεί ακριβώς για να επισημαίνουν το “ανθρώπινο λάθος” και να αποτρέπουν τα αποτελέσματά του. 

Δεν ζούμε στον 19ο αιώνα για να εξαρτάται η πορεία δύο τρένων από την αντιληπτική ικανότητα ενός σταθμάρχη. Ζούμε στον 21ο αιώνα, όπου έχουν αναπτυχθεί συστήματα ασφαλείας, εφαρμογές, αλγόριθμοι και τυποποιημένες λειτουργίες. 

Οι θετικές επιστήμες έχουν διατυπώσει και εφαρμόσει ένα πλήθος τεχνικών που αναζητούν βήμα το βήμα τις αιτίες υπό τις οποίες μπορεί να συμβεί ένα ατύχημα και αναπτύσσουν τρόπους να τις διορθώσουν. Από την RCA μέχρι την CAPA και από την SOP μέχρι το QMS, οι οργανισμοί, μικροί ή μεγάλοι έχουν να επιλέξουν μια πληθώρα εργαλείων και διαδικασιών που θα διασφαλίζουν την ποιότητα και την ασφαλή λειτουργία. Και ακόμα περισσότερο, υπάρχουν διαδικασίες, που ελέγχουν τις διαδικασίες, που ελέγχουν τις διαδικασίες, που ελέγχουν το ανθρώπινο λάθος. 

Οι άριστοι απόφοιτοι του Κολλεγίου Αθηνών, του Κολούμπια και του Ταφτς, δεν έχουν ακούσει τίποτα για αυτά;

Ύβρις

Αυτούς που βλέπεις, πάλι θα τους ξαναδείς

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Ένας ανόητος, υπερφίαλος και ανεύθυνος υπουργός παραιτήθηκε. Ένας πολιτικός που τον ενδιαφέρει μονάχα η εξουσία και παλεύει με τον τρόπο που ξέρουν να παλεύουν οι έλληνες πολιτικοί για την διατήρηση του στους θαλάμους της εξουσίας και η αναρρίχηση του σε ακόμη μεγαλύτερα αξιώματα. Όπως όλοι οι πολιτικοί που πέρασαν και κράτησαν θέσεις ευθύνης τα τελευταία σαράντα εννέα χρόνια τουλάχιστον.

 Ένας ανεύθυνος πρωθυπουργός, όχι λάθος, ένας ακόμη ανεύθυνος πρωθυπουργός μιλά για ανθρώπινο λάθος. Πριν από λίγους μήνες, στην δολοφονία του εντεκάχρονου μαθητή από έκρηξη λέβητα στις Σέρρες, δήλωνε αθώος και ανεύθυνος, άλλοι έλεγε είχαν την ευθύνη. Ο ίδιος την μοναδική ευθύνη που έχει είναι να κυβερνά δοξάζοντας τον εαυτό του.

 Τον κύριο Καραμανλή θα τον ξαναδούμε, άσπιλο και αμόλυντο στους διαδρόμους της εξουσίας ευθύς μόλις γλυκάνει ο πόνος. Και ο κύριος Μητσοτάκης θα βρίσκεται πάλι μπροστά μας κομπορρημονώντας. Όπως κι ο κύριος Τσίπρας κι ο κύριος Ανδρουλάκης κι όλοι οι υπόλοιποι μαζί με τους υποτακτικούς που τους λένε συνεργάτες.

2004 - 2022 : Η ελληνική κοινωνία εξέπεσε και συνεχίζει να εκπίπτει, προς την φτώχεια, δραματικά. (Παρατηρώντας και μιλώντας, για την, συντριπτικά, καθοδική πορεία του μέσου μισθού, στην ελληνική οικονομία)

Του Τάσου Αναστασόπουλου

Και ξαφνικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η συντηρητική κυβέρνησή του, λίγους μήνες, πριν από την βουλευτικές εκλογές 2023, θυμήθηκαν τους μισθούς, στην ελληνική κοινωνία και κατεβαίνουν, με ένα σημαντικό προεκλογικό σύνθημα, το οποίο αποτελεί και υπόσχεση, ότι την επόμενη κυβερνητική τετραετία, εφόσον η Νέα Δημοκρατία σχηματίσει κυβέρνηση, θα ασχοληθεί, με την αύξηση των μισθών. 

Βέβαια, η ακριβής, προ ολίγων ημερών, διατύπωση, που χρησιμοποίησε ο πρωθυπουργός, είναι πολύ προσεκτική και φυσικά, πονηρή : («Η προσοχή μου είναι, συνεχώς, στραμμένη, στην δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Στα πρώτα τέσσερα χρόνια, ασχοληθήκαμε, με τις περικοπές των φόρων. Την επόμενη τετραετία - εάν οι πολίτες μας εμπιστευτούν, ξανά - θα προσπαθήσουμε να αυξήσουμε τους μισθούς»), αλλά το κεντρικό νόημα/σύνθημα, όσον αφορά τις προσεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, δόθηκε και φυσικά, ταιριάζει και εντάσσεται, απόλυτα, μέσα στην προεκλογική στρατηγική, που υποδεικνύει ο Αμερικανός επικοινωνιολόγος - προπαγανδιστής είναι ο ορθότερος προσδιορισμός της ιδιότητας αυτής, αλλά, αν και δεν θα κολλήσουμε, στις λέξεις, είναι χρήσιμο να μην ξεχνάμε, περί τίνος πρόκειται - Stan Greenberg και η οποία στηρίζεται, στην εκπομπή και την επικοινώνηση θετικών και όχι πολωτικών μηνυμάτων, από το κυβερνητικό κόμμα και τον αρχηγό του, προς την ελληνική κοινωνία και ειδικά, προς το εκλογικό σώμα, με έμφαση και προς τον χώρο των νέων, όπου η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα διεύρυνσης του εκλογικού της ακροατηρίου. 

Αλλα, πέρα από τα λόγια και τις αόριστες υποσχέσεις του πρωθυπουργού, ο οποίος, ακόμη και τώρα, που το χρονικό διάστημα, που διανύουμε, είναι, ατύπως, αλλά ουσιαστικά, προεκλογικό, δεν λέει ότι θα αυξήσουν τους μισθούς, αλλά ότι θα προσπαθήσουν να τους αυξήσουν, εντός της επόμενης τετραετίας, εφόσον εκλεγούν, χρήσιμο είναι να δούμε την πραγματική κατάσταση, που επικρατεί, στον χώρο της μισθωτής εργασίας και ειδικά των μισθών, παρατηρώντας δυο θλιβερές καταστάσεις, που είναι απότοκα των επισήμων και των άτυπων - πλην όμως, ουσιαστικών/πραγματικών και ενεργών - Μνημονίων, που υπογράφηκαν, κατά την περίοδο, που ακολούθησε την ελληνική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010, μέχρι και το καλοκαίρι του 2018. Και αυτές οι θλιβερές, έως δραματικές καταστάσεις, είναι οι εξής :

«Η διαφορά μεταξύ κατάγματος και αυτοάνοσου»

Του Θανάση Ν Παπαθανασίου 

Όταν βρέχει, τη βροχή τη λέμε βροχή. Πολύ σωστά! Κι όταν χιονίζει, το χιόνι το λέμε χιόνι. Πώς αλλιώς; Χρειάζεται να ονοματίζουμε την πραγματικότητα, για να καταπιαστούμε με αυτήν. 

Παρόμοια, όταν ψυχολόγοι, θεολόγοι, κοινωνιολόγοι κλπ μιλάμε για την σημερινή κοινωνική μας πραγματικότητα, ονοματίζουμε τη νεωτερικότητα και τη μετανεωτερικότητα, ονοματίζουμε τον καταναλωτισμό, ονοματίζουμε την εκκοσμίκευση και τη μεταεκκοσμίκευση, ονοματίζουμε το ψηφιακό σύμπαν, μα... για δες! Σπανίως ονοματίζεται (και εξετάζεται) και το οικονομικό σύστημα το οποίο συναπαρτίζει και συνέχει την σημερινή μας πραγματικότητα! Γιατί άραγε ο καπιταλισμός (με οιονδήποτε επιθετικό προσδιορισμό) σπανίως ονοματίζεται;... Πώς γίνεται να θες να μιλήσεις για το σήμερα, αλλά να μην ασχολείσαι με το χιόνι όταν χιονίζει; 

Το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου έκανα μια ομιλία στην οποία έδωσα τον τίτλο «Η διαφορά μεταξύ κατάγματος και αυτοάνοσου». Στο πλαίσιο της συζήτησης για την ενδοοικογενειακή βία, προσπάθησα να ρίξω θεολογική ματιά στην ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ, την ΔΟΜΙΚΗ βία, η οποία θρέφει διάφορες βίες στη συνέχεια. Μελετώντας κοινωνίες που πέρασαν, μιλάμε για (και: κρίνουμε την) φεουδαρχία, μιλάμε για (και: κρίνουμε τη) σοβιετία, κοκ. Όταν ζούμε στον καπιταλισμό, δεν θα μιλήσουμε άραγε για (και: δεν θα κρίνουμε τον) καπιταλισμό; Τι τρέχει;

Γιατί;