Το εγχείρημα πέτυχε! Μετά από 2,5 χρόνια κινηματικής απραξίας που επιβλήθηκε από την αριστερά του συνταγματικού τόξου και με… ριζοσπαστικά επιχειρήματα περί «μη ύπαρξης όρων και προϋποθέσεων», με τη θεωρία της «χαμένης ψήφου» και «χαμένων αγώνων» που μάλιστα στόχο έχουν να εκβιάσουν τη κυβέρνηση, οι εκλογές αναδείχθηκαν σαν τη μόνη ρεαλιστική λύση (να το θυμάστε αυτό κύριοι αγωνιστές και να μετατραπούμε ευθύς σε κοινοβουλευτικοί κρετίνοι και «ευσυνείδητοι» ψηφοφόροι), για να σταματήσει η καταστροφή και να βρει ο λαός το δίκιο του.
Το εγχείρημα πέτυχε! Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση της αριστεράς (περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα), το ΚΚΕ ενισχύθηκε και υπάρχει για να μας θυμίζει τον «σοσιαλιστικό παράδεισο», αρκεί να γίνουμε «καθωσπρέπει πιστοί του ΚΚΕ», με βίο ασκητικό στο περιθώριο της ερήμου και αρνούμενοι την «αμαρτωλή σάρκα» που μονίμως διαμαρτύρεται (παρεμπιπτόντως, δεν είναι ο κομμουνισμός θρησκευτικό δόγμα, αλλά, αντίθετα, κάθε θρησκευτικό δόγμα είναι πολιτικό, παρά τις εσκεμμένες παρεξηγήσεις), και με τους «κοινοβουλευτικούς επαναστάτες» (σχήμα οξύμωρο) να διεκδικούν την ψήφο με σύνθημα «κρίνεται ποια τάξη θα έχει τον έλεγχο, ποια τάξη θα κυβερνάει τον τόπο» στις εκλογές τις 25ης Γενάρη» (εφημερίδα «Εργατική Αλληλεγγύη», 14 Γενάρη 2014, Νο. 1156- συνιστώσα ΑΝΤΑΡΣΥΑ ).
Το εγχείρημα πέτυχε! Νίκησε η δημοκρατία, νίκησε ο κοινοβουλευτισμός που, και τα δυο μαζί, δεν έχουν αδιέξοδα (μονάχα ο άνεργος και ο φτωχός έχουν). Και ο κόσμος πρέπει κυρίως να ψηφίζει, αν θέλει να δει «άσπρη μέρα». Μονάχα τότε εξασφαλίζονται «υψηλά ποσοστά στις εκλογές» και χαμηλές προσδοκίες στην κοινωνία. Μονάχα τότε υπάρχει «σωτηρία χωρίς ταλαιπωρία» (εντάξει, είναι μπελάς οι εκλογές για τους ετεροδημότες) και εγγυημένη ταλαιπωρία μετά τις εκλογές. Όλα τα άλλα είναι απλώς «επαναστατική γυμναστική» με… μεταβατικό πρόγραμμα, όπως διδάσκει η «νεανική επιχειρηματικότητα», ο «επαναστατικός ρεαλισμός» και ο «αναρχοφιλελευθερισμός» τού εδώ και τώρα.
Μπορεί οι διαθέσιμοι εκπαιδευτικοί να επαναπροσληφθούν (το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία, το δικαίωμα στη μόρφωση για όλους θα κριθούν… στις επόμενες εκλογές), μπορεί οι μαχόμενες καθαρίστριες να επαναπροσληφθούν στο υπ. Οικονομικών (ωστόσο τα «λαϊκά περιθώρια» της οικονομικής πολιτικής εντός καπιταλισμού αναζητούνται), μπορεί οι όποιες αδικίες να αποκατασταθούν (στον βαθμό που επιτρέπει ένα καθεστώς αδικίας), όμως, πού ακριβώς πραγματοποιήθηκε η ριζική ανατροπή που μάθαμε από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις;
Η «επαναδιαπραγμάτευση» των δανειακών συμβάσεων και η εκ των προτέρων δέσμευση για την αποπληρωμή των δανείων και των τόκων στην ιμπεριαλιστική μαφία (αντί της απεύθυνσης στον λαό ενάντια στη ιμπεριαλιστική μαφία), αποκλείει κάθε ανατροπή της μαφιόζικης σχέσης εκβιασμών, απειλών και εξάρτησης από την ιμπεριαλιστική και κεφαλαιοκρατική μαφία. Εδώ μια αναγκαία εξήγηση. Η αναφορά στη μαφία για την περιγραφή των διεθνών ιμπεριαλιστικών και κεφαλαιοκρατικών σχέσεων δεν είναι τυχαία ούτε λαϊκισμός. Πώς λειτουργεί η διεθνής (μαφία) των ιμπεριαλιστών και το εγχώριο «φιλικό περιβάλλον της φαμίλιας»; Λέει η ιμπεριαλιστική μαφία των ΕΕ-ΗΠΑ: Χρειάζεστε προστασία, δηλαδή δάνεια και εξοπλισμούς για να επιβιώσετε. Λένε οι εγχώριοι «πατριώτες εκπρόσωποι των προστατών»: Εκπροσωπούμε μια «εμπειρία και παράδοση αιώνων», επομένως, ξέρουμε ότι για να μην καταστραφεί και για να λειτουργήσει το «μαγαζί-επιχείρηση», που όλοι μας αποκαλούμε χώρα και πατρίδα, πρέπει να τα πάμε καλά με τους ισχυρούς προστάτες (εμείς για να κερδίζουμε, εσείς για να έχετε δουλειά και μέλλον). Και αναρωτιέται ο «μαγαζάτορας», δηλαδή ο «κυρίαρχος λαός», όπως μάθαμε κατά υπέρβαση και υπερβολή να μας αποκαλούνε (αντί για γρανάζι της ευημερίας τους): «Μα, ποιος μας απειλεί; Για ποια καταστροφή μιλάμε; Από πού και ποιους κινδυνεύουμε; Η απάντηση είναι πράγματι εντυπωσιακή. Σε αντίθεση με την πραγματική μαφία, οι… πραγματικοί ιμπεριαλιστές παριστάνουν τους φοβερούς λογοτέχνες. Αντί να πουν ωμά και κυνικά «αν θέλεις να μη σου κάψουμε τη χώρα εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις σου σε εμάς τους εμπρηστές», φλυαρούν για ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα, ευημερία, σταθεροποιητικά προγράμματα και αναγκαία μέτρα και μεταρρυθμίσεις, για ευρωπαϊκή και ευρωζωνική αλληλεγγύη και πορεία, αλλιώς θα σας κάψουμε ζωντανούς (και ας είμαστε ενάντια στη βία, από όπου και αν προέρχεται).
Μετά από τέτοιες απειλές τι απομένει; Μετά τις σχέσεις εξάρτησης, εκβιασμών και απειλών εκ μέρους της ιμπεριαλιστικής μαφίας τι μπορούμε να κάνουμε, εμείς ο απειλούμενος λαός; «Πολλά και… επικοινωνιακά», λέει η σημερινή «αριστερή» κυβέρνηση. Υπάρχουν απίστευτες (όλοι αναρωτιόμαστε ποιες;) διορθώσεις; Όμως, ας μη κοροϊδευόμαστε, υπάρχουν πράγματι απίστευτου επικοινωνιακού χαρακτήρα διορθώσεις. Πόσοι από εμάς δεν λέμε αντανακλαστικά μετά από μια εκλογική «κηδεία» (π.χ. του Σαμαρά): «Τι ωραίος γάμος, και η νύφη κούκλα»; Τέτοιες εκφράσεις εθιμοτυπικές μπορούν να σου ξεφύγουν είτε με αυτοδύναμη «αριστερή» κυβέρνηση είτε με «ριζοσπαστική» συμβίωση με τους «ΑΝΕΛ». Πρώτο «φολκλόρ» ο νέος πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας, καθώς απέδιδε φόρο… διαστροφής στους αγωνιστές της Κατοχής στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Δεν χρειάστηκε καν υπόσχεση-δέσμευση για σύνταξη αγωνιστή της εθνικής αντίστασης στο «πρόγραμμα ελπίδας» (για την ιστορία, κι όπως αποκαλύφθηκε μετά, ο μακαρίτης «σοσιαλιστής» Α. Παπανδρέου και το τότε «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ, έδωσε σωρηδόν συντάξεις σε… αγωνιστές υπέρ της Κατοχής).
Όμως, υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή… από το παρελθόν, είναι αυτά όσα συμβούν στο μέλλον. Με αυτά θα αναμετρηθούμε στο εξής, οι σημερνοί «μειοψηφικοί και ανύπαρκτοι» αγωνιστές, πέρα και έξω από την «υπέρ ΝΔ και Αντ. Σαμαρά κριτική ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ». Γιατί υπάρχει πράγματι ο κίνδυνος που εξέφρασε, καλύτερα από όλους και για λογαριασμό της εγχώριας και εξωτερικής αγωνίας της κεφαλαιοκρατίας, ο μέγας «πατριώτης» Αλαφούζος: Αποδεχόμαστε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στον βαθμό που θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της… ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κ.λπ.. Διαφορετικά θα είναι μια μεταβατική κυβέρνηση (έχουν και οι αστοί μεταβατικά προγράμματα!), αν δεν ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής (και όλοι ξέρουμε τι λέει η… εποχή).
Αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες, και ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις, έλεγαν κάποτε κάποιοι (τα ονόματα στη διάθεση της εφημερίδας), που θεωρούσαν τις εκλογές και τις καλές προθέσεις κατάλοιπα των αφελών (εκμεταλλευόμενων και καταπιεζόμενων συμπεριλαμβανομένων, αν υπάρχουν ακόμη τέτοιοι) και των πονηρών εκμεταλλευτών-καταπιεστών (όλοι τέτοιοι θα είναι πάντα). Ωραίο και χρήσιμο «δόγμα», ώστε να αντιμετωπίσει την αυταπάτη και την κυριαρχία, στην ψυχή και στο μυαλό, όλων εμάς που ενώ έχουμε την ανάγκη να αλλάξουν τα πράγματα, με «έφοδο στον ουρανό», προβληματιζόμαστε και μπερδευόμαστε μήπως κι έχουν δίκιο όσοι έχουν συμφέρον να λένε ότι «τίποτα δεν μπορεί να γίνει έξω από το κοινοβούλιο και την αστική δημοκρατία», έτσι γινόταν τόσους αιώνες (;).
Για να μη χαθούμε όμως στις σκέψεις και στους αιώνες, ας σκεφτούμε μήπως η «φοβερή επιτυχία της αριστεράς» δεν είναι παρά ο πολιορκητικός κριός του αντιπάλου. Για να συντριβεί κάθε πραγματική επαναστατική ανατροπή με τον μανδύα της «ριζοσπαστικής» υποταγής. Μήπως αυτό που ζούμε είναι μια ακόμη «παράδοση-παραλαβή» του εργατικού λαϊκού κινήματος που με ενθουσιασμό στην αρχή, απογοήτευση στη συνέχεια, «κέρδισε» απλά μια ψευτολαϊκή παρένθεση για να υποστεί μια πραγματική αντιλαϊκή και ακροδεξιά σταθερά. Μη φτάσουμε δηλαδή να απολογούμαστε στο επιχείρημα «σας είδαμε και εσάς», καλύτεροι είναι οι όποιοι άλλοι. Με αυτό το επιχείρημα δεν κέρδισε άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές;
Προλεταριακή Σημαία
