Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2019

Η Μπότα του 4ου Ράιχ στη Βολιβία

Η μπότα των ιμπεριαλιστών γκάνγκστερ της υφηλίου (ΗΠΑ) πάτησε στη Βολιβία…
Η επιχείρηση ανατροπής του Προέδρου της Βολιβίας, Μοράλες (εκλεγμένου επί δεκατέσσερα χρόνια) και η επιβολή στρατιωτικού πραξικοπήματος, ήταν μεθοδευμένη από τις ΗΠΑ και την ακροδεξιά, εδώ και πολλά χρόνια.
Τελικά η επιχείρηση επιβολής στρατιωτικής δικτατορίας στη Βολιβία πέτυχε, ο Μοράλες εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και τώρα φυγαδεύεται στη Χιλή…


Μπροστά σ’ αυτό το ανοικτό και αποτρόπαιο στρατιωτικό πραξικόπημα ΟΥΔΕΙΣ μπορεί να μείνει αδιάφορος και απαθής…

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2019

Πώς εκπαιδεύουμε ανέργους στην αργομισθία

Η ανυπαρξία στοιχειώδους οργάνωσης, συντονισμού και προγραμματισμού, μεταμφιεσμένη σε Πρόγραμμα Κοινωφελούς Εργασίας.
Του Α.Κ.
Μπορώ να προσθέσω στα μεταμφιεσμένα χαρακτηριστικά την αμεριμνησία, την ανευθυνότητα, την ανωριμότητα, την αναισθησία, τον κυνισμό και γενικά ό,τι χαρακτηρίζει την κακοδαιμονία της νεοελληνικής μας πραγματικότητας.
Ας εξηγηθώ, όμως, με ένα σύντομο ιστορικό: Προσλήφθηκα ως δασεργάτης σε δασαρχείο στα πλαίσια του προγράμματος κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ «Πυροπροστασία 2018».
Ιούλιος του 2018. Πρώτες μέρες και πρώτες εντυπώσεις. Κάτι σαν αμηχανία(;), έκπληξη(;), δυσφορία(;) από την πλευρά του δασαρχείου. Μία εξήγηση είναι ότι -όπως πληροφορηθήκαμε- ενημερώθηκαν σχεδόν την τελευταία στιγμή ότι ένας αριθμός ατόμων θα προστεθεί στο προσωπικό τους… Κάποιοι μεγάλοι σχεδιαστές στην Αθήνα, που καταπολεμούν την ανεργία, θεώρησαν περιττό να ρωτήσουν, να ενημερώσουν, να συντονιστούν…
Μετά την αρχική αμηχανία, ακολούθησε κάποια υποτυπώδης προσπάθεια οργάνωσης. Παλιά εργαλεία βγήκαν από τις αποθήκες (τα εργαλεία που προέβλεπε το πρόγραμμα, καθώς και οι φόρμες εργασίας, έφτασαν στα χέρια μας αρχές Δεκεμβρίου, όταν πια και οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεπαν να εργαστούμε). Άντε λοιπόν να πάμε στο δάσος (στα περιαστικά κατ’ αρχήν) για να δουλέψουμε «προληπτικά» και «αντιπυρικά».
Πώς να πάμε; Με το λεωφορειάκι των οκτώ (8) θέσεων που διαθέτει το δασαρχείο; Πέντε δρομολόγια να πάμε και πέντε για να επιστρέψουμε και η «Πυροπροστασία 2018» μετατρέπεται σε μια γελοία εκδρομή!

Η μάχη της ΑΣΟΕΕ - Γιατί η μηδενική ανοχή στα "άβατα" ισοδυναμεί με "πόλεμο"

Του Σταύρου Λυγερού
Αυτή τη φορά δεν είναι ακριβώς το "άβατο των Εξαρχείων", αλλά το γειτονικό "άβατο της ΑΣΟΕΕ" που εισέβαλε στην επικαιρότητα. Όπως αναμενόταν, η επιχείρηση της αστυνομίας για εκκαθάριση κατειλημμένου χώρου στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, προκάλεσε την αναμενόμενη δυναμική αντίδραση των αντιεξουσιαστικών ομάδων, οι οποίες θεωρούσαν κεκτημένο δικαίωμά τους να έχουν μετατρέψει σε "γιάφκα" πανεπιστημιακό χώρο!
Και γιατί όχι, αφού αυτό γινόταν ανεκτό εδώ και πολλά-πολλά χρόνια όχι μόνο στο συγκεκριμένο, αλλά και σε άλλους πανεπιστημιακούς χώρους. Με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και με τις επιχειρήσεις της αστυνομίας για εκκαθάριση κατειλημμένων κτηρίων, αλλά και τώρα πανεπιστημιακών χώρων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δείχνει αποφασισμένη να υλοποιήσει την επαγγελία της και να εφαρμόσει το δόγμα "Νόμος και Τάξη".
Εάν τα γεγονότα του επόμενου διαστήματος επιβεβαιώσουν ότι πρόκειται πράγματι για ειλημμένη απόφαση στρατηγικού χαρακτήρα, θα πρόκειται για ποιοτική αλλαγή. Μπορεί ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ να ήταν πιο ανεκτικός, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις διαχειρίζονταν –με περισσότερη ή λιγότερη αυστηρότητα– το φαινόμενο. Καμία δεν είχε επιχειρήσει να το ξεριζώσει. Ούτε οι παλαιότερες "γαλάζιες" κυβερνήσεις δεν είχαν κάνει τίποτα ποιοτικά διαφορετικό από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ κι αργότερα του ΣΥΡΙΖΑ. Εξ ου και το πρόβλημα παρέμεινε με διακυμάνσεις ενεργό τις τελευταίες δεκαετίες.

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2019

Αυτόματο μέλλον

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Το μέλλον είναι μέγεθος αντιστρόφως ανάλογο του παρελθόντος σου. Οσο περισσότερο έχεις συσσωρεύσει από το δεύτερο, τόσο λιγότερο σε απασχολεί το πρώτο. Οταν έχεις καταναλώσει άνω των 2/3 του προσδόκιμου επιβιώσεως, σε ενδιαφέρει πολύ το αν θα υπάρχει συνταξιοδοτικό σύστημα το 2037, αλλά ελάχιστα το πόσο θα έχει ρομποτοποιηθεί η εργασία.

Παρ’ όλα αυτά, μόνο οι άνθρωποι που έχουν πίσω τους αρκετό παρελθόν μπορούν να αντιληφθούν την τεράστια απόσταση που έχει διανυθεί μεταξύ 20ού και 21ου αιώνα.

Οι γιαγιάδες κι οι παππούδες μας γεννήθηκαν σαν άνθρωποι της γης προορισμένοι να ζήσουν κυρίως από την καλλιέργειά της. Οι όροι ζωής τους δεν διέφεραν δραματικά από τους ανθρώπους της προϊστορικής γεωργικής επανάστασης. Οι γονείς μας συσσωρεύτηκαν στις πόλεις για να γίνουν εργάτες ή υπάλληλοι, δουλεύοντας στις συνθήκες μιας -ανολοκλήρωτης στα ελληνικά δεδομένα- βιομηχανικής επανάστασης. Εμείς -του ’60 οι εκδρομείς- ζήσαμε την παράξενη μετάβαση από την αναλογική στην ψηφιακή τεχνολογία, κυρίως ως καταναλωτές, λιγότερο ως παραγωγοί. Τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα ζήσουν σ’ ένα περιβάλλον στο οποίο όλες οι τεχνολογίες συντίθενται σε ένα αυτοματοποιημένο όλον που θολώνει τα όρια ανάμεσα στο φυσικό και το τεχνητό, το βιολογικό και το ψηφιακό, το ανθρώπινο και το ρομποτικό.

Τοπία της ενέργειας. Παραγωγή και κατανάλωση ενέργειας - Μια τεράστιας σημασίας συζήτηση για την ανίχνευση οδών διεξόδου

Ζούμε σε μια περίοδο όπου τεράστιου ενδιαφέροντος και σημασίας ερωτήματα σχετικά με το μέλλον του πλανήτη και την επιβίωση του ανθρώπου στη Γη συνδέονται και σχετίζονται άμεσα με επιχειρηματικές δραστηριότητες μεγάλης κλίμακας και πλανητικού εύρους.
Η παγκόσμια συζήτηση περί της κλιματικής αλλαγής και των συνεπειών της συμβαδίζει απόλυτα, όχι άδικα, με τη συζήτηση για την παραγωγή και την κατανάλωση της ενέργειας. Συμβαδίζει απόλυτα με ερωτήματα για τις συνέπειες από τη συνέχιση της χρήσης ορυκτών υδρογονανθράκων, την επιτάχυνση της αξιοποίησης Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας σε βιομηχανική κλίμακα, την επαναφορά στο προσκήνιο της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας για «ειρηνικούς σκοπούς».
Από την άλλη πλευρά, ένα μεγάλο μέρος των επιχειρημάτων αυτής της συζήτησης παράγεται ή χρηματοδοτείται από τις πολυεθνικές εταιρείας της παραγωγής ενέργειας. Πρόκειται για εταιρείες-κολοσσούς που, έχοντας αναπτύξει ένα πολυδαίδαλο σχέδιο αλληλεξαρτώμενων ενεργειακών δραστηριοτήτων, βρίσκονται σε στενή σύμφυση με τα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη ή πολυεθνικές ενώσεις κρατών και δεν διστάζουν να επιβάλλουν τις πιο αποκρουστικές επεμβάσεις σε βάρος του περιβάλλοντος και της φύσης για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα τους. Πόλεμοι, εκτοπίσεις πληθυσμών, καταστροφή δασών, ερημοποιήσεις περιοχών, δηλητηρίαση οικοσυστημάτων ακόμα και ολόκληρων πόλεων αποτελούν τις πιο συνηθισμένες πρακτικές τους. Και δίπλα σε αυτά η ασφυκτική επιβολή ενός θεσμικού και νομικού πλαισίου που κουρελιάζει κάθε έννοια προστασίας της φύσης και του ανθρώπου για την προστασία της οικονομικής και πολιτικής ισχύος τους.

Πού ;;;


Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

Ο Άδωνις για τους μπάτσους στα Εξάρχεια

Άδωνις για την παρουσία και τις πρακτικές των μπάτσων στα Εξάρχεια:
«Εγώ θέλω την αστυνομία να σπάει την πόρτα και να μπαίνει»



Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2019

Βασίλειο διαπλοκής με τις ευλογίες της Εκκλησίας η Κύπρος

Του Κώστα Βενιζέλου
Τι έμεινε να ξεζουμίσουν από αυτή τη χώρα, από αυτό το κράτος; Τα παίρνουν όλα και φεύγουν και οι εντός και οι εκτός. Υπάρχει μια καθεστηκυία τάξη, πολιτική, οικονομική που δεν ενδιαφέρεται ούτε για την εικόνα της χώρας, ούτε και για την απαξίωση των πολιτών. Ενδιαφέρεται για το ταμείο της. Η Κύπρος δεν είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης,η οποία έχει υιοθετήσει πρόγραμμα παραχώρησης υπηκοοτήτων σε πολίτες τρίτων χωρών.
Έχει ακουστεί για άλλη χώρα οτιδήποτε δυσφημιστικό; Για την Κύπρο ακούγονται πολλά γιατί γίνονται πολλά. Και ας μην αρχίσουν οι θεωρίες της συνωμοσίας ότι «μας κυνηγούν οι εχθροί», γιατί σχεδόν όλοι στην κοινωνία γνωρίζουν τις πραγματικότητες.Όλοι, λίγο-πολύ, είτε ξέρουν είτε υποψιάζονται το πάρτι που γινόταν.
Και θα συνεχιστεί από άλλες… επάλξεις ένα άλλο πάρτι, όταν στείλουν τα αζήτητα το πρόγραμμα των διαβατηρίων. Θα στηθεί μια άλλη βιομηχανία με τους ίδιους "βιομηχάνους". Η κουλτούρα μιας μερίδας προνομιούχων είναι η ίδια για όλα τα ζητήματα, επειδή απλά στηρίζονται στην ίδια λογική και προσέγγιση. Και στα οικονομικά, όπου παρατεταμένο είναι το πάρτι της λεηλασίας και της αρπαγής.

Σκάνδαλο NOVARTIS

Το «κομβικό» σημείο και το κύριο ερώτημα 30 χρόνια από την πτώση του τείχους

Του Γιάννη Χοντζέα
Πολλά γράφονται για τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Πάρα πολλά. Χωρίς όμως να απαντούν σε δύο κομβικά ζητήματα: Τι σχέση έχει ο σημερινός κόσμος με όσα επαγγέλθηκαν και διαφημίστηκαν τότε, και, ποια η αιτία της πτώσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού».
Αναδημοσιεύουμε από το βιβλίο του Γιάννη Χοντζέα, «Το “τέλος” του κομμουνισμού», εκδόσεις Α/συνεχεια, Αθήνα 1993, ορισμένες εκτιμήσεις που προσανατολίζουν για την απάντηση των δύο αυτών ζητημάτων.
Κι εδώ είναι το «σταυροδρόμι» ή το «κομβικό» σημείο του ζητήματος. Διαμορφώθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του 70 μια «πρωτότυπη», σε σχέση με το παρελθόν, κατάσταση που τις διαδοχικές φάσεις τις έχουμε ζήσει από τότε στις εξωτερικές της εκδηλώσεις.
Τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια (ΣτΣ: 1989-1991) συνδέονται μ’ αυτή την κατάσταση που δημιουργήθηκε αυτή την περίοδο. Ένας αμερικάνικος ιμπεριαλισμός σε υποχώρηση (αναδιπλώνεται) και ένας, ο συνδιαχειριστής (ΣτΣ: εννοεί την ΕΣΣΔ) της τότε κατάστασης, επεκτείνεται. Όμως και οι δύο πάσχουν από την ίδια ασθένεια: το λαχάνιασμα στον οικονομικό-παραγωγικό τομέα, με διαφορές όμως ουσίας. Από την αναδίπλωση του πρώτου επωφελήθηκαν σύμμαχοι ιμπεριαλισμοί, ιαπωνικός και γερμανικός σε πρώτη γραμμή. Από το λαχάνιασμα του δεύτερου θα επωφεληθούν όλοι οι παραπάνω και θα «επεκταθούν», με διαφορετικούς ρυθμούς, μέσω της «αναδιάρθρωσης» που θα πραγματοποιήσουν σε πεδία όπως εκείνο του «ανταμώματος» (επικοινωνίες, πληροφορική, νέα υλικά κ.λπ.). Ταυτόχρονα θα αξιοποιήσουν σε μια πρώτη φάση μια υπόθεση που «κανονικά» θα έπρεπε να αξιοποιηθεί κι από την άλλη «συνδιαχειρίστρια» πλευρά: το αποκαλούμενο πετρελαϊκό σοκ. Αντί να βγουν ενισχυμένοι οικονομικά-πολιτικά όλοι αυτοί που βρίσκονται στην τροχιά των «σοσιαλιστικών-προοδευτικών χωρών» θα βγουν ζεματισμένοι κι αυτό τη στιγμή που η αναδιάρθρωση των άλλων ήταν η αρχή ενός φαύλου κύκλου κρίσης-αναδιάρθρωσης-κρίσης. Όλα αυτά από κει και πέρα πήραν ένα δρόμο που όποιος καλόπιστα έβλεπε –γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς– την εξωτερική πλευρά των πραγμάτων ήταν φυσικό, και είναι φυσικό, να πέφτει από αιφνιδιασμό σε αιφνιδιασμό. Όμως αυτό δεν ισχύει για όσους βρίσκονται όχι στη θέση του απλού προοδευτικού ανθρώπου ή αριστερού, αλλά αποτελούσαν «φορείς». Η τέτοια τροπή των πραγμάτων δεν οφείλεται κύρια στις επιμέρους αδυναμίες, γραφειοκρατίες κ.λπ., αλλά στη διπλή φύση του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Οι επενδύσεις έχουν και την αθέατη όψη τους

Του Απόστολου Αποστολόπουλου
Μιλώντας για επενδύσεις πρέπει να προσδιορίζουμε ακριβώς ποιος επενδύει που και για γιατί. Διότι μια πραγματικά μεγάλη επένδυση σπανιότατα έχει μόνο οικονομικά κίνητρα. Μαζικές επενδύσεις με καθαρά οικονομικά κίνητρα έγιναν στην Κίνα από μεγάλες εταιρείες των ΗΠΑ, γιατί τα χαμηλά μεροκάματα έριχναν το κόστος. Οι εταιρίες πλούτισαν, αλλά μετέτρεψαν την Κίνα σε πανίσχυρο ανταγωνιστή των ΗΠΑ, έσκαψαν το λάκκο τους μακροπρόθεσμα.
Οι ισχυροί επενδυτές από μεγάλες χώρες που στοχεύουν μικρές χώρες θέλουν βέβαια το μέγιστο κέρδος, αλλά το αποτέλεσμα, ίσως και ο σκοπός, είναι να ελέγξουν την οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή της μικρής χώρας. Αν αυτός ο έλεγχος έχει ήδη επιτευχθεί με άλλους τρόπους τότε οι επενδύσεις τείνουν στο μηδέν. Στην Ελλάδα η αγορά είναι μικρή και ο έλεγχος της χώρας έχει συντελεστεί με άλλους τρόπους.
Μπορεί, όμως, η μικρή χώρα να είναι εφαλτήριο, π.χ. η Ελλάδα να χρησιμεύει σαν σκαλοπάτι της Κίνας στην Ευρώπη. Αλλά οι επικυρίαρχοι απαγορεύουν την όποια επένδυση έχει στρατηγικό και όχι αυστηρά οικονομικό και περιορισμένης αξίας χαρακτήρα. Απλά: Επιτρέπεται ό,τι δεν τους ενοχλεί. Απαγορεύεται ό,τι μπορεί να οδηγήσει σε οικονομική, άρα και πολιτική αυτονομία.
Διάφοροι "ειδικοί" παπαγαλίζουν διαρκώς ότι δεν έρχονται επενδύσεις, λόγω αδιόρθωτης γραφειοκρατίας και τσαπατσουλιάς. Υπάρχει, ωστόσο, μια άλλη εύλογη ερμηνεία. Για μεγάλες επενδύσεις το Κράτος σαρώνει όλα τα εμπόδια, όπως π.χ. με την κινητή τηλεφωνία. Στις μικρότερες βάζουν προσκόμματα οι Έλληνες επιχειρηματίες, κυρίαρχοι της οικονομικής ζωής, αλλά ανίσχυροι απέναντι στους ξένους.

Αλλο Εορτασμός, άλλο Πανήγυρις, άλλο Οραμα (Πού είναι η Εθνική Ελλάδος;)

Καταρχήν οι εορτασμοί της Επετείου δεν θα μοιάζουν καθόλου με τις εκδηλώσεις του 2004. Τώρα η Αθήνα πρέπει να πείσει και να κερδίσει τον υπόλοιπο κόσμο.

EUROKINISSI
ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ «ΕΛΛΑΔΑ 2021»


Του Μάνου Στεφανίδη Συγγραφέα, κριτικού τέχνης και καθηγητή 
Βρήκα πολύ συγκροτημένη και σοβαρή την τοποθέτηση  της κυρίας Γιάννας Δασκαλάκη Αγγελοπούλου κατά την επίσημη παρουσίαση της επιτροπής για τους εορτασμούς του 2021. Ιδιαίτερα μ′ ενδιέφερε ο στόχος του να επανασυστήσουμε την Ελλάδα στον κόσμο δηλαδή να προτείνουμε εκ νέου την πατρίδα μας στη διεθνή κοινότητα. Το κρίσιμο θέμα βέβαια είναι το πως. Και ακόμα ότι το ’21 έχει θετικές αλλά και αρνητικές πλευρές και αυτές οφείλουμε να μην τις ξεχνάμε. Όμως από όλες τις τοποθετήσεις έλειπε, φοβάμαι, η κεντρική ιδέα που θα οργανώσει και τις εκδηλώσεις αλλά και όλους, αυτούς τους πολύ σοβαρούς ανθρώπους της επιτροπής. Με άλλα λόγια θέλουμε ένα πανηγύρι απλώς, ένα πυροτέχνημα στο Παναθηναϊκό Στάδιο ή, έστω, ένα επιστημονικό συνέδριο και μία βαρυσήμαντη έκδοση ή πραγματικά ένα νέο όραμα, μια καινούργια αφετηρία που θα μας ξαναδώσει την χαμένη, την ταλαιπωρημένη περηφάνια μας έτσι ώστε το 2021 να λάμπει σαν το 1821;
Καταρχήν οι εορτασμοί της Επετείου δεν θα μοιάζουν καθόλου με τις εκδηλώσεις του 2004. Επειδή τότε η διεθνής κοινότητα ήταν υποχρεωτικά στραμμένη προς την Αθήνα ενώ τώρα η Αθήνα πρέπει να πείσει και να κερδίσει τον υπόλοιπο κόσμο. Οι εκδηλώσεις επίσης, νομίζω, πρέπει να στοχεύουν πρώτον στους νέους μας που οφείλουν και να μάθουν αλλά κυρίως να συγκινηθούν και έπειτα στην παγκόσμια κοινότητα ώστε να συνειδητοποιήσει τι σήμαινε για τον 19ο αιώνα και για την πολιτική ιστορία της Ευρώπης η εθνική μας Παλιγγενεσία. 

Δημήτρης Μάρτος: Ιμπεριαλιστικός Πολιτισμός

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ "ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ" ΜΕ ΣΤΑΥΡΟ ΛΥΓΕΡΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΗ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟ στίς 07/11/2019 στην ΑΘΗΝΑ

Στάλιν: «Σύντροφοι, σας ατενίζουν οι υποδουλωμένοι λαοί της Ευρώπης» – Η ιστορική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία 7/11/1941

Οι ρωσικές αρχές από το 2005 έχουν αποφασίσει πως η 7 /11 δεν είναι η ημέρα της Οκτωβριανής Επανάστασης και στη θέση του γιορτάζεται η ηρωική παρέλαση του Κόκκινου Στρατού το 1941 που αναχωρούσε από τη Μόσχα για το μέτωπο για να αντιμετωπίσει τους ναζί εισβολείς.
Η στρατιωτική παρέλαση που έγινε στην Κόκκινη Πλατεία στις 7 /11/1941 , δεν έγινε τυχαία. Αν και τα ναζιστικά στρατεύματα, στα πλαίσια της επιχείρησης «Τυφώνας», βρίσκονταν γύρω στα 30 χιλιόμετρα από τη Μόσχα, προσπαθώντας να καταλάβουν την πρωτεύουσα της Σοβιετικής Ενωσης, στις 6/11/1941 στον υπόγειο σταθμό του μετρό «Μαγιακόφσκαγια» πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την 24η επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης. Στις 7 /11/1941 , τη Μέρα της Οχτωβριανής Επανάστασης πραγματοποιήθηκε η στρατιωτική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία, στην οποία μίλησε ο Ι. Στάλιν, ενώ οι 28.400 στρατιώτες που παρέλασαν κατευθύνθηκαν απευθείας στο μέτωπο, στη δημοσιά του Βολοκολάμσκ, εκεί που η πρώτη ομάδα νέων κόκκινων στρατιωτών με εύφλεκτες φιάλες ρίχνονταν κάτω από τα γερμανικά τανκς και τα κατέστρεφαν με την αυτοθυσία τους. Ενα περίπου μήνα αργότερα, στις 6/12/1941 ξεκίνησε αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού, ταυτόχρονα σε ένα μέτωπο 1.000 χιλιομέτρων. Ο κίνδυνος για τη Μόσχα αποτράπηκε οριστικά. Ο Κόκκινος Στρατός, αφού ανέκοψε την επίθεση του γερμανικού στρατού προς τη Μόσχα, πέρασε στην αντεπίθεση και ύψωσε την κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ, αφού πρώτα είχε απελευθερώσει μια σειρά χώρες.

Κόκκινη Πλατεία: Η ιστορική ομιλία του Στάλιν στην παρέλαση της 7 Νοεμβρίου 1941 (video)

Στις 7 /11/1941, τη Μέρα της Οχτωβριανής Επανάστασης ο Στάλιν μίλησε στην Κόκκινη Πλατεία με την ευκαιρία μιας μεγαλειώδους και ταυτόχρονα ιστορικής στρατιωτικής παρέλασης προς τιμήν της Οχτωβριανής Επανάστασης.  Ο Στάλιν ενέπνευσε στο σοβιετικό λαό και στο στρατό τη σιγουριά ότι παρά τις δυσκολίες και τις πρώτες αποτυχίες, η ΕΣΣΔ θα αποκρούσει τον εισβολέα και θα νικήσει.  Μετά το τέλος της ομιλία του Στάλιν, ξεκίνησε η παρέλαση. Όσοι περνούν μπροστά από το μαυσωλείο του Λένιν κατευθύνονται απευθείας στο μέτωπο.

Φταίνε τα 400 χρόνια της τουρκοκρατίας ή το πολιτικό σύστημα;

Του Μιχάλη Αριδά
Ειδικά στα μνημονιακά χρόνια, που μπήκαμε στην κόλαση, αλλά και νωρίτερα, ξεκινώντας λίγα χρόνια μετά από την απελευθέρωση, ζούμε καθημερινά και σε όλο τους το μεγαλείο κάποιες παθογένειες που βασανίζουν τους Έλληνες.
Παθογένειες που αφορούν το κράτος, το οποίο δρα ενάντια στον πολίτη, το πολιτικό σύστημα, το οποίο δρα ενάντια στην κοινωνία, τη δικαιοσύνη, η οποία μόνο δικαιοσύνη δεν αποδίδει, κλπ.
Αλλά, κυρίως, παθογένειες στην αντίληψη και στη συμπεριφορά των Ελλήνων. Αυτές που ενίοτε σε βγάζουν από τα ρούχα σου.
Τότε είναι που έρχεται στο μυαλό και στο στόμα όλων, το περίφημο: φταίνε τα 400 χρόνια σκλαβιάς από τους Τούρκους και δεν ξεπερνιώνται εύκολα.
Πόσο λάθος!
Αυτό τους βολεύει να πιστεύουμε, αυτό πιστεύουμε.
Δεν ισχυρίζομαι ότι επί τουρκοκρατίας ήταν ιδιαίτερα μορφωμένοι οι κατακτημένοι Έλληνες.
Υπήρχαν προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών, υπήρχαν ελληνικές κοινότητες σε όλο τον κόσμο και μάλιστα μεγαλουργούσαν επιχειρηματικά και όχι μόνο.
Στη μεγάλη τους πλειοψηφία οι Έλληνες δεν ήταν σπουδαγμένοι, δεν ήταν κοσμοπολίτες. Ήταν, όμως, Έλληνες. Διαπνεόντουσαν από τον δικό μας τρόπο αντίληψης και συμπεριφοράς, τον δικό μας τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας.

Πολιτικός αγώνας για το προσφυγικό!

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί
Με γρήγορους ρυθμούς, και ενώ οι εξελίξεις το έδειχναν εδώ και καιρό, το προσφυγικό-μεταναστευτικό παίρνει διαστάσεις κεντρικού ζητήματος στη χώρα. Ο προσανατολισμός, όμως, σε σχέση με το ζήτημα και η ιεράρχησή του, δεν φαίνεται να απασχολούν όσους ενδιαφέρονται ή εμπλέκονται σε αυτό.
Κάτι ανάλογο δεν είχε συμβεί και πριν 10 χρόνια με τα μνημόνια; Ένα κεντρικό ζήτημα, δεν κατανοήθηκε σε βάθος. Υποβαθμίστηκε και διασπάστηκε στις διάφορες πλευρές του («να μην περάσουν τα μέτρα», διεκδικητικά αιτήματα κ.λπ.), ενώ παραβλέφθηκε η ανάγκη πολιτικού αγώνα απέναντι στο νέο καθεστώς που εγκαθιδρυόταν.

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2019

Μεταναστευτικό:Ένας κατασκευασμένος εφιάλτης για τους λαούς και τις κοινωνίες

ΣΟΡΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ: ΜΙΑ ΨΥΧΡΑΙΜΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΠΟΙΚΙΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ!

Μία ψύχραιμη ματιά χωρίς κορώνες και "χοιρινά",αλλά με πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το ποιός είναι ποιός σε θέσεις κλειδιά και μας σερβίρει ότι μας σερβίρει...

Του Πέτρου Δημητρίου

Έχει πλέον καταστεί φανερό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης -όπως και οι προκάτοχοί του, (κόμματα και πολιτικές πλέον δεν υφίστανται)- απλά εκτελεί τις επιταγές των εντολέων του.

Εκτελεί κυρίως τις επιταγές του εντολέα του George Soros και της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ, που από τη μεριά τους προωθούν την με κάθε μέσο και τρόπο παγκοσμιοποίηση και κυριαρχία των Αγορών επί των λαών και των κρατών τους.

Οι ενέργειες εδώ υποστηρίζονται κυρίως από την Μ.Κ.Ο. Solidarity Now (Μ.Κ.Ο. "Αλληλεγγύη Τώρα"), που αποτελεί παράρτημα του ιδρύματος Open Society Foundations του αφεντικού George Soros, με έτος ίδρυσης στην Ελλάδα το 2012, και διακηρυγμένο σκοπό την "χρηματοδότηση και εκπόνηση δράσεων κυρίως για τους πρόσφυγες". 

Από τότε, το 2012 στο Νταβός, είχε αναγγείλει τα σχέδιά του για την Ελλάδα, και τα έθεσε σε εφαρμογή (παρόντος μάλιστα και του πανηγυρίζοντος Γ. Α. Παπανδρέου).

Η σύνθεση της διοίκησης της εν λόγω Μ.Κ.Ο., δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών ή παρερμηνειών...

Διοικητικό Συμβούλιο Solidarity Now:

Πρόεδρος:

Στέλιος Ζαββός

(κουμπάρος του George Soros -ήταν εκείνος που πάντρεψε τον Στ. Ζαββό με τη Σοφία Δοξιάδη, τον Ιούνιο του 2004- και αδελφός του Γιώργου Ζαββού, υφυπουργού Οικονομικών στην κυβέρνηση Κυρ. Μητσοτάκη, αρμόδιου για την εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος!). 

Όταν κλείνουν σχολεία ανοίγουν φυλακές!!!


Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2019

Ο Έβο δεν είναι μόνος του!


Γενοκτονίες

Ανάρτηση από: http://tsiolakis.blogspot.com

Αντ. Φώσκολος : Πως καταστράφηκε η ΔΕΗ, το "τρικ" της "πράσινης" ανάπτυξης"


Ο ομότιμος καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης και μέλος του Ινστιτούτου Γεωλογίας του Καναδά, Αντώνης Φώσκολος, μιλώντας στον 98.4, υποστήριξε ότι η κατάρρευση της ΔΕΗ επί της ουσίας, είναι διαχρονική κυβερνητική ευθύνη από το 1997 και κυβερνήσεις της ΝΔ αλλά και του ΠΑΣΟΚ, όπως σήμερα ο Υπουργός Κώστας Χατζηδάκης, δεν θα πρέπει να αποκρύπτουν ότι βασική αιτία είναι το ποιος ανάγκασε την ΔΕΗ, να χρησιμοποιεί το 60% του εισαγόμενου πανάκριβου ρωσικού φυσικού αερίου για ηλεκτροπαραγωγή.

Μικρές κοινωνίες και φιλοκατήγορες

Του Κωστή Παπαγιώργη

Αντί να δεχθούμε ότι είμαστε μέτριοι που πετύχαμε, προτιμάμε να νιώθουμε μεγάλοι που δεν μας άφησαν να επιτύχουμε.
Σε μικρές κοινωνίες σαν τη δική μας οι πολίτες έχουν έναν καημό: να φανούν λίγο ή πολύ ανώτεροι απ’ ό,τι είναι, παρά να προσθέσουν κάτι εντυπωσιακό στην προσωπικότητά τους, ώστε να αποφύγουν την περιφρόνηση του αυστηρού κριτή. Τι πιο δικαιολογημένο από τη λαχτάρα του καθενός να είναι «κάποιος», να είναι «πολύς», εξαιρετέος και σημαντικός, άτομο που «ξεχώρισε» και έπιασε την καλή; Το διαπιστώνουμε καθημερινά στον εαυτό μας και στους άλλους, καθώς η τριβή βάζει σε δοκιμασία τις αντοχές μας και ζητάει βοήθεια. Οι τίτλοι δεν είναι τυχαίο ότι ταυτίζονται με το ρήμα «είμαι». Είμαι δήμαρχος, είμαι γραμματέας, είμαι καθηγητής, είμαι νομικός σύμβουλος, είμαι επιχειρηματίας. Πρώτα ο τίτλος και η στολή, μετά ο άνθρωπος. Διόλου περίεργο το γεγονός ότι στις παλιές, ιεραρχημένες κοινωνίες οι άρχουσες τάξεις είχαν διακριτή ενδυμασία για να φαίνονται διαφορετικές. Στην παλιά Ρωσία, ο έμπορος, ανάλογα με τη βαθμίδα του, είχε δικαίωμα να επιβαίνει σε άμαξα με ένα, δύο ή τρία άλογα.
Ωστόσο, δεν πρέπει να μείνουμε στα καμώματα της κορυφής όπου η κατάσταση είναι προφανής. Πιο κάτω χαλάει ο κόσμος. Ο ζυγός -μόνιμο όργανο- που κρατάμε για να ζυγίζουμε το εγώ και το εσύ κυριολεκτικά τρελαίνεται. Κάθε τόσο ακούμε το φαιδρό παράπονο: Μα γιατί θέλει να φαίνεται περισσότερος από αυτό που είναι; Γιατί παριστάνει κάτι, γιατί είναι «δήθεν», μασκαράς, υποκριτής, ψώνιο και τα παρόμοια;

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Ιστορική μορφοποίηση της Δυτικής κυριαρχίας στον κόσμο


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Οι εκδόσεις Γόρδιος
σας καλούν στην παρουσίαση του βιβλίου
του Δημήτρη Μάρτου με τίτλο
ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Ιστορική μορφοποίηση της Δυτικής  κυριαρχίας στον κόσμο

την Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2019 και ώρα 20.00
στο Polis Art Cafe (Πεσματζόγλου 5)

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι:

Ασημακόπουλος Βασίλης, Δικηγόρος – Πολιτικός Επιστήμων

Λυγερός Σταύρος, Δημοσιογράφος – Συντονιστής Slpress

και ο Συγγραφέας

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2019

Χιούμορ και πολιτική ορθότητα

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

 Πέραν από τους γνωστούς παραμυθάδες της μετανεωτερικότητας, τους μονίμους ξενόφιλους που παριστάνουν τους φιλόξενους και τους ανθρωπιστές, τους παγκοσμιόφρονες κατά δήλωση αντιρατσιστές, τους πιστούς του δικαιωματισμού, τους δημοσιογραφούντες προοδευτικούς με την μελιστάλαχτη φωνή και το βλαχοκοσμοπολίτικο lifestyle, τις ανεκδιήγητες ακαδημαϊκές ελίτ με τις δήθεν δημοκρατικές απόψεις που συνοψίζονται στην απόλυτη προσαρμογή στα πολιτικά και ηθικά κελεύσματα του διεθνοποιημένου καπιταλισμού, η πιάτσα των προπαγανδιστών της πολιτισμικής και οικονομικής παγκοσμιοποίησης διαθέτει στα ΜΜΕ της και αρκετούς «χιουμορίστες».


Ρόλος και ευθύνη αυτών των τελευταίων 
είναι η σαρκαστική αποδόμηση μέσω της γελοιοποίησης κάθε φωνής που επιχειρεί να καταγγείλει τα ιδεολογήματα των «ανοικτών συνόρων» και κατά προέκταση τον οργανωμένο εποικισμό ενός μεγάλου τμήματος της δυτικής Ευρώπης από στίφη λίγο ή πολύ εξαθλιωμένων λαθρομεταναστών, πολιτικώς και πρακτικώς καθοδηγούμενων και μετακινούμενων μέσω διαφόρων ΜΚΟ και άλλων συμμοριών επιδοτούμενων σύγχρονων δουλεμπόρων.

To έθνος ως πολιτισμικό ιδίωμα Η οριοθετησή του από τον εθνικισμό, τον εθνομηδενισμό και την εθνοκαπηλεία.

O Θεόδωρος Ζιάκας καλεσμένος του δικτύου πολιτών Μεσογείων μίλησε μεταξύ άλλων για: To έθνος ως αφήγημα ή ως κοινωνική αναγκαιότητα, την σχέση μεταξύ κράτους - έθνους- κοινωνίας, τις διαφορετικές προσεγγίσεις για την ανθρώπινη υπόσταση και την έννοια της αλήθειας μεταξύ των πολιτισμών, τον ρόλο και τις έννοιες των κοινών και της ελευθερίας στους πολιτισμούς. 

Π.Κονδύλης: οι κλασσικοί του μαρξισμού και οι στρατοί- δίκαιοι και άδικοι πόλεμοι, η αναγκαιότητα να οργανωθούν στρατιωτικά τα πάντα

Στην "Θεωρία του Πολέμου" ο Π.Κονδύλης εξετάζει αναλυτικά όχι μόνο τις απόψεις του Κλαούζεβιτς αλλά και αυτές των Μάρξ. Ενγκελς, Λένιν. Αφενός δείχνει τις διακυμάνσεις που έχουν αυτές αφετέρου την προτίμηση τους στον τακτικό στρατό έναντι του ανταρτοπόλεμου. Οι Μαρξ και Ενγκελς ενώ θεωρούσαν τον στρατό "ως εργαλείο στα χέρια της εκάστοτε κυρίαρχης τάξης" , αποδέχονταν ότι η μαζική υποχρεωτική θητεία του έδωσε λαϊκά χαρακτηριστικά ενώ τόσο ο Μάρξ όσο και ο Ένγκελς κατέληγαν ότι αφού η Ρωσία έχει τόσο ισχυρό στρατό θα πρέπει όλα τα ευρωπαϊκά κράτη να διατηρούν στρατούς. Συγκεκριμένα "και ο Engels συνηγορούσε υπέρ της αναδιοργάνωσης του πρωσσικού στρατού μεταξύ άλλων με το επιχείρημα ότι ο ετοιμοπόλεμος στρατός χρειάζεται έτσι κι αλλιώς "όσο κανείς έχει από τη μια τον γαλλικό στρατό κι από την άλλη τον ρώσσικο". Επί πλέον πίστευε ότι η εσωτερική πολιτική δεν είναι δυνατόν να καθορίζει από μόνη της την αριθμητική δύναμη του στρατού, αλλά ότι πρωταρχικό και αυτοτελή παράγοντα αποτελεί εδώ η εξωτερική πολιτική, δηλαδή ο ανταγωνισμός στο διεθνές επίπεδο, ο οποίος διεξάγεται ανεξάρτητα από το πολίτευμα των κρατών"(σελ.213).

Από το δίπολο Αριστερά-Δεξιά στο δίπολο πατριωτισμός-εθνομηδενισμός

Του Γιώργου Καραμπελιά
Μόνο σκάβοντας στο λαϊκό σώμα και στο κομμάτι της ψυχής µας που παραμένει συνδεδεμένο --έστω µε μια μικρή κλωστή-- µε τη μεγάλη παράδοση, τις αξίες και τον πολιτισμό µας, μπορεί να βρει κανείς τις δυνατότητες μιας οποιασδήποτε ανάκαμψης. Είμαστε πεπεισμένοι πως έχει έλθει το οριστικό τέλος της Μεταπολίτευσης που, δυστυχώς, εξαιτίας της παρακμής της χώρας, σέρνεται επί 10 ολόκληρα χρόνια. Ξεκίνησε το 2010 με τα μνημόνια και μοιάζει να ολοκληρώθηκε με τις εκλογές του Ιουλίου του 2019.
Η μεταβατική περίοδο νεοδημοκρατικής φιλελεύθερης "κανονικότητας" θα κρατήσει λιγότερο από όσο φαντάζεται ο Μητσοτάκης και οι περί αυτόν. Μετά θα δώσει τη θέση του σε μια νέα ιστορική περίοδο, κατά την οποία η ελληνική κοινωνία, το ελληνικό έθνος, θα αγωνιστεί για την ίδια την ιστορική του επιβίωση. Και γύρω από αυτό το αίτημα θα τείνουν να αναδιαμορφωθούν στο σύνολό τους και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας.
Μία τέτοια αναδιαμόρφωση απαιτεί μια σχετικά μακρά περίοδο, κατά την οποία οι πολιτικές δυνάμεις θα πάψουν σταδιακώς να διαχωρίζονται με βάση τον παλαιό άξονα Αριστερά-Δεξιά, τέτοιον που είχε διαμορφωθεί σε όλη τη μεταπολιτευτική εποχή. Και αυτό έχει ήδη συμβεί, ακόμα και με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ή με τη μαζική συμπερίληψη πασόκων στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2019

Ο οικονομικός μετανάστης πίσω από τον πρόσφυγα

Του Σταύρου Λυγερού
Ο θεσμός της παροχής ασύλου σε πρόσφυγες αποτελεί κατάκτηση του δυτικού πολιτισμού και πρέπει να διαφυλαχθεί σαν κόρη οφθαλμού. Για να εξασφαλίζεται προστασία σ’ όσους πραγματικά την έχουν ανάγκη, πρέπει να έχουν καθορισθεί σαφή κριτήρια. Ποιος είναι πρόσφυγας και ποιος οικονομικός μετανάστης. Το άσυλο θεσπίσθηκε με τη Σύμβαση της Γενεύης το 1951 για να προστατεύσει άτομα που διώκονται προσωπικά για τις πολιτικές πεποιθήσεις τους, την εθνικότητα ή τη θρησκεία τους. Δεν θεσπίσθηκε για όσους κατοικούν σε χώρες όπου επικρατεί εμπόλεμη κατάσταση.
Ο θεσμός δοκιμάσθηκε για πρώτη φορά στη γιουγκοσλαβική κρίση, τη δεκαετία του 1990. Τότε, όμως, ο αριθμός των προσφύγων ήταν πολύ μικρότερος από τον σημερινό, αλλά κυρίως οι πρόσφυγες ήταν πολιτισμικά συμβατοί με τις κοινωνίες που τους υποδέχθηκαν. Τη δεκαετία του 1990 άρχισε αυτό που αποκαλείται forum shopping. Εκείνος δηλαδή που ήθελε να υποβάλει αίτηση για άσυλο την υπέβαλλε ταυτοχρόνως σε τρία τέσσερα κράτη και περίμενε να δει ποιο θα τον αναγνωρίσει ως πρόσφυγα.
Γι’ αυτό τον λόγο θεσπίσθηκε το 1999 το κοινό ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου. Τμήμα του είναι οι κανονισμοί “Δουβλίνο”. Βάσει αυτών, κάποιος μπορεί να υποβάλει αίτηση μόνον στη χώρα πρώτης εισόδου. Η μετάβαση στην ΕΕ κατέστη πλέον πολύ δύσκολη, αφού όλες οι χώρες-μέλη επέβαλαν τις ίδιες απαιτήσεις για κατοχή βίζας. Η υποχρέωση βίζας ανέκοψε σε μεγάλο βαθμό τις νόμιμες ροές προσφύγων. Ενώ, όμως, δεν υπάρχει νόμιμη οδός μαζικής εισόδου προσφύγων στην ΕΕ, η πίσω πόρτα της παράνομης εισόδου είναι ανοιχτή. Κι αυτό λειτουργεί ως κίνητρο.

Noor 1...


Επίκαιρες σκέψεις του Π. Κονδύλη για την «αριστερά»

«Σε κάθε εποχή η ιδεολογία του νικητή καθίσταται για τους νικημένους ερμηνεία της πραγματικότητας, δηλαδή η ήττα τους επισφραγίζεται με την αποδοχή της οπτικής του νικητή. Έτσι π.χ. όσοι ακόμα παραληρούσαν για τον «εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του λαού του Βιετνάμ», άναβαν καντήλια στο εικόνισμα του Τσε Γκουεβάρα και δεν ήθελαν ν’ ακούνε κουβέντα για «τυφλό αντικομμουνισμό», σήμερα, αντί να καταγγέλλουν τον ιμπεριαλισμό, κεραυνοβολούν «κάθε εθνικισμό» και ενστερνίζονται ως ερμηνεία της πραγματικότητας τα συνθήματα του νικητή: τον οικουμενισμό μέσω της ενιαίας παγκόσμιας αγοράς και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Δεν αναρωτιούνται ούτε ποιός θα ερμηνεύει δεσμευτικά κάθε φορά τι σημαίνουν αυτά τα «δικαιώματα» στον συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, ούτε αν και κατά πόσο δικαιολογείται ο «εθνικισμός» όποτε ένας μικρός θέλει να αντισταθεί στις αδηφάγες διαθέσεις ενός μεγάλου. Με τον τρόπο αυτό, ενώ ηθικολογούν αδιάκοπα, στην πραγματικότητα συμπαρατάσσονται με το δίκαιο του ισχυρότερου.

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Ιστορική μορφοποίηση της Δυτικής κυριαρχίας στον κόσμο


Δημήτρης Μάρτος

Με τον τίτλο αυτόν κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, από τις εκδόσεις Γόρδιος (Βιβλιοπωλείο Το Παραγώνι - Κωλέττη 2, Αθήνα, Τηλ.: 2103803334 ), το νέο βιβλίο μου στο οποίο επιχειρώ να τεκμηριώσω, με ιστορικούς όρους, ότι το Δυτικό ‘’θαύμα’’ είναι συνυφασμένο με την ιμπεριαλιστική του ουσία. Ότι την περίοδο που κρίθηκε η φυσιογνωμία του σύγχρονου κόσμου η Δύση είχε διαμορφώσει έναν πολιτισμικό κώδικα βίαιο και πολιτισμοκτόνο και μπόρεσε να αναδείξει μια μορφή οικονομίας που εγκλώβισε τον κόσμο στην κυριαρχία της.

Οι έννοιες της δυτικής πολιτικής οικονομίας, με τις οποίες συνήθως κατανοούμε την άνοδο της δυτικής Ευρώπης, υποτιμάνε το γεγονός ότι αυτή έχει τις βάσεις της στη ληστεία και τη βία. Ότι ο κόσμος ήταν το θύμα πρωταρχικών κρατών-ληστών, που ονόμασαν μετά τις ληστείες τους «ελεύθερη οικονομία», «εκπολιτισμό», «βιομηχανική και τεχνολογική επανάσταση», κλπ.

Επιπλέον, ότι η πλειονότητα αυτών που ασχολήθηκαν συστηματικά με τον ιμπεριαλισμό περιόρισαν τις οπτικές τους στις αναπαραγωγικές του διαστάσεις και ελάχιστα έως καθόλου στην παραγωγή του, όπως, πχ, συμβαίνει με την επικρατέστερη αντίληψη για τον ιμπεριαλισμό, αυτή που πρότεινε ο Λένιν στο σύγγραμμά του «Ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», όπου αναλύεται ως φαινόμενο του τέλους του 19ου αιώνα, απόρροια της ανάπτυξης του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού.

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2019

Οι νεκροί του NOOR1

Το Βήμα σε δημοσίευμα του στις 20 Μαΐου 2016 αναφέρει:
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2014, περίπου τρεις μήνες μετά την αποκάλυψη του μεγάλου φορτίου ναρκωτικών στην Ελευσίνα, δολοφονούνται στο προάστιο Τσενκμετζέ της Κωνσταντινούπολης η 19χρονη κόρη του Ζιντάστι, Αρζού Σεντί, και ο 23χρονος οδηγός της. Στις 26 Δεκεμβρίου 2014 δολοφονούνται σε άλλο σημείο του Τσενκμετζέ της Κωνσταντινούπολης οι νεαροί Τούρκοι Χατζή Οσμάν Σεζέν και Χιχμέτ Αχτεμάρ, σε επίθεση που καταγράφεται από ιδιωτικές κάμερες. Σύμφωνα με τις τουρκικές αρχές, ο Οσμάν Σεζέν ήταν μέλος της τουρκικής συμμορίας «Σαράλ» και ένας από τους δράστες της δολοφονίας της κόρης και του οδηγού του 42χρονου αναφερομένου στην υπόθεση του «ναρκωπλοίου».

Οι παγκοσμιόφρονες σκάνε στα γέλια όταν ακούνε για πατριωτισμό...

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

  Ξέρουμε τους γνωστούς παραμυθάδες της μετανεωτερικότητας, τους μονίμους ξενόφιλους που παριστάνουν τους φιλόξενους και τους ανθρωπιστές, τους παγκοσμιόφρονες κατά δήλωση αντιρατσιστές, τους πιστούς του δικαιωματισμού, τους δημοσιογραφούντες προοδευτικούς με την μελιστάλαχτη φωνή και το βλαχοκοσμοπολίτικο lifestyle.
Ξέρουμε τις ανεκδιήγητες ακαδημαϊκές ελίτ με τις... δήθεν δημοκρατικές απόψεις που συνοψίζονται στην απόλυτη προσαρμογή στα πολιτικά και ηθικά κελεύσματα του διεθνοποιημένου καπιταλισμού.
Η πιάτσα των προπαγανδιστών της πολιτισμικής και οικονομικής παγκοσμιοποίησης, όμως, διαθέτει στα ΜΜΕ της και αρκετούς "χιουμορίστες".

Ρόλος και ευθύνη αυτών των τελευταίων είναι η σαρκαστική αποδόμηση, μέσω της γελοιοποίησης, κάθε φωνής που επιχειρεί να καταγγείλει τα ιδεολογήματα των "ανοικτών συνόρων". Κατά προέκταση και τον οργανωμένο εποικισμό ενός μεγάλου τμήματος της δυτικής Ευρώπης από στίφη λίγο ή πολύ εξαθλιωμένων λαθρομεταναστών, οι οποίοι πολιτικώς και πρακτικώς καθοδηγούνται και μετακινούνται μέσω διαφόρων ΜΚΟ, οι οποίες λειτουργούν ως επιδοτούμενοι σύγχρονοι "δουλέμποροι".

Μπροστά στο πιο "δημοκρατικό καθεστώς" στη Μέση Ανατολή... οι ναζί ήταν Άγιοι!

Ξεριζώνουν την ψυχή από τις καρδιές των Ανθρώπων... τα ανθρωπόμορφα κτήνη των σιωνιστών-ναζί!

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2019

Αφασία ή αφύπνιση

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Mετά από 10 χρόνια επίθεσης εναντίον της κοινωνίας, με τις ελπίδες και τις απογοητεύσεις να μας αναστατώνουν, μοιάζει σήμερα σαν να οδηγούμαστε σε μια κοινωνική κατάσταση παρεμφερή με την «αφασία». Ο ιατρικός ορισμός είναι χοντρικά ο εξής: «Πρόκειται για διαταραχή της επικοινωνίας που αφορά την ολική απώλεια της ικανότητας κατανόησης και εκφοράς γραπτού και προφορικού λόγου».
Σαν να πάσχουμε κι εμείς από μια ανάλογη διαταραχή της επικοινωνίας και οφείλουμε να το αντιληφθούμε. Γιατί είναι πια τόσο συνηθισμένες οι πολλαπλές εκδοχές μιας επιθετικότητας και ενός άκρατου υποκειμενισμού αντί για μια προσπάθεια συνεννόησης. Τελούμε σε αδυναμία κατανόησης, την ίδια στιγμή που ο καθένας νομίζει ότι κατέχει πολύ σημαντικό και μη διαπραγματεύσιμο τμήμα ή και το όλον της Αλήθειας. Μέσα μάλιστα σε συνθήκες όπου γύρω μας, γύρω από τη χώρα και την κοινωνία μας, συμβαίνουν πολλά και σημαντικά. Τέτοια που αργά η γρήγορα θα έχουν σοβαρότατες επιπτώσεις. Άλλωστε η άγνοια κινδύνου οδηγεί σε όξυνση της αφασίας και σε πολλαπλασιασμό των εκδηλώσεών της.

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2019

Τεχνικές Δημιουργίας Σύγχυσης

Της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Η σύγχυση αποτελεί πλέον μέρος της καθημερινής συμπεριφοράς. Κάποιοι τη δημιουργούν ασυνείδητα αλλά και κάποιοι άλλοι τη δημιουργούν σκόπιμα. Πριν μπούμε σε μία παρουσίαση ανάλυση της σύγχυσης ας δούμε ένα παράδειγμα που έχω προσέξει ότι χρησιμοποιείται από κάποιους κυρίως «επώνυμους» και αφορά τις σπουδές τους και τη χρήση αυτών.

Έχω παρατηρήσει ότι χρησιμοποιούν τον τίτλο σπουδών τους ως πιστοποίηση επαγγελματικής επάρκειας στο αντικείμενο σπουδών τους την οποία όμως δεν διαθέτουν. Για παράδειγμα, κάποιοι λένε ότι είναι δικηγόροι χωρίς όμως να έχουν ασκήσει ποτέ τη δικηγορία απλά είναι κάτοχοι πτυχίου νομικής. 

Το ίδιο ισχύει και για κάποιους που έχουν πτυχίο οικονομικών επιστημών χωρίς όμως να έχουν εργασθεί ποτέ ως οικονομολόγοι σε κάποια οικονομική διεύθυνση ενός οργανισμού ή σε μία τράπεζα ή σε ένα υπουργείο όπως είναι το Υπουργείο Οικονομικών ή το Υπουργείο Ανάπτυξης που χαράσσουν την οικονομική πολιτική της χώρας (συμπεριλαμβάνονται στην κατηγορία αυτοί και φορείς που ασχολούνται με θέματα οικονομικής πολιτικής). Δεν έχουν εργασθεί ούτε σε κλάδους των οικονομικών όπως είναι η Ελεγκτική, η Λογιστική ,τα Χρηματοοικονομικά, η Μακροοικονομία. Δεν διδάσκουν έστω τις Οικονομικές Επιστήμες και δεν έχουν γράψει τίποτα που να σχετίζονται με αυτές. Φυσικά, τα παραδείγματα δεν περιορίζονται μόνο στα παραπάνω επιστημονικά πεδία.

Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2019

«Δεν υπάρχει κόμμα που να μη μαίνεται κατά της πατρίδας»

Του Κώστα Μελά
Αν κλείσουμε τα αυτιά μας στις συνεχείς φωνασκίες που καλύπτουν όλο και περισσότερο τον χώρο της ύπαρξής μας και επιχειρήσουμε να στοχαστούμε για τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, ίσως να αντιληφθούμε την κατάσταση του πολιτικού συστήματος και τις εγγενείς αδυναμίες του να αντιμετωπίσει τα πολύπλευρα και πολυεπίπεδα προβλήματα της χώρας.
Πολλοί είχαν ελπίσει ότι η βαθιά πολύπλευρη κρίση που διέρχεται η Ελλάδα θα οδηγούσε σε στοιχειώδη ποιοτική αλλαγή της συμπεριφοράς των πολιτικών κομμάτων. Η αδήριτη πραγματικότητα, όμως, δικαιώνει όσους είχαν τολμήσει να υποστηρίξουν ότι αντιθέτως αυτή όχι μόνο θα παραμείνει η ίδια, αλλά και θα κατρακυλήσει σε χειρότερα επίπεδα. Μάλιστα η συμπεριφορά των πολιτικών κομμάτων οδηγεί σε οδυνηρές σκέψεις, δικαιώνοντας τον Paul Valery ότι τελικά «δεν υπάρχει πολιτικό κόμμα που να μη μαίνεται κατά της πατρίδας».
Είναι αξιοσημείωτο, μάλιστα, ότι οι πολιτικές ηγεσίες δεν δίνουν καμία εξήγηση. Κάθε κόμμα έχει τα δικά του σκοτεινά σημεία, τις κρυφές του εκατόμβες και τα ανομολόγητα όνειρά του. Τους θησαυρούς του από απερίσκεπτα πράγματα και από προπέτειες. Όσα λησμόνησε στα σχέδιά του και όσα θέλει να κάνει να ξεχάσουν οι άλλοι. Αποσύρουν, προκειμένου να επιβιώσουν, όλα εκείνα τα οποία υπόσχονται, προκειμένου να εξασφαλίσουν την ύπαρξή τους. Συμπεριφέρονται κατά τρόπο δημαγωγικό-λαϊκιστικό, όσο βρίσκονται εκτός εξουσίας, και άλλο τόσο και περισσότερο όταν βρίσκονται στην εξουσία.

Δήλωση Τάκη Φωτόπουλου: Ο ρόλος της “Αριστεράς” στη δίωξη των αγωνιστών κατά των πλειστηριασμών

Όταν η κυβέρνηση της πρώτη φορά “Αριστερά” ξεκίνησε δίωξη κατά των αγωνιστών ενάντια στους πλειστηριασμούς, προφανώς κατ’ εντολή των αφεντικών της στις πολυεθνικές τα οποία την ανέβασαν στην εξουσία και τα υπηρέτησε τόσο πιστά, κανένας βέβαια δεν μίλησε. Σήμερα αυτοί που τους διαδέχτηκαν στην κυβέρνηση, συνεχίζουν φυσικά τις διώξεις κατ’ εντολή των ίδιων αφεντικών που υπηρετούν και σέρνουν  αυτούς που πρωτοστάτησαν στα δικαστήρια.

...οι κάτω ενάντια των πάνω!