Του Θεόδωρου Στάθη
Στις μέρες μας το μεγάλο θέμα στην
Ελλάδα είναι το νομοσχέδιο που συζητείται στη Βουλή για τα εργασιακά, όπου ο
λαϊκισμός δεν λείπει. Όπως συνηθίζεται, στις αντιδράσεις πρωτοστατεί ο
συνδικαλισμός. Η θέση της κυβέρνησης είναι ότι οι διατάξεις του νομοσχεδίου
έχουν στόχο τη βελτίωση της οικονομικής θέσης των εργαζομένων, του εργασιακού
περιβάλλοντος, και την αύξηση των θέσεων εργασίας ως αποτέλεσμα των κινήτρων
που προσφέρει για περισσότερες επενδύσεις στην Ελλάδα.
Προφανώς, η κυβέρνηση δέχεται πως υπάρχουν και κακοί
επιχειρηματίες, οι οποίοι θα επιδιώξουν την εκμετάλλευση ορισμένων διατάξεων με
στόχο τα περισσότερα οφέλη γι’ αυτούς και τα λιγότερα για τους εργαζόμενους.
Πιστεύει, όμως –και καλώς πιστεύει– πως οι περισσότεροι επιχειρηματίες ενεργούν
με καλές προθέσεις για το καλό της επιχείρησής τους και των εργαζομένων.
Από την πλευρά της αντιπολίτευσης η θέση της είναι ότι το νομοσχέδιο αποτελεί μεγάλο βήμα οπισθοδρόμησης σε ό,τι αφορά το μέλλον των εργαζομένων. Μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ το μεγάλο βήμα οπισθοδρόμησης το προσδιορίζει ποσοτικά, ώστε να φτάνει μέχρι το Μεσαίωνα, όπου το εργασιακό καθεστώς ήταν φεουδαρχικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ μας έχει συνηθίσει στις υπερβολές, τις οποίες χρησιμοποιεί για την διεκδίκηση της εξουσίας. Από υπερβολές η χώρα και μαζί με αυτήν και ο ίδιος έπεσε στο παρελθόν θύμα. Με παρόμοιο τρόπο μας παρουσιάζει την κατάσταση και το ΚΚΕ. Δεν λείπει ο Μάρτης από τη σαρακοστή. Η αιχμή του δόρατος, σε ό,τι αφορά τη στάση της αντιπολίτευσης για το νομοσχέδιο, είναι το μέλλον των συλλογικών συμβάσεων.
