Χριστιανοί στη Συρία, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη εξαφανίζονται — και η Ελλάδα σιωπά.

Χριστιανοί στη Συρία, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη εξαφανίζονται — και η Ελλάδα σιωπά. Η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά αναλύει τον διωγμό, την εγκατάλειψη, και τι σημαίνει για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.

Ο ενεργειακός πόλεμος και οι «μπότες επί του εδάφους»

Από το Χαργκ στα αμφισβητούμενα νησάκια Αμπού Μουσά και Τουνμπ, κι από κει στα νέα σενάρια του εν εξελίξει ενεργειακού πολέμου.

Της Λαμπρινής Θωμά

Το νησί Χαργκ του Ιράν, στον Περσικό Κόλπο, έχει γίνει, το τελευταίο δεκαήμερο, μέρος των γεωπολιτικών συζητήσεων, ειδικά μετά τον (παράνομο) βομβαρδισμό των στρατιωτικών του εγκαταστάσεων από τις ΗΠΑ. Οι συζητήσεις θέλουν τους χιλιάδες αμερικανούς πεζοναύτες και υποβρύχιους καταστροφείς που μεταφέρονται στην περιοχή του Περσικού να στοχεύουν στην κατάληψή του -κατάληψη ιρανικού εδάφους. Ωστόσο, είναι πολύ πιο πιθανό, ακριβώς λόγω και του ρόλου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) ως προκεχωρημένου ισραηλινού φυλακίου, στόχο να αποτελούν τρία άλλα νησάκια του κόλπου και όχι το Χαργκ.

Ο λόγος για τα νησιά Αμπού Μουσά και Μικρό και Μεγάλο Τουνμπ, των οποίων η στρατηγική σημασία στα στενά του Ορμούζ είναι σημαντική – βρίσκονται μεταξύ Περσικού Κόλπου και Κόλπου του Ομάν-, και το καθεστώς τους αμφισβητούμενο.

Τα νησιά αυτά κατελήφθησαν από το Ιράν επί Σάχη, από το Αυτοκρατορικό Ιρανικό Ναυτικό, το Νοέμβριο του 1971, τότε που το ιρανικό καθεστώς αποτελούσε τον καλύτερο και σημαντικότερο σύμμαχο Ισραήλ και ΗΠΑ στην περιοχή της δυτικής Ασίας. Ήταν η εποχή που οι βρετανικές δυνάμεις αποχωρούσαν από την περιοχή, αφήνοντας πίσω τις, υποτακτικές τους και δήθεν ανεξάρτητες, μοναρχίες του Κόλπου. Τα νησάκια που κατέλαβε το ναυτικό του σάχη ήδη διεκδικούσαν δύο από τα εμιράτα της περιοχής: το εμιράτο του Ρας αλ-Χαϊμά διεκδικούσε τα Τουνμπ και το Εμιράτο του Σαρτζά διεκδικούσε το Αμπού Μουσά.

Το Φεβρουάριο του επόμενου χρόνου, του 1972, και τα δύο αυτά εμιράτα είχαν ενταχθεί στο νεοδημιουργηθέν κράτος των ΗΑΕ, οπότε η διεκδίκηση των νησιών έγινε διεθνής υπόθεση αμφισβητούμενης περιοχής, μεταξύ ΗΑΕ και Ιράν.

Τι είναι και τι θέλει ο πολυπολικός κόσμος;

 

Αναμνήσεις από την USAID

Της Λαμπρινής Θωμά

Με τίτλο «Υποσκάπτοντας τη Βολιβία» (Undermining Bolivia), ο Μπέντζαμιν Ντανγκλ, βαθύς γνώστης της Λατινικής Αμερικής, έγραφε πριν από 17 χρόνια, το Φλεβάρη του 2008, για τους τρόπους με τους οποίους οι ΗΠΑ «εργάζονταν εναντίον της σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Έβο Μοράλες».

Είχε ρωτήσει για αυτό και τον εκπρόσωπο Τύπου της πρεσβείας των ΗΠΑ στη Λα Παζ, τον Ερικ Ουάτνικ, για να εισπράξει την απάντηση: «Η συνεργασία μας στη Βολιβία είναι απολιτική, διαφανής και δίνεται άμεσα, ώστε να συνεισφέρει στην ανάπτυξη της χώρας. Δίνεται για να ωφεληθούν όσοι το χρειάζονται περισσότερο». Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος θα σημείωνε τότε ότι για την κυβέρνηση Μπους «αυτοί που το χρειάζονταν περισσότερο ήταν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Έβο».

Είχε ρωτήσει για αυτό και τον εκπρόσωπο Τύπου της πρεσβείας των ΗΠΑ στη Λα Παζ, τον Ερικ Ουάτνικ, για να εισπράξει την απάντηση: «Η συνεργασία μας στη Βολιβία είναι απολιτική, διαφανής και δίνεται άμεσα, ώστε να συνεισφέρει στην ανάπτυξη της χώρας. Δίνεται για να ωφεληθούν όσοι το χρειάζονται περισσότερο». Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος θα σημείωνε τότε ότι για την κυβέρνηση Μπους «αυτοί που το χρειάζονταν περισσότερο ήταν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Έβο».

Η οικονομική ενίσχυση των αντιδραστικών, ακροδεξιών και υπέρ της λευκής υπεροχής αντιπάλων του Έβο, που τους γνωρίσαμε σε όλο τους το μεγαλείο μετά το πραξικόπημα του 2019, υπό την ανεδιήγητης Ανιές, περνούσε μέσα από την Υπηρεσία των ΗΠΑ για τη Διεθνή Ανάπτυξη (U.S. Agency for International Development, USAID). Από τον Ιούλιο του 2002, όπως αποκάλυπτε αποχαρακτηρισμένο μήνυμα από την πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βολιβία προς την Ουάσιγκτον, υπήρχε «συγκεκριμένο σχέδιο μεταρρύθμισης των πολιτικών κομμάτων, από την USAID, με βάση ήδη υπάρχοντα νόμο της Βολιβίας… ώστε, μακροπρόθεσμα, να συγκροτηθούν μετριοπαθή, υπέρ της δημοκρατίας πολιτικά κόμματα, ως αντίβαρο στο ριζοσπαστικό Κίνημα προς το Σοσιαλισμό [MAS, το κόμμα του Έβο] ή διαδοχά του σχήματα». Ο Έβο και το MAS δεν κυβερνούσαν ακόμη: θα εκλεγεί το 2005, με ένα συντριπτικό 54%. Όμως, σε πέντε περιφερειακές διοικήσεις, θα εκλεγούν δεξιοί και ακροδεξιοί: ήταν οι πέντε διοικήσεις στις οποίες είχε επικεντρωθεί η USAID. Την αμέσως επόμενη περίοδο, το χρήμα θα συνέχιζε να ρέει: 4,5 εκατομμύρια δολάρια της USAID πήγαν «στον στρατηγικό σχεδιασμό αποκέντρωσης περιφερειακών διοικήσεων», των συγκεκριμένων περιφερειακών διοικήσεων, χωρίς κανένα «πέρασμα» από την κυβέρνηση της Βολιβίας, την κυβέρνηση Μοράλες. Μόλις ένα χρόνο μετά ο Έβο θα σχολιάσει πως «ορισμένοι πρεσβευτές αφιερώνονται στην εσωτερική πολιτική, και όχι στη διπλωματία, στη χώρα μας. . . . Αυτό δεν λέγεται συνεργασία. Αυτό λέγεται συνωμοσία».

Οι τσαβίστας συνεχίζουν στη Βενεζουέλα

Στο 51,2% ο Μαδούρο. Γιορτές στους δρόμους με το σύνθημα «Δεν θα ξαναγυρίσουν [οι γιανκηδες)». Ανησύχησε ο Μπλίνκεν.

Η Λαμπρινή Θωμά βρέθηκε στη Βενεζουέλα ως διεθνής παρατηρήτρια της εκλογικής διαδικασίας, καλεσμένη του Ινστιτούτου Σιμόν Μπολίβαρ. 

Ρεπορτάζ από το Καράκας

«Μετά τις 92 εκλογικές διαδικασίες που έχω παρακολουθήσει ως παρατηρητής, μπορώ να πω ότι η εκλογική διαδικασία στη Βενεζουέλα είναι η καλύτερη στον κόσμο», Τζίμμυ Κάρτερ, Νόμπελ Ειρήνης

Με ποσοστό 51,2% ο Νικολάς Μαδούρο επανεξελέγη στην προεδρία της Βενεζουέλας, αφήνοντας πολύ πίσω του τους αντιπάλους του, που όχι μόνο χρηματοδοτούνταν από τις ΗΠΑ και το Εθνικό Καταπίστευμα για τη Δημοκρατία (National Endowment for Democracy) αλλά, όπως έγραψαν οι New York Times είχαν γραφεία μέσα στην πρεσβεία της Αργεντινής, που είχε προσφέρει ο Μιλέι και στην οποία, ως γνωστόν, φτάνει διπλωματικός σάκκος που δεν ελέγχεται από κανέναν.    

Στις εκλογές που έγιναν την ημέρα του γενεθλίου του Ούγο Τσαβες, Κυριακή 28 Ιουλίου, και σύμφωνα με τα αποτελέσματα που ανακοίνωσε το Εθνικό Εκλογικό Συμβούλιο, συμμετείχε το 60% του εκλογικού σώματος, ποσοστό μάλλον χαμηλό* για τη Βενεζουέλα, αν και πρέπει να ειδωθεί και υπό το πρίσμα της μαζικής μετανάστευσης που είχαν προκαλέσει οι στραγγαλιστικές για την οικονομία μονομερείς και παράνομες κυρώσεις που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ και οι συν αυτώ.

Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν μετά την καταμέτρηση του 80%.

Ο Νικολάς Μαδούρο έλαβε 5,1 εκατομμύρια ψήφους έναντι 4,4 εκατομμυρίων (44,2%) του Εντμούντο Γκονζάλες, υποψηφίου της ενωμένης αντιπολίτευσης και ..διαδόχου του Γουαϊδό. Το σύνολο των ψήφων των λοιπών υποψηφίων ήταν 462.704, ποσοστό 4,6%, κι ενδεικτικό της συσπείρωσης και των δύο πλευρών, των υπερασπιστών της μπολιβαριανής επανάστασης από τη μια και των υπερασπιστών του δικαιώματος των ΗΠΑ να κλέβουν τον πλούτο της Λατινικής Αμερικής από την άλλη. Για την ιστορία, οι υποψήφιοι ήταν δεκατρείς, υποστηριζονταν από τριάντα επτά πολιτικές οργανώσεις και πληρούσαν όλες τις νομικές προϋποθέσεις που προβλέπει το σύνταγμα εδώ. Οι δύο ..διασημότητες μεταξύ αυτών που δεν έγιναν δεκτές είναι η Κορίνα Ματσάδο, που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα βρίσκονταν στη φυλακή για εσχάτη προδοσία (ενώ ήταν βουλευτίς στο κοινοβούλιο της Βενεζουέλας ζήτησε, επισήμως, to 2014, από τον Παναμά, και τον ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών, εισβολή για ανατροπή της κυβέρνησης της Βενεζουέλας) όπως και ο υποψήφιος του διασπασμένου τμήματος του ΚΚ που ζήτησε να κατέβη με το όνομα που είχε κατοχυρώσει το έτερο τμήμα της διάσπασης (τα κλασσικά της αριστεράς…).

BRICS2023: Συνεργασία μέχρι τα αστέρια

UPD: Ποιά είναι τα έξι νέα μέλη. Επέκταση, κοινό διαστημικό πρόγραμμα, ηγέτιδα Βραζιλία στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, συνεργασία σε όλους τους τεχνολογικούς τομείς, πολυπολικότητα και ειδική προσπάθεια για το γυναικείο ζήτημα, ανακοίνωσαν οι πέντε ηγέτες. Δηλώσεις στο ΤΡΡ του βουλευτή, και εγγονού του Μαντέλα, Ζουελιβελίλι Μαντέλα.

Της Λαμπρινής Θωμά

Ενημέρωση της τελευταίας στιγμής: Στις 9:45 τοπική ώρα ο πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής, Σύριλ Ραμαφόσα, ανακοίνωσε ότι από 1/1/2024 μετέχουν των BRICS ως μόνιμα πλήρη μέλη, Αργεντινή, Αίγυπτος, Αιθιοπία, Ιράν, Σαουδική Αραβία, και ΗΑΕ.

Ανταπόκριση από το Γιοχάνεσμπουργκ

Η σημαντικότερη είδηση της ημέρας ανακοινώθηκε από την υπουργό Εξωτερικών της Νοτίου Αφρικής, Ναλέντι Παντόρ: Οι BRICS συμφώνησαν, την Τετάρτη 23 Αυγούστου 2023, την επέκτασή τους, και υιοθέτησαν κείμενο που θέτει τις αρχές με τις οποίες θα γίνει αυτή η επέκταση. «Συμφωνήσαμε στο θέμα της επέκτασης. Συντάξαμε έγγραφο, το οποίο έχει εγκριθεί ήδη, το οποίο καθορίζει τις κατευθυντήριες γραμμές και τις αρχές, όπως και τις διαδικασίες που θα ακολουθήσουμε με τα κράτη που επιθυμούν να γίνουν μέλη των BRICS», είπε συγκεκριμένα στο ράδιο Ουμπούντου.

Οι χώρες που θα αποτελέσουν τα νέα μέλη αναμένεται να ανακοινωθούν αύριο, από την ηγεσία των BRICS, και οι περισσότερες πληροφορίες μιλούν για διπλασιασμό των μελών τους και πολλαπλασιασμό των ενεργειακών πηγών που ελέγχουν, με μερικές πολύ ενδιαφέρουσες εντάξεις. Όμως, αυτά ες αύριο, με την τελευταία ανταπόκρισή μας από την ιστορική 15η Σύνοδο στο Γιοχάνεσμπουργκ.

Η δήλωση της Ναλέντι Παντόρ ήταν αναμενόμενη, αφού, στην πρωινή συνεδρίαση, όλοι οι πρόεδροι μίλησαν ανοικτά υπέρ της επέκτασης. Ότι και αν συνέβη το βράδυ της Τρίτης, στο περίφημο δείπνο, η συμφωνία επ’ αυτού υπήρξε – με ποιές «ανταλλαγές» θα φανεί. Είναι βέβαιο πάντως ότι είχαν προϋπάρξει προβλήματα. «Ζούμε ιστορικές στιγμές. Περισσότερες από 20 χώρες ζητούν και θέλουν να ενταχθούν στην οικογένεια των BRICS. Ξέρω ότι, ως ηγέτες των χωρών BRICS, συζητάτε αυτό το θέμα και δίνετε μεγάλη προσοχή σε αυτό. Και θα χρειαστεί να πάρουμε μια απόφαση» είχε πει το απόγευμα της Τρίτης ο πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής, Σύριλ Ραμαφόσα – άφηνε ένα ενδεχόμενο μη επέκτασης ανοικτό. Εκεί πάτησαν και τα συστημικά δυτικά μέσα ενημέρωσης, που μετέδιδαν όλη μέρα ότι έχει διαφωνήσει κάθετα ο ινδός πρωθυπουργός, Ναρέντρα Μόντι, που όμως, ότι συμφωνίες κι αν γίνανε, τους διέψευσε τασσόμενος υπέρ της επέκτασης – και υπέρ της συνεργασίας στον τομέα των αιλουροειδών, μία από τις βασικές του θέσεις.

Το πραξικόπημα στο Νίγηρα και η μοίρα της Αφρικής

Με πάνω από 100 πραξικοπήματα τα τελευταία 50 χρόνια, εκ των οποίων ελάχιστα απασχόλησαν τόσο τον Τύπο, η κατάσταση στην περιοχή του Σαχέλ σήμερα παίρνει θέση στα παγκόσμια πρωτοσέλιδα και αναλύεται στα δελτία ειδήσεων, ελέω Νίγηρα. Οι λόγοι πολλοί, οι οπτικές συγκεκριμένες.

Της Λαμπρινής Θωμά

Μόλις το Μαη που μας πέρασε, με τη Γαλλία να καίγεται και τους λαούς της Αφρικής να δίνουν νέο αγώνα για την οριστική απελευθέρωση από την αποικιοκρατία, ο Μωχάμεντ Μπαζούμ, που χαρακτηρίζονταν ως «ο μεγαλύτερος σύμμαχος της Δύσης στην περιοχή», ήταν από τους λίγους που έβρισκε κάτι καλό να πει τον πρόεδρο της Γαλλίας, Εμμανουέλ Μακρόν. «Είναι αλήθεια ότι η γαλλική πολιτική στην Αφρική δεν παρουσιάζει ακόμη κάποιες μεγάλες επιτυχίες. Φταίει η Γαλλία; Δεν νομίζω. Οι αντίπαλοί της θέλουν να παρουσιάσουν τη Γαλλία ως νεοαποικιοκρατική δύναμη. Κάποιοι κολλάνε σε αυτό το κλισέ, που δεν είναι αλήθεια, αλλά είναι πολύ χρήσιμο στην προπαγάνδα. Η Γαλλία είναι απλώς ο εύκολος στόχος για τους λαϊκιστές, και ειδικά όσους δρουν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και επηρεάζουν την Αφρικανική νεολαία» δήλωνε στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς.

Εκείνο που ξέχασε να πει είναι πως η Νεολαία είναι η Αφρική.

Αν ο μέσος όρος ηλικίας των κατοίκων της ηπείρου είναι τα 19, στο Νίγηρα είναι τα 15 χρόνια. Ένας δεκαπεντάχρονος του Νίγηρα έχει μεγαλώσει με την παρουσία Γάλλων, Αμερικάνων στον τόπο του, και Ρώσων – αλλά χωρίς το βάρος της αποικιοκρατίας και νεοαποικιοκρατίας πάνω τους – να διαφεντεύουν με την άδεια κυβερνήσεων της μικρής χώρας, και πρόφαση/ αιτία τους τζιχαντιστές, κατά των οποίων, ωστόσο, πολύ λίγα έχουν καταφέρει. Για τους λίγο μεγαλύτερους, η Γαλλία θεωρείται υπεύθυνη για την καταστροφή της Λιβύης, το θάνατο του – ιδιαίτερα αγαπητού σε όλη την Αφρική – Μουαμάρ Καντάφι, και για τη στήριξη σε εχθρικά προς τους λαούς καθεστώτα. Οι μνήμες των γαλλικών ευθυνών για την γενοκτονία της Ρουάντας είναι παρούσες στη λαϊκή μνήμη, επίσης, κάτι που αναγνώρισε και ο ίδιος ο Μακρόν. Και δεν είναι οι μόνες μνήμες γενοκτονιών στην Αφρική, ειδικά αλλά όχι μόνον, από τους Γάλλους.

H εποχή των εξεγέρσεών μας: Είμαστε ο κόσμος που επαναδιαμορφώνει τον εαυτό του

Μέσα στην καπιταλιστική κρίση, τα κοινωνικά κινήματα διηγούνται νέα αφηγήματα για το νόημα της ανθρώπινης ιδιότητας, αποκαλύπτοντας τη συλλογική μας δύναμη να αρνούμαστε και να δημιουργούμε.

Του Μαξ Χάιβεν* 

Η παγκόσμια πανδημία ξετυλίγεται εν μέσω ενός πλήθους εξεγέρσεων. Κάποιες είδαν τεράστιο αριθμό ανθρώπων να κατεβαίνει στους δρόμους και να αρνούνται να κυβερνηθούν, όπως η νικηφόρα απεργία των αγροτών στην Ινδία, οι προσπάθειες αντιμετώπισης του οικιστικού ζητήματος στο Βερολίνο, η μαζικότητα της αντίδρασης στην αστυνομική βία κατά των μαύρων στις ΗΠΑ και οι κινητοποιήσεις ενάντια στο νεοφιλελεύθερο καθεστώς στη Χιλή.

Αλλού, στην Τσιάπας, στην Κεράλα, στη Ροζάβα και σε ένα αρχιπέλαγος μικρότερων «ζωνών υπεράσπισης», οι εξεγέρσεις λαμβάνουν σταθερότερη μορφή, γιατί οι άνθρωποι επανεφευρίσκουν ή επαναδιεκδικούν την κοινοτική ζωή. Οι ιθαγενείς σε ολόκληρο τον κόσμο αρνούνται να αφήσουν τα εδάφη και τις ζωές τους να αποτελέσουν θυσία στο βωμό του εξορυκτικού καπιταλισμού. Ο μεγάλος παγκόσμιος αγώνας ενάντια στην κλιματική αποκάλυψη που επιφέρει ο καπιταλισμός κλιμακώνεται.

Αλλες εξεγέρσεις συντελούνται, επίσης, σε επίπεδο καθημερινότητας. Μια ολόκληρη γενιά ξεσηκώνεται ενάντια στο αυταρχικό καθεστώς της δυαδικής ταυτότητας φύλου, που σφυρηλατήθηκαν στο χωνευτήρι της καπιταλιστικής και αποικιακής πατριαρχίας. Άλλοι αρνούνται να χαρακτηριστούν ως παθολογικά «ψυχικά ασθενείς» επειδή είναι ευάλωτοι ή αλληλεξαρτημένοι. Είναι αυτοί που μαζί με τους queer, φεμινιστικούς και απο-αποικιοκρατικούς αγώνες επιδιώκουν να επανεφεύρουν τον ιστό της κοινωνικότητας, της αλληλοβοήθειας και της φροντίδας και έτσι να μας βοηθήσουν όλους να οραματιστούμε τα μέλλοντα που καλούμαστε να δημιουργήσουμε.

Ένα χρόνο από την έναρξη της περσινής απεργίας πείνας, ο Δημήτρης Κουφοντίνας μιλάει στο TPP

Φωτογραφία: Nikos Libertas / SOOC

«Το σύστημα δεν μπορούσε να αντέξει έναν θάνατο. Μπορούσε όμως να διαχειριστεί, με αγαλλίαση, μια σοβαρή ανήκεστη βλάβη, και το φάσμα του ανήκεστου σήμαινε ότι θα φόρτωνα στους δικούς μου έναν ανάπηρο και στο κίνημα ένα σύμβολο - φυτό. Το βάρος της απόφασης ήταν αποκλειστικά δικό μου».

Συνέντευξη στους Λαμπρινή Θωμά, Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη, Γεωργία Κριεμπάρδη

Πριν έναν ακριβώς χρόνο, την 8η Ιανουαρίου 2021, ο Δημήτρης Κουφοντίνας ξεκινούσε απεργία πείνας. Γράφαμε τότε: «Με δήλωσή του από τις φυλακές Δομοκού ο Δημήτρης Κουφοντίνας ανακοινώνει πως ξεκινά απεργία πείνας, καταγγέλλοντας πρωτοφανή μεθόδευση προς το πρόσωπό του και πλήρη εξευτελισμό του κράτους δικαίου, ενώ ζητά την επιστροφή του στις φυλακές Κορυδαλλού, όπως προβλέπει ο νόμος» – νόμος που στην περίπτωσή του αποτελεί και αποτελούσε πάντα λεπτομέρεια, αφού δεν συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις.

Όσα κομίζουν οι εκλογές στη Χιλή

Της Λαμπρινής Θωμά

H ελπίδα που ανασαίνει στη Λατινική Αμερική τα τελευταία χρόνια, έχει τη ρίζα της σε έναν ακόμη αγώνα του λαού της Χιλής. Και οι εκλογές της 21ης Νοεμβρίου είναι όχι απλά σημαντικές, είναι ιστορικής σημασίας.

«Ψηφίζουμε μια διακυβέρνηση που θα μετουσιώσει την κοινωνία, βήμα βήμα, χωρίς να αφήνει κανέναν πίσω» Γκαμπριέλ Μπόριτς

Από το 2019 μέχρι σήμερα, ο λαός της Χιλής έχει απαιτήσει και πάρει την τύχη του στα χέρια του. Ψήφισε νέους και προοδευτικούς ανθρώπους για να συντάξουν το νέο σύνταγμα που θα αντικαταστήσει το νεοφιλελεύθερο σύνταγμα του Πινοτσέτ και των Chicago boys. Οι χιλιάνοι βρίσκονται σε διαρκή αγώνα για δωρεάν παιδεία και υγεία, και όσα κερδίζονται «βήμα βήμα», με το αίμα ενός λαού που έχει πληρώσει βαρύτατο φόρο στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. 

Από την άνοδο του Πινοτσέτ στην εξουσία, τις δολοφονίες, τις διώξεις, τις εξαφανίσεις, το πιο φρικτό πρόσωπο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, μέχρι σήμερα, το σύνταγμα της χώρας έμεινε το ίδιο. O θάνατος του Αλλιέντε ήταν και δολοφονία της δημοκρατίας και φίμωση του λαού της Χιλής. Τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των αμερικάνικων εταιριών στη χώρα παραμένουν τεράστια: το λίθιο κι ο χαλκός να είναι καλά, ο υπόγειος πλούτος της Χιλής. Μόνο το 2020 το διμερές εμπόριο άγγιξε τα 31,1 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι πολύτιμες πρώτες ύλες της Χιλής, ειδικά μετά την νέα κυβέρνηση στη Βολιβία – που μοιράζεται τα μεγάλα αποθέματα-, είναι κρίσιμες για την οικονομία των ΗΠΑ. Ήδη στα οικονομικά φύλλα της Αμερικής τα σενάρια για το «μετά» την πιθανή εκλογή Μπόριτς στην προεδρία δίνουν και παίρνουν. Μια αριστερή κυβέρνηση στη Χιλή είναι ο εφιάλτης τους. 

Ο 35χρονος Γκαμπριέλ Μπόριτς, ο πιθανότερος αυριανός ηγέτης της Χιλής, είναι μία εξαιρετική περίπτωση στην ιστορία της χώρας. Ηγέτης του φοιτητικού εξεγερσιακού κινήματος του 2011, μέλος της (ως τότε) εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, εκλέγεται ανεξάρτητος βουλευτής από το 2014, ο μόνος στην ιστορία της χώρας. Σήμερα ηγείται του αριστερού συνασπισμού που κατεβαίνει ζητώντας «σοσιαλιστική, δημοκρατική, ελεύθερη και φεμινιστική Χιλή». Μια θέση που κατέλαβε ως υποψήφιος – έκπληξη: συγκέντρωσε περί το 60% των εσωκομματικών εκλογών, περνώντας μπροστά από τον εκλεκτό του Κομμουνιστικού Κόμματος, δήμαρχο της Ρικολέτα, Ντανιέλ Χαντουέ (Daniel Jadue), που οι δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν πρώτο. 

Barça, Μes Que Un Club!

Της Λαμπρινής Θωμά

Με το Μπαρτσελόνα- Ρεάλ προ των πυλών - αν δεν αναβληθεί, όπως ακούγεται - το πιο πολιτικοποιημένο παιγνίδι στην Ιστορία του Ποδοσφαίρου επανέρχεται στο Προσκήνιο. Ένας μικρός φόρος τιμής στην ομάδα που πάντα και για όλους μας θα είναι Πολύ Περισσότερα από ένας Σύλλογος.

2002. Βαρκελώνη. Ένας Kαταλανός συνάδελφος, γνωστός πολιτικός αναλυτής, είχε ανοίξει εστιατόριο, ένα πολύ ιδιαίτερο μαγαζί, μικρό, απλό, δημοσιογραφικό και καλλιτεχνικό στέκι, όπου όλοι γίνονταν μια παρέα και οι δημοσιογραφικές συζητήσεις ενώνονταν με κρασί και καταλάνικους μεζέδες από τα χεράκια του (και μάλιστα σε καιρό που κάπνιζες μέσα στα μαγαζιά). Όμως δουλεύαν μόνο με κρατήσεις, και ήταν, μου λέγανε οι φίλοι, κλεισμένοι μέρες πριν. Δεν χάνεις τίποτε να δοκιμάσεις, ποτέ. Έτσι κάπως, πήρα τηλέφωνο για να ανακαλύψω ότι είχε άνετα τραπέζι, για όλη μας την παρέα, στις εννιά το βράδυ.

Αφήσαμε το χάνι μας και πήραμε το δρόμο για το μαγαζί γύρω στις 8:30. Οι δρόμοι άδειοι. Ψυχή! Εμείς και λίγοι, ελάχιστοι ξέμπαρκοι τουρίστες ακόμη. Ως και ένα αστυνομικό αυτοκίνητο, με δύο μέσα, παρκαρισμένο κοντά στην αγορά, τη Μποκερία, είχε όλα τα φώτα κλειστά – έλαμπε μόνο το λαμπάκι από το ραδιόφωνο. Φτάσαμε στο εστιατόριο και μας άφησαν να διαλέξουμε όποιο τραπέζι θέλαμε. Ο συνάδελφος ήλθε, μας χάρισε ένα βιαστικό χαμόγελο και έφυγε. Απ την Ελλάδα; Μπράβο, μπράβο, πολύ χαίρομαι, γειά σας! Ούτε καρέκλα δίπλα μας, ούτε κουβεντούλα, όπως έλεγε το ρεπορτάζ, ούτε τίποτε. Το γκαρσόνι ήρθε, πήρε παραγγελία λες και σε λίγο θα έπιανε ο τόπος φωτιά, και έφυγε. Τα φαγητά έρχονταν το ένα μετά το άλλο, βιαστικά. Κανείς δεν άδειαζε τασάκια, δε μάζευε άδεια πιάτα, δεν έπαιζε με τον γλυκύτατο πενταετή μου μπόμπιρα, που τις προηγούμενες μέρες έκλεβε καρδιές όπου εμφανιζόταν. Ανεξήγητο. Ώσπου ακούστηκε η πρώτη μαζική ιαχή, από την κουζίνα, από τους δρόμους, από τα γύρω κτίρια, και εξηγήθηκαν όλα: Η Μπάρσα υποδεχόταν στο γήπεδό της τη Ρεάλ Μαδρίτης. Η Καταλωνία έδινε μια ακόμη μάχη ενάντια στο κατεστημένο του Ισπανικού Βασιλείου. Πήγαν και την είπαν και Ρεάλ, βλέπεις…

Η παρέα των λύκων

Ο Zυλιέν Μπεντά έγραψε το 1927 το περίφημο έργο του για την «προδοσία των διανοούμενων». Αν επισκέπτονταν την Ελλάδα του 2014 θα το έκανε τρίτομο. Αν και «πνευματικοί άνθρωποι» που, ενώ η χώρα τους βουλιάζει, επιδίδονται σε καριερισμό του χείριστου είδους και όταν ο κόσμος ψάχνει λόγο και ερμηνεία σε όσα συμβαίνουν, υιοθετούν τις δικαιολογίες της εξουσίας, μουγκρίζουν σαν κτήνη και βγάζουν βόλτα την ημιμάθειά τους, δεν είναι...

πνευματικοί άνθρωποι.

Των Νίκου Βεντούρα - Λαμπρινής Χ. Θωμά

«Φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα και ιστορία οι παρέες»
Δ. Σαββόπουλος

Η Κρίση υπήρξε και μια ευκαιρία για αυτογνωσία. Μια εποχή ψευδαισθήσεων που τελείωνει απότομα είναι η καλύτερη στιγμή για να ζητήσει κανείς απαντήσεις στο τι πήγε στραβά, να αφήσει τις κακές συνήθειες και να κόψει τις κακές παρέες.

Αποτύχαμε και στα τρία.

Πρώτον, οι απαντήσεις που δόθηκαν διέπονται από την ίδια επιπολαιότητα που μας οδήγησε ως εδώ. Δεύτερον, οι μόνες «κακές συνήθειες» που κόψαμε, θέλαμε δε θέλαμε, είναι όσες κατέδειξε ο νεοφιλελευθερισμός ως τέτοιες (στη λογική του «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι»). Τρίτο, και χειρότερο, όχι μόνο δεν κόψαμε τις κακές παρέες, αλλά (ελέω μνημονιακής κυβέρνησης των ημικοινοβουλευτικών «αποφασίζομεν και διατάσσομεν») διατηρήσαμε στην εξουσία τα μούτρα που μας έφεραν έως εδώ, εμπλουτίζοντας παράλληλα την πινακοθήκη των ηλιθίων που μας κυβερνά με νέες απαίσιες φιγούρες.