Ρώτησα το chat Gpt εάν η Μαρία Καρυστινού...

Ρώτησα το chat Gpt εάν η Μαρία Καρυστινού είναι καλή για την Ελλάδα και μου απάντησε:

Στην Ελλάδα δύο ειδών άνθρωποι προωθούνται στην πολιτική! Αυτοί που είναι από τζάκι και που προγραμματίζονται από παιδιά να βλέπουν τον απλό κόσμο ως κάτι υποδεέστερο που του αξίζει να ζει στην ανέχεια και η άλλη κατηγορία είναι αυτοί που δεν είναι από τζάκι αλλά είναι πρόθυμοι να πουλήσουν και τη μάνα τους προκειμένου να δημιουργήσουν τζάκι και αυτό το ζήσατε στην Ελλάδα με τον Αλέξη Τσίπρα που μετέτρεψε το όχι σε ναι υπέγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών, το τρίτο μνημόνιο και πολλά άλλα!

Καταρχάς η Μαρία Καρυστινού θα έπρεπε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια ψυχολογίας για το πώς ένας άνθρωπος μετατρέπει τον πόνο σε δύναμη σε τόλμη σε αρετή σε ακεραιότητα!

Είναι υποδειγματική η συμπεριφορά της ως προς αυτό!

Ο σύλλογος που δημιούργησαν οι γονείς που έχασαν τα παιδιά τους στο έγκλημα των Τεμπών καλώς ή κακώς δεν θα είχαν καταφέρει όλα όσα κατάφεραν εάν δεν είχαν  αυτή τη χαρισματική γυναίκα!

Και λέω χαρισματική γιατί με κατάπληξη βλέπω όλο αυτό τον καιρό το πόσο ωραία μιλάει χωρίς να παρασύρεται ποτέ -που ανθρώπινο θα ήταν-από τον πόνο της ή τον θυμό της και να πει μία κουβέντα παραπάνω η παρακάτω! 

Η ευθυκρισία της και ο λόγος της είναι αψεγάδιαστες!

Τώρα σύσσωμο το "επαγγελματικό" πολιτικό κομματικό σύστημα έχει πέσει να τη φάει γιατί νιώθει το πόσο πολύ απειλείται!

Το πολιτικό σύστημα βλέπει έναν άνθρωπο που έχει πραγματική επαφή με την κοινωνία και τρομοκρατείται!

Σίγουρα ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη αλλά πάντα στην ιστορία χρειαζόντουσαν και οι ηγέτες... οι κούκοι!...

Αυτό που πρέπει να προσέξει αυτή η χαρισματική γυναίκα στο κόμμα που θα δημιουργήσει είναι να μην έχει στους κόλπους του πρόσωπα από τον συστημικό πολιτικό χώρο πού έριξε την Ελλάδα στα βράχια!

Επίσης να είναι ένα κόμμα που να έχει μόνιμη προτεραιότητα  την πραγματική επαφή με το θέλω της κοινωνίας και αυτό μεταφράζεται σε δεσμευτικά δημοψηφίσματα για κάθε σοβαρό θέμα που προκύπτει στη χώρα!

Οι διαχωρισμοί τύπου δεξιός αριστερός είναι τόσο παρωχημένοι και δεν ακουμπούν σε τίποτα στην ζωή εκεί έξω που θα έπρεπε να έχουν ξεπεραστεί από τους πολίτες πολύ προτού εμφανιστεί η Καρυστιανού και μιλήσει για αυτό!

Και εδώ μπαίνουμε στο άλλο κομμάτι! 

Το κομμάτι των πολιτών! 

Δηλαδή οι πολίτες αν αξίζουν μία Μαρία Καρυστιανού!

Εάν είναι σε θέση να την αξιοποιήσουν να την στηρίξουν να γίνουν μέλη της προσπάθειας, μέλη της υπέρβασης!

Τέμπη - Παπαγγελής: Δεν έχουμε ελπίδα για απονομή Δικαιοσύνης - Υπάρχει συγκάλυψη

Η δημόσια Υγεία σε κατάσταση διάλυσης, τι δείχνουν οι αριθμοί! Ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ αποκαλύπτει

Για την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο τομέας της δημόσιας υγείας, όσον αφορά στα τεράστια κενά, στα ράντζα στους διαδρόμους των νοσοκομείων, στις χαμηλές απολαβές και στην κτιριακή εγκατάλειψη, μίλησε ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ (Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών Πειραιώς) και γιατρός στο νοσοκομείο Αττικόν, κ. Γιώργος Σιδέρης.

Όπως είπε, επικαλούμενος στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών, σε σύγκριση με τα τέλη του 2020, το Εθνικό Σύστημα Υγείας έχει 5.000 υγειονομικούς λιγότερους. Φέτος σημείωσε έχουν γίνει 1.141 συνταξιοδοτήσεις-αποχωρήσεις και στον αντίποδα μόλις 392 προσλήψεις ή μεταφορές.

Πρόσκληση σε διάλογο με τους αγρότες

Η επιβλαβής για την Ελλάδα συμφωνία Ε.Ε.- MERCOSUR

Του Αθανάσιου Σ. Σαρόπουλου*

ΗMERCOSUR είναι η «Κοινή Αγορά του Νότου». Ιδρύθηκε το 1991 και έχει ως πλήρη μέλη τις χώρες Αργεντινή, Βραζιλία, Βολιβία (εντάχθηκε το 2024), Ουρουγουάη και Παραγουάη, ενώ η ιδιότητα του μέλους που είχε η Βενεζουέλα αναστάλθηκε το 2016 για πολιτικούς λόγους. Συνδεδεμένες με συμφωνίες με τη MERCOSUR είναι και η Χιλή, το Περού κ.ά. Αποτελεί μία κοινή αγορά 295.000.000 περίπου καταναλωτών που δεν θα άφηνε ασυγκίνητη την Ε.Ε., η οποία ξεκίνησε διαπραγματεύσεις μαζί τους για μία εμπορική συμφωνία από το 1999. Είναι μία αγορά, όμως, με χαμηλό βιοτικό επίπεδο και γεωργική έκταση τριπλάσια της ευρωπαϊκής.

Ο τρόπος παραγωγής των αγροτικών προϊόντων που αποτελούν την κύρια παραγωγή της MERCOSUR διαφέρει ριζικά από τον ευρωπαϊκό, και οδηγεί σε πολύ χαμηλό κόστος παραγωγής. Υπάρχει εκτεταμένη η λεγόμενη «υιοθεσία γης», καθώς μεγάλες εταιρίες αγοράζουν τη γη και προχωρούν σε καθετοποιημένη παραγωγή (το 60% της γεωργικής γης της Βολιβίας και το 35% της Παραγουάης ανήκει σε εταιρίες), σημαντική παιδική εργασία, αποψίλωση δασών για δημιουργία νέας γεωργικής γης στον Αμαζόνιο και αλλού, ενώ οι εκτάσεις οι οποίες είναι καλλιεργημένες με γενετικώς τροποποιημένα φυτά αποτελούν το 47% του συνόλου παγκοσμίως.

Το 2024, η Ε.Ε. εισήγαγε προϊόντα αξίας 57 δισ. ευρώ από τις χώρες της MERCOSUR, εκ των οποίων το 43% ήταν αγροτικά προϊόντα και το 31% ορυκτά. Αντίστοιχα, η Ε.Ε. εξήγαγε στις χώρες της MERCOSUR προϊόντα αξίας 54 δισ. ευρώ, εκ των οποίων το 28% ήταν μηχανήματα και το 25% χημικά. Η υπό έγκριση εμπορική συμφωνία προβλέπει την κατάργηση ή τη μείωση του 93% των υπαρχόντων δασμών, που για τα κρέατα σήμερα φθάνουν στο 63% και για τα ποτά στο 35%. Όπως γίνεται αντιληπτό, η μείωση των δασμών θα ωφελήσει τη Γερμανία και τις Σκανδιναβικές χώρες και όσες χώρες εξάγουν προς τη MERCOSUR, και θα δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα στον γεωργικό τομέα των ευρωπαϊκών χωρών με αθέμιτο ανταγωνισμό αγροτικών προϊόντων της MERCOSUR αμφιβόλου ποιότητας ή και επικίνδυνων για την υγεία των καταναλωτών.

Η κάθαρση μόνη της δεν αρκεί

Του Γιώργου Σαχίνη

Η χώρα θέλει βαθιά αλλαγή και όχι μόνο κάθαρση και τιμωρία των ενόχων

Το αίτημα της κάθαρσης είναι αναγκαίο. Αλλά δεν αρκεί. Η ελληνική κοινωνία δε βρίσκεται απλώς σε φάση δυσαρέσκειας, βρίσκεται σε κατάσταση ηθικής και θεσμικής κόπωσης, απόκλισης πλήρους από ένα σάπιο σύστημα που απλά αναπαράγει σχέσεις εξουσίας, αλλά αντίλογο προσώρας πειστικό δεν έχει. Από τις υποκλοπές και τα Τέμπη έως τον ΟΠΕΚΕΠΕ, από τις υποδομές που καταρρέουν μέχρι ένα κράτος που μοιάζει ανίκανο να προστατεύσει ακόμη και τον εναέριο χώρο του, το αίσθημα της ατιμωρησίας και της συγκάλυψης έχει μετατραπεί σε κοινό τόπο.

Η αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται όχι με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, αλλά την εξυπηρέτηση οργανωμένων συμφερόντων - ενίοτε και απλών “χορηγών” - έχει παγιωθεί. 

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το αίτημα για κάθαρση, δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων δεν είναι απλώς εύλογο, είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικά νομιμοποιημένο. Και είναι ακριβώς αυτό το αίτημα που γεννά, ξανά και ξανά, νέες πολιτικές απόπειρες, κινήσεις, κόμματα που ακόμη δεν έχουν πλήρως γεννηθεί. Η κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό και ισχυρό σύμπτωμα αυτής της φάσης. 

Η Καρυστιανού ως σύμπτωμα, όχι ως αιτία 

Η Μαρία Καρυστιανού δεν αναδείχθηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς. Αναδείχθηκε μέσα από μια εθνική τραγωδία. Στο πρόσωπό της συμπυκνώθηκε η κραυγή μιας κοινωνίας που αισθάνθηκε προδομένη από το σύνολο των θεσμών: τη Δικαιοσύνη, το κράτος, την πολιτική, τα Μέσα Ενημέρωσης. Το κύρος που απολαμβάνει δεν είναι πολιτικό, είναι ηθικό.

"Το έβαλε καημό"

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

"Έχασα ένα παλληκάρι... μας θανάτωσαν τα πρόβατα. Χίλια πρόβατα και τα αρνιά μαζί... Το έβαλε καημό... Πήγε σήμερα και κρεμάστηκε." (Λόγια της πονεμένης μάνας του κτηνοτρόφου, ο οποίος απαγχονίστηκε σήμερα, στη Βροντού Πιερίας.)

Αυτή η φράση «το έβαλε καημό», η πιο εύστοχη λεκτική συμπύκνωση της νεοελληνικής πραγματικότητας, είναι συγκλονιστική ακριβώς γιατί δεν είναι ψυχολογικός όρος. 

Είναι λαϊκή ανθρωπολογία του πόνου.

Δεν λέει «έπαθε κατάθλιψη».

Δεν λέει «είχε ψυχικά προβλήματα».

Λέει κάτι πολύ πιο βαθύ και πιο ακριβές:

ο καημός μπήκε μέσα του και τον έφαγε.

Στη λαϊκή γλώσσα, ο καημός δεν είναι συναίσθημα· είναι κατάσταση ύπαρξης. Είναι πόνος που δεν βρίσκει έξοδο, που δεν βρίσκει δικαιοσύνη, που δεν βρίσκει παρηγοριά. Είναι όταν η απώλεια δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά ταπεινωτική. 

Όταν δεν σου παίρνουν απλώς το βιός σου, αλλά σου παίρνουν τη θέση σου στον κόσμο.

Αυτός ο άνθρωπος δεν «αυτοκτόνησε» με τη στενή έννοια.

Συντρίφτηκε. Όπως χιλιάδες άλλοι! 

Από ένα Σύστημα που του πήρε τα πάντα και δεν του άφησε ούτε λόγο, ούτε αποκούμπι, ούτε ελπίδα αποκατάστασης.

Και η μάνα του το είπε όπως μόνο μια μάνα μπορεί:

όχι με όρους αιτιών και ευθυνών, αλλά με όρους ρήξης της καρδιάς.

«Το έβαλε καημό.»

Δηλαδή:

δεν άντεξε να ζει χωρίς αξιοπρέπεια.

Δεν άντεξε να κοιτά τον εαυτό του μέσα στην απόλυτη αδικία.

Δεν άντεξε να σηκώσει μόνος του έναν πόνο που έπρεπε να σηκώνει η Πολιτεία.

Αυτή η φράση δεν είναι απλώς θρήνος.

Είναι κατηγορώ. 

Όχι στη Mercosur - Όχι στην εξόντωση του Έλληνα αγρότη

ΟΧΙ ΣΤΗ MERCOSUR – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΑΓΡΟΤΗ

Η Mercosur δεν είναι συμφωνία.

Είναι πόλεμος.

Πόλεμος απέναντι στον Έλληνα αγρότη που:

πληρώνει πανάκριβο ρεύμα και πετρέλαιο

πνίγεται από κανονισμούς και πρόστιμα

παράγει με ποιότητα και σεβασμό στο περιβάλλον

και τον βάζουν να ανταγωνιστεί φτηνά εισαγόμενα από χώρες χωρίς κανόνες.

Αυτό δεν λέγεται ελεύθερο εμπόριο.

Λέγεται ξεκλήρισμα.

Θέλουν χωράφια άδεια και ράφια γεμάτα εισαγωγές

Θέλουν τον αγρότη φτωχό ή ανύπαρκτο.

Θέλουν τα χωριά άδεια.

Θέλουν να τρώμε ό,τι εισάγεται — όχι ό,τι παράγουμε.

Δεν θα γίνουμε οι τελευταίοι της αλυσίδας.

Ο αγρότης δεν είναι αναλώσιμος

Χωρίς αγρότη:

δεν υπάρχει διατροφική ασφάλεια

δεν υπάρχει ύπαιθρος

δεν υπάρχει χώρα

Όποιος υπογράφει τη Mercosur υπογράφει την καταστροφή της ελληνικής αγροτιάς.

Βενεζουέλα: Η σκληρή νεοαποικιακή πραγματικότητα και κάποια απλοϊκά (;) ερωτήματα.

Του Γιάννη Ραχιώτη

H στρατιωτική εισβολή της  3ης Ιανουαρίου 2025 στη Βενεζουέλα, ένα κυρίαρχο κράτος- μέλος του ΟΗΕ και η απαγωγή του Προέδρου της, νομικά συνιστά το «έγκλημα της  επίθεσης» όπως διατυπώθηκε στο καταστατικό του Διεθνούς Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης και σε άλλα νεώτερα κείμενα διεθνούς δικαίου. Ταυτόχρονα αποτελεί κατάφωρη παραβίαση όλων των θεμελιωδών διατάξεων του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Ανάλογες εισβολές, κατοχές, απαγωγές και δολοφονίες κρατικών ηγετών, από την ίδρυση του ΟΗΕ μέχρι σήμερα, οι ΗΠΑ και τα παρελκόμενά τους (Ισραήλ, Ουκρανία κοκ) έχουν πραγματοποιήσει δεκάδες χώρες. Στις 3 Ιανουαρίου που έγινε η απαγωγή του Προέδρου Μαδούρο ήταν η 6η επέτειος της δολοφονίας του στρατηγού Σολεϊμανί που έγινε πάλι με εντολή Τράμπ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι άλλοι αμερικανοί πρόεδροι έκαναν λιγότερα.

Στη συνέντευξη τύπου μετά την απαγωγή, ο πρόεδρος και οι υπουργοί άμυνας και εξωτερικών των ΗΠΑ  ξεκαθάρισαν το πολιτικό και νομικό πλαίσιο που εντάσσουν το νέο τους διεθνές έγκλημα: Επαναφορά του δόγματος Μονρόε και της πολιτικής των κανονιοφόρων, απειλή άμεσης στρατιωτικής κατοχής, υποκατάσταση του διεθνούς δικαίου από τις δικές τους αποφάσεις, υποκατάσταση της διεθνούς κοινότητας από τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Εθεσαν δύο καθαρούς στόχους:  Άρνηση του δικαιώματος των λαών της Λατινικής Αμερικής να επιλέγουν σοσιαλιστικές κυβερνήσεις και αντιμετώπιση του δημόσιου πλούτου τους σαν απόλυτης ιδιοκτησία των ΗΠΑ. Μάλιστα χαρακτήρισαν επανειλημμένα τους Βενεζουελάνους σαν κλέφτες του πετρελαίου «τους»! Αυτές οι θέσεις και διεθνείς πρακτικές, τυπικά ιμπεριαλιστικές και νεοποικιοκρατικές, δεν έχουν βέβαια καμία σχέση με το διεθνές δίκαιο, το οποίο τους αρέσει ή όχι αποτελεί μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού και ένα θεμελιώδες πλαίσιο ειρηνικής συμβίωσης μεταξύ των κρατών. Οι ΗΠΑ και ο στενός πυρήνας κρατών – εκτελεστικών τους οργάνων, μπορεί να κατέχουν κτηνώδη ισχύ, όμως από άποψη διεθνούς δικαίου είναι κράτη παρίες και από πολιτική  άποψη, επιβάλλοντας  το νόμο της ζούγκλας, αποτελούν την έμπρακτη αμφισβήτηση του ανθρώπινου πολιτισμού και συνακόλουθα  απειλή για την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Είναι η "κοινωνία του καψίματος"

Του Δημήτρη Γιαννάτου

Μια άλλη σκέψη για την αποτέφρωση, σύντομα, καθώς θα επακολουθήσει εκτενέστερο άρθρο - Υ.Γ σε ατομικιστικό επίπεδο, εννοείται ας επιλέγει ο καθείς ότι θέλει (περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, θα πουν οι...."σοφοί" δικαιωματιστές!!!)

Προσωπικά, σκέφτομαι το θέμα στο πλαίσιο της κοινωνικής φιλοσοφίας και οντολογίας, όταν φαίνεται ότι η καύση, αρχίζει να αυξάνεται, τελευταία και στην Ελλάδα.

[Η προτίμηση για καύση στις δυτικές κοινωνίες μπορεί να διαβαστεί ως σύμπτωμα της κρίσης του δυτικού νεωτερικού και μετανεωτερικού παραδείγματος: Στη μετανεωτερικότητα: Το υποκείμενο είναι ναρκισσιστικό, αυτοεπιτηρούμενο, ατομοκεντρικό (Byung-Chul Han).

Η συλλογική μνήμη αποδυναμώνεται, ενώ οι παραδοσιακοί κοινωνικοί δεσμοί χάνουν το βάρος τους. 

Ο θάνατος γίνεται ατομική υπόθεση, χωρίς κοινωνική ή εθνική διάσταση: η καύση αντικατοπτρίζει σε συμβολικό επίπεδο, αυτή την πλήρη εξατομίκευση. Η αποδαφικοποίηση και η εκκοσμίκευση οδηγούν σε μια εσωτερικευμένη βιοπολιτική: το άτομο γίνεται «διαχειριστής» του δικού του θανάτου και της μνήμης που αφήνει πίσω του, σκόνη στον αέρα. Μια μνήμη χωρίς χώρο, παρά μόνο στάχτη. Κατά την αρχαία οντολογία, το σώμα είναι ο χώρος που κατοικεί το Όν. Τώρα ο χώρος γίνεται ηθελημένα και τραυματικά, στάχτη. Παρανάλωμα, του πυρός. Αντανακλά τη μετανεωτερική κρίση του υποκειμένου: αποσύνδεση από το συλλογικό και από τον τόπο.

Η καύση ως σύμπτωμα κρίσης

Η αυξημένη προτίμηση για καύση στις δυτικές κοινωνίες παραπέμπει σε μια ατομική εκδοχή του "ολοκαυτώματος", ενός ηθελημένου ατομικού ολοκαυτώματος, ως επιλογή και γούστο για την βιομηχανοποιημένη εξαφάνιση σώματος και ίχνους μνήμης, σε... μεταμοντέρνα κρεματόρια. Το μετανεωτερικό υποκείμενο αναλαμβάνει την πλήρη εσωτερίκευση της βιοπολιτικής, εφαρμόζοντας στον εαυτό του ένα ολοκαύτωμα που άλλοτε εκφράστηκε βίαια και συλλογικά, ενάντια σε έναν ολόκληρο λαό και έθνος, από μια ολοκληρωτική βιοεξουσία. Ας το κάνω μόνος μου, πια : "Η κρίση μου, ας γίνει μόδα και γούστο μου. Σιγά, μην περνάω κρίση. Η αποτέφρωση είναι εξέλιξη, πρόοδος, κλπ, κλπ, κλπ". 

Στην ατομική βιοπολιτική: το άτομο αυτοδιαχειρίζεται τον θάνατο και την μνήμη, χωρίς συλλογικό πλαίσιο. Η μνήμη και η ταυτότητα γίνονται άχρηστα ή δυσβάσταχτα βάρη. Η καύση των νεκρών ως σύμπτωμα, δεν είναι απλά μια πρακτική επιλογή αλλά είναι μια πολιτική και υπαρξιακή δήλωση : «δεν ανήκω πια πουθενά».

Από το αγροτοκτηνοτροφικό ζήτημα στην εντομοφαγία Ή «Μην φας! Έχουμε γρύλλο...»

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Είναι έκδηλο ότι η καταστροφή του πρωτογενούς παραγωγικού τομέα γίνεται με τρόπο συστηματικό και επιδοτούμενο εδώ και πολλά χρόνια. Αφορά εξίσου τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία, την μελισσοκομία. Ο αγροτικός πληθυσμός διαρκώς συρρικνώνεται. Τα χωριά αδειάζουν. Προτείνεται ο εποικισμός τους από αλλοδαπούς και αλλόθρησκους πληθυσμούς, ενώ οι πόλεις γεμίζουν ασφυκτικά.

Τίθεται λοιπόν ένα πρώτο ερώτημα τι θα αντικαταστήσει τους παραγωγούς του πρωτογενούς τομέα; Αυτό που εύστοχα περιέγραφε ο Δερμεντζόγλου σε μια πρόσφατη γελοιογραφία του: «Rooms to let, Trolls, Influencers και Entrepreneurs»;

Άλλωστε, το πραγματικό υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας είναι συγκεκριμένο. Όχι αφηρημένο και αόριστο. Είναι αυτό που διέρχεται καταρχάς από τη διατροφική αυτοσυντήρηση ενός λαού. Διότι, για να έχουμε υπαρξιακό…. Πρέπει προηγουμένως να υπάρχουμε. Να υπάρχουμε βιολογικά, δηλαδή να έχουμε «να φάμε», αλλά να υπάρχουμε και πολιτισμικά. Διότι, οι διατροφικές συνήθειες ενός λαού συνιστούν συγκροτητικό στοιχείο της κοινωνίας. Ο κάθε λαός έχει την «κουζίνα» του. Και η κουζίνα αυτή, όχι μόνο δίνει πολλές πληροφορίες για τις συνήθειες, τις έξεις, τη νοοτροπία, την σχέση με το φυσικό περιβάλλον, την γεωγραφία, την ιστορία κλπ. του συγκεκριμένου λαού, αλλά είναι βασικό συστατικό στοιχείο του πολιτισμού του. Η παγκοσμιοποίηση μεταξύ πολλών άλλων στοχεύει στην ομογενοποίηση των λαών δια της κατάργησης της κουζίνας του καθενός. Μέσα από διάφορα προσχήματα (την οικολογία, τις ασθένειες των ζώων, την ακρίβεια, την ευκολία στην πρόσβαση και κατανάλωση τροφής, τις κουλτούρες vegan κλπ.), επιχειρείται να καταργηθούν οι τοπικές διατροφικές συνήθειες με τις ιδιαιτερότητές τους.

Τίθεται λοιπόν ένα δεύτερο ερώτημα: Τι θα τρώμε; Έντομα και μεταλλαγμένα, επεξεργασμένα «τρόφιμα»; Μήπως θα φτάσουμε άραγε στην πραγματοποίηση ταινιών επιστημονικής φαντασίας, όπως η ταινία «Soylent Green» του 1973, όπου ανακύκλωναν τους νεκρούς ανθρώπους διαθέτοντάς τους στην αγορά ως τρόφιμο υψηλής θρεπτικής αξίας; Σήμερα, αυτό ακούγεται ακόμα ακραίο. Πολύ ακραίο όμως πριν από ελάχιστα χρόνια ήταν να τρως σκουλήκια και γρύλλους.

Αναζητώντας τροφή

Η πάλη

Δεύτερο τάνκερ κατέλαβαν οι ΗΠΑ στον Ατλαντικό – Συνέδραμαν οι Βρετανοί – Αντίδραση από τη Μόσχα

Και τα δύο τάνκερ που δεσμεύτηκαν, σχετίζονταν με τη Βενεζουέλα, λέει η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Κρίστι Νοέμ. Η αντίδραση της Μόσχας.

«Σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας, η ελευθερία της ναυσιπλοΐας ισχύει στην ανοικτή θάλασσα και κανένα κράτος δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει βία εναντίον πλοίων που είναι νόμιμα νηολογημένα σε άλλες δικαιοδοσίες» ανέφερε χαρακτηριστικά, το υπουργείο μεταφορών της Ρωσίας, επισημαίνοντας ότι η επιχείρηση κατάσχεσης του τάνκερ Marinera παραβιάζει το διεθνές ναυτικό δίκαιο. Το υπουργείο πρόσθεσε ότι η επικοινωνία με το πλοίο είχε διακοπεί μετά την επιβίβαση των αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων σε αυτό.

Η ανάρτηση της Κρίστι Νοέμ: «Σε δύο επιχειρήσεις που πραγματοποιήθηκαν σήμερα πριν την αυγή, η Ακτοφυλακή διεξήγαγε δύο συνεχόμενες, σχολαστικά συντονισμένες επιβιβάσεις σε δύο δεξαμενόπλοια-“φαντάσματα”, ένα στον Βόρειο Ατλαντικό και ένα σε διεθνή ύδατα κοντά στην Καραϊβική. Και τα δύο πλοία, το δεξαμενόπλοιο Bella I και το δεξαμενόπλοιο Sophia, είχαν αγκυροβολήσει τελευταία στη Βενεζουέλα ή ήταν καθ’ οδόν προς αυτή. Οι εγκληματίες του κόσμου έχουν προειδοποιηθεί. Μπορείτε να τρέξετε, αλλά δεν μπορείτε να κρυφτείτε».

Βενεζουέλα: Για όσους (έκαναν ότι) δεν καταλάβαιναν τι είναι οι ΗΠΑ

Σκίτσο του Αμερικανού Clay Bennett για τους Chattanooga Times Free Press

Το πραγματικό πρόσωπο των ΗΠΑ φάνηκε. Αυτός ο ιμπεριαλισμός θα ρημάξει τον πλανήτη αν αφεθεί.

Του Θέμη Τζήμα

Αρχικώς σε ό,τι αφορά το πεδίο: όπως φαίνεται η απαγωγή Μαδούρο είναι αρκετά ύποπτη τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με την πολύ μικρή αντίσταση που προβλήθηκε κατά στο πλαίσιό της. Αυτή η πολύ μικρή αντίσταση έχει δώσει έδαφος σε διάφορα σενάρια.

Το πρώτο είναι ότι η έξοδος του Μαδούρο αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης εκ των προτέρων. Το εν λόγω σενάριο διατείνεται ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι μέρος ενός τεχνάσματος και ότι ο Μαδούρο αργότερα θα λάβει αμνηστία μετά από μια δίκη-παρωδία, όπως ο Τραμπ είχε δώσει χάρη στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Χουάν Ορλάντο Ερνάντες. Δεδομένης της εχθρότητας του Τραμπ αλλά και όλου του κατεστημένου των ΗΠΑ προς τον Τσαβισμό φαντάζει ως μάλλον ευφάνταστο σενάριο έως και προβοκατόρικο ωστόσο οφείλουμε να το καταγράψουμε.

Ένα δεύτερο σενάριο διατείνεται ότι η Ρωσία και οι ΗΠΑ αντάλλαξαν την Ουκρανία με τη Βενεζουέλα. Το πρόβλημα με αυτό το σενάριο είναι ότι αφενός η Ρωσία δεν παίρνει προσώρας την Ουκρανία ενώ ακόμα και έτσι η Βενεζουέλα θα μπορούσε να έχει προβάλλει μεγαλύτερη αντίσταση στη συγκεκριμένη επιχείρηση. Το τρίτο σενάριο είναι ότι απλώς οι βενεζουελάνικες ένοπλες δυνάμεις δεν τα κατάφεραν στη συγκεκριμένη επιχείρηση ή ότι γενικώς το επίπεδό τους είναι τόσο χαμηλό. Παρότι δεν είναι απίθανο, θυμίζουμε ότι πολύ κατώτερες δυνάμεις (όπως στο Μογκαντίσου μεταξύ άλλων περιπτώσεων) τα έχουν καταφέρει πολύ καλύτερα. Το τέταρτο σενάριο είναι αυτό μιας εσωτερικής προδοσίας εναντίον του Μαδούρο. Το τι από όλα αυτά έχει συμβεί μένει να φανεί. Ενδεχομένως να ισχύουν περισσότερα του ενός σε κάποιον συνδυασμό.

Επίσης είναι αρκετά πιθανό να έχουμε μια πλήρως στρεβλή εικόνα για τα γεγονότα στο έδαφος. Μπορεί η αντίσταση που προβλήθηκε να είναι μεγαλύτερη από τη φημολογούμενη και ακόμα να μην υπάρχει η αναγκαία πληροφόρηση προκειμένου να συλλάβουμε το μέγεθος.

Η κυβέρνηση δεν θέλει και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην αγωνία της αγροτιάς – στο τέλος πάλι στη βία θα καταφύγει

Οι κυβερνητικές εξαγγελίες την Τετάρτη απλώς θα δώσουν επίχρισμα νομιμοποίησης στην καταστολή που θα ακολουθήσει

Του Λευτέρη Θ. Χαραλαμπόπουλου

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή τη φορά ο αγώνας της αγροτιάς είχε τόσο μεγάλη υποστήριξη, όχι μόνο στα αιτήματα, αλλά και στη μορφή πάλης. Ο λόγος είναι ότι αυτό που βγήκε ως στίγμα από τους αγρότες δεν ήταν ο «τσαμπουκάς» μιας «συντεχνίας», ούτε βεβαίως ότι «ζητούσαν και τα ρέστα» όσοι είχαν καλομάθει στις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις με πλασματικά στοιχεία – άλλωστε αυτοί μάλλον συμπεριλαμβάνονται σε όσους εξακολουθούν να στηρίζουν την κυβέρνηση. Αυτό που βγήκε στο προσκήνιο ήταν η αγωνία του αγροτικού κόσμου για ζωή, σε ένα περιβάλλον που γίνεται όλο και πιο αβέβαιο, την ώρα που η κυβέρνηση το μόνο σχέδιο που πραγματικά είχε για τον πρωτογενή τομέα ήταν πώς να πάρει μερικές ψήφους παραπάνω μέσω… ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως είδαμε και στην εξεταστική επιτροπή.

Φαινόταν αυτό και στα αιτήματα των αγροτών, που ήταν σαφές ότι ήταν διαβαθμισμένα και ιεραρχημένα: ξεκινούσαν από το αυτονόητο, δηλαδή να τους καταβληθούν ποσά που τα δικαιούνται ούτως ή άλλως αλλά έχει καθυστερήσει η καταβολή τους, περνούσαν σε αιτήματα που θα βελτιώσουν την κατάσταση χωρίς προφανώς να οδηγούν σε… δημοσιονομικό εκτραχηλισμό και όντως κατέληγαν σε πιο συνολικά αιτήματα που στην πραγματικότητα απαιτούσαν μια άλλη διαπραγμάτευση της χώρας και σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και έναν άλλο συνολικό σχεδιασμό για την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή στη χώρα μας.

Δυστυχώς, η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν υπήρχε περίπτωση να ικανοποιήσει πραγματικά τα αιτήματα των αγροτών, παρότι υποτίθεται ότι είναι ένα κομμάτι στο οποίο εκλογικά στηρίζεται σε πολλές περιοχές για να κάνει γαλάζιο τον εκλογικό χάρτη.

Και αυτό για μια σειρά από λόγους.

Cartoon Movement / Σκιτσάροντας την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα

Ιδιαιτέρως καυστικά είναι τα σκίτσα του Cartoon Movement σχετικά με την επίθεση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο.

Οι σκιτσογράφοι με την πένα τους αναδεικνύουν τις ενεργειακές βλέψεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, και την πρόθεση αρπαγής και εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών άλλων χωρών.

Το Cartoon Movement είναι μια διαδικτυακή πλατφόρμα που συγκεντρώνει επαγγελματίες σκιτσογράφους από όλο τον κόσμο. Αποστολή της ομάδας είναι να προωθήσουν την επαγγελματική γελοιογραφία/σκιτσογραφία και να υπερασπιστούν την ελευθερία του λόγου, όπως αναφέρουν και οι ίδιοι.

Το Cartoon Movement διευθύνεται από τον βραβευμένο Ολλανδό γελοιογράφο Tjeerd Royaards. Το έργο του Tjeerd έχει δημοσιευτεί από την New York Times, το BBC, το CNN, τον Guardian, το Der Spiegel, το Le Monde, το Courrier International, το France 24, το Internazionale, το Politico Europe και πολλά άλλα.

Ο Tjeerd είναι επίσης μέλος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου του Cartoonists Rights Network International και μέλος του Cartooning for Peace.

«Εδώ είναι Βαλκάνια» αλλά η Ελλάδα αρνείται να το καταλάβει! Ηλίας Παπαναστασίου

Οι γειτόνισσες

Ο κ.Μητσοτάκης χειροκροτεί την εξαϋλωση του διεθνούς δικαίου που συνεχώς επικαλείται!

Του Πάρη Καρβουνόπουλου

Ακόμη και ο Γερμανός καγκελάριος Μερτς εκφράζει τις επιφυλάξεις του για την απόφαση του Τραμπ να προχωρήσει στην απαγωγή ενός προέδρου κράτους, έστω κι αν το Βερολίνο δεν τον είχε αναγνωρίσει. Παρόλα αυτά ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης εκπλήσσει για ακόμη μία φορά δυσάρεστα με την αντίληψη που δείχνει να διαθέτει. Ο πρωθυπουργός μιας χώρας που επικαλείται σε κάθε ευκαιρία το διεθνές δίκαιο σπεύδει να χειροκροτήσει και να υποστηρίξει χωρίς  καν αστερίσκους τη βάναυση καταπάτηση του, ουσιαστικά την εξαϋλωσή του! Όλα αυτά ελπίζοντας σ’  ένα ραντεβού με τον Τραμπ. Ένα ραντεβού που όπως όλα του δείχνουν μάλλον πρέπει να αποφύγει.

Τι δήλωσε ο Μερτς:

 

Για «περίπλοκη νομική αξιολόγηση» της παρέμβασης των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα έκανε λόγο ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, επισημαίνοντας την ανάγκη αφενός της εφαρμογής των αρχών του διεθνούς δικαίου και αφετέρου της ομαλής μετάβασης σε κυβέρνηση νομιμοποιημένη μέσω εκλογών.

«Ο Νικολάς Μαδούρο οδήγησε τη χώρα του στην καταστροφή. Οι τελευταίες εκλογές ήταν νοθευμένες. Επομένως, όπως πολλές άλλες χώρες σε όλο τον κόσμο, δεν έχουμε αναγνωρίσει την προεδρία του. Ο Μαδούρο έπαιξε προβληματικό ρόλο στην περιοχή, με τις ανίερες συμμαχίες του παγκοσμίως και μέσω της εμπλοκής της Βενεζουέλας στο εμπόριο ναρκωτικών», δήλωσε ο κ. Μερτς σε ανακοίνωσή του, τονίζοντας ταυτόχρονα ότι «η νομική αξιολόγηση της παρέμβασης των ΗΠΑ είναι περίπλοκη».

Είσοδος στην εποχή των τεράτων

Του Νικόλα Κολυτά

Η δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού δεν συνιστά απλώς μια κυνική ομολογία δουλικότητας στα συμφέροντα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Συνιστά μια πρόθεση συνέργειας σε κατάφωρες καταπατήσεις του διεθνούς δικαίου και εμπέδωσης του δικαίου του ισχυρού. Ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είναι απλώς τσιράκι, είναι μαντρόσκυλο με ρόλο.

Η φράση του Μητσοτάκη “This is not the time to comment on the legality of the recent actions” δεν αποτελεί μια χρονική μετάθεση του τελικού απολογισμού, αλλά ένα κανονικό ξέπλυμα της επέμβασης στο Καράκας και της απαγωγής με όρους μαφίας του αρχηγού ενός κράτους. Δεν ξέρω αν νιώθει ο Μητσοτάκης τη βαρύτητα των λέξεων που διάλεξε, αλλά μάλλον δεν έχει καταλάβει το ποια επικίνδυνη πόρτα επέλεξε να ανοίξει.

Ένας κόσμος όπου το δίκαιο λογίζεται με όρους στρατιωτικής ισχύος, δεν είναι ένας κόσμος ανθρώπων, αλλά ένας κόσμος τεράτων. Ένας κόσμος όπου όλοι είμαστε εν δυνάμει θύτες και θύματα για τα συμφέροντα των καπιταλιστών και των κερδών τους. Και η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει μπει για τα καλά στην τερατογένεση, με τα αδιανόητα εξοπλιστικά προγράμματα και τα χαριεντίσματα με τους μεγαλύτερους σφαγείς αυτού του κόσμου, από το Νετανιάχου μέχρι τον Τραμπ.

Επίθεση ΗΠΑ στη Βενεζουέλα: Όταν η στρατιωτική ισχύς υποκαθιστά το Διεθνές Δίκαιο

AP: (Matias Delacroix)

Της Βασιλικής Πουρλιώτη

Το Διεθνές Δίκαιο σε κατάσταση αποσύνθεσης μέσα από ένα παγκόσμιο μοτίβο επιλεκτικών παρεμβάσεων.

Η στρατιωτική επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της Βενεζουέλας την 3η Ιανουαρίου 2026 με την επίσημη αιτιολογία της πάταξης του ναρκεμπορίου φέρεται να επισφραγίζει την υποχώρηση του διεθνούς δικαίου έναντι της ισχύος. Η στρατηγική των ΗΠΑ επί Ντόναλντ Τραμπ εντάσσεται σε ένα παγιωμένο πλέον διεθνές μοτίβο, όπου κυρίαρχα κράτη επικαλούνται επιλεκτικά λόγους «ασφάλειας» για να νομιμοποιήσουν μονομερείς στρατιωτικές παρεμβάσεις, την παραβίαση της κρατικής κυριαρχίας και τη στοχοποίηση πολιτικών ηγετών, διαβρώνοντας περαιτέρω τους κανόνες της διεθνούς τάξης.

Η επίθεση αυτή δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, καθώς τους προηγούμενους μήνες είχαν ήδη επιβληθεί νέες οικονομικές κυρώσεις και εμπορικοί περιορισμοί, αναπτύχθηκαν αμερικανικά πολεμικά πλοία στην Καραϊβική και διακόπηκαν πλήρως οι διπλωματικές επαφές με την κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο. Η στρατιωτική κλιμάκωση που ακολούθησε τα πλήγματα στο Καράκας προωθείται μέσα από ένα αφήγημα που μετατρέπει μια πολιτική αντιπαράθεση σε ζήτημα άμεσης ασφάλειας, επιδιώκοντας να δικαιολογήσει τη χρήση βίας ως το επόμενο αναγκαίο βήμα. Ο Τραμπ φέρεται να είχε διαμηνύσει ήδη τις προθέσεις του δηλώνοντας ότι «εάν ο Μαδούρο το παίξει σκληρός, θα είναι η τελευταία φορά που θα μπορέσει να το κάνει», ενώ η πλευρά της Βενεζουέλας κατήγγειλε μια «εξαιρετικά σοβαρή στρατιωτική επιθετικότητα που πραγματοποιήθηκε από την τρέχουσα κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής κατά της επικράτειας και του πληθυσμού της Βενεζουέλας σε πολιτικές και στρατιωτικές τοποθεσίες στην πρωτεύουσα της χώρας, το Καράκας και των πολιτειών Μιράντα, Αράγκουα και Λα Γκουάιρα».

Αλληλεγγύη στον λαό της Βενεζουέλας

Οι ΗΠΑ απήγαγαν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας – Διαδήλωση στην αμερικανική πρεσβεία στις 18:00

Φωτογραφία του Μαδούρο μετά τη σύλληψή του έδωσε στη δημοσιότητα o Τραμπ...

Την πρώτη φωτογραφία του Νικολάς Μαδούρο μετά τη σύλληψή του έδωσε στη δημοσιότητα ο Ντόναλντ Τραμπ. Σε αυτή φαίνεται ο πρόεδρος της Βενεζουέλας να έχει καλυμμένα τα μάτια του και τα χέρια του δεμένα.

Ο Μαδούρο είναι επάνω στο αμερικανικό αεροπλανοφόρο Iwo Jima, φοράει γκρι φόρμα και έχει τόσο τα μάτια όσο και τα αυτιά του καλυμμένα. Τα χέρια του είναι δεμένα και με δυσκολία κρατάει ένα μπουκάλι νερό. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Μαδούρο μεταφέρεται στο Γκουαντάναμο.
Φωτογραφία κι από μέσο της Βενεζουέλας

Νωρίτερα, μια φερόμενη φωτογραφία του Νικολάς Μαδούρο μετά τη σύλληψη του ίδιου και της συζύγου του από δυνάμεις της Delta Force των ΗΠΑ φέρνει στη δημοσιότητα μέσο της Βενεζουέλας.
Συγκεκριμένα, το WRadio δημοσίευσε μια φωτογραφία του προέδρου της Βενεζουέλας από το εσωτερικό στρατιωτικού ιπτάμενου μέσου με χειροπέδες.

Κοινοί Θνητοί | Αυγό

Αγροτικός σύλλογος η ΝΔ

Η χρονιά που αφήνουμε πίσω μας

To editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Το 2025 είχε πολλά καινούργια στοιχεία, τόσο διεθνώς όσο και στο εσωτερικό της χώρας. Το γενικό πλαίσιο παραμένει μια «γυμνή μετάβαση», που τροφοδοτείται από την πολυκρίση η οποία διαπερνά το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, και χαρακτηρίζεται από γενικευμένο κυνισμό, έλλειψη συναίνεσης και απουσία ισχυρών ρευμάτων υποστήριξης της «μετάβασης».

Οι επιλογές είναι απλές: κλασικές αλλά και φουτουριστικές. Ας εξηγηθούμε: δημοκρατορία στο εσωτερικό των χωρών, αχαλίνωτος ανταγωνισμός ανάμεσα σε ομάδες (εθνικές και υπερεθνικές), προσφυγή στον «πατέρα των πάντων», τον πόλεμο και την πολεμική οικονομία. Το «φουτουριστικό» στοιχείο της πραγματικότητας είναι η προβολή του νέου «αυτόματου» που θα μας οδηγήσει στο «καλύτερο» μέλλον. Ποιο είναι αυτό; Μα φυσικά η θεά Τεχνητή Νοημοσύνη και ο μάγος Αλγόριθμος.

Σε αυτό το πλαίσιο φτάνουμε και στο τελευταίο στάδιο της πολιτικής κρίσης: τον απόλυτο περσοναλισμό. Η «περσόνα» αποκτά τα πρωτεία απέναντι στο συλλογικό, απέναντι στην κοινωνία. Έτσι, το 2025 έχουμε τον Τραμπ και τον τραμπισμό, καθώς και πολλές υβριδικές πατέντες προσωποκεντρικών μορφωμάτων και μεταμφιέσεων. Με μια διαφορά: ο Τραμπ συνδέεται με κέντρα εξουσίας, είναι επικεφαλής μιας υπερδύναμης (έστω σε υποχώρηση) και σχεδιάζει την ισχυροποίησή της, ενώ τα κακέκτυπα του μικροτραμπισμού απλώς επιζητούν μια θέση στο πολιτικό σκηνικό. Περσόνες «ειδικοί», περσόνες πολιτικοί, περσόνες «μαϊντανοί», περσόνες υποψήφιοι. Το συλλογικό και οι διαδικασίες θεωρούνται «αναχρονισμός». Ο «ηγέτης» και γύρω του κάποιοι συμβουλάτορες-επικοινωνιολόγοι και άνθρωποι-κλειδιά για επισύνδεση με τους μηχανισμούς…

Χρονιά, λοιπόν, τραμπισμού, κυνισμού, πολέμου, γενοκτονίας, διάδοσης της Τεχνητής Νοημοσύνης και αναδιαρθρώσεων. Χρονιά ανταγωνισμού και διαπάλης για «οικόπεδα» πάσης φύσεως, και κρίσης σε όλους τους τομείς. Και ο σύγχρονος άνθρωπος, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, σε ποια κατάσταση βρίσκεται;

ΧΑΠΙ ΝΙΟΥ ΓΙΑΡ

Ιωάννης Καποδίστριας: Ο κυβερνήτης

Του Γιώργου Καραμπελιά (δημοσίευση του κεφάλαιου για τον Ιωάννη Καποδίστρια από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, 1821-2021, Ρέκβιεμ ή Αναγέννηση (Εναλλακτικές Εκδόσεις).

Η οικογένεια του Καποδίστρια πιστεύεται ότι κατάγεται από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής (Capo d’Istria)· εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα το 1375 και ενεγράφη στη Χρυσή Βίβλο (Libro d’ Oro) της Κέρκυρας το 1477. Ο Ιωάννης γεννήθηκε στην Κέρκυρα, στις 10 Φεβρουαρίου 1776, δευτερότοκο παιδί του δικηγόρου Αντωνίου-Μαρία Καποδίστρια και της Διαμαν­τίνας Γονέμη, κυπριακής καταγωγής, επίσης γραμμένης στο Libro d’ Oro,που είχαν ακόμα τρία αγόρια, τον Βιάρο, τον Ιωάννη-Αυγουστίνο και τον Γεώργιο, καθώς και τρία κορίτσια, τη Στέλλα, και τις δίδυμες, Ευφροσύνη και Ευφημία που έγιναν μοναχές. Ο Ιωάννης φοίτησε αρχικώς στο μοναστήρι της Αγίας Ιουστίνης, έμαθε λατινικά, ιταλικά και γαλλικά ενώ εν συνεχεία, το 1794-1797, σπούδασε ιατρική και χειρουργική στην Πάδοβα όπου παρακολούθησε και μαθήματα φιλοσοφίας, αναφέρεται δε ότι μελέτησε τον Τζων Λοκ (Locke) και τον Γάλλο Κοντιγιάκ (Condillac), που εισήγαγε τον «Λώκειον» στην ηπειρωτική Ευρώπη.

Ενώ βρισκόταν ακόμα στην Πάδοβα, τα στρατεύματα του Βοναπάρτη εισέβαλαν στην Ιταλία και κατέλαβαν τη γενέτειρά του, Κέρκυρα, όπου ο νεαρός κόμης, όταν επέστρεψε, άσκησε αμισθί την ιατρική. Ωστόσο, όταν ο ρωσικός και ο τουρκικός στόλος πολιόρκησαν την Κέρκυρα, το 1799, η γαλλική φρουρά συνθηκολόγησε και ο Ιωάννης διορίστηκε αρχίατρος του στρατιωτικού νοσοκομείου.

Όταν, το 1800, ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Επτανήσου Πολιτείας υπό την κηδεμονία των Ρώσων, ουσιαστικά το πρώτο ημιανεξάρτητο ελληνικό κράτος, ο πατέρας του Αντώνιος ορίστηκε πρώτος Πρόεδρος της Γερουσίας και γρήγορα αντικαταστάθηκε από τον δευτερότοκο γιο του ο οποίος, το 1803, διορίστηκε «γραμματέας» στο τμήμα των εξωτερικών υποθέσεων, εγκαινιάζοντας έτσι την ενασχόλησή του με τη διπλωματία.

Ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας εκπρόσωπος των φεουδαρχικών δυνάμεων;

Γεώργιος Τερτσέτης

[...Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν ήτον εχθρός του συντάγματος, αλλά ήθελε να πρωτοπεράσει, να προαποφασισθεί με τάξιν και ώριμότητα η διανομή, η μοιρασιά της εθνικής γης, και ν' αρχίσει η διανομή από τους μικρούς, να υπάγει εις τούς μεγάλους•

 αυτός ήτον ο φρόνιμος λογισμός του Κυβερνήτου...

...Ήτον τέλη Ιουνίου του έτους 1831, και ο κυβερνήτης Καποδίστριας επροσκάλεσε διαφόρους γερουσιαστάς εις την οικίαν του. Επήγαμεν, μας είπε (εκρατούσε μία εφημερίδα εις το χέρι του) 

"η ανάγνωσις αυτής της εφημερίδος είναι αφορμή που σας προσκάλεσα•

διαβάζω ότι ο στρατηγός Μπολιβάρ, πρόεδρος της Κολουμβίας εις την Αμερικήν, διατάττει την διανομήν της εθνικής γης εις τους πολίτας, 

και εγώ σας έδωσα έναν σχέδιον διανομής•

αργοπορείτε βλέπω να γνωμοδοτήσετε. 

Ίσως δεν σας αρέσει• 

αρχίζει από τους μικρούς η διανομή του σχεδίου μου. Θα έλθει έπειτα και η αράδα των μεγάλων• 

γρηγορεύσετε, άλλος θα έλθη, βασιλόπαιδο, να σας διοικήση, 

με τον οποίον δεν θα έχετε ούτε την ευκολίαν της γλώσσης, 

ούτε να ανοίγετε την θύραν του δωματίου του, όταν θέλετε. 

Εγώ επιθυμώ να σας παραδώσω εις αυτόν ως λογικά όντα, ελευθέρους, με την ενδυμασίαν της ιδιοκτησίας.  

Κάτι γίνεται λάθος στο υπουργείο της «πλατφόρμας»

Των Φώτη Ε. Αλεξάκου (Πληροφορικός, εκπαιδευτικός, μέλος τους ΔΣ της Ένωσης Πληροφορικών) και

Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή (δάσκαλος ειδ. Αγωγής)

Τα προβλήματα της εκπαίδευσης πολλά και εντεινόμενα. Το «κάθε πέρσι και καλύτερα» φαντάζει πολύ αδύναμο για να αποτυπώσει την πραγματικότητα. Τα πάντα αλλάζουν τόσο γρήγορα! Για όσους είναι στο μεταίχμιο του εργασιακού βίου και της αποστρατείας, είναι εύκολη μια σύγκριση. 

Μπορεί στο παρελθόν να είχαμε λιγότερες τεχνολογικές διευκολύνσεις, είχαμε όμως καλύτερη επικοινωνία και συνεργασία με όλους τους παράγοντες της εκπαίδευσης, μαθητές, γονείς, συναδέλφους και διοίκηση. Δεν το καταλαβαίναμε τότε, το αναπολούμε σήμερα! Παρόλο που δεν είχαμε ειδικότητες, είχαμε δημιουργικό χρόνο. Σήμερα, ενώ θα έπρεπε, τόσοι εκπαιδευτικοί, από διαφορετικά επιστημονικά πεδία, να έχουν θεαματικά αποτελέσματα, το πρόσημο δεν είναι θετικό. Οι ιθύνοντες που σχεδιάζουν και επιβάλλουν τις πολιτικές, προφανώς, κάτι κάνουν λάθος.

Τη στιγμή που χάνονται χιλιάδες διδακτικές ώρες λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών (κι ενώ έχουμε φτάσει στη μέση της σχολικής χρονιάς), που υπάρχουν τμήματα πολυπληθή, που μαθητές μένουν χωρίς υποστήριξη παρά τις διαγνώσεις των ΚΕΔΑΣΥ, που τα τμήματα ένταξης μετατρέπονται, και επίσημα, σε μορφές παράλληλης στήριξης, διαβάζουμε ότι η υπουργός Παιδείας, κ. Ζαχαράκη, πρόλαβε και συμφώνησε, στο άψε σβήσε, στη δαπάνη πολλών εκατομμυρίων σε διάφορες πλατφόρμες!!! Δια πάσα νόσο και πάσα «αμαρτία», φτιάχνουμε και μια πλατφόρμα.

Ενδεικτικά, αν επιλέξουμε να ασχοληθούμε μόνο με όσες δαπάνες του Υπουργείου έχουν σχέση με Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) θα έχουμε τα παρακάτω ποσά:

Ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που έκανε αλκοτέστ πεζός!

Βάϊος Γκανής : Ο προσχηματικός διάλογος της κυβέρνησης, ο "αιώνιος κοτζαμπασισμός"

Ο Πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Βόρειας Φθιώτιδας, Βάϊος Γκανής, εξηγεί στον 98.4 γιατί η κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει κάθε προοπτική ουσιαστικού διαλόγου με τους αγρότες και επιχειρεί είτε με ένταση του κοινωνικού αυτοματισμού, είτε "κατασκευάζοντας" προνομιακούς συνομιλητές από "πρόθυμους" συνδικαλιστές του χώρου της, να εμφανίσει έναν προσχηματικό διάλογο που όμως ούτε απηχεί την πλειοψηφία των ανθρώπων του πρωτογενή τομέα, ούτε ακουμπάει την ουσία των αιτημάτων που τίθενται, ως ζητήματα εθνικής επιβίωσης και στρατηγικής βάθους στον πρωτογενή τομέα.

“Καποδίστριας”: Μία κινηματογραφική τελετουργία μνήμης

Της  Πόπης Αρωνιάδας

Μια μεγαλειώδης μέχρι δέους, δονητική ταινία, την οποία δεν πρέπει να χάσει κανένας Έλληνας, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται. Την Κυριακή 21/12/2025 στις Δώδεκα το μεσημέρι, είχα την τιμή και την χαρά να βρεθώ στην ειδική προβολή στον Κινηματογράφο Νιρβάνα, που πραγματώθηκε για τους συντελεστές της ταινίας και άλλους καλεσμένους.

Ο «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή δεν είναι απλά μια ιστορική ταινία, είναι μια κραυγή αξιοπρέπειας, μια λειτουργία της μνήμης και της γνώσης. Δεν αφηγείται τον βίο ενός ανθρώπου, αλλά θρηνεί για ένα έθνος που δεν άντεξε το ύψος του ευεργέτη του.

Προσεγγίζει τον Καποδίστρια ως ηθικό μέγεθος, ως τραγικό ήρωα, που αφιερώνεται σ’ έναν κόσμο μικρότερο από το όραμά του. Παράλληλα όμως, τον προβάλει σαν μορφή βγαλμένη μέσα από ευαγγέλιο. Λιτός, ακέραιος, αλύγιστος. Δεν κρατά σπαθί, κρατά αρχές γι’ αυτό ακριβώς είναι καταδικασμένος.

Η σκηνοθεσία του Σμαραγδή είναι τελετουργική, άρτια σε όλα τα επίπεδα παραμένοντας πιστός στο προσωπικό του κινηματογραφικό σύμπαν. Μιλάμε για έναν κινηματογράφο ιδεών, συμβόλων και ηθικών μεγεθών. Οι εικόνες δεν βιάζονται. Στέκονται, αναπνέουν, ζητώντας από τον θεατή να σταθεί κι εκείνος με μυαλό καθαρό απέναντι στην Ιστορία. Τα βλέμματα των ηθοποιών, με άριστες ερμηνείες από όλους. Οι σιωπές, έχουν μεγαλύτερο βάρος ακόμα κι από τους διαλόγους. Η αφήγηση καταθέτει, κι αυτό ίσως είναι η μεγαλύτερη αρετή της.

Ο Καποδίστριας έφτασε στα ανώτατα αξιώματα της εξουσίας στην Ρωσία, πήρε σημαντικές πρωτοβουλίες για την σωτηρία της Ελβετίας και την αποφυγή της κατάτμησης της Γαλλίας και της καταστροφής του Παρισιού. Ως άνθρωπος, κουβαλά την Ευρώπη μέσα του με απώτερο σκοπό την απελευθέρωση και την σωτηρία της πατρίδας του.