Πέμπτη 20 Ιουνίου 2019

Εργοστάσιο ΕΛΛΕΝΙΤ Χαλκίδα: Το άγνωστο "Τσέρνομπιλ της Ελλάδας"

Από τους 250 εργαζόμενους στο εργοστάσιο “Ελλενίτ” στη Νέα Λάμψακο Χαλκίδος, 72 άτομα αποδεδειγμένα έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας του αμιάντου και ένας άγνωστος αριθμός κατοίκων των γύρω περιοχών.Όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά κάποια δημοσιεύματα: ” Τα φουγάρα που κάθε βράδυ κάπνιζαν με νέφος αμίαντου την ατμόσφαιρα επιβάρυναν καθοριστικά την υγεία των κατοίκων του χωριού”. Αξίζει να σημειωθεί οτι σήμερα, 28 χρόνια μετά το κλείσιμο του εργοστασίου, 200 από τους εργαζόμενους δεν ζούν πιά χτυπημένοι από καρκίνο.
Το 1961 σε έκταση 100 στρεμμάτων, εγκαινιάστηκε το εργοστάσιο παραγωγής αμιαντοτσιμέντου «Ελλενίτ». Αρχικά απασχολούσε 250 εργαζόμενους σε όλα τα στάδια παραγωγής, οι οποίοι όμως δεν γνώριζαν απολύτως τίποτα για τις επιπτώσεις του αμίαντου στην υγεία.

Τετάρτη 19 Ιουνίου 2019

Έτοιμη να τινάξει στον αέρα την Ευρωζώνη η Ιταλία!

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Στην ΕΕ δεν σήμανε συναγερμός, ούτε για το πολύ υψηλό έλλειμμα της Ιταλίας, που υπερβαίνει το αντίστοιχο της Ελλάδας, όταν κρίθηκε απαραίτητη η είσοδός της στο ΔΝΤ, αλλά ούτε και για την στασιμότητα της οικονομίας της, που τροφοδοτεί υψηλή ανεργία και συνεχή αύξηση του χρέους της, ως ποσοστό στο ΑΕΠ. Αντιθέτως, ανέβηκε στο κόκκινο το θερμόμετρο του πανικού, με την είδηση ότι η Ιταλία ετοιμάζει ένα παράλληλο σύστημα πληρωμής, το Mini-BOT. Η ιταλική κυβέρνηση έσπευσε να υποβαθμίσει τη σημασία του, υποστηρίζοντας απλώς, και χωρίς άλλες επεξηγήσεις, ότι πρόκειται για μεθόδευση, που θα επιτρέψει την ταχύτερη πληρωμή του χρέους της. Το Mini-BOT, προοίμιο της εξόδου από το ευρώ;

Ωστόσο, οι λόγοι αυτής της ανησυχίας στους κόλπους της ΕΕ, που εκλαμβάνουν αυτό το σύστημα του Mini-BOT, ως έναρξη διαδικασίας για την έξοδο της Ιταλίας από την Ευρωζώνη, έχουν πολλαπλά στηρίγματα. Καταρχήν, η προσφυγή της χώρας σε Mini-BOT ετοιμάστηκε με απόλυτη μυστικότητα, εμφανίστηκε με χαμηλούς τόνους, αποφεύχθηκε η γνωστοποίηση των λεπτομερειών αυτής της επιλογής και το σπουδαιότερο, έτυχε γενικής αποδοχής, ακόμη και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Εκλογές...


Ανάρτηση από: ARKAS -The Original Page

Κύπρος: Οι αλλού ξημερωμένοι την ώρα της κρίσης

Του Άριστου Μιχαηλίδη

Υποκρισία είναι, τι άλλο; Που θέλει να καλύψει την απουσία πολιτικής, την έλλειψη απαντήσεων την ώρα της κρίσης και την αποποίηση των ευθυνών. Διότι, αυτή την ώρα η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκεται σε οριακό σημείο. Αν δεν καταφέρει να σταματήσει την τουρκική προέλαση στην κυπριακή ΑΟΖ θα βρεθεί μπροστά σε νέα τετελεσμένα, που ίσως, τουλάχιστον για τις προοπτικές των κοιτασμάτων, να είναι το τέρμα. Μπροστά σε αυτά τα τετελεσμένα, δεν έχουμε να πολεμήσουμε μόνο στο διεθνές και στο ευρωπαϊκό διπλωματικό πεδίο. Έχουμε κι ένα σωρό υποκριτές εντός της Κύπρου, που ενώ δεν έχουν τίποτε να προτείνουν συνεχίζουν να βομβαρδίζουν τον κόσμο με επιχειρήματα, που εκφράζουν την επιθυμία τους για την τελική γονυκλισία ενώπιον του σουλτάνου ως τη μόνη μας επιλογή.

Αν είχαμε διαπραγματεύσεις, λένε, δεν θα τα έκανε αυτά η Τουρκία και αν είχαμε λύση θα είχαν αντιμετωπιστεί όλα αυτά τα προβλήματα. Διότι, τώρα, χωρίς διαπραγματεύσεις, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. Τι μεγάλη κοροϊδία. Τι απροσμέτρητη υποκρισία. Τι μικρόνοια κομματικών παιγνίων σε βάρος του τόπου. Ουδέποτε η Άγκυρα ανέστειλε την πολιτική της, για νομιμοποίηση των αυθαιρεσιών της σε βάρος της Κύπρου, λόγω διαπραγματεύσεων. Ούτε μια στιγμή. Διότι, οι στόχοι της, ιδίως τώρα η πειρατική ένταξή της μέσω Κύπρου στις ενεργειακές εξελίξεις της Μεσογείου, δεν έχουν σχέση με τους Τουρκοκύπριους, ούτε με τη διαπραγμάτευση για τον διαμοιρασμό της διοίκησης της νέας Κύπρου.

Μια Underground Ανάγνωση των Δραστηριοτήτων των Μεγάλων Μ.Κ.Ο.

Του Γιάννη Περάκη
Ο ορισμός της κοινωνίας των πολιτών: Στην «θεωρία», οι ΜΚΟ εντάσσονται στην λεγόμενη Κοινωνία των Πολιτών. Από τους πιο «κατάλληλους» ορισµούς είναι αυτοί του Έρ.Κέλνερ (ErnestGellner, 1996), ο οποίος ορίζει την Κοινωνία των Πολιτών ως «ένα σύνολο ποικίλων µη κυβερνητικών θεσµών αρκετά ισχυρών ώστε να αντισταθµίζουν το κράτος και που ενώ δε το εµποδίζουν να εκπληρώσει το ρόλο του ως εγγυητή της ειρήνης και διαιτητή µεταξύ µεγάλων συµφερόντων µπορούν ωστόσο να το εµποδίσουν και να εκµηδενίσει το υπόλοιπο της κοινωνίας». Αντίστοιχα, ο Δ. Δηµητράκος του οποίου ο ορισµός χαρακτηρίστηκε πιο «διαφωτιστικός», αναφέρει ότι «η Κοινωνία των Πολιτών είναι ένας ενδιάµεσος χώρος ανάµεσα στο κράτος και τον πολίτη, ένα πλέγµα διαδράσεων ανάµεσα σε εθελοντικές οργανώσεις όπως είναι οι οργανωµένες λέσχες, οι επαγγελµατικές οργανώσεις και λοιπά. Η Κοινωνία των Πολιτών είναι ένα αντιστήριγµα στην πολιτική, δηλαδή το κράτος και συγχρόνως εκούσιας συµµετοχής σε ένα πολιτικό και κοινωνικό σύνολο. Το αντιστήριγµα αυτό που αποτελεί η Κοινωνία των Πολιτών παίζει ρόλο ανταγωνιστικό και συγχρόνως συµπληρωµατικό ως προς την πολιτική κοινωνία (…)».
Οι παραπάνω ορισμοί θα μπορούσαν να είχαν νόημα στην «αγνή» και «αφελή» περίοδο, προ του 1990. Σήμερα στην «πονηρή» εποχή του γιγαντώματος των ΜΚΟ, σε αριθμό και μέγεθος, οι ορισμοί και οι στόχοι των μεγάλων ΜΚΟ, έχουν αποκτήσει άλλο νόημα. 

Τρίτη 18 Ιουνίου 2019

Άμυνα, άμυνα, άμυνα!

Του Ρούντι Ρινάλντι

Ο εμφατικός –ίσως και προκλητικός– τίτλος του σημειώματος επιλέγεται εσκεμμένα. Για να τονιστεί ιδιαίτερα μια πλευρά, η οποία όχι μόνο απωθείται, αλλά γύρω της έχει συναφθεί ένα ένοχο μορατόριουμ που μόνο κινδύνους εγκυμονεί. Κινδύνους μεγάλους, τους οποίους προσπαθεί να σκεπάσει η προεκλογική έκσταση και η ψηφοθηρία ως μανία και ψύχωση. Γιατί, όπως έλεγε κι ένας αδικοχαμένος, η εξουσία είναι πρέζα πιο ισχυρή από την ηρωίνη. Ο εξαρτημένος θα κάνει τα πάντα για τη δόση του, θα περιπλανηθεί, ίσως ζήσει και ίσως χαθεί. Η πρέζα της εξουσίας είναι άλλο πράγμα, πιο βαθύ, πιο διαβρωτικό. Είναι όμως άλλο το θέμα μας.

Έρχεται θερμό επεισόδιο;
Πολλοί απαντούν ότι πρόκειται για φόλα που ρίχνουν οι Αμερικάνοι… Δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, τώρα είναι τουριστική περίοδος, ο Ερντογάν έχει εκλογές στην Κωνσταντινούπολη στο τέλος του μήνα, έχει εσωτερικά προβλήματα, η οικονομία του πάει χάλια. Μην τσιμπάτε, δεν υπάρχει κίνδυνος, να πουλήσουν όπλα θέλουν, άλλωστε είμαστε μέλη του ΝΑΤΟ, δεν θα αφήσουν οι μεγάλοι να γίνει γης μαδιάμ.
Με τέτοια επιχειρήματα τραφήκαμε και δεν βλέπαμε καθαρά τι γίνεται. Το μόνο που έγινε είναι να κερδίζουμε λίγο χρόνο κάθε φορά, πληρώνοντας πάντα ένα αντίτιμο.

Ο ολοκληρωτικός ‘μεταφασισμός’ των εθνομηδενιστών -

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Υπάρχει ίσως σήμερα ένα αλάνθαστο σχεδόν ‘ιδεολογικό τεστ’ για την ασφαλή ανίχνευση του σύγχρονου μεταμοντέρνου ή ‘κοσμοπολίτικα φασίζοντος’ ολοκληρωτισμού: Η μόνιμη, στα όρια του εμμονικού παραληρήματος, καταγγελία της ‘Ακροδεξιάς’ και του ‘λαϊκισμού’, κάθε φορά που οι ταλαιπωρημένες και πολιτικά αποδομημένες κοινωνίες της Ευρώπης επιχειρούν να υπενθυμίσουν στις πολιτικούς εξουσιαστές των Βρυξελλών και του Βερολίνου, τις ιστορικές τους ταυτότητες, τις δημοκρατικές τους παραδόσεις, τις πολιτισμικές συλλογικές τους αξίες, Με άλλα λόγια το κοινό αγαθό των πολιτισμικών και πολιτικών τους καταβολών, επί των οποίων εδράζεται η συνεκτικότητά τους, η συνέχεια τους, συνεπώς ο πραγματικός ανθρωπισμός τους και οι όποιες ανεκτικές ή φιλόξενες διαθέσεις τους.

Δίνουν και παίρνουν πράγματι οι στομφώδεις φιλελευθερίζουσες διακηρύξεις των διαφόρων μεταμοντέρνα και κοσμοπολίτικα σκεπτόμενων στοχαστών και αναλυτών του λεγόμενου ευρωπαϊκού πνεύματος. Σύμφωνα λοιπόν με αυτούς, το «φάντασμα που πλανιέται σήμερα πάνω από την Ευρώπη» είναι το φάντασμα του «εθνικισμού» ή και του «φασισμού». Προφανώς, οι άνθρωποι αυτοί δεν μιλούν για τον εαυτό τους, αφού έχουν προ πολλού σπάσει τον καθρέπτη της ιστορίας που θα τους επέτρεπε να αναγνωρίσουν το πραγματικό πολιτικό και πολιτισμικό τους πρόσωπο.

Αναζητώντας το φαγητό του μέλλοντος

Με την ασιτία να θερίζει ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας και με το πλούσιο τμήμα της να σφυρίζει αδιάφορα, οικολογικές ομάδες προσπαθούν να καλύψουν το κενό αναζητώντας νέους τρόπους που θα επέτρεπαν την σίτιση περισσότερων ανθρώπων, σχεδόν με την ίδια, σημερινή ποσότητα τροφής.
Η νέα τάση προς αυτήν την κατεύθυνση είναι τα εστιατόρια μηδενικής τροφικής σπατάλης και πιάτων με πρώτες ύλες όπως οι μέδουσες, ως εναλλακτικές λύσεις για τρόφιμα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην άμβλυνση των συνεπειών της επισιτιστικής κρίσης.
Η κατάσταση έχει ως εξής: Με την παγκόσμια ζήτηση για τρόφιμα να υπολογίζεται ότι θα αυξηθεί κατά σχεδόν 70% μέχρι το 2050, η βιώσιμη, αειφόρα παραγωγή τροφίμων αναδεικνύεται ως μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για το μέλλον. Παράλληλα, η βιομηχανία τροφίμων είναι ένας από τους κλάδους που απειλούν περισσότερο την οικολογική ισορροπία.

Δευτέρα 17 Ιουνίου 2019

Συριζαία Αριστερά, η ετεροθαλής αδελφή της Δεξιάς

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ανέδειξε τη γύμνια του σε όλα τα επίπεδα. Ομολόγησε αυτό που ήταν γνωστό εδώ και πολλές δεκαετίες, ότι δηλαδή η Αριστερά, και προεχόντως ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει τίποτε να πει για τον κόσμο της εποχής μας και για το μέλλον. Επιπλέον, ομολόγησε ότι ομοιάζει ομοθετικά με τη Δεξιά και ότι βεβαίως έχει μεταβληθεί σε μια τυπικά αντιδραστική συνιστώσα του δυτικού Διαφωτισμού και αυθεντικό παρακολούθημα της διεθνούς των αγορών.
Το χειρότερο εξ όλων είναι ότι ομολόγησε ότι ήταν τόσο βαθιά εγκιβωτισμένος στην πλέον απεχθή εκδοχή της κομματοκρατίας ώστε τα στελέχη του, μολονότι παρασιτόβια του δημοσίου κορβανά επί πολλές δεκαετίες, αγνοούσαν απολύτως τα ζητήματα του κράτους, και -το χειρότερο- τα διεθνή και τα ευρωπαϊκά δρώμενα. Αποκαλύφθηκε δηλαδή ότι δεν διέθετε εξαρχής ούτε καν το «ηθικό πλεονέκτημα». Αυτό φάνηκε καθαρά στη συνέχεια.
Η γενικότερη αιτία της έκπτωσης αυτής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η Αριστερά, ο σοσιαλισμός εν γένει, δεν αποτέλεσε μια διαφορετική φάση έναντι της Δεξιάς και του φιλελευθερισμού, όπως διατεινόταν. Αντιπροσώπευσε απλώς έναν διαφορετικό δρόμο στην έξοδο από τη δεσποτεία, που αφορούσε κυρίως τα κοινωνικά στρώματα της εργασίας (στη Δύση) ή ολόκληρες κοινωνίες, οι οποίες βρίσκονταν σε υστέρηση έναντι άλλων.

Υποκρισίας εγκώμιο! Γιατί ο κόσμος χαίρεται και χαμογελά, δάσκαλε;

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Στην πρόσφατη εκλογική διαδικασία των δασκάλων στην Καρδίτσα, για αντιπροσώπους στη ΔΟΕ, βγήκαν όλοι χαρούμενοι και χαμογελαστοί. Άλλοι γιατί κέρδισαν, άλλοι γιατί δεν έχασαν, άλλοι γιατί θεωρούν ότι διασώθηκαν… Χαρούμενοι και χαμογελαστοί επειδή στην ψηφοφορία υπήρξε αύξηση της συμμετοχής και οι αντιπρόσωποι από 6 γίνανε 7.
Τεχνηέντως, παραβλέπουν όλοι, ή σχεδόν όλοι για να είμαστε ακριβείς, ότι όλα αυτά γίνονται με περίσσια  υποκρισία. ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, από τους καθ’ ύλην αρμόδιους, τις κομματικές – συνδικαλιστικές παρατάξεις, που όχι μόνο δεν τόλμησαν να αναβάλουν την διαδικασία, αλλά επιχειρηματολογούσαν κι όλας για την διεξαγωγή της, κολακεύοντας τους ανέντιμα απόντες από την πρωινή Γ.Σ. για την οποία, μάλιστα, είχε εξασφαλιστεί άδεια. Καταλήγανε με τα γνωστά: «τελευταία φορά», «να μην αδικήσουμε τους συνεπείς που είναι παρόντες» και άλλα τέτοια ηχηρά. Σε όσους τολμήσαμε να προτείνουμε αναβολή της έναρξης της συνέλευσης και των εκλογών και αν δεν έχουμε συμμετοχή τότε να επαναληφθεί σε μη εργάσιμη ώρα (λίγοι είναι αλήθεια αλλά αξιοπρεπείς), επισείανε την «σκληρή» κριτική, από αριστερά και δεξιά, για τις πιθανές συνέπειες των απόντων, για το ότι θα μας επιβληθεί παρουσιολόγιο, ότι έτσι διαλύουμε τις συνελεύσεις και άλλα παρόμοια. Δεν καταλαβαίνουν ότι με το να κρύβουμε το πραγματικό πρόβλημα, πελεκάμε τα πόδια μας.

Μορφώστε τους ναζί


Μορφώστε τους ναζί
21
2

Σάββατο 15 Ιουνίου 2019

Η 7ήμερη εργασία απελευθερώνει... (Video)

«Ποτέ δεν αναφερθήκαμε σε 7ήμερη εργασία, μιλάμε για 7ήμερη λειτουργία μιας επιχείρησης» είπε αρχικά η υποψήφια βουλεύτρια με τη Ν.Δ. Κατερίνα Πατσογιάννη στον Alpha για να συνεχίσει αμέσως μετά "μιλάμε για τη δυνατότητα όπου και ο εργαζόμενος θελήσει να εργάζεται 7 ημέρες την εβδομάδα"!

Η χαραμάδα και… κάτι μικροπράγματα

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Η χαραμάδα που βρήκε η λαϊκή οργή για να τιμωρήσει και να βάλει τέλος στην κυβέρνηση Τσίπρα, δεν οδηγεί βέβαια και σε επίλυση των βασικών προβλημάτων που ταλανίζουν χώρα και κοινωνία. 

Η μετριοπαθής συμπεριφορά που λανσάρουν τώρα οι δύο εταίροι, δεν αποτελεί μόνο εκλογική τακτική. Η αλλαγή ύφους του ΣΥΡΙΖΑ, τα «κουράσαμε τη μεσαία τάξη» και οι «συγγνώμες» για το όργιο μετατάξεων, δεν φαίνεται να σώζουν την παρτίδα. Ούτε φυσικά και τα ταξίματα 500.000 θέσεων εργασίας (καλά τον διόρθωσαν, γιατί όχι 1.500.000, το ίδιο κοστίζει). Ο Κ. Μητσοτάκης, από την άλλη, βλέπει πως η αυτοδυναμία είναι κοντά, αλλά ξέρει πως έρχονται εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις. Για αυτό και δεν δεσμεύεται σχεδόν για τίποτα. 

Η πραγματικότητα είναι αλλού. Για παράδειγμα, στο δράμα των ασφαλισμένων που πρέπει να πληρώνουν ολόκληρο το ποσό για εξετάσεις στα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα. Εκεί φαίνονται και τα πραγματικά «προγράμματα»: Όποιος δεν έχει να πληρώσει, ας περιμένει 4-6 μήνες να κάνει εξετάσεις. Τα πλεονάσματα που εμφάνιζε ο Τσίπρας, ξεκινούσαν ακριβώς από τη στάση πληρωμών του κράτους προς όλους. Σε εφαρμογή των περικοπών που προέβλεπαν τα μνημόνια στις δημόσιες δαπάνες. 

Παρασκευή 14 Ιουνίου 2019

«Ψήνεται συμβιβασμός»

Του Δημήτρη Μηλάκα

Το πολιτικό σύστημα προετοιμάζεται για «νέα Ίμια» στα ελληνοτουρκικά


Η τρέχουσα προεκλογική περίοδος ξεκίνησε και αναμένεται να εξελιχθεί μέσα στο κλίμα έντασης που χαρακτηρίζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Οι καθημερινές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, οι ανοιχτές τουρκικές απειλές και κυρίως η αναφορά (άρθρο στην «Καθημερινή» της Κυριακής) του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη στην πιθανότητα να υπάρξει θερμό ελληνοτουρκικό επεισόδιο στο Αιγαίο δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ανησυχητικής αναμονής για το πώς και πότε θα ξεσπάσει μια ακόμη ελληνοτουρκική κρίση και –κυρίως– ποια θα είναι η κυβέρνηση που θα τη διαχειριστεί. 

Η Άγκυρα φαίνεται ότι είναι διατεθειμένη να εκμεταλλευτεί την αδράνεια που δημιουργεί έτσι κι αλλιώς η προεκλογική περίοδος στην ελληνική κρατική μηχανή. Οι ελληνικές ανησυχίες, τις οποίες εύστοχα περιέγραψε στο άρθρο του ο πρώην πρωθυπουργός, είναι ότι, όπως και στο παρελθόν, η Τουρκία θα επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί το διάστημα της κυβερνητικής αλλαγής προκειμένου να αιφνιδιάσει δημιουργώντας τετελεσμένα.  

Οι σιωνιστές-ναζί μία γλώσσα κατανοούν... εκείνη της κάνης των όπλων!



Ανάρτηση από:http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com

Κατακαημένες Τράπεζες..

Ανάρτηση από: http://tsiolakis.blogspot.com

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2019

Ο ΣΥΡΙΖΑ και το τραγικό «παιχνίδι» της μνήμης και της λήθης

Ας σκεφτούμε, εάν μπορούμε ακόμη να σκεφτόμαστε  Τα 40 χρόνια της μεταπολιτευτικής κλεπτοκρατίας  και τα 4 χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγέθη ανισότιμα

Του Κλεάνθη Γρίβα

Στην εγχώρια πολιτική σκηνή, τα λάθη του ΣΥΡΙΖΑ, που διαχειρίστηκε την εξουσία τα 4 τελευταία χρόνια (συμβιβασμοί, λάθη, παραλείψεις και συμπεριφορές λόγω εξωτερικών πιέσεων, απειρίας, άγνοιας, βλακείας ή ιδιοτέλειας, κατά περίπτωση) είναι πταίσματα σε σύγκριση με τα ανοσιουργήματα της 40χρονης μεταπολιτευτικής κλεπτοκρατίας, η οποία υιοθέτησε έναν άκρατο φιλελευθερισμό με ό,τι συνεπάγονταν αυτό, εξόγκωση το σπάταλο και παρασιτικό πελατειακό κράτος των «ημετέρων», έκανε ανεπίτρεπτες και σκανδαλώδεις παρεμβάσεις  στην οικονομία που καλύπτονταν από αλόγιστο δανεισμό και δημιούργησε έναν εσμό από ντόπιους «ολιγάρχες», μέσω μιας (υπό κοινοβουλευτικό μανδύα) μεθοδολογίας που εφαρμόστηκε με «επιτυχία» στη μετασοβιετική Ρωσία και τις αποικίες της με τεράστιο ανθρώπινο κόστος.
Εάν αυτή η σκιαγράφηση είναι σωστή, τότε στην εκλογική αναμέτρηση του Ιουλίου 2019, σημαντικό ρόλο θα παίξει το μείγμα της μνήμης και της λήθης που χαρακτηρίζει με ιδιαίτερο τρόπο κάθε πολίτη.

Ο ανθρωπιστής φιλόσοφος Ernst Fischer έκφραζε την αισιοδοξία του ότι «μέσα στο μπουμπουνητό της βλακείας, βουβαίνεται η λογική. Όταν όμως το μπουμπουνητό γίνει τόσο δυνατό σα να βροντούσε κιόλας η καταστροφή, ακούγεται το ψιθύρισμα. Ένα ψιθύρισμα μέσα στα τείχη της εξουσίας. Και την κρίσιμη στιγμή, πολλοί προτιμούν να ακούσουν τη συμβουλή των σκεπτόμενων παρά τη μπουρδολογία του δαιμονισμένου». (Ernst Fischer, Τέχνη και Ανθρωπισμός)

Ο Βαρουφάκης, οι ολιγάρχες και η ολιγωρία της αντιπολίτευσης

Του Γιώργου Καραμπελιά

Την τελευταία εβδομάδα εξελίσσεται μια μηντιακή εκστρατεία μεγάλης κλίμακας για να προβληθεί και να εδραιωθεί με την είσοδό του στη Βουλή –και παρεμπιπτόντως να αποφύγει και πιθανές δικαστικές διώξεις– ένας άνθρωπος που ευθύνεται όσο τουλάχιστον και ο Τσίπρας για την ολοκλήρωση της καταστροφής της ελληνικής οικονομίας. Καθόλου τυχαία δε, αποτελεί και τον αυθεντικότερο τοπικό εκπρόσωπο της στρατηγικής του Τζωρτζ Σόρος. Όπως όλοι έχουν αντιληφθεί, πρόκειται για τον Γιάννη Βαρουφάκη.
Μάλιστα, μετά τις Ευρωεκλογές, δημοσιογραφικά συγκροτήματα (στις ραδιοφωνικές, τηλεοπτικές και έντυπες εκδοχές τους) που κινούνται κατ’ εξοχήν στον αντι-ΣΥΡΙΖΑ χώρο, προβάλλουν καθημερινά και σκανδαλωδώς τον Βαρουφάκη –και τη σύζυγό του(!)– ως το «νέο» που εισέρχεται στην ελληνική πολιτική σκηνή, με το σκεπτικό ότι θα «κόψει» ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Εξάλλου, ο Βαρουφάκης διατηρεί και πολύ καλές σχέσεις με το διεθνές σύστημα, σε όλες του τις εκφάνσεις και προπαντός με το σύστημα Σόρος – οι δε Έλληνες ολιγάρχες ποτέ δεν δυσαρεστούν το «διεθνές σύστημα». Γι’ αυτό εξάλλου τον προβάλλουν –λιγότερο αλλά εξίσου σκανδαλωδώς– και οι λοιποί μηντιακοί ολιγάρχες, έστω και οι φιλο-ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι γνωρίζουν καλά ότι άτομα χωρίς καθόλου αρχές είναι πάντα χρήσιμα, ιδιαίτερα τη στιγμή που ο Τσίπρας οδεύει προς την αποχώρηση από την εξουσία. Αυτοί οι τελευταίοι μάλιστα τον είχαν λανσάρει και το 2012-2013 με καθημερινές εκπομπές, πρωί, μεσημέρι και βράδυ, στα κανάλια τους.

Χρήστος Τσιγαρίδας: πάντα παρών!

Σήμερα, Πέμπτη 13 Ιούνη, στις 3 μετά το μεσημέρι, θα γίνει στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας η πολιτική κηδεία του Χρήστου Τσιγαρίδα, που άφησε την τελευταία του πνοή τη Δευτέρα 10 Ιούνη, σε ηλικία 80 ετών.

Οπως γράψαμε όταν ανακοινώσαμε το θάνατό του, η ευγενική του μορφή, η συντροφικότητα, η ανιδιοτέλεια και η ταπεινότητά του θα συνοδεύουν πάντοτε την ανάμνηση αυτού του σεμνού αγωνιστή. Ας μας επιτραπεί να τον αποχαιρετίσουμε με μερικές αναφορές στη δημόσια δράση του κατά τα τελευταία 15 χρόνια και στη σημασία που είχε αυτή η δράση για το επαναστατικό κίνημα.

Ο Χρήστος Τσιγαρίδας «εισέβαλε» στη δημόσια σφαίρα τον Φλεβάρη του 2003 και συνέδραμε τα μέγιστα στο σπάσιμο της τρομοϋστερίας, όταν συνελήφθη και ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή του στον ΕΛΑ. Μετά τον Δημήτρη Κουφοντίνα, που μερικούς μήνες πρωτύτερα είχε αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή του στη 17Ν, ήταν ο δεύτερος που όρθωσε ανάστημα, υπερασπιζόμενος τη δράση των οργανώσεων του ένοπλου.

Αυτή του η στάση υπήρξε καταλυτική και λόγω του προσωπικού του στάτους που έκανε σκόνη ένα κομμάτι της τρομοϋστερικής προπαγάνδας, το οποίο είχαν στήσει με μαεστρία οι αμερικάνικες και βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, με τη βοήθεια των εξωνημένων ΜΜΕ. Προσπάθησαν να  απαξιώσουν σε προσωπικό επίπεδο όσους είχαν συλληφθεί για ένοπλη δράση, ώστε μέσω αυτής της απαξίωσης να απαξιώσουν τις ιστορικές οργανώσεις του ένοπλου. Στο πρόσωπο του 65χρονου Τσιγαρίδα, ενός επιτυχημένου μηχανικού με τεράστιο κύκλο, με πέντε παιδιά και αρκετά εγγόνια, αυτή η απαξίωση σε προσωπικό επίπεδο δεν μπορούσε να σταθεί. Ο Χρήστος κέρδισε την πρώτη μάχη «άμα τη εμφανίσει του».

O ίδιος εξήγησε αργότερα ως εξής τη στάση του:

«Οταν ανέλαβα την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μου στον ΕΛΑ, αρκετοί αναρωτήθηκαν γιατί το έκανα. Oι περισσότεροι αναρωτήθηκαν καλοπροαίρετα, ακόμα και η οικογένεια μου και σχεδόν το σύνολο των γνωστών μου. Ελεγαν: “δικαστήριο είναι, μπορεί να αθωωθείς“. Αυτή η τοποθέτηση είχε προσωπικά κίνητρα. Αγνοούσαν ή ήθελαν να αγνοούν την πολιτική πραγματικότητα.. (…) Είχα αποφασίσει να αναλάβω την πολιτική ευθύνη. Το είχα ήδη ανακοινώσει στην οικογένειά μου, για να την προετοιμάσω για τη θύελλα που έρχεται. Η απόφασή μου αυτή ήταν προϊόν μιας εσωτερικής διαδικασίας. Ηταν μια ώριμη απόφαση. Κάθε άτομο δεν έχει απλώς δικαίωμα, αλλά έχει υποχρέωση να πράξει ανάλογα με τις ηθικές του αξίες. Και οι δικές μου ηθικές αξίες, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τα καθήκοντα ενός κομμουνιστή, μου επέβαλαν να ενεργήσω έτσι. Το γιατί είναι αυτονόητο.

Μαύρισμα...


Ανάρτηση από: ARKAS -The Original Page

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2019

Υπάρχει κίνδυνος από την αντιδεξιά νάρκωση;

Του Ρούντι Ρινάλντι


Για πολύ καιρό μας είχαν φορτώσει έναν φασιστικό-ακροδεξιό κίνδυνο που προελαύνει στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Tώρα μας έχουν χρεωμένους σε μια δεξιά, ίσως ακροδεξιά λαίλαπα που έρχεται με τον Κούλη. Τι μένει να πράξουμε; Μα φυσικά να ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ! Τόσο φτηνό, επιφανειακό και απλό.
Πώς και γιατί επανακάμπτει η Ν.Δ.; Παίζει ή όχι ρόλο η δεδομένη εικόνα της αριστεράς και γενικά της δημοκρατικής παράταξης; Αυτά τα ερωτήματα αφαιρούνται, όπως και το φόντο των εξελίξεων. Σαν να μην ζούμε την εποχή των μνημονίων και της παγκοσμιοποίησης, των γεωπολιτικών αναστατώσεων και της ανατίναξης της πολιτικής γεωγραφίας όπως την ξέραμε τις περασμένες δεκαετίες. Στη θέση της πραγματικότητας στήνουν ένα μπουλβάρ, ένα θεατρικό σκηνικό παλιό κι αραχνιασμένο. Και λέει ο υποβολέας στους «πρωταγωνιστές»: Πιάστε τα ξεσκονόπανα, σε αυτό το σκηνικό θα παίξουμε. Αλέξη, εσύ κέντρο-αριστερά. Κυριάκο, κέντρο-δεξιά.

Η παράσταση όμως κινδυνεύει. Όχι από γιουχαΐσματα (άλλωστε έχουμε πάρει μέτρα κοινά για την απομόνωση των ακραίων φωνών), ούτε από την εντελώς συμβατική πορεία της παράστασης: λίγες χορηγίες, πούλμαν από την επαρχία, μετακίνηση οπαδών, ομάδες κλακαδόρων, διαφήμιση, συνεντεύξεις και ορισμένα στημένα τσακώματα. Όχι, για άλλο λόγο κινδυνεύει η παράσταση.

Μαλβίνα: "Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς"

Στις 7 Ιουνίου 2002 πεθαίνει από καρκίνο η δημοσιογράφος Μαλβίνα Κάραλη
«Σπάνια ερωτεύονται και όπως όλοι οι βλάκες, ποτέ δε νιώθουν ανίσχυροι…»

 «Αυτοί οι τύποι, οι μικροαστοί, δε σκέφτονται ποτέ τους να αυτοκτονήσουν γιατί η ζωή τους ανήκει στο Θεό, αλλά στην ουσία, επειδή δεν αποφασίζουν ούτε για τη ζωή τους, ούτε για το θάνατό τους. Είναι αμνήμονες εκεί που τους συμφέρει, αλλά οραματιζόμενοι το μέλλον δε ζουν ποτέ ένα παρόν της προκοπής.
Κάνουν μακροπρόθεσμα όνειρα που, κατά κανόνα, τα προφταίνει ο θάνατος. Χτίζουν ντουβάρια. Αγοράζουν οικοπεδάκια. Δεν ψάχνουν τσάντες, γιατί σπάνια ερωτεύονται και όπως όλοι οι βλάκες, ποτέ δε νιώθουν ανίσχυροι.
Τρέμουν τις υποχρεώσεις, αλλά τελικά παντρεύονται μια υπομονετικιά, αφού την πρήξαν επί χρόνια τόσο, που δε θέλει πια ούτε να τους χέσει. Κάνουν δύο μόγγολα, γιατί “ένα ίσον κανένα”. Ή τρία, αν τα δύο πρώτα είναι κορίτσια. Και βέβαια, τους αρέσουνε πολύ οι βιζιτούδες, τις οποίες πάντα ρωτάνε μετά το πήδημα: “Πώς ξέπεσες έτσι;

Πως τα πανεπιστήμια εκφυλίστηκαν σε ακαδημαϊκές νεροτσουλήθρες

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Αυτές τις ημέρες που οι υποψήφιοι για μία θέση στα ΑΕΙ δίνουν τη δική τους μάχη των πανελλαδικών εξετάσεων, αξίζει να ειπωθούν κάποιες πικρές αλήθειες. Η επιδίωξη της ανόδου του μορφωτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων (και θεσμικά ο εκδημοκρατισμός της εκπαίδευσης) δεν αντιστοιχεί μόνο στις ιστορικές εξελίξεις που χαρακτήρισαν τις παραγωγικές ανάγκες και τους τεχνικούς εκσυγχρονισμούς της νεότερης βιομηχανικής δυτικής κοινωνίας. Στο πλαίσιο του καταμερισμού της εργασίας, είχαν επίσης ένα σημαντικό ιδεολογικό ρόλο ως προς τον ορισμό των κριτηρίων της κοινωνικής ιεραρχίας και του κύρους ή της «αξίας» των διαφόρων επαγγελμάτων.

Η υψηλού επιπέδου μόρφωση, η καλλιέργεια, η «Παιδεία», αργότερα η τεχνοεπιστημονική εξειδίκευση, έχαιραν συνεπώς πάντα ενός διόλου ευκαταφρόνητου κοινωνικού γοήτρου. Ήδη από τον 15o αιώνα και την Αναγέννηση, το γόητρο αυτό σαγηνεύει ιδιαίτερα τα ανερχόμενα αστικά στρώματα της εποχής, τα οποία παράλληλα τείνουν να «παραδίδονται στην πολυτέλεια και να επιδιώκουν μια άνετη ζωή εισοδηματία» (VonMartin, Η Κοινωνιολογία της Αναγέννησης σ. 94-95).
Πρόκειται προφανώς για τους νεόπλουτους αστούς της εποχής, που συχνά μιμούνται αδέξια τους ευγενείς και αριστοκράτες, επιδιώκοντας να αποκτήσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται ένα αντίστοιχο κοινωνικό κύρος, έστω στο πεδίο του lifestyle. Είναι βέβαια τα συνηθισμένα αντικείμενα χλευασμού του Μολιέρου στη Γαλλία και πολύ αργότερα, κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, του Βέμπλεν στην Αμερική.

Ευρωεκλογές ’19: Μεγάλη νίκη και εδραίωση των κομμάτων που εκπροσωπούν τα κινήματα για Εθνική κυριαρχία

Οι φετινές Ευρωεκλογές σηματοδότησαν πανευρωπαϊκά μια μεγάλη αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό. Όπως είχε επισημάνει η ιστοσελίδα grexit.gr, αυτές οι εκλογές θα ήταν οι σημαντικότερες στην ιστορία της ΕΕ, εφόσον μέχρι τώρα ήταν σχεδόν διακοσμητικού χαρακτήρα, με την πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων σε όλες τις χώρες –μέλη να απέχουν από αυτές, αφού έβλεπαν ότι η ψήφος τους δεν είχε καμιά σημασία σε σχέση με την πολιτική και τις αποφάσεις της ΕΕ, οι οποίες λαμβάνονται πλέον σε υπερεθνικά κέντρα και όχι βέβαια στο Ευρωκοινοβούλιο.
Όμως με την άνοδο σχεδόν παντού στην Ευρώπη των λαϊκών αντιδράσεων ενάντια στην ΕΕ και την συνακόλουθη άνοδο των κομμάτων που εκφράζουν τα άτυπα κινήματα για εθνική και οικονομική κυριαρχία, ήταν αναμενόμενη η αύξηση της συμμετοχής των ευρωπαϊκών λαών στις φετινές Ευρωεκλογές για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην ΕΕ, με το ποσοστό συμμετοχής να ανέρχεται στο 51%, δηλαδή 8 μονάδες πάνω από τις προηγούμενες Ευρωεκλογές του 2014, σημειώνοντας μάλιστα ρεκόρ εικοσαετίας! (Βλέπε δηλώσεις του Εκπροσώπου Τύπου του ΕΚ, Ζαμ Ντουκ, στις Βρυξέλλες.)

Επιχειρηματίες ζητούν από Μητσοτάκη «7ήμερο… για να τελειώνουμε» (video)

Το έχει ξαναπεί ο άνθρωπος, εμπόδιο δεν θα γίνει
Τη ζοφερή εργασιακή πραγματικότητα που ανοίγεται μπροστά μας, αποτυπώνει ένα ολιγόλεπτο βίντεο από τη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με επιχειρηματίες στην Κω, που ουσιαστικά έρχεται να επιβεβαιώσει όσα «υποσχέθηκε» ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας πριν κάποιο καιρό. 
Ήταν έναν μήνα περίπου πριν, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατυμπάνιζε πως δεν θα σταθεί εμπόδιο στην 7ήμερη εργασία. Όπως διευκρίνισαν στη συνέχεια «γαλάζιες» πηγές, ο Μητσοτάκης εννοούσε 7ήμερη λειτουργία των επιχειρήσεων και όχι 7ήμερη εργασία των εργαζομένων. Και όπως διευκρινίστηκε, πάλι στη συνέχεια, ο Μητσοτάκης είχε στο μυαλό του την εταιρεία Παπαστράτος, που εφαρμόζει την 7ήμερη λειτουργία, χωρίς ωστόσο να υπολογίζει ή να αναφέρει πως στην εταιρεία οι εργαζόμενοι δουλεύουν 4ήμερο.

Από τέτοιους αριστερούς γιόμισε ο τόπος


Ανάρτηση από: https://aristidisdikaios.blogspot.com

Τρίτη 11 Ιουνίου 2019

Καβάφης - Περιμένοντας τους βαρβάρους



Πώς ανακοινώθηκαν οι υποψήφιοι από Βαρουφάκη-Σακοράφα (Video)

Έναν πρωτότυπο τρόπο επέλεξαν ο Γιάνης Βαρουφάκης και η Σοφία Σακοράφα για να ανακοινώσουν τα ονόματα υποψηφίων που κατεβαίνουν στη μάχη των εθνικών εκλογών με το ΜεΡΑ25.
Ήδη, πέντε ονόματα από το ψηφοδέλτιο Επικρατείας είναι γνωστά, με τον Γ. Βαρουφάκη και τη Σ. Σακοράφα να ανακοινώνουν τις υποψηφιότητες μέσω... βίντεο.
Στο βίντεο εκτός από τους υποψήφιους βουλευτές Επικρατείας ανακοίνωσαν και δύο ονόματα που θα δώσουν τη μάχη του σταυρού στις εκλογές της 7ης Ιουλίου.
Ο ένας είναι ο «δικός» μας Στάθης (Σ.) Σταυρόπουλος, τη στήλη του οποίου διαβάζετε καθημερινά στο pontiki.gr, και ο οποίος θα είναι υποψήφιος στην Α' Αθηνών.
Ο δεύτερος είναι ο πρώην ευρωβουλευτής και ακτιβιστής Κρίττων Αρσένης, ο οποίος θα δώσει τη μάχη του σταυρού στον Δυτικό Τομέα της Β' Αθήνας.

Βαρουφάκης, γυρολόγος ολκής: Θα μπορούσα να συνεργαστώ με Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ!

Γυρολόγος ολκής και χωρίς φραγμούς ο Γ. Βαρουφάκης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, δήλωσε ανοιχτός σε μια συνεργασία τόσο με τη Νέα Δημοκρατία όσο και με τον ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας εμβρόντητους τους τηλεθεατές. 

Συγκεκριμένα, αναφερόμενος στις ερχόμενες εκλογές είπε ότι αν το ΜέΡΑ25 μπει στη Βουλή, θα είναι εναντίον του παραλογισμού, ενώ όταν ρωτήθηκε για την προοπτική συνεργασιών μετά τις εθνικές εκλογές, σημείωσε πως θα μπορούσε να συνεργαστεί τόσο με τη Ν.Δ. όσο και με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σχολιάζοντας το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών και των ευρωεκλογών, έκανε λόγο για ασυνέπεια ανάμεσα στα λόγια και τα έργα του ΣΥΡΙΖΑ και αλλαγές στο αφήγημα, που απογοήτευσαν τους πολίτες, ενώ χαρακτήρισε τεράστιο λάθος της κυβέρνησης τα φιλοδωρήματα – επιδόματα.

Παραγράφονται οι λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς

Την αναδρομική παραγραφή όλων ανεξαιρέτως των φορολογικών υποθέσεων που αφορούν στις λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς, την ακύρωση όλων των ελέγχων που ήδη διενεργήθηκαν σε φυσικά πρόσωπα τα οποία περιλαμβάνονται στις συγκεκριμένες λίστες, καθώς και τη ματαίωση όσων ελάχιστων ελέγχων απέμεναν να διενεργηθούν αναμένεται να προκαλέσει μια νέα απόφαση-βόμβα που εκδόθηκε πρόσφατα από δικαστήριο των Αθηνών.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης του Διοικητικού Εφετείου, τα στοιχεία κινήσεων σε τραπεζικούς λογαριασμούς Ελλήνων πολιτών σε τάπεζες του εξωτερικού που αποκαλύφθηκαν με τις δύο λίστες, δεν μπορούν να θεωρηθούν ως «συμπληρωματικά στοιχεία», διότι - κατά την άποψη του δικαστηρίου - οι ελληνικές αρχές μπορούσαν και όφειλαν να τα έχουν διαπιστώσει πριν παρέλθει η πενταετία παραγραφής.

Αυτό σημαίνει ότι παραγράφονται στην πενταετία και οι υποθέσεις για τις οποίες προκύπτουν στοιχεία από κινήσεις των τραπεζικών λογαριασμών στο εξωτερικό και χωρίς την εμπλοκή τραπεζικών καταστημάτων στην Ελλάδα.
Μέχρι τώρα, τα συγκεκριμένα στοιχεία, που προέρχονται από λίστες καταθετών εξωτερικού, αντιμετωπίζονταν από την ΑΑΔΕ και από τη νομολογία, ως «συμπληρωματικά στοιχεία» η ύπαρξη των οποίων επιμηκύνει την περίοδο παραγραφής στη δεκαετία.

Τάκης Μίχας (υποψήφιος βουλευτής του Βαρουφάκη): Σύγχρονος Γερμανοτσολιάς, θαυμαστής απόψεων του Καρατζαφέρη

Δεν μπήκαμε στην διαδικασία να ασχοληθούμε με τα πρόσωπα που ανακοίνωσε ο Γ. Βαρουφάκης τα οποία θα στελεχώσουν τους εκλογικούς συνδυασμούς του πολιτικού του μορφώματος. Θα το κάνουμε στην πορεία.

Είναι εντυπωσιακό όμως αυτό που μας γνωστοποιεί αναγνώστης μας με ηλεκτρονικό μήνυμα που μας έστειλε. Μας γράφει ότι ο Τάκης Μίχας ο οποίος είναι απ' τα ιδρυτικά μέλη του ΜέΡΑ25 και κατεβαίνει στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του κόμματος στις προσεχείς εκλογές, δημοσιογραφώντας στο παρελθόν στην ιστοσελίδα protagon, παρουσιάζεται θαυμαστής απόψεων του Καρατζαφέρη και εκφράζει απόψεις που μόνο απ' το ναζιστικό μόρφωμα του Μιχαλολιάκου θα μπορούσε κανείς να τις αναμένει.

Αλλαγή ‘πίστας’ στη σχέση οικονομίας-πολιτικής

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Για να κατανοήσουμε το αδιέξοδο που συνεπάγεται η συντηρητική περιχαράκωση των δυνάμεων της πολιτικής (και της Αριστεράς) είναι αναγκαίο να αξιολογήσουμε τον χαρακτήρα της σημερινής κρίσης και μάλιστα στην εποχή μας, από τη δεκαετία του 1980 και εντεύθεν. Εποχή που άλλαξε τη σχέση οικονομίας-πολιτικής. Κατά την περίοδο αυτή, η ανθρωποκεντρική οικοδόμηση εστιαζόταν εντός της περιμέτρου του κράτους.

Όντως, έως τη δεκαετία του 1980 οι συσχετισμοί που διαμόρφωσαν τις πολιτικές ισορροπίες και τους εξ αυτών απορρέοντες συμβιβασμούς, αναπτύχθηκαν εντός της κρατικής επικράτειας. Η αστική τάξη είχε ως θεμέλια περίμετρο την επικράτεια και ήταν συνδεδεμένη με την παραγωγική βάση της οικονομίας. Οι κοινωνικές αντιθέσεις είχαν ως κοινό πεδίο συνάντησης τον χώρο της παραγωγής. Το επικοινωνιακό σύστημα εξαντλείτο ουσιωδώς εντός της κρατικής επικράτειας.
Άλλωστε οι πολιτικές του κράτους κατεγίνοντο στο εγχείρημα της ομοιογενοποίησης του κοινωνικού, οικονομικού και επικοινωνιακού χώρου του κράτους. Ακόμη και οι χώρες που ενεπλάκησαν στην αποικιοκρατία, ενέτασσαν τις νέες χώρες στην μητροπολιτική επικράτεια, προκειμένου να την επεκτείνουν.

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2019

Στρατηγικός στόχος και κύρια αντίθεση

Του Χάρη Κολτσίδα

Οι Μεγάλες πετυχημένες κοινωνικές επαναστάσεις είχαν σαν κύριο χαρακτηριστικό την σωστή ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης (Λένιν). Το κεντρικό σύνθημα που έθεσε ο Λένιν και με βάση αυτό πραγματοποίησε την επανάσταση, ήταν η έξοδος της χώρας από τον πόλεμο - Ειρήνη και η γη στους αγρότες. Στο πρώτο στάδιο συνεργάστηκε με τον Κερένσκυ, επικεφαλής των Μενσεβίκων για την ανατροπή του τσαρικού καθεστώτος, και στην συνέχεια όταν πήρε την πλειοψηφία στα Σοβιέτ, είπε το όλη η εξουσία στα Σοβιέτ, και πέρασε η επανάσταση σε νέο ανώτερο στάδιο.

Ο νεαρός διανοούμενος Μάο συσπειρώνει και κάνει 25 χρόνια τον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο (ΑΥΤΗ ΘΕΩΡΗΣΕ ΣΤΗΝ ΦΑΣΗ ΕΚΕΙΝΗ ΟΤΙ ΗΤΑΝ Η ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ). Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο συνεργάζεται με τον Τσαγκ Καϊ Σεκ
ενάντια στην γιαπωνέζικη κατοχή και όταν τέλειωσε ο πόλεμος αυτός, συγκρούεται μαζί του, και το 1949 νικητής, κηρύσσει την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Στην πρωτόγνωρη σε χρονική διάρκεια επανάσταση του ΚΚ Βιετνάμ με επικεφαλής τον Χο Τσι Μικγ, που συγκλόνισε τον κόσμο, και απέκτησε την συμπάθεια, εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο το κόσμο, με μεγαλειώδεις διαδηλώσεις υπεράσπισης του αγώνα του βιετναμέζικου λαού, δεν είχε σαν θέση σαν κύρια αντίθεση Σοσιαλισμός η Καπιταλισμός, αλλά τον μεγάλο πατριωτικό αντιιμπεριαλιστικό αγώνα. Με βάση αυτό το σύνθημα, έγραψε μια λαμπρή ιστορία ανθρώπινης υπέρβασης ηρωισμού των μαζών, και αυτός ήταν ο καθοριστικός παράγοντας της μεγάλης νίκης.

Ο νεαρός φλογερός πατριώτης και δημοκράτης Κάστρο, ηγέτης της επανάστασης, ξεκίνησε με 80 αποφασισμένους εξόριστους αγωνιστές μ´ ένα σαπιοκάραβο να φθάσει στην Κούβα (μεταξύ αυτών και ο ΤΣΕ) να ξεσηκώσουν τον κουβανικό λαό για την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος Μπατίστα. Ο Κάστρο όταν ξεκίνησε την απόβαση δεν ήταν καν Μαρξιστής παρά μόνο ένας βαθιά δημοκράτης επαναστάτης - Μαρξιστές από την ...παρέα ήταν μόνο ο αδελφός του Ραούλ και ο Τσε. Πέρασε αρκετός χρόνος ώσπου το δύσπιστο ΚΚ Κούβας, να συνεργαστεί μαζί τους, στα πρώτα στάδια της επανάστασης μέχρι που να απορροφηθεί από την νέα νικηφόρα πια ηγεσία της επανάστασης.

Υποχωρήσεις στο Αιγαίο α λα Σκόπια, με πίεση ΗΠΑ!

Του Γιώργου Παπαδόπουλου - Τετράδη
Ενώ η προσοχή του κόσμου είναι στραμμένη στις εκλογές, οι Αμερικανοί σπεύδουν να προλάβουν να ρυθμίσουν τα θέματα του Αιγαίου, ευνοώντας καταφανώς την Τουρκία, με όχημα την πάντα πρόθυμη yes men ελληνική κυβέρνηση, πριν αλλάξει και πριν έρθει άλλη που θα ακολουθεί την μέχρι προ 5 ετών σταθερά ανυποχώρητη στάση στα εθνικά θέματα. Η ελληνική κυβέρνηση προωθεί τις αμερικανικές απαιτήσεις, όπως με τα Σκόπια!
Η πρεμούρα της αμερικανικής πλευράς έφτασε στο αποκορύφωμα με την απαίτησή της να καθίσει η Αθήνα στο τραπέζι με την Τουρκία για συνέχιση των συνομιλιών για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Πράγμα που αποδέχτηκε χωρίς αντίρρηση η εύκαμπτη ελληνική κυβέρνηση και ο επίσης εύκαμπτος υπουργός Άμυνας κ. Αποστολάκης.
Αποτέλεσμα αυτής της υποχωρητικής στάσης, που είναι επικίνδυνη για τα ελληνικά συμφέροντα στο Αιγαίο, ήταν η προ 10ημέρου παραίτηση του αρμόδιου επικεφαλής της αρμόδιας ελληνικής αντιπροσωπείας για τα ΜΟΕ αντιστράτηγου εν αποστρατεία κ. Ζαχαριάδη.
Η αμερικάνικη απαίτηση συνεχίστηκε με το ταξίδι του κ. Αποστολάκη στις ΗΠΑ την περασμένη εβδομάδα, χωρίς να έχει γίνει γνωστό τι ακριβώς συζήτησε και αν κατέληξε σε δεσμεύσεις της χώρας που αφορούν και στις επόμενες κυβερνήσεις. Δεδομένου ότι η παρούσα κυβέρνηση είναι η μόνη στα χρονικά που διαβουλεύεται για τα εθνικά θέματα χωρίς να ενημερώνει τη Βουλή ή, τουλάχιστον, κατ’ ιδίαν, την αξιωματική αντιπολίτευση. Έχει νοοτροπία Τσαουσέσκου.

Έρχεται ο Κούλης


Ανάρτηση από: https://geromorias.blogspot.com

Χρειαζόμαστε κράτος όχι υποκατάστασή του από think tanks και ΜΚΟΑ

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Στον σύγχρονο ανελέητα ανταγωνιστικό κρατοκεντρικό κόσμο μια κοινωνία επιβιώνει εάν διαθέτει κράτος. Κράτος ισχυρό, άρτια οργανωμένο και ανεξάρτητα πολιτικών ομάδων ή προσώπων επιτελικά προικισμένο με κρατικούς λειτουργούς και όχι περιφερόμενους ιδιώτες. Επίσης, πραγματική και όχι κατ’ όνομα δημοκρατία. Μπορεί κάποια στιγμή οι ευεργέτες να δημιούργησαν κάποια ιδρύματα ή να έδρασαν φιλανθρωπικά πλην αυτό δεν αρκούσε.

Οι κακοτυχίες που όλοι βιώνουμε σήμερα οφείλονται στην ανυπαρξία ενός πολιτικά κυρίαρχου / εθνικά ανεξάρτητου κράτους. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε, όπου τα μέλη της κοινωνίας είναι πλέον πανεύκολος στόχος μεταμφιεσμένων πυροβολητών ενός μεταμοντέρνου πολέμου, ή ανεξαρτήτως κόστους αποκτούμε κράτος ή μάλλον τελειώσαμε.
Η δύσμοιρη και κακότυχη κατάσταση των νεοελλήνων αρχίζει, βασικά, από την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια. Εν μέσω ενός δυσμενέστατου διεθνούς και ελληνικού περιβάλλοντος (ηγεμονικό κονσέρτο δυνάμεων στην Βιέννη το 1815 που απαγόρευσε επαναστάσεις και δημοκρατικές αξιώσεις, ηττημένοι και διαλυμένοι) ο Καποδίστριας πάσχισε μεγαλοφυώς να δημιουργήσει και να επεκτείνει ένα δημοκρατικά δομημένο νεοελληνικό κράτος.