Το Ελληνικό οικονομικό Βατερλό (2009-2022)

Του Κώστα Παπουλή

Είναι αδιανόητα πράγματα αυτά που ακούγονται από την παρέα Μητσοτάκη, και τα ΜΜΕ, σε σχέση με την οικονομική πραγματικότητα που βιώνει η χώρα και ο λαός της. Μια γκεμπελική προπαγάνδα, περί βελτίωσης κλπ της γενικής οικονομικής κατάστασης.… Αλλά και στο σύνολό του, ο κοινοβουλευτικός πολιτικός κόσμος, αρνείται να κάνει μια ουσιαστική δημόσια συζήτηση για την ελληνική τραγωδία…

Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης σε συνδυασμό με το εξωτερικό χρέος, είναι σημαντικοί δείκτες για να ψηλαφίσει κανείς την εικόνα μιας οικονομίας.

Α) ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ ΣΕ ΜΟΝΑΔΕΣ ΑΓΟΡΑΣΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ: Όπως βλέπουμε στον παρακάτω πίνακα (1) η Ελλάδα, από 14^η στην Ε.Ε. σε δείκτη κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε ΜΑΔ, με 95,3% του Μ.Ο. της Ε.Ε. το 2009, βυθίστηκε στην26η και προτελευταία θέση με 64,6% του Μ.Ο το 2021.

Βλέπουμε ότι άλλες περιφερειακές χώρες, π.χ. (οι Βαλκανικές), Ρουμανία, Βουλγαρία, Κροατία, Σλοβενία, αλλά και (μη Βαλκανικές) Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία κ.α. βελτίωσαν σημαντικά την θέση τους τόσο στην κατάταξη, αλλά κύρια στην προσέγγιση τους με τον Μ.Ο, της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αντίθετα σε χώρες όπως η Κύπρος, η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, είχαμε σημαντική επιδείνωση της θέση τους, χωρίς όμως να πλησιάζουν την ελληνική καταστροφή. Φαίνεται καθαρά ότι μεγάλες οικονομίες όπως η Ιταλία και η Ισπανία δεν τα καταφέρνουν με το ευρώ. Η δε επιδείνωση της θέσης της Γαλλίας σε σχέση με τον Μ.Ο. της Ε.Ε. είναι σχετικά μικρή.

Ευρωζώνη: Στο 8,9% ο ετήσιος πληθωρισμός τον Ιούλιο-Στο 11,3% η Ελλάδα

Σε νέο ρεκόρ στο 8,9% σκαρφάλωσε τον Ιούλιο ο ετήσιος πληθωρισμός της Ευρωζώνης, από 8,6% τον Ιούνιο και 2,2% ένα χρόνο νωρίτερα, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η Eurostat.

Στην Ε.Ε. ο ετήσιος πληθωρισμός διαμορφώθηκε στο 9,8% τον Ιούλιο από 9,6% τον Ιούνιο και 2,5% ένα χρόνο νωρίτερα, όπως ανακοίνωσε η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία.

Τα στοιχεία της Eurostat έδειξαν μικρή αποκλιμάκωση του πληθωρισμού στην Ελλάδα, με τον ετήσιο δείκτη να υποχωρεί στο 11,3% τον Ιούλιο από 11,6% τον Ιούνιο.

Πηγή: Eurostat

20 χρόνια στο «ευρώ». Εμπειρίες, συμπεράσματα, προοπτικές

Του Γιάννη Τόλιου 

Εισαγωγή

Πέρασαν ήδη είκοσι χρόνια από τη εφαρμογή του ‘ενιαίου νομίσματος’ (ευρώ) και το κοινό αίσθημα που υπάρχει διάχυτο είναι, ότι η εικοσαετία που προηγήθηκε της εισαγωγής του € (1980-2000), ήταν συγκριτικά καλύτερη από την εικοσαετία εφαρμογής του (2001-2021).! Ιδιαίτερα μετά τη βαθειά διεθνή κρίση του καπιταλιστικού συστήματος 2009, που αγκάλιασε λίγο-πολύ όλες τις χώρες μαζί και την Ελλάδα, φάνηκαν οι τεράστιες ανεπάρκειες του νομισματικού συστήματος «ευρώ», οι οποίες εντάθηκαν με την πανδημία, διαψεύδοντας πολλούς «μύθους» που είχαν καλλιεργηθεί ως τότε για το ρόλο του.!  Ειδικότερα, αντί της υποσχόμενης «οικονομικής σύγκλισης και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής» μεταξύ των χ-μ της ευρωζώνης, είχαμε μια αυξανόμενη απόκλιση ανάπτυξης των οικονομικών και ασύμμετρες επιπτώσεις της κρίσης στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα, ιδιαίτερα των αδύναμων οικονομιών.

1.Ο αντιλαϊκός χαρακτήρας του «ενιαίου νομίσματος»

Η λειτουργία του ευρωνομίσματος, στα πλαίσια του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που ακολουθεί η ευρωζώνη, έχει ως βασικούς πυλώνες το ‘Σύμφωνο Σταθερότητας’ και την ‘ΕΚΤ’, που συμπληρώθηκαν από το ‘Δημοσιονομικό Σύμφωνο’ και τον ‘Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας-ΕΜΣ’. Το αποτέλεσμα της πολιτικής των ‘πυλώνων’, ήταν η διεύρυνση των ανισότιμων σχέσεων μεταξύ ισχυρών & αδύναμων οικονομιών, καθώς και μεταξύ χωρών του κέντρου και περιφέρειας της ευρωζώνης. Ειδικότερα οι δείκτες-οδηγοί της ΟΝΕ (3% έλλειμμα, 60% δημόσιο χρέος στο ΑΕΠ και 2% πληθωρισμός), λειτούργησαν σαν ένα είδος ‘ιερατείου’ της ευρωζώνης, που εξέπεμπαν αντιλαϊκές πολιτικές λιτότητας, συνοδευόμενες και από μέτρα πολιτικού αυταρχισμού, με κορύφωση την ακύρωση του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα το 2015.!

Eurostat για πληθωρισμό: Στις υψηλότερες θέσεις της ΕΕ η Ελλάδα με 10,7%

Περαιτέρω άνοδο κατέγραψε ο πληθωρισμός στην Ελλάδα το μήνα Μάιο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, έφτασε στο 10,7% από το 10,2% τον Απρίλιο, που αποτελεί το πέμπτο υψηλότερο ποσοστό μετά τις Εσθονία, Λιθουανία, Λετονία και Σλοβακία.

Σε ότι αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση, διαμορφώθηκε στο 8,1%.

Ως προς τα επιμέρους στοιχεία, η ενέργεια αναμένεται να έχει τον υψηλότερο ετήσιο ρυθμό (39,2%, έναντι 37,5% τον Απρίλιο), ακολουθούν τα τρόφιμα, το αλκοόλ και ο καπνός (7,5%, έναντι 6,3% τον Απρίλιο), τα μη ενεργειακά βιομηχανικά αγαθά (4,2%, έναντι 3,8% τον Απρίλιο) και οι υπηρεσίες (3,5%, έναντι 3,3% τον Απρίλιο).

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής θα δημοσιοποιηθούν στις 9 Ιουνίου και δεν αποκλείεται να φέρουν τον τιμάριθμο ακόμη υψηλότερα, πάνω από 11%, στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων 28 ετών.

Η ελληνική οικονομία βυθίζεται στην κρίση

Του Κώστα Μελά

Οι πρόσφατες προβλέψεις του ΔΝΤ (πάντα με την επιφύλαξη ότι πρόκειται για προβλέψεις και ειδικά από το ΔΝΤ) για υποχώρηση του ΑΕΠ στην Ευρωζώνη κατά 7,5% το 2020 (με το βασικό σενάριο, δηλαδή το καλύτερο), δείχνουν με απόλυτη σαφήνεια το βάθος της κρίσης και τα προβλήματα που δημιουργούνται στο επίπεδο της οικονομίας.

Για την Ελλάδα οι προβλέψεις είναι οι δυσμενέστερες (μόνο το Σαν Μαρίνο προβλέπεται να παρουσιάσει μεγαλύτερη ύφεση) από τις χώρες της ευρωζώνης: 10,0% το 2020, πάντα με το καλύτερο σενάριο. Παράλληλα προβλέπεται άνοδος της ανεργίας στο 22,3% και αύξηση του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών στο 6,5% . Ακόμη προβλέπει άνοδο του λόγου ΔΧ/ΑΕΠ πάνω από το 200,0% και αύξηση του δημοσιονομικού ελλείμματος κοντά στο 10,0%. Εν ολίγοις, όλες οι βασικές μακροοικονομικές μεταβλητές της ελληνικής οικονομίας θα υποστούν μεγάλες αρνητικές μεταβολές.

Το ΙΟΒΕ εκτιμά ύφεση 5,0% με το βασικό σενάριο πρόβλεψης να βασίζεται στην υπόθεση ότι η πλειονότητα των εσωτερικών μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας θα διατηρηθεί έως τα μέσα Μαΐου και κατόπιν θα αρχίσει η σταδιακή άρση τους, ενώ το ίδιο θα γίνει από το τέλος του ίδιου μήνα για όσα αφορούν στις διεθνείς επιβατικές μεταφορές, εγχωρίως και διεθνώς. Αυτή η υπόθεση συνεπάγεται πως η υγειονομική κρίση θα εξασθενήσει σημαντικά προς το τέλος Μαΐου. Συνεπώς, οι τουριστικές επιχειρήσεις θα μπορούν να δεχθούν διεθνή τουρισμό σε ένα σημαντικό μέρος της θερινής τουριστικής περιόδου. Στο εναλλακτικό, δυσμενές σενάριο, μείωση του ΑΕΠ κατά 8,0%, γίνεται η υπόθεση πως η πλειονότητα των εσωτερικών μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας θα διατηρηθεί έως το τέλος Ιουνίου και κατόπιν θα αρχίσει η σταδιακή άρση τους, ενώ το ίδιο θα γίνει για όσα αφορούν στις διεθνείς επιβατικές μεταφορές από το τέλος Ιουλίου, εγχωρίως και διεθνώς.

Η Ε.Ε. στην εντατική, το Eurogroup “μένει σπίτι”

Του Γιώργου Π. Παυλόπουλου

Η τελευταία σύνοδος των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης (Eurogroup) για τα μέτρα αντιμετώπισης του κορονοϊού τελείωσε με τα τυπικά χειροκροτήματα, αλλά τα πραγματικά ερωτήματα έμειναν ανοικτά. Ως γνωστόν, η απόφαση περιλαμβάνει πακέτο 540 δις ευρώ, το οποίο αφορά 3 ενότητες.

Πρώτον, τη δυνατότητα χρηματοδότησης 240 δισ. μέσω του ESM για άμεσες δαπάνες υγείας (π.χ. νοσοκομειακά, κτλ.), ενώ για έμμεσες δαπάνες προβλέπονται δεσμεύσεις, κοινώς “χαλαρά μνημόνια” για όσες χώρες κάνουν χρήση.

Δεύτερον, δάνεια 200 δισ. ευρώ προς τις επιχειρήσεις μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, δηλαδή κρατικές εγγυήσεις προς τις τράπεζες για να χορηγήσουν δάνεια στις εταιρείες. Ένα μέρος των δανείων θα τονώσει την οικονομία, επίσης όμως ένα σημαντικό μέρος από το ανωτέρω ποσό θα καταλήξει σε επισφαλή δάνεια με κρατικές εγγυήσεις, δηλαδή θα ωφεληθούν κυρίως οι τράπεζες και θα πληρώσει η κοινωνία.

«Σύνδρομο Τσίπρα»... στην Ιταλία κι η Μπίλντερμπεργκ στην ηγεσία της ΕΕ!

Του Νίκου Κλειτσίκα

«Όποιος λέει πως αλλάζει την Ε.Ε. από τα μέσα, ψεύδεται.

Ο μοναδικός δρόμος;

Έξοδος από την Ε.Ε. πριν είναι πολύ αργά.

Όπως συμβαίνει με ένα αυτοκίνητο που τρέχει προς το γκρεμό»

Όταν ο Jean-Claude Juncker, απερχόμενος πρόεδρος της Ε.Ε., νηφάλιος ή πιωμένος δεν έχει καμία σημασία, δικαιώθηκε όταν είχε δηλώσει με όση απλότητα μπορεί να υπάρξει πως «Με την ψήφο δεν θα αλλάξετε τίποτα»;

[Βλέπε σε: Η ευρωπαϊκή "αριστερά" είναι νεκρή! Πέθανε... κι ενταφιάστηκε στον "προοδευτισμό" & τον "δικαιωματισμό"!].

Το Νοέμβρη του 2018, είχε δίκιο ο τότε πρωθυπουργός Τσίπρας όταν συμβούλευε την ιταλική κυβέρνηση: «Παραδοθείτε αμέσως, μετά θα είναι χειρότερα»;

[Βλέπε σε: Η απάντηση Fusaro στον Τσίπρα: «Εν συντομία, ο λόγος ενός πειθήνιου σκλάβου»!].

Τραγική ειρωνεία... ή "σύμπτωση", όπως αποκαλύπτουν σήμερα ΟΛΑ τα διεθνή ΜΜΕ (ποτέ δεν έγινε αναφορά στα ελληνόφωνα ΜΜΕ), πως την περίοδο των "διαπραγματεύσεων" της Ελλάδας με την Τρόικα (είχε βαπτιστεί "θεσμοί" από την πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα, που διαλαλούσε ως "πρώτη φορά αριστερά"), η Ursula von der Leyenαπαίτησε στη γερμανική βουλή την υποθήκευση της ελληνικής Δημόσιας περιουσίας ως εγγύηση προς τους "διεθνείς δανειστές".

Το μανιχαϊστικό ευρωπαϊκό αφήγημα

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Η ΕΕ, ως ένα μοναδικό στην ιστορία επιτυχημένο μοντέλο ειρήνης και συνεργασίας των χωρών-μελών της μεταξύ τους, κινδυνεύει όσο ποτέ μέχρι σήμερα εκ μέρους των δεξιών ή αριστερών λαϊκιστών, καθώς επίσης των ακροδεξιών εθνικιστών. Όλοι αυτοί δεν έχουν τίποτα άλλο στο μυαλό τους, από το να οδηγήσουν την Ευρώπη πίσω σε ένα παρελθόν που πιστεύαμε πως είναι ξεπερασμένο – στο σκοτεινό σωβινισμό, στις μονομερείς εθνικιστικές ενέργειες και, σε τελική ανάλυση, στις διακρατικές πολεμικές συγκρούσεις.

Ανάλυση

Το αφήγημα που ακούγεται παντού στην Ευρώπη, ενόψει των Ευρωεκλογών, είναι στην ουσία ένα και το εξής: ”Η ΕΕ, ως ένα μοναδικό στην ιστορία επιτυχημένο μοντέλο ειρήνης και συνεργασίας των χωρών-μελών της μεταξύ τους, κινδυνεύει όσο ποτέ μέχρι σήμερα εκ μέρους των δεξιών ή αριστερών λαϊκιστών, καθώς επίσης των ακροδεξιών εθνικιστών. Όλοι αυτοί δεν έχουν τίποτα άλλο στο μυαλό τους, από το να οδηγήσουν την Ευρώπη πίσω σε ένα παρελθόν που πιστεύαμε πως είναι ξεπερασμένο – στο σκοτεινό σωβινισμό, στο φασισμό, στις μονομερείς εθνικιστικές ενέργειες και, σε τελική ανάλυση, στις διακρατικές πολεμικές συγκρούσεις«.

Η εικοσαετία του ευρώ...

Του Πάολο Σαβόνα

Στην 20η επέτειο από τη γέννηση του ευρώ, ο Economist  αφιερώνει δύο άρθρα με τίτλους  «Το ευρώ δεν είναι ακόμη ασφαλές» και «Η μη ικανοποιητικά μαγειρεμένη Ένωση». Σε αυτά τα άρθρα αναγνωρίζεται ότι η κρίση του δημόσιου χρέους, που ακολούθησε την αμερικανική χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, είχε διαδώσει τον φόβο ότι το ευρωπαϊκό νόμισμα θα καταρρεύσει, αλλά η ισχυρή στήριξη που δόθηκε από τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης και από την κοινή γνώμη απέφυγε το δράμα. Ωστόσο, αποδέχονται ότι "η στήριξη αυτή δεν αντικατοπτρίζει την οικονομική και πολιτική επιτυχία", καθώς η ευρωπαϊκή ανάπτυξη παραμένει χαμηλή και άνισα διανεμημένη, η ανεργία παραμένει υψηλή σε αρκετές χώρες μέλη και οι μισθοί στο σύνολο των κρατών αυξάνονται ελάχιστα. 

"Η ιστορία του ευρώ - συνεχίζει το έγκριτο εβδομαδιαίο- είναι διάσπαρτη από τα λάθη των τεχνοκρατών". Το χειρότερο όλων είναι η μη αναγνώριση του ελληνικού χρέους ως απεχθούς [μη αποπληρωτέου] και οι αποφάσεις που ελήφθησαν για την υπεράσπισή του προκάλεσαν μιαν ύφεση που μείωσε κατά 1/4 το ΑΕΠ της Ελλάδας. Η αυστηρότητα των λεγομένων αφορά, επίσης, στην ΕΚΤ «που έχει μια επαίσχυντη ιστορία περιοριστικής νομισματικής πολιτικής» η οποία πολιτική, μεταξύ άλλων, «εγκατέλειψε μόνες και στην τύχη τους συνειδητά τις υποβαθμισμένες σε ύφεση περιοχές» και «καθυστέρησε ιδιαίτερα να αντιδράσει στο αμερικανικό κραχ του 2008, εξετάζοντας το με έναν αλαζονικό τρόπο ως ένα μεμονωμένο αμερικανικό πρόβλημα.

Είκοσι χρόνια ευρώ: Ένας γεωπολιτικός απολογισμός

Του Κώστα Ράπτη

Σύμφωνα με τον πρώτο γραμματέα του, λόρδο Ίσμεϊ, το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε για να κρατά "τους Αμερικανούς μέσα [στην Ευρώπη], τους Ρώσους έξω και τους Γερμανούς κάτω”. Το πρωτόγνωρο πείραμα του ευρώ, το οποίο μόλις συμπλήρωσε δύο δεκαετίες ζωής, θα μπορούσε να περιγραφεί με παραπλήσιους όρους.

Ο διακηρυγμένος στόχος της νομισματικής ένωσης είχε βεβαίως να κάνει με τη διευκόλυνση της ευρωπαϊκής κοινής αγοράς, την προώθηση της ανάπτυξης και τη σύγκλιση των επιμέρους εθνικών οικονομιών. Δεν ήταν όμως λιγότερο σημαντικές, όσο και αν δεν ομολογούνταν πάντοτε ρητά, οι καθαρά πολιτικές και γεωπολιτικές επιδιώξεις του εγχειρήματος, το οποίο, διόλου τυχαία, δρομολογήθηκε κατά την έναρξη της μεταψυχροπολεμικής εποχής.

Η νομισματική ένωση υπήρξε βήμα προς την διαφύλαξη της ευρωπαϊκής ενότητας στις νέες συνθήκες και την δημιουργία ενός ισχυρού πόλου, ο οποίος θα μπορούσε αποτελεσματικότερα να ενσωματώσει τις χώρες που μόλις είχαν διαφύγει από το ανατολικό μπλοκ.

20 χρόνια ευρώ: Οι Έλληνες οι πιο φτωχοί, και υπερχρεωμένοι πολίτες του ευρώ

Οι Έλληνες δεν είναι μόνο πιο φτωχοί, συγκρίνοντας το κατά κεφαλήν εισόδημα, αλλά και από τους πλέον υπερχρεωμένους πολίτες στη ζώνη του ευρώ

Είκοσι χρόνια κλείνουν σήμερα από την ημέρα που το ευρώ έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του, αρχικά μόνο με λογιστική μορφή στις συναλλαγές, ως το νέο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Η 1η Ιανουαρίου 1999 σηματοδότησε την απαρχή της Νομισματικής Ένωσης της Ευρώπης, η οποία είχε κριθεί απαραίτητη για την πιο αποτελεσματική λειτουργία της Ενιαίας Αγοράς και την μεγιστοποίηση των ωφελειών που προέκυπταν από αυτήν. Ταυτοχρόνως οι θιασώτες της Νομισματικής Ένωσης υποστήριζαν ότι η δημιουργία της θα συνέβαλλε στην ταχύτερη σύγκλιση των οικονομιών της Ευρώπης, στην βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών και εν τέλει στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση.

Σήμερα το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα δέχεται ισχυρούς κλυδωνισμούς τόσο στο εσωτερικό του από το διαρκώς αυξανόμενο ευρωσκεπτικιστικό ρεύμα, όσο και στο εξωτερικό με την αποχώρηση της Μ.Βρετανίας από την ΕΕ (Brexit).

Οι τρεις εστίες πυρκαγιάς

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Η Ιταλία και η Ελλάδα με φόντο την Ευρωζώνη, καθώς επίσης οι Η.Π.Α. με την κήρυξη του εμπορικού, χρηματοπιστωτικού και νομισματικού πολέμου εναντίον όλων των άλλων ισχυρών δυνάμεων του πλανήτη, αποτελούν τους μεγάλους σημερινούς κινδύνους – την ίδια στιγμή που οι αμερικανικοί χρηματιστηριακοί δείκτες και το παγκόσμιο χρέος έχουν σπάσει όλα τα προηγούμενα ιστορικά ρεκόρ.

Επικαιρότητα

Ξεκινώντας από την Ιταλία, είναι σίγουρα η χώρα που θα βρεθεί στο στόχαστρο, στη θέση που είχε η Ελλάδα το 2010 – ενώ το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται από τις δηλώσεις του επικεφαλής της «Λίγκα του Βορά», σύμφωνα με τις οποίες οι κερδοσκόποι χάνουν το χρόνο τους. Στην προσπάθεια του δηλαδή να αντιπαρατεθεί με τις μαζικές εκροές κεφαλαίων από τη χώρα, οι οποίες οφείλονται στην πεποίθηση ότι η συγκυβέρνηση θα θελήσει να εφαρμόσει το προεκλογικό της πρόγραμμα (αυξάνοντας το ήδη δυσθεώρητο χρέος επί πλέον στα τεράστια τραπεζικά προβλήματα, οπότε θα βρεθεί αντιμέτωπη με την έξοδο από το ευρώ), κατηγορεί τους κερδοσκόπους – ενώ την ίδια στιγμή ο υπουργός οικονομικών ταξιδεύει στην Κίνα (αντί της Ρωσίας που είχε επιλέξει η Ελλάδα το 2015) με στόχο την προσέλκυση επενδύσεων, δηλώνοντας πως η Ιταλία είναι η καλύτερη χώρα στον κόσμο για επενδύσεις!

Η Ευρώπη σε μετάβαση

Η πολιτική ατζέντα μετατοπίζεται σε ολόκληρη την Ευρώπη

Μετά από δυο μήνες μετεκλογικής περιπέτειας, στην Ιταλία φαίνεται να συγκροτείται νέα κυβέρνηση, υπό την συμμαχία της Λέγκας του Βορρά και των Πέντε Αστέρων.

Στο άκουσμα της είδησης, οι αγορές αντέδρασαν με νευρικότητα, εκτινάσσοντας τα ιταλικά σπρεντ κατά δεκάδες μονάδες, ιδίως όταν δημοσιοποιήθηκε από τη Χάφινγκτον Ποστ της Ιταλίας, ένα νον πέιπερ που φέρεται να αποτελεί τη σούμα της συμφωνίας μεταξύ των δύο κομμάτων, το οποίο προέβλεπε αποχώρηση από την ευρωζώνη, αίτηση κουρέματος 250 δισ. € στην ΕΚΤ, θέσπιση ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για τους φτωχούς, περικοπές στον φόρο εισοδήματος, πάγωμα της σκληρής μεταρρύθμισης που επιβλήθηκε στο συνταξιοδοτικό της χώρας το 2011, και… προσέγγιση με το Κρεμλίνο. Αμέσως, ο Ματέο Σαλβίνι, ηγέτης της Λίγκας, έσπευσε να διαψεύσει το περιεχόμενο της συμφωνίας, ενώ φήμες ότι δεν καταλήγουν εν τέλει σε κοινή συμφωνία για πρωθυπουργό μετέθεσαν την αβεβαιότητα μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές.

Γιγαντώνεται η γενιά των 360 ευρώ. Αλλά μένουμε στο ευρώ

Τα νέα στοιχεία του ΕΦΚΑ δείχνουν ότι τον περασμένο Μάιο 636.424 άτομα πληρώθηκαν με μισθό 389,65 ευρώ μεικτά. Η πλειοψηφία δε των νέων προσλήψεων στον ιδιωτικό τομέα είναι με ευέλικτες μορφές απασχόλησης εκ των οποίων 127.000 εργαζόμενοι αμείβονται με μεικτό μηνιαίο μισθό έως 100 ευρώ.

Μάλιστα βαρύ είναι το τίμημα που έχουν πληρώσει κατά την περίοδο 2015-2017 οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, καθώς σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της αγοράς εργασίας οι περικοπές μισθών έφτασαν σε ποσοστό 18,9%.

Από τον Ιανουάριο του 2015 επήλθε πλήρης ανατροπή στην αγορά εργασίας. Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης (μερική και εκ περιτροπής) στις νέες προσλήψεις κυριάρχησαν απόλυτα έναντι της πλήρους απασχόλησης. Έτσι, το 60% που αντιστοιχούσε στην πλήρη απασχόληση και το 40% που αντιστοιχούσε στη μερική απασχόληση, και ίσχυε μέχρι το 2015, σήμερα ανατράπηκαν πλήρως σπάζοντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι η μερική απασχόληση στις νέες προσλήψεις «πέτυχε» τη χειρότερη επίδοση όλων των εποχών με 62,26%.

Μνημονιακό φάρμακο ή νεοφιλελεύθερη βαριά ασθένεια;

Του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Ο εθελόδουλος μνημονιακός διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας (ΤτΕ) Γιάννης Στουρνάρας, έχει επανειλημμένα δικαιώσει τους δανειστές ενοχοποιώντας την Ελλάδα. Κατά την άποψή του, τα μνημόνια 1, 2 και 3, που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα την τελευταία επταετία από τους Ευρωπαίους «εταίρους», δεν είναι υπεύθυνα για τη φοβερή και αέναη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας από το 2010 μέχρι και τώρα, ούτε για τη σημερινή μη ορατή στο άμεσο μέλλον σταθεροποίηση και ανάκαμψή της. Διατείνεται ότι τα επιβληθέντα μνημόνια και οι ακολουθούμενες μνημονιακές πολιτικές δεν ήταν ποτέ μέρος του προβλήματος, αλλά αποτελούν μέρος της λύσης του.

Με την ίδια συλλογιστική, επιμένει ότι η πολιτική που έχει συρρικνώσει την οικονομία ήταν «δυσάρεστη», αλλά «απαραίτητη» για τη θεραπεία των παθογενειών που είχαν συσσωρευθεί από τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά και από την ελληνική κοινωνία που επέμενε να συντηρεί με δανεικά ένα βιοτικό επίπεδο που ήταν υπέρτερο των δυνάμεών της. Ο ίδιος θεωρεί ότι για την ελληνική κρίση δεν είναι υπεύθυνες οι ελληνικές τράπεζες, γιατί δεν την πυροδότησαν, αλλά ευθύνεται το δημοσιονομικό αδιέξοδο που οδήγησε σε πτώση όλη την ελληνική οικονομία, πλήττοντας τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και τις τράπεζες.

Η μόνη λύση για την Ελλάδα: Η έξοδος από την ευρωζώνη

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε ανοδική τροχιά. Όμως ο γερμανός αναλυτής Ρόμπερτ Χάλβερ παραμένει πεπεισμένος ότι μόνο χωρίς ευρώ και με διαγραφή ολόκληρου του δημοσίου χρέους η Ελλάδα θα καταφέρει να ορθοποδήσει (19.12.2017)

____

Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ. Φυσικά, δεν είναι ο μόνος που  το είπε. Πολλοί οικονομολόγοι, που καταλαβαίνουν τι τους γίνεται, και η υπογράφουσα, από την αρχή της κρίσης. Το έγραψα σε όλες τις γλώσσες, το φώναξα, το δίδαξα. Αλλά….ποιος ακούει;

Το ελληνικό πείραμα μοντέλο για τη «νέα Ευρωζώνη»

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Μια αποκωδικοποίηση των προτάσεων της Κομισιόν για εμβάθυνση της νομισματικής ένωσης που μετατρέπουν τη μνημονιακή εξαίρεση σε σταθερό κανόνα

«Τώρα που ο καιρός είναι καλός είναι η καλύτερη στιγμή για να φτιάξουμε την οροφή». Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι η ατάκα με την οποία η Κομισιόν απέδωσε τη συγκυρία της πρότασής της για τον οδικό χάρτη εμβάθυνσης της Ευρωζώνης είναι πολύ επιτυχημένη. Τώρα, γιατί «ο καιρός είναι καλός» στην Ευρωζώνη σηκώνει συζήτηση. Ο Γιούνκερ χρησιμοποιεί συχνά τελευταία τη φράση και θεωρητικώς εννοεί ότι ολόκληρη η νομισματική ένωση βρίσκεται σε ισχυρή ανάπτυξη, με την Ελλάδα τελευταία να συμπληρώνει το παζλ. Ο πρόεδρος της Κομισιόν, όμως, ίσως υπονοεί ότι η υπέρβαση της κρίσης δεν είναι κάτι οριστικό, και γι’ αυτό χρειάζεται επίσπευση των θεσμικών αλλαγών που θα ενισχύσουν το ανοσοποιητικό σύστημα της Ευρωζώνης. Λογικός συλλογισμός, αν υπολογίσει κανείς ότι η ανάκαμψη για την οποία επαίρεται η ηγεσία της Ε.Ε. θα ήταν ισχνή χωρίς τα 1,5 τρισ. ευρώ της ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Ίσως, από την άλλη πλευρά, η αλληγορία του «καλού καιρού» υπονοεί κάτι διαφορετικό: το κενό ηγεμονίας στην Ε.Ε. που έχει προκαλέσει η εκκρεμότητα σχηματισμού κυβέρνησης στο Βερολίνο. Η αδύναμη και εξαρτώμενη από τις διαπραγματεύσεις με το SPD Άνγκελα Μέρκελ ίσως αποδειχθεί πιο δεκτική στις αλλαγές που προτείνει η Κομισιόν στην Ευρωζώνη, ενσωματώνοντας το μεγαλύτερο μέρος των προτάσεων Μακρόν. Αν ο υπολογισμός είναι σωστός θα αποδεχθεί στην επικείμενη σύνοδο της Ε.Ε. την ερχόμενη εβδομάδα όπου το σχέδιο «νέα Ευρωζώνη» θα μπει στο τραπέζι.

Το δράμα της Ευρωζώνης

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Εάν θεωρεί κανείς ότι, η αρχιτεκτονική του ευρώ ήταν λανθασμένη και τυχαία, θα πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από αφελής ή/και ανόητος – ενώ η πρωσική κυβέρνηση είναι εύλογο να έχει εκμεταλλευθεί τα ελαττώματα του κοινού νομίσματος, αφού η ίδια τα προγραμμάτισε.

«Το κεντρικό πρόβλημα του ευρώ, το «προπατορικό αμάρτημα» όπως αποκαλείται, είναι το ότι αφαιρεί από τις χώρες που το υιοθετούν τη δυνατότητα να ασκούν τη δική τους νομισματική πολιτική, χωρίς να τους παρέχει κάποιο «υποκατάστατο» σε ευρωπαϊκό επίπεδο – έναν μηχανισμό δηλαδή, ο οποίος να μεταφέρει χρήματα μεταξύ των περιοχών που δεν αποτελούν ανεξάρτητα κράτη, αφού δεν μπορούν πλέον να υποτιμήσουν τα νομίσματα τους.

Η απώλεια της νομισματικής πολιτικής χωρίς την ύπαρξη κάποιου υποκατάστατου σημαίνει ότι, η οποιαδήποτε οικονομική κρίση ξεσπάει, η οποία εμφανίζεται νομοτελειακά, δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθεί – με αποτέλεσμα να είναι υποχρεωμένο το ή τα μέλη που «προσβάλλονται» να αποχωρούν, οπότε να διαλύεται η ένωση» (πηγή).

Ανάλυση

Είναι ασφαλώς πολύ αφελές το να πιστεύει κανείς σήμερα, μετά από όλα όσα έχουν μεσολαβήσει ότι, το ευρώ ήταν το αποτέλεσμα ενός λανθασμένου σχεδιασμού, στον οποίο συμμετείχε η Γερμανία – μία χώρα που προγραμματίζει μεθοδικά τα επόμενα εκατό χρόνια, έχει αυξήσει σε μεγάλο βαθμό την ισχύ της μετά την υιοθέτηση του ευρώ, ενώ κερδίζει τεράστια ποσά από την κρίση χρέους που η ίδια προκάλεσε με την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα (άρθρο).

Σε τροχιά εξόδου από την ιστορία

Της Analyst Team

Η παγίδα των ιδιωτικοποιήσεων, τα πλεονεκτήματα της μικτής οικονομίας, καθώς επίσης η υποχρέωση της Ελλάδας να σταματήσει την πορεία της προς την καταστροφή, επιλέγοντας τη ρήξη – ενώ η τελευταία μας ευκαιρία είναι πριν από τις γερμανικές εκλογές και πριν από την τέταρτη δανειακή σύμβαση, συνοδευόμενη από νέα μνημόνια που θέλει να μας επιβάλλει η Γερμανία.  

«Σε γενικές γραμμές υπάρχουν δύο βασικά πολιτικά συστήματα: (α) εκείνο που επιλέγουν οι Πολίτες τους ηγέτες τους, οι οποίοι τότε υπηρετούν τα συμφέροντα τους σαν να είναι δικά τους και (β) αυτό στο οποίο η πολιτική εξουσία χειραγωγεί το λαό, έτσι ώστε ο λαός αφενός μεν να την επιλέγει, αφετέρου να υπηρετεί τα δικά της ιδιοτελή συμφέροντα, συμπεριλαμβανομένων των ελίτ που η ίδια υπηρετεί έμμισθα.

Σόιμπλε: Η Ελλάδα, παράδειγμα χώρας που θέλει να μείνει στο ευρώ

Στην κατάσταση στην Ευρώπη, και ειδικότερα στην Ελλάδα, αναφέρεται, σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα La Repubblica, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα ο κ. Σόιμπλε υπογραμμίζει: «Αν μια χώρα δεν θέλει να βγει από το ευρώ πρέπει να κάνει δομικές αλλαγές, όπως η Ελλάδα.

» Με το ευρώ τελείωσε η εποχή, στην οποία κάποιες χώρες παρέμεναν ανταγωνιστικές, διαμέσου της υποτίμησης των νομισμάτων. Πρόκειται για μια πολιτική, συντομότερη οδό. Σε αυτό συμφωνώ απόλυτα με την ανάλυση του Μάριο Ντράγκι, σε σχέση με τα ελαττώματα της Ευρωζώνης.
» Αυτό που λέει πάντα ο Ντράγκι είναι ότι οι χώρες πρέπει να δημιουργήσουν από μόνες τους τις συνθήκες για να αναπτυχθούν. Και σε αυτό το θέμα η Ελλάδα βελτιώνεται. Τα προγράμματα βοήθειας που αποφασίστηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης για την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Κύπρο, την Ισπανία και την Ιρλανδία δέχθηκαν πολλές κριτικές, αλλά έφεραν πάντα αποτελέσματα».

Σε ερώτηση της ιταλικής εφημερίδας αν «ήταν λάθος η πρότασή του να βγει, προσωρινά, η Ελλάδα από το ευρώ, τον δραματικό Ιούλιο του 2015» ο γερμανός υπουργός Οικονομικών απαντά: «Γνωρίζετε αυτό που είπε δημόσια ο ιταλός υπουργός Πιερ Κάρλο Πάντοαν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των υπουργών Οικονομικών ήταν πεπεισμένη πως θα ήταν καλύτερα αν η Ελλάδα έβγαινε προσωρινά από το ευρώ. Είναι η Ελλάδα, η οποία αποφάσισε κάτι το διαφορετικό. Τώρα καταβάλλουμε προσπάθειες, ώστε το τρίτο πρόγραμμα βοήθειας να έχει επιτυχία».

Τέλος, ο στενός συνεργάτης της Μέρκελ, αναφερόμενος στην Ιταλία, τονίζει ότι, όπως πίστευε ανέκαθεν, «χωρίς την Ιταλία δεν μπορεί να γίνει η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» και πως «η Ιταλία πρέπει να συνεχίσει την πορεία των μεταρρυθμίσεων».

 με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ανάρτηση από: http://kinisienergoipolites.blogspot.gr