Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη
Στο καθ' ημάς "αριστεροχώρι" δεν είναι διόλου ασυνήθιστο να ξεσπούν - σχεδόν καθημερινά - αντιπαραθέσεις για περίπου παν το επιστητόν. Συνήθως, οι αντιπαραθέσεις αυτές είναι για δευτερεύοντα ή και ανύπαρκτα ακόμη ζητήματα. Δεν είναι αυτή η περίπτωση με την οποία θα ασχοληθούμε σε αυτό το σημείωμα.
Οι σύντροφοι της "Παρέμβασης" μέσω του site antapocrisis.gr, αλλά και άλλες συλλογικότητες και μεμονωμένοι σύντροφοι ξεκίνησαν το τελευταίο διάστημα μια αντιπαράθεση ενάντια στο σύνθημα "έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο". Η κατηγορία που του απευθύνουν είναι ότι είναι "ισαποστακίστικο" και "πασιφιστικό" και ότι, το σύνθημα που πρέπει να ρίξει η Αριστερά, σε αντιδιαστολή με το παραπάνω, είναι το "Νίκη στο Ιράν - Να ηττηθεί ο Αμερικανοσιωνισμός". Από τη σκοπιά αυτή ασκούν κριτική στις δυνάμεις που προτάσσουν το πρώτο σύνθημα - κυρίως στο ΚΚΕ - στηλιτεύοντας την γενικότερη ανάλυσή του, περί "ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, ιμπεριαλιστικών πολέμων" γενικά, χωρίς να αναδεικνύει ποιος ευθύνεται κλπ.
Αναμφίβολα, η κριτική που ασκείται στο ΚΚΕ και σε όσες δυνάμεις συγκλίνουν μαζί του (δηλαδή η πλειοψηφία των οργανώσεων και συλλογικοτήτων στην Αριστερά), έχει καίρια βάση και είναι εύστοχη. Δε χρειάζεται να επαναλάβουμε όσα γράφει και το άρθρο του antapocrisis που επισυνάπτω. Ωστόσο, στο δια ταύτα, η θέση που απορρέει ΠΟΛΙΤΙΚΑ από αυτή την κριτική προκαλεί ΣΥΓΧΥΣΗ και, ως εκ τούτου, είναι ΑΣΤΟΧΗ. Θα εξηγηθούμε ευθύς αμέσως.
Είμαστε "με τη ΝΙΚΗ του Ιράν και την ΗΤΤΑ του Αμερικανοσιωνισμού στο ΔΙΚΑΙΟ πόλεμο του πρώτου εναντίον του δεύτερου"? ΑΣΦΑΛΩΣ, ΝΑΙ! Όπως επίσης είμαστε υπέρ της ΝΙΚΗΣ της Ρωσίας και της ΗΤΤΑΣ του Ουκροναζισμού, στο ΔΙΚΑΙΟ πόλεμο της πρώτης εναντίον του δεύτερου στην Ουκρανία. ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΦΩΝΙΑ ως προς αυτά και, προφανώς, οφείλουμε να ασκήσουμε ΠΟΛΕΜΙΚΗ στο ΚΚΕ, στο ΝΑΡ κλπ. για τη στάση τους μέχρι τώρα, τις αναλύσεις τους κλπ.
Όμως, σύντροφοι, ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ να δρας για να φέρεις πιο κοντά τη νίκη του Ιράν, της Παλαιστίνης, της Ρωσίας κλπ. ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΧΩΡΑ; Τι είδους δράση και με ποια συνθήματα θα βοηθήσει ΕΜΠΡΑΚΤΑ το Ιράν, την Παλαιστίνη, τη Ρωσία κλπ;
Έχουμε την "τύχη" να ζούμε και να δρούμε σε μια χώρα-μαριονέτα του Αμερικανοσιωνισμού, όπου από άκρη σε άκρη "λύνουν και δένουν" ο Αμερικανός (κυρίως) και ο Ισραηλινός Πρέσβης και οι υπηρεσίες τους. Που το πολιτικό σύστημα, μέσα κι έξω από τη Βουλή είναι σχεδόν απόλυτα ελεγχόμενο από το καθεστώς.
Από την άλλη, όμως, έχουμε την ΤΥΧΗ (χωρίς εισαγωγικά) να ζούμε σε μια χώρα όπου τα φιλειρηνικά και δημοκρατικά αισθήματα του λαού είναι ακόμα έντονα, ΠΑΡΑ το ΟΡΓΙΟ της καθεστωτικής προπαγάνδας και ΠΑΡΑ τη διαβρωτική επίδραση των ιδεολογημάτων της συμβιβασμένης με το καθεστώς Αριστεράς των "ίσων αποστάσεων", του "ούτε- ούτε" κλπ.
Ακόμα περισσότερο, ζούμε και δρούμε σε μια χώρα όπου ο λαός πληρώνει ΑΜΕΣΑ και ΒΑΡΥ το τίμημα της βαθιάς εξάρτησής της από τον Αμερικανοσιωνισμό και το ξένο κεφάλαιο.
Που ανησυχεί για το ενδεχόμενο να πληρώσει ΞΑΝΑ (όπως και στο παρελθόν, στο Μικρασιατικό, στο Κυπριακό κλπ.) το "ανήκομεν εις τη Δύσιν" με ΝΕΕΣ εθνικές καταστροφές.
Που στενάζει κάτω από το βάρος των συνεπειών των αντιρωσικών κυρώσεων, του εμπάργκο στο Ιράν κλπ. στο κόστος της ενέργειας, των ειδών πρώτης ανάγκης, στην περαιτέρω υποβάθμιση του επιπέδου ζωής της λαϊκής οικογένειας.
Από την άλλη, ζούμε και δρούμε σε μια χώρα όπου το επίπεδο της αντιιμπεριαλιστικής συνείδησης στα πλατιά λαϊκά στρώματα ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙ τις τελευταίες δεκαετίες και λόγω, ασφαλώς, της στάσης της πλειοψηφίας της Αριστεράς, αλλά όχι μόνο.
Σε τι έχει οδηγήσει ο συνδυασμός των παραπάνω παραγόντων; Στο ότι σε πλατιά λαΙκά στρώματα κυριαρχεί το "να μην εμπλακούμε", "να μην πληρώσουμε εμείς ένα πόλεμο που δεν είναι δικός μας" (είτε μιλάμε για το Ιράν, είτε για την Ουκρανία κλπ.) και ΟΧΙ το (υπαρκτό μεν, αλλά πάντως μειοψηφικό) ρεύμα της "ήττας του αμερικανοσιωνισμού και της νίκης των αντιπάλων του". Σε κάθε χώρο δουλειάς, δε κάθε χώρο μάθησης, σε κάθε γειτονιά θα ακούσεις χιλιάδες ανθρώπους που συμφωνούν στο πόσο επικίνδυνη είναι η εμπλοκή της χώρας και στο πόσο αγκομαχούν να τα φέρουν βόλτα στη ζωή τους εξαιτίας αυτής της εμπλοκής. Θα ακούσεις, όμως, πολύ λιγότερους να λένε (κι ακόμα λιγότερους που θέλουν να συμμετάσχουν σε δράσεις) ότι τάσσονται υπέρ της μιας πλευράς (του Ιράν) και της ήττας της άλλης (των ΗΠΑ-Ισραήλ).
Αυτή είναι η πραγματικότητα, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Και δε βοηθά κανέναν, σύντροφοι, να παριστάνουμε ότι δεν το βλέπουμε.
Επανέρχομαι, λοιπόν, στο ερώτημα. Δρώντας ΣΕ ΑΥΤΕΣ τις συνθήκες, ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ "δράση για τη νίκη του Ιράν" ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ κι όχι στα λόγια και τις προκηρύξεις;
Κατά τη γνώμη μου, σύντροφοι, σημαίνει ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑ, ακριβώς τη ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ Η ΧΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ. Για να κλείσουν οι βάσεις. Για να κλείσει ο εναέριος, θαλάσσιος, χερσαίος χώρος σε κάθε είδους επιχειρήσεις ενάντια στο Ιράν, στην Παλαιστίνη, το Λίβανο, επιχειρήσεις στην Ουκρανία κλπ. Για να σταματήσει κάθε στρατιωτική και πολιτική στήριξη του αμερικανοσιωνιστικού, ουκροναζιστικού μπλοκ σε κάθε διεθνές forum. Για να διακηρυχθεί η πολιτική ουδετερότητας, ειρήνης και συνεργασίας των λαών σε ισότιμη βάση ως επίσημη πολιτική.
Ποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι αυτά τα συνθήματα αγκαλιάζουν σήμερα ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ, ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΟ τμήμα του λαού και, πάντως, απείρως μεγαλύτερο από το τμήμα που θα αγκάλιαζε το "νίκη στο Ιράν";
Ποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι κάθε βήμα, κάθε μικρή ή μεγαλύτερη επιτυχία στην επίτευξη των παραπάνω στόχων πάλης, αποτελεί ΑΝΑΣΑ και ΑΜΕΣΗ ΣΤΗΡΙΞΗ στον αγώνα του Ιράν, της Παλαιστίνης, της Ρωσίας;
Ποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι η έξοδος, ακόμα και η μερική έξοδος, από τον πόλεμο ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΝΕΙ τον επιτιθέμενο αμερικανοσιωνισμό, ουκροναζισμό κλπ. και ΕΝΙΣΧΥΕΙ τον αμυνόμενο, άρα ΣΥΜΒΑΛΛΕΙ ΕΜΠΡΑΚΤΑ και ΟΧΙ ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ στη νίκη του;
Να γιατί, σήμερα, το ΠΡΩΤΙΣΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ μας είναι να προβάλλουμε αποφασιστικά και ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΤΑΛΑΝΤΕΥΣΗ την ανάγκη ανάπτυξης ενός παλλαϊκού ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟΥ κινήματος, με ΕΝΙΑΙΟΜΕΤΩΠΙΚΗ λογική συγκρότησης.
Σε καμία περίπτωση δεν προτείνω την υποστολή ή την "μείωση" της ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ αντιπαράθεσης με τις αντιλήψεις του ΚΚΕ, του ΝΑΡ, τον πασιφισμό, τις ίσες αποστάσεις κλπ. Αντιθέτως, είμαι αναφανδόν υπέρ του να ενταθεί, να γίνει πιο εύστοχη κλπ. Εκείνο που λέω, όμως και είναι σαφές, είναι ότι ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να αποτελέσει ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥ και ΓΡΑΜΜΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ στο κίνημα. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να "αντιγράψουμε", δηλαδή, τη λογική ακριβώς του ΚΚΕ που αντιλαμβάνεται το "Μέτωπο" ως μια καρικατούρα συμπόρευσης (καπελώματος δηλαδή) όλων κάτω από τα δικά του συνθήματα. Και βέβαια, το ΚΚΕ έχει τους λόγους του που το κάνει, αφού ο στόχος του είναι η γραφειοκρατική του επιβίωση και αναπαραγωγή. Μπορεί όμως να είναι αυτό δικός μας στόχος, όχι αφηρημένα ηθικά, αλλά κυρίως πολιτικά; Είναι προφανές ότι δεν μπορεί.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ σήμερα η αντιπαράθεση με τον πασιφισμό και τον "ισαποστακισμό" η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ για την ανάπτυξη του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα στη χώρα μας. Αντίθετα, η ανάπτυξη του παλλαϊκού αντιπολεμικού κινήματος ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ θα φέρει στο προσκήνιο ΚΑΙ το ζήτημα του παραπέρα βαθέματος του αντιιμπεριαλιστικού προσανατολισμού του. Έξω από το μαζικό αντιπολεμικό κίνημα, η διαπάλη με τον πασιφισμό, τις ίσες αποστάσεις κλπ., όσες καλές προθέσεις κι αν έχει, με όση αυταπάρνηση κι αν διεξάγεται, θα παραμένει μια ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ αντιπαράθεση, ΞΕΚΟΜΜΕΝΗ από το λαό. Μόνο μέσα στο έδαφος του μαζικού, αντιπολεμικού κινήματος μπορεί να ευδοκιμήσει και να διεκδικήσει την ηγεμονία.
Αν πρέπει - ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ - να έχουμε ένα μέτωπο ανιπαράθεσης μόνιμα ανοιχτό, είναι για το ΠΟΣΟ ΕΝΝΟΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ κι όχι στα λόγια η κάθε δύναμη το καθήκον της ανάπτυξης του αντιπολεμικού κινήματος. Το πόσο εννοεί στην πράξη ότι είναι πρόθυμη να δράσει με ενιαιομετωπική κι όχι γραφειοκρατική λογική, με λογική πλατιάς συσπείρωσης και ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ή με λογική επικοινωνιακων ακτιβισμών ή αυτοαναφορικών κομματικών "παρελάσεων". Για μια τέτοια αντιπαράθεση, ΙΔΟΎ ΠΕΔΙΟΝ ΔΟΞΗΣ ΛΑΜΠΡΟΝ, σύντροφοι. Και πάλι, όμως, χρειαζόμαστε μια αντιπαράθεση εύστοχη, που να βοηθά να απεγκλωβίζονται συνειδήσεις τίμιων αγωνιστών και όχι να πολώνονται με άστοχες και ανεπίκαιρες πολεμικές.
Μόνο η ζωή θα δείξει αν έχουμε τη βούληση και τη δυνατότητα να τα καταφέρουμε. Ωστόσο, δεν έχουμε άλλη επιλογή.
Έχουμε όλους τους λόγους του κόσμου να επιδώξουμε και να παλέψουμε με κάθε τρόπο για την οικοδόμηση ενός τέτοιου κινήματος. Ας μην χάνουμε ούτε λεπτό!
Ανάρτηση από: https://ggrigoriadis.blogspot.com/
