Η θειά του Καραγκιόζη και η παρένθετη μητρότητα

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Εκτός από τις παιχνιδομηχανές, υπάρχουν και οι παιδομηχανές. Είναι οι επί πληρωμή παρένθετες μητέρες. Ή μάλλον τα επί πληρωμή σκεύη αναπαραγωγής (και όχι ηδονής).

Αρκετές φωνές, που δεν προέρχονται από το συντηρητικό στρατόπεδο, υποστηρίζουν ότι ο  νόμος περί παρένθετης μητρότητας είναι βαθιά ταξικός, αντιδραστικός και εκμεταλλευτικός όπου και όπως και αν εφαρμόζεται. Το ζήτημα δεν είναι η επέκτασή του ή μη στα ομόφυλα ζευγάρια  αλλά η κατάργησή του για όλες και για όλους… όμως το ποτάμι της εμπορευματοποίησης δεν γυρίζει πίσω. Και ασφαλώς άλλο τεκνοθεσία και άλλο παρένθετη μητρότητα (ή παρένθετη κύηση, όπως έχει επισημανθεί).

Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, είχε πει ένας φωστήρας της Νέας Δημοκρατίας. Και στην Ελλάδα, η παρένθετη μητρότητα είναι από το 2002 νόμιμη. Απαιτείται δικαστική άδεια ενώ οι όροι για την εφαρμογή της είναι συγκεκριμένοι και αυστηροί. Μια ελεύθερη συναλλαγή ελεύθερων ανθρώπων σε μια ελεύθερη αγορά ενστίκτων και συναισθημάτων. Πουθενά στον σχετικό νόμο δεν αναφέρεται η λέξη “αμοιβή”, υπάρχει μόνο η λέξη “αποζημίωση”.
Η παρένθετη μητέρα νοικιάζει το σώμα της. Η μίσθωση είναι βραχεία, λήγει με το πρώτο κλάμα του μωρού που έρχεται στον κόσμο. Από κει και πέρα, μην την είδατε την παιδομηχανή, μην την απαντήσατε. Aυτού του είδους η εμβρυομεταφορά είναι μια “πράξη αλτρουισμού”, λέει κάποιος ειδικός. Αλτρουισμού με το αζημίωτο, καθώς κανείς δεν ξέρει πόση αποζημίωση καταβάλλεται κάτω από το τραπέζι. Και όσο ο οικονομικός ορίζοντας σκοτεινιάζει, όσο η γυναικεία ανεργία καλπάζει, όσο ο πόλεμος ρημάζει χώρες και λαούς, τόσο θα πολλαπλασιάζονται αυτές οι όχι και τόσο αφιλοκερδείς πράξεις αλτρουισμού.

Σκληρός ο «πάγκος» για τη νέα γενιά

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Πριν 20-30 χρόνια οι μεγάλοι έλεγαν ότι τα παιδιά θα ζήσουν χειρότερα από τους γονείς. Όμως εκείνα τα παιδιά του ‘90 είναι οι σημερινοί ενήλικες που προβλέπουν ένα παρόμοιο μέλλον για τα δικά τους παιδιά.

Πάντα μου έφερνε αμηχανία η γνώριμη ευχή του Σεπτέμβρη «Άντε και καλό χειμώνα», όπως και οι κοινοτοπίες «και τώρα τα κεφάλια μέσα» και «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του».

Κατεργαριά είναι να χαίρονται οι άνθρωποι το καλοκαίρι (τουλάχιστον όσοι και όσο μπορούν να το χαρούν); Κατεργαριά είναι να κρατά κανείς το κεφάλι όρθιο και ψηλά;

Υπάρχουν οι κατεργάρηδες του καλοκαιριού, αυτοί που κατάφεραν να κάνουν λίγες μέρες ή εβδομάδες διακοπές, και για τις οποίες πρέπει τώρα να πληρώσουν μένοντας καθηλωμένοι στον πάγκο τους και κρατώντας «τα κεφάλια μέσα». Με τη διαφορά ότι για πολλούς το κεφάλι παραμένει μέσα όλο τον χρόνο και η παραμονή στον πάγκο είναι διαρκής, χωρίς καλοκαιρινό διάλειμμα. Επιπλέον, για κάθε γενιά που περνάει, ο πάγκος γίνεται πιο σκληρός, θυμίζοντας το γνωστό στρώμα του φακίρη με τα καρφιά. Κι αυτό παρά τα τεράστια άλματα που έχουν συντελεστεί στην επιστήμη και την τεχνολογία, παρά τις ποικίλες «έξυπνες», όπως τις χαρακτηρίζουν, συσκευές που μας περικυκλώνουν.

Το γάλα και η δημοκρατία

Της Μαριάννας Τζιαντζή

«Κάθε πρωί, μόλις ξυπνήσω, το χέρι μου ασυναίσθητα κινείται προς το διακόπτη για να δω αν η ΔΕΗ μού έκοψε το ρεύμα. Αν το φως ανάψει, νιώθω ανακούφιση: άλλη μια μέρα με φως! Αύριο βλέπουμε».

Έτσι λέει μια φίλη από μια οικογένεια χωρίς κανέναν εργαζόμενο. Δεν είναι ούτε ένας ούτε δύο αυτοί που επαναλαμβάνουν την ίδια κίνηση κάθε πρωί. Πληθαίνουν oι άνθρωποι που αναγκάζονται να ζουν από μέρα σε μέρα, χωρίς να είναι σίγουροι αν θα έχουν ρεύμα, νερό, τηλέφωνο, φαγητό και δουλειά σήμερα. Η μοίρα τους έχει μπει σε καθεστώς κινητικότητας, η ζωή τους σε διαθεσιμότητα.

Σύμφωνα με την κλασική διατύπωση, δημοκρατία είναι να σου χτυπούν την πόρτα σου το πρωί κι εσύ να ξέρεις ότι είναι ο γαλατάς. Σήμερα που οι γαλατάδες έχουν εξαφανιστεί, ξέρουμε ότι δημοκρατία είναι να μη λείπει το γάλα από το ψυγείο σου ή ακόμα και να έχει ψύξη, να λειτουργεί το ψυγείο. Αυτοί που φωνάζουν «Η χούντα δεν τελείωσε το ’73» δεν βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου: εκτός πραγματικότητας είναι εκείνοι που τους επικρίνουν και οι οποίοι, στις περισσότερες περιπτώσεις, επί επταετίας δεν είχαν κουνήσει ούτε το δαχτυλάκι τους για να φύγει η χούντα... και δεν πρόκειται να το κουνήσουν όσο συνεχίζεται το ροκάνισμα και η μετάλλαξη της δημοκρατίας.