Ποια η θέση της γυναίκας στην εκκλησία; - κ. Θανάσης Παπαθανασίου

Στο πέρασμα του χρόνου πλήθος πολιτισμών υπέσκαπταν και υποσκάπτουν την θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Αυτή είναι μια παθογόνα στάση, αφού με αυτόν τον τρόπο η γυναίκα χειραγωγείται και της αφαιρείται το δώρο του αυτεξουσίου, που ο Κύριος αφειδώλευτα μας παρείχε. Συνήθως τέτοιες πεποιθήσεις υποκρύπτουν δόλο και συμφέροντα.

Όταν η Ν.Κορέα πούλησε τις γυναίκες της στους Αμερικανούς στρατιώτες

Μια ιστορία πόνου, ντροπής και εκμετάλλευσης που η Νότια Κορέα και ο στρατός των ΗΠΑ προσπαθούν να κρύψουν επιμελώς

Το 1977, όταν η Τσο Σουν-οκ ήταν 17 ετών, τρεις άντρες την απήγαγαν και την πούλησαν σε έναν μαστροπό στην Ντονγκντουτσεόν, μια πόλη βόρεια της Σεούλ. Επρόκειτο να ξεκινήσει το λύκειο, αλλά αντί να κυνηγήσει το όνειρό της να γίνει μπαλαρίνα αναγκάστηκε να περάσει τα επόμενα πέντε χρόνια της ζωής της υπό την διαρκή επίβλεψη του μαστροπού που την ανάγκαζε να πηγαίνει σε ένα κοντινό κλαμπ για να εκδίδεται. Οι πελάτες της: Αμερικάνοι στρατιώτες.

Η Τσο Σουν-οκ ήταν μια από τις χιλιάδες γυναίκες που χαρακτηρίζονταν ευφημιστικά με τον όρο «γυναίκες παρηγοριάς» (comfort women) ή γυναίκες αναψυχής.

Ο όρος ήταν γνωστός στην Κορέα ήδη από την εποχή που η χώρα είχε υποδουλωθεί από τους Ιάπωνες, οι οποίοι εξανάγκαζαν τις γυναίκες να δουλεύουν διά της βίας σε οίκους ανοχής πριν κατά τη διάρκεια και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ωστόσο, στη Νότια Κορέα ακόμα και μετά το τέλος της ιαπωνικής κατοχής το 1945, η σεξουαλική εκμετάλλευση μιας άλλης ομάδας γυναικών συνεχίστηκε για πολύ καιρό ακόμα και αυτή τη φορά υποστηριζόταν εμμέσως από την ίδια τους την κυβέρνηση.

Άφυλοι ή άμυαλοι;

Αλιεύσαμε το παρακάτω κείμενο από το Athens Voice του 2016. Το αναπαράγουμε προς προβληματισμό.
Δ.Κ.

4 Απριλίου 2016

Θα περίμενε κανείς ότι η ψήφιση ενός ελλιπέστατου συμφώνου συμβίωσης πριν από 4 μήνες στη Βουλή θα λειτουργούσε ως «καμπανάκι» για όσες και όσους θεωρούν ότι συναπαρτίζουν το γκέι (ή αν προτιμάτε ΛΟΑΔ) κίνημα σε αυτή τη χώρα, καθώς αποδεικνύει ότι η χρόνια έλλειψη σοβαρότητας δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε ξεπερασμένες, εμβαλωματικές λύσεις. Ή ότι θα αποτελούσε τουλάχιστον έναυσμα ώστε να ξεκινήσει μια σοβαρή συζήτηση για τα ζητήματα που παραμένουν άλυτα και εκκρεμή όπως ο γάμος, η ομογονεϊκότητα και η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Φαίνεται όμως πως η σοβαρή ενασχόληση με σοβαρά ζητήματα μάλλον φαντάζει αφόρητα «μικροαστική» σε εκείνους που ενδιαφέρονται περισσότερο να προβληθούν ως «ριζοσπάστες» και «αμφισβητίες» της υφιστάμενης κοινωνικής τάξης. Πράγμα απολύτως αναμενόμενο σε μία χώρα όπου αυτές οι δύο ιδιότητες εδώ και χρόνια επιβραβεύονται με επαγγελματικές θέσεις, πολιτικές καριέρες κτλ.

Δεν πρέπει λοιπόν να προκαλεί έκπληξη ότι το Pride της Αθήνας στο δωδέκατο έτος της ύπαρξής του αποφάσισε πλέον να υιοθετήσει ανοιχτά την ατζέντα της επονομαζόμενης «queer» θεωρίας με την οποία φλέρταρε συστηματικά αλλά περισσότερο διακριτικά όλο το προηγούμενο διάστημα. Στην επίσημη αφίσα της φετινής διοργάνωσης βλέπουμε τη διάσημη φράση της Σιμόν ντε Μποβουάρ «Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι» αλλά και την παράφραση «Άντρας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι». Είναι γνωστό πως με αυτή της τη φράση η Μποβουάρ αναφερόταν στη δυσκολία που έχει οποιαδήποτε γυναίκα να ξεπεράσει τους καταναγκασμούς που της επιβάλλει η πατριαρχική κοινωνία εξαιτίας του βιολογικού της φύλου. Για τους εμπνευστές της αφίσας όμως, η φράση απλώς σημαίνει πως η ίδια η έννοια του βιολογικού φύλου είναι ανύπαρκτη και ξεπερασμένη! Όπως διαβάζουμε στο σχετικό κείμενο: «Τα φύλα δεν είναι αυθύπαρκτα φυσικά ή βιολογικά… Η ταυτότητα φύλου δεν έχει να κάνει με τις ανατομίες και το φύλο που μας αποδίδεται κατά τη γέννηση». Για τους ιδεοληπτικούς της queer θεωρίας δεν υφίσταται καν βιολογικό φύλο, αλλά μόνο «ανατομικό» ή φύλο «που μας αποδίδεται κατά τη γέννηση» – λες και αυτό γίνεται αυθαίρετα…

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου - Καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας: Στην εκκλησία…«μυρίζει μπαρούτι ξανά»

Της Μαριάνθης Πελιβάνη

Ο Θανάσης Παπαθανασίου είναι αν. καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας, και διευθυντής του θεολογικού περιοδικού Σύναξη. Ανήκει στη μειοψηφία εκείνη των ανθρώπων της εκκλησίας και της θεολογίας που υψώνουν τη φωνή τους και αναμετρώνται με τον εκκλησιαστικό σκοταδισμό και συντηρητισμό. «Η θεολογία, για να είναι χριστιανική, οφείλει να είναι απελευθερωτική, από τη φύση της» υποστηρίζει και δίνει τη μάχη του κόντρα στον χριστιανικό φονταμενταλισμό. Με αφορμή τις αντιδράσεις που προκάλεσε ο π. Αλέξανδρος Καριώτογλου με τα κορίτσια που ντύθηκαν «παπαδάκια», συζητάμε για το τι δεν πάει καλά στην εκκλησία…

Κύριε Παπαθανασίου ισχύει ότι ο συγκεκριμένος ιερέας, ο οποίος παρεμπιπτόντως λειτουργούσε κι εργαζόταν για την εκκλησία αμισθί, όντας συνταξιούχος εκπαιδευτικός, τέθηκε σε αργία;

Αυτό έχουμε πληροφορηθεί. Το λέω έτσι, διότι, απ’ όσο γνωρίζω, η αργία του ανακοινώθηκε προφορικά, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει η δυνατότητα να ονομαστεί αργία ή... χορήγηση άδειας! Ένα από τα ερωτηματικά εδώ είναι, ποιο είναι το κατηγορητήριο. Η πράξη άλλωστε για την οποία εξεμάνησαν αυτοί που δημιούργησαν το θέμα, είναι κάτι το οποίο γίνεται επί καιρούς πολλούς σε άπειρες Ορθόδοξες εκκλησίες: απλώς υπηρεσία κατά τη θεία Λειτουργία. Ό,τι ακριβώς τα αγόρια παπαδάκια. Ούτε καν την ανάδειξη διακονισσών. Η δική μου εκτίμηση είναι ότι υπόβαθρο όλων αυτών είναι ο βαθύς μισογυνισμός και οι θεολογικές στρεβλώσεις, με τις οποίες έχουμε πολύν δρόμο μπροστά μας. Αλλά καθαυτήν η επίδικη πράξη (αυτό δηλαδή που επισύρει έπαινο ή ποινή) αφορά απλώς την πεπατημένη για τα παπαδάκια. Το συνολικό σκηνικό είναι τέτοιο, ώστε θα μπορούσες ίσως να πιθανολογήσεις ότι κάποιοι επιθυμούν (και μεθοδεύουν;) το ξήλωμα της συγκεκριμένης κοινότητας (ή και παρόμοιων κοινοτήτων), με διάφορα πνευματικά και υλικά συμφραζόμενα. Αν μια τέτοια πιθανολόγηση είναι απλώς φαντασίωση (όπως και εύχομαι) ή έχει βάση, θα το δείξει η πορεία των πραγμάτων. 

Κυριακή κατά της γυναικοκτονίας

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Αν. Καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας                                  

Διευθυντής του περιοδικού «Σύναξη»

Την δεύτερη Κυριακή μετά την Κυριακή του Πάσχα, μέσα στην αναστάσιμη ακόμα ατμόσφαιρα, περάστε από την εκκλησία. Η προτροπή μου αυτή απευθύνεται σε όλους όσους νοιάζονται: ένθεους και άθεους. Περάστε όσοι νοιάζεστε για τις οδύνες των γυναικών, ώστε να μοιραστούμε μια χαρά: τα τραγούδια μιας απελευθέρωσης που έσκασε μύτη μπροστά σε έναν αδειασμένο τάφο, μιας απελευθέρωσης που μπολιάζει την ιστορία μα και που ταυτόχρονα εκκρεμεί.

Η δεύτερη Κυριακή μετά την Κυριακή του Πάσχα είναι η γιορτή των Μυροφόρων, δηλαδή των γυναικών εκείνων οι οποίες, σύμφωνα με την αφήγηση των ευαγγελίων, πήγαν με αρώματα στον τάφο του Χριστού για να τιμήσουν τον αγαπημένο νεκρό.

Έτσι ειπωμένο, μοιάζει με μια αναμενόμενη, στερεότυπη αφήγηση για παραδοσιακά γυναικείες δουλειές. Έλα όμως που δεν είναι έτσι! Άλλο πράγμα λένε τα ευαγγέλια, καθώς και οι εκκλησιαστικοί ύμνοι. Κάτι ανατρεπτικό, κάτι που δένει την ανάσταση με μια επ-ανάσταση! Αλλά τα ανατρεπτικά δεν αντέχονται. Και γι’ αυτό ξεδοντιάζονται και καταλήγουν να μοιάζουν με άνευρες ιστοριούλες της σειράς…

Ας ψηλαφίσουμε λοιπόν την δυναμική της γιορτής:

Νίνα Σιμόν: Η σοσιαλίστρια που τραγουδούσε για την ισότητα και έσπαγε τα στερεότυπα!

Ποτέ δεν μιλήσαμε για άντρες ή ρούχα. Αλλά πάντα για τον Μαρξ, τον Λένιν και την επανάσταση – πραγματικές συζητήσεις για κορίτσια». – Νίνα Σιμόν

Η δήλωση της Nina Simone ότι δεν συζητά για μόδα αλλά για «Μαρξ, Λένιν και επανάσταση» αποτυπώνει την κοσμοθεωρία της Simone. Αυτή η συζήτηση για τα κορίτσια έλαβε χώρα με τη φίλη της και θεατρική συγγραφέα Lorraine Hansberry – μια συζήτηση μεταξύ δύο μαύρων γυναικών που, όπως λέει η Simone, δεν αφορούσε άνδρες ή ρούχα, αλλά για τη δημιουργική δουλειά που παρήγαγαν και πώς έβλεπαν τον ρόλο της. στην απελευθέρωση της κοινότητάς τους.

Αναφερόμενη στο αυτοβιογραφικό έργο του Hansberry Young, Gifted and Black , η Simone έγραψε αργότερα ένα τραγούδι με τον ίδιο τίτλο ως φόρο τιμής στον φίλο και σύντροφό της μετά τον θάνατο του Hansberry από καρκίνο στο πάγκρεας. Οι μαύρες γυναίκες έχουν τη δύναμη να εμπνέουν ακριβώς λόγω των στερεοτύπων που καλούνται να αντιμετωπίζουν.

Η Nina Simone αναφέρεται συχνά ως ακτιβίστρια για τα πολιτικά δικαιώματα, και ήταν. Αλλά το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα περιλάμβανε πολλές διαφορετικές πολιτικές απόψεις σχετικά με το πώς έμοιαζε η απελευθέρωση. Κάποιοι όπως το NAACP ήθελαν φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που επικρίθηκαν επειδή ήταν μόνο ωφέλιμες για την αφροαμερικανική μεσαία τάξη. Οι μαύροι εθνικιστές αναζήτησαν οικονομική ανεξαρτησία και ένα νέο μαύρο κράτος ξεχωριστό από τη ρατσιστική λευκή Αμερική, αν και ήταν αναμφισβήτητα ασαφές πώς θα έμοιαζε αυτό το νέο κράτος πέρα ​​από μια μαύρη εκδοχή του καπιταλισμού. Ως εκ τούτου, δεν ανέφεραν όλοι οι ακτιβιστές των πολιτικών δικαιωμάτων τον Μαρξ ή τον Λένιν ως παράδειγμα συνομιλιών που είχαν με φίλους.

Ο κόσμος του τίποτα

Τα πνιγμένα «θέλω» και οι καταπιεσμένες-ανεκπλήρωτες επιθυμίες και ανάγκες των ανθρώπων άλλωστε γεννούν τέτοιου είδους ερωτήματα: Τι φορούσε; Προκάλεσε με τον τρόπο της; Γιατί βγήκε με κάποιον που δεν γνώριζε; Τι δουλειά είχε σε σουίτα ξενοδοχείου; Γιατί δεν κοιτάει να βρει έναν σύζυγο να τακτοποιηθεί; Δεν βλέπει εμάς που νοικοκυρευτήκαμε;

Της Έφης Θάνου

ε αφορμή τα όσα βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας, σχετικά με την υπόθεση κυκλώματος μαστροπείας στην Θεσσαλονίκη, ένας δυνατός κόμπος με πιάνει στο στομάχι. Δεν θα πω ότι πέφτω από τα σύννεφα.

Το βαρέλι δεν έχει πάτο και η ιστορία εις τους αιώνες των αιώνων το έχει δείξει περίτρανα. Γόνοι πλουσίων, επιχειρηματίες, κυκλώματα που δρουν ανενόχλητα, celebrities και influencers υπεράνω πάσης υποψίας καθώς και πολιτικά πρόσωπα με πρεστίζ κινούν τα νήματα όλα αυτά τα χρόνια, ώστε να διαιωνίζονται φαινόμενα ασυδοσίας και trafficking στη χώρα.

Η κοινωνία η οποία διερωτάται ακόμη με περίσσια επιμονή: Της άξιζε; Τι να φορούσε; Μήπως τον προκάλεσε; Γονείς δεν είχε; Φίλους και συγγενείς να την μαζέψουν; Τι γύρευε άραγε μια νεαρή κοπέλα εκείνη τη νύχτα σε ένα πάρτι ξενοδοχείου; Είναι η ίδια κοινωνία που μας μεγάλωσε και μας γαλούχισε με το «τι θα πει ο κόσμος;».

Πατριωτισμός

«Η προσφορά της γυναίκας στον απελευθερωτικό αγώνα 1955-1959», της Κλαίρης Αγγελίδου

Εκδόσεις Αιγαίον, 2012

Από τον πρόλογο της έκδοσης

Απαρχή μιας μεγάλης και εμπεριστατωμένης έρευνας για την προσφορά της γυναίκας της Κύπρου στον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959, αποτελεί αυτή η διάλεξη, που δημοσιεύεται σε αυτό το τευχίδιο.

Θεώρησα αναγκαίο να μιλήσω, έστω και με συντομία, για τον σημαντικότατο ρόλο, που διαδραμάτισε η γυναίκα της μικρής μας πατρίδας σ’ εκείνους τους δύσκολους, τους χαλεπούς, αλλά ανεπανάληπτους χρόνους του ξεσηκωμού.

Η γυναίκα, είτε παιδούλα, είτε ενήλικη, μορφωμένη ή αμόρφωτη, μεσόκοπη ή γριά, ένιωσε χρέος της να προσφέρει.

Ξύπνησε μέσα της η κληρονομιά του ήθους, της ευθύνης, της μεγαλοσύνης. Δεν μπορούσε να είναι απλός θεατής στα ιστορικά δρώμενα του 1955. Ήθελε να είναι ενεργό μέλος, έστω κι αν θα προσέθετε ένα μικρό ελάχιστο λιθαράκι.

Και απέδειξε ότι δεν είναι λιθαράκι, που πρόσθεσε, αλλά βράχους ανδρείας και λεβεντιάς.

Το 1821, η Τουρκία και ο εκφυλισμός των Νεοελλήνων

Του Ηλία Παπαναστασίου

Συμπληρώνονται 200 χρόνια σε λίγες εβδομάδες από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, μια από τις Μεγαλύτερες επαναστάσεις των τελευταίων αιώνων και η μεγαλύτερη στο χώρο της Βαλκανικής και Ανατολικής Μεσόγειου τουλάχιστον για τον 19ο αιώνα.

Η επέτειος συμπίπτει με ολιστικού τύπου επιδείνωση της Τουρκικής επιθετικότητας σε όλα τα επίπεδα, με όλους τους τρόπους και σε όλους τους τόπους. Η Ολιστική Γεωστρατηγική Επίθεση της Τουρκίας σε όλα τα επίπεδα και με όπλα της την πολεμική της ανάπτυξη – οι θερμόαιμοι φίλοι μας οι Ισπανοί, με δάνεια δικής τους Τράπεζας ναυπηγούν αεροπλανοφόρο για την Τουρκία το οποίο θα είναι έτοιμο φέτος ή του χρόνου– ποντάρει στην άριστη διπλωματία της Τουρκίας από την Οθωμανική περίοδο, στην εκπληκτική Βιομηχανική ανάπτυξη της Τουρκίας που παράγει όλα τα οπλικά συστήματα στρατού, ναυτικού ή αεροπορίας αλλά και στην οικονομική διασύνδεση συμφερόντων μεταξύ Τουρκίας και Δύσης και ειδικότερα Γερμανίας, Ισπανίας, Ιταλίας αλλά και Ολλανδίας, οι Τράπεζες των οποίων έχουν 20, 50, 40 και 20 δισεκατομμύρια ευρώ αντίστοιχο άνοιγμα προς την Τουρκική Οικονομία! Περιμένει κανείς στα σοβαρά να έλθουν σε ρήξη με τον Ερντογάν για χάρη της Ελλάδας;

Ταυτόχρονα οι Τούρκοι έχοντας αναπτύξει περαιτέρω τον ήδη παραδοσιακό Κεμαλικό Εθνικισμό – τον υπονόμευαν αλλά δεν τον αποκήρυξαν ποτέ! – αλλά αναμειγνύοντάς τον εύστροφα, αποτελεσματικά και σε απίστευτο βαθμό με τον επεκτατισμό των Οθωμανών και τον συνεχώς εντεινόμενο θρησκευτικό μανδύα του Τουρκικού Σουνιτικού Ισλάμ που απλώνεται όλο και διαρκέστερα στην Τουρκική Κοινωνία από το 2002 ήτοι περίπου 19 χρόνια τώρα, κατόρθωσαν να αποκτήσουν ένα κοινωνικό σώμα, ένα Έθνος και μια Πατρίδα ιδεολογικά συνεκτική, θρησκευτικά κατοχυρωμένη και διπλωματικά επιθετική. 

Η Κούκλα του Σεξ: «Εργαλείο» κερδοσκοπίας και ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ των Γυναικών…

Του Θύμιου Παπανικολάου

«Η σεξουαλική κούκλα-εμπόρευμα και η αποχωρισμένη από αυτή κούκλα του σεξ παίζει, λοιπόν, στην αισθητική της καπιταλιστικής εμπορευματικής κοινωνίας τον ίδιο ρόλο που παίζουν τα λεφτά στην οικονομία της εμπορευματικής κοινωνίας: αν το χρήμα είναι το γενικό ισοδύναμο μέσα στο οποίο παριστάνουν την ανταλλακτική τους αξία όλα τα νεκρά εμπορεύματα, έτσι και η κούκλα του σεξ είναι το γενικό αισθητικό ισοδύναμο μέσα στο οποίο απεικονίζουν τη δυνατότητα ανταλλαγής τους όλα τα ζωντανά εμπορεύματα…» (Μιχαέλ Σνάιντερ: «Νεύρωση και πάλη των τάξεων»).
Ο Γερμανός μαρξιστής Σνάιντερ,
στο συγκεκριμένο έργο, αναλύει καταλυτικά το ΠΩΣ η καπιταλιστική λογική της εμπορευματοποίησης των πάντων παραμορφώνει τη σεξουαλική συγκρότηση του ατόμου και γεννάει πλήθος διαστροφών…

Η επιστημονική ανάλυση του Σνάιντερ, καταρρίπτει όλους τους καπιταλιστικούς μύθους και τα νέα ιδεολογήματα της παγκοσμιοποίησης, ιδεολογήματα που έχουν ενστερνιστεί και αναπαράγουν όλα τα σύγχρονα «πρακτορεία» της Παγκοσμιοποίσης: Από τον αστικό φεμινισμό μέχρι τη νεοταξική «αριστερά» και τις ποικίλες «συμμορίες» των «αριστεριστών» του Σόρος και της διατεταγμένης ομοφυλοφιλίας…

Η κούκλα- εμπόρευμα που ανυψώνεται στο αισθητικό ισοδύναμο της Κούκλας του Σεξ δικαιώνει απόλυτα το εξαίρετο κείμενο του Ηλία Παπαναστασίου:

«Γυναικεία εγκληματικότητα – Το τέλος της ασυλίας του θηλυκού εγκλήματος».

Γυναικεία εγκληματικότητα – Το τέλος της ασυλίας του θηλυκού εγκλήματος

Του Ηλία Παπαναστασίου

 Τρία απανωτά εγκλήματα με γυναικεία σφραγίδα συνέβησαν στον τελευταίο μήνα.
Το πρώτο έγκλημα – που συγκλονίζει ακόμη – είναι η περίπτωση του βιτριολισμού από γυναίκα αντίζηλο σε βάρος άλλης γυναίκας.Συγκλονίζει όχι μόνο η μεθόδευση και οργάνωση όλου του εγκλήματος αλλά και το ψυχολογικό υπόβαθρο της δράστου.
«Δεν σε σκοτώνω αλλά σου καταστρέφω για όλη σου τη ζωή το 90% του γυναικείου “όπλου” που είναι το πρόσωπο. Σε κάνω να υποφέρεις φρικτά για πάντα.»
Παράλληλα συγκλονίζει η παρανοϊκή/ψυχωτική συμπεριφορά της δράστου και η βεβαιότητά(;) της για την σχέση του θύματος με τον συγκεκριμένο άνδρα.

Θυμηθήκαμε όλοι ένα παλιό γυναικείο όπλο που λέγεται βιτριόλι και το χρησιμοποιούσαν οι «εξαπατηθείσες» – πάντα εντός εισαγωγικών– από τους άνδρες.

Σε πολύ μικρή ηλικία ο υποφαινόμενος θυμάται διηγήσεις της μητέρας του για βιτριολισμένους άνδρες στη μέση του δρόμου, θύματα μιας απίστευτης εκδικητικότητας και εμπάθειας. Αυτή η – καθαρά– γυναικείου τύπου εκδικητικότητα ήταν πολύ συνηθισμένη περίπου μέχρι την δεκαετία του 1980.

Δολοφόνησαν την «κόρη» του Νερούδα

Της Γιάννας Κουκά

Η Αλμπερτίνα ήταν από τη γη του Αλιέντε.

Η Αλμπερτίνα ήταν από τη χώρα του Νερούδα.

Η Αλμπερτίνα φωτογράφιζε. Η Αλμπερτίνα ήταν φωτογράφος. Έκανε αυτό που κι ο Γιάννης Μπεχράκης. Φωτογράφιζε για να μη μπορεί να πει κανείς "δε γνώριζα".

Η Αλμπερτίνα βρέθηκε νεκρή. Βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της.

Η Αλμπερτίνα Μαρτίνεζ, η Χιλιανή.

Η Αλμπερτίνα που βρέθηκε όλες αυτές τις μέρες στους δρόμους του Σαντιάγο. Να δείξει τη βία της αστυνομίας και του στρατού εναντίον των εξεγερμένων γυναικών.

Από το διαμέρισμά της έλειπε η φωτογραφική της μηχανή. Ο υπολογιστής της. Τα έγγραφά της.

Η Αλμπερτίνα βρέθηκε νεκρή.

Χτυπημένη και μαχαιρωμένη.

Δεν θα γίνουμε πουτάνες... Σ' αυτές τις Γυναικάρες αξίζει η σημερινή 8 Μάρτη...

Όταν οι φονιάδες μισθοφόροι της "πολιτισμένης" δύσης νόμιζαν που είναι κυρίαρχοι της Συριακής γης, αυτές στάθηκαν όρθιες... "Δεν θα γίνουμε πουτάνες και τα παιδιά μας δώρα στους παιδόφιλους. ΄πολιτισμένους΄ βορειοευρωπαίους"! Ήταν το μήνυμα από τις Γυναικάρες, τις Λιονταρίνες της Αδέσποτης κι Αδούλωτης Συρίας!

Δεν έβαλαν τα παιδιά τους σε μια σαπισμένη βάρκα και δεν μπήκαν οι ίδιες στα δουλεμπορικά του φασίστα Ερντογάν, εγκαταλείποντας την πατρίδα για να περάσουν το Αιγαίο...

Γυναίκα στα μαύρα

Της Αρχοντίας Κάτσουρα

Στεκόταν μπροστά στον πάγκο του συνοικιακού μανάβικου. Ενός μαγαζιού που είχε ανοίξει λίγο καιρό, στο παλιό καφεκοπτείο. Ο γιος του ιδιοκτήτη είπε να εκμεταλλευτεί την περιουσία του που δεν νοικιαζόταν και να ανοίξει εκεί ένα μαγαζί. Αγώνας κόντρα στην ανεργία και μια ανάσα για τη γειτονιά που όταν σε κάποιον έλειπε μια πιπεριά, δυο πατάτες, δεν χρειαζόταν να πάει μακριά. 

Εκείνη, ντυμένη στα μαύρα, βαριά στις κινήσεις της, από τα χρόνια τα κάπως περασμένα, από τη ζωή που δεν της στάθηκε και τόσο καλή -αν και της χάρισε χαρές: παιδιά, εγγόνια-, από την κούραση, γιατί ακόμη και τώρα έπρεπε να συντρέξει τα παιδιά της που είχαν ανάγκη, να κρατήσει τα εγγόνια μετά το σχολείο, να μαγειρέψει. «Ντροπή να έρθουν τα παιδιά και να μην υπάρχει ένα πιάτο φαΐ». 

Εβαζε τις ντομάτες στη χάρτινη σακούλα πιάνοντάς τες προσεκτικά, χωρίς να τις ζουλάει, για να μη χάσουν τη σφριγηλότητά τους. Διάλεξε μερικά αγγουράκια, λίγα μήλα. Και μερικές φράουλες. Για την εγγονή τη φοιτήτρια, που τις αγαπούσε πολύ. 

Αντρικές δουλειές

Του Νίκου Θεοδοσόπουλου

«Τράβα μωρή να πλύνεις κάνα πιάτο» και άλλες ιστορίες από το cockpit — ιστορίες με γυναίκες πιλότους.

Ανάρτηση από: https://dimartblog.com

Μιχάλης Χαραλαμπίδης - Ο ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΟΣ ΚΕΜΑΛ-ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΜΙΔΑΣ

  Όταν ο Κεμάλ μέσα από το σπίτι του Καπαγιαννίδη στην Τραπεζούντα (1938) λίγο πριν πεθάνει διέταζε την εξόντωση των γυναικόπαιδων του Ντέρσιμ θα σκέφθηκε ότι τελείωσε και με τις Κούρδισες γυναίκες. Είκοσι χρόνια πριν διέταζε την εξόντωση των Ποντίων γυναικών από το Ερζερούμ.

  Σήμερα όμως εγώ είμαι εδώ με μια αυτόχθονη αληθινή Τραπεζούντια και μια γυναίκα από την Κουρδία, την δήμαρχο της πόλης Τσίζρε, σε μία δημόσια εκδήλωση στην πόλη της Στουτγκάρδης.

Αυτόν τον μεγάλο εγκληματία και ληστή Βαλκάνιο που επί δεκαετίες διέσπειρε τον θάνατο στην Μικρά Ασία του διέφυγε η επιστροφή των γυναικών της Τραπεζούντας και της Άμιδας.

    Δεν χειραφετούσε τις γυναίκες όπως προπαγάνδιζαν ψευτοπανεπιστήμια και ψευτοκαθηγητές ανά τον πλανήτη ακόμη και έμμισθοι από το εδώ κράτος ψευτοκαθηγητές, αλλά δολοφονούσε τις γυναίκες. Στον Πόντο εφάρμοσε την πλέον επιτυχημένη ιστορικά γυναικοκτονία και βρεφοκτονία*

Μεταμοντέρνα Αριστερά (5) Οι Μαρίες Αντουανέτες του Προλεταριάτου

Του Ηλία Παπαναστασίου

Οι περιπτώσεις Γυναικών εκπροσώπων του Κυβερνητικού και Κομματικού ΣΥΡΙΖΑ έχουν γίνει γνωστές κατά καιρούς και κατέληξαν οι περισσότερες σε μια διακωμώδηση της πολυδιαφημισμένης, ειδικότερα από την Νεοφιλελεύθερη «Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, συμμετοχής των Γυναικών στα Πολιτικά δρώμενα. Σχεδόν όλες σχολιάστηκαν αρνητικά από τα Media –και όχι μόνο τα Social Media– και αρκετές εφημερίδες του Αντιπολιτευόμενου τύπου όλων των αποχρώσεων.

Βουλευτίνες με έξαλλες δηλώσεις και συμπεριφορές, υπουργίνες με ειρωνική καλοσοβαντισμένη αφ’ υψηλού διάθεση, Politically Correct Φεμινίστριες που έβλεπαν σεξισμό ακόμη και στην παραμικρή κριτική δικών τους στελεχών αλλά έκαναν την πάπια –«Ποιούσαν την νήσσαν» επί το κοσμιότερον …– όταν το περιστατικό αφορούσε Γυναίκες αντιπάλων παρατάξεων και φυσικά όλα τα ανωτέρω με απεριόριστες δόσεις ψευδό–φεμινισμού του συρμού και «Αντί–σεξιστικό Σεξισμό» κατά των Ανδρών, του «Συστήματος», της επάρατης «Πατριαρχίας» και γενικότερα κατά του Τρισκατάρατου Μισογύνη, Σεξιστή, Φαλλοκράτη και Υποψήφιου Βιαστή που είναι – γενικά…– ο Νεοέλληνας Αρσενικός.

Λίγα είχαν ειπωθεί για το οικονομικό υπόβαθρο, τους τεράστιους μισθούς, τα οικονομικά προνόμια και το «ψητό» –όπως λέμε στην Αγορά…– των σεβαστών αυτών Δεσποινίδων και Κυριών που κάτω από την επίφαση των Μικροαστικών τρόπων της Νεόπλουτης έκρυβαν καθαρά οικονομικά συμφέροντα, βόλεψη, απληστία και απίστευτα προνόμια.

BINTEO-Σοκ! Τούρκοι εκτελούν Κούρδισσες μαχήτριες –Τις πετούν με κλωτσιές μέσα σε λάκκο (ΣΚΛΗΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ)

Aνατριχιαστικό βίντεο με τη στυγνή εκτέλεση γυναικών της Μονάδας Προστασίας του συριακού Κουρδιστάν (YPJ) από Τούρκους στρατιώτες κάνει το γύρο του διαδικτύου και σοκάρει.

Στο βίντεο οι γυναίκες έχουν "στοιβαχτεί" σαν τσουβάλια. Τη μία από τις δύο άτυχες γυναίκες αφού  την κλωτσούν δίχως έλεος, την ρίχνουν μέσα σε ένα λάκκο, για να μην μπορεί να ξεφύγει την πυροβολούν.Την άλλη γυναίκα αφού την πυροβόλησαν αρκετές φορές, για να σιγουρευτούν ότι δεν έχει καμία ελπίδα να γλυτώσει το θάνατο, την αφήνουν στο σημείο όπου ξεψύχησε, ενώ μιλούν ατάραχοι χωρίς να συμβαίνει τίποτα, γύρω της…

Το φρικτό περιστατικό  έγινε στη Συρία, κοντά στην περιοχή Αφρίν.Υπενθυμίζεται ότι η Τουρκία εισέβαλε στις 20 Ιανουαρίου του 2018 στην περιοχή με κύριο στόχο την εκκαθάρριση της Κουρδικής Πολιτοφυλακης, την οποία θεωρεί τρομοκρατική ομάδα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ακολουθεί σοκαριστικό βίντεο όπως εντοπίστηκε στο twitter:

Παλαιστίνη…

«Δημοκρατία έχουμε, όποιον θέλουμε πυροβολούμε και σκοτώνουμε»…
Αλλά δεν έχετε ελπίδα: η Ahed Tamini δεν είναι μόνο μία. Είναι χιλιάδες. Μπορεί και εκατομμύρια. Που θα πλακώσουν στις μπουνιές και στις κλωτσιές όχι μόνο τους στρατιώτες σας, αλλά και όλα τα ρατσιστικά σας επιχειρήματα.
Η Ahed Tamini έχει νικήσει. Και θα νικήσει ακόμα περισσότερο· θα κάνουμε το καλύτερό μας γι’ αυτό…