Τά τρία ν

Του Χρίστου Δάλκου

Ὅπως ὁ κ. Βαρουφάκης διεκδικεῖ -αὐθαιρέτως- τό δικαίωμά του νά γράφῃ τό ὄνομά του μέ ἕνα νῦ, ἔτσι κι ἐγώ διεκδικῶ τό δικαίωμά μου νά τό γράφω μέ τρία (Γιάνννης), ὑποστασιοποιῶντας ἔτσι (ἀν)ορθογραφικά τόν βαθύτατο θαυμασμό μου ἀλλά καί τήν ἐξ ἴσου βαθύτατη περιφρόνησή μου –«κατά τό συναμφότερον τοῦ τρόπου μας» πού θά ᾿λεγε κι ὁ Κώστας Ζουράρις- γιά τίς τρεῖς νίκες πού κατήγαγε μέσα ἀπό τήν ἐπιτυχέστατη τῷ ὄντι διαπραγμάτευση πού ἔφερε σέ πέρας.
Δέν ξέρω πολλά γιά τήν θεωρία τῶν παιγνίων στήν ὁποία ἔχει ἐντρυφήσει ὁ κ. Γιάνννης, μπορῶ ὅμως νά καταλάβω, ὅσο μοῦ ἐπιτρέπουν οἱ νοητικές μου δυνατότητες, ὅτι μιά σημαντική παράμετρος ἑνός παιγνίου εἶναι τό κατά πόσον οἱ διάφοροι παῖκτες ἔχουν συνείδηση τοῦ ποιός εἶναι ὁ στόχος τοῦ παιγνίου. Οἱ ἐν μέρει ἤ ἐν ὅλῳ ἀφελεῖς παῖκτες τοῦ παιγνίου αὐτοῦ (ἑλληνικός λαός, «ἀριστερή» ἀντιπολίτευση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, Γερμανοί καί λοιποί εὐρωπαῖοι ἑταῖροι κ.λπ.) μπορεῖ νά θεωροῦν ὅτι ὁ ἀπώτερος στόχος τῆς διαπραγμάτευσης ἦταν ἡ κατάργηση τοῦ μνημονίου καί ἡ ἐλάφρυνση ἤ ἀπόσβεση τοῦ χρέους, ἐνῷ ὁ πραγματικός στόχος ἦταν ἡ κατάκτηση καί διατήρηση τῆς ἐξουσίας ἀπό τά κυνικά γιαπάκια τῆς ἀριστερᾶς μέ τίς λιγώτερες δυνατές ἀπώλειες -ἄν μή καί κέρδη.

Ας μην πατήσουμε την πεπονόφλουδα

Του Χρῖστου Δάλκου

«Δέν ἄφησαν πεπονόφλουδα πού τούς πετοῦσε ἡ ντόπια ἤ ἡ ξένη ἀντίδραση πού νά μήν τήν πατήσουν.» 

Ἠλίας Ἠλιοῦ

Τά ἡγετικά στελέχη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ δέν χάνουν εὐκαιρία νά μήν ἀναφερθοῦν στήν γνωστή ρήση τοῦ Ἠλία Ἠλιοῦ «θά τούς ταράξουμε στή νομιμότητα». Καιρός εἶναι νά ἀνατρέξουν καί σέ μιά ἄλλη, λιγώτερο γνωστή ἴσως, ἀλλά ἐξόχως ἐπίκαιρη ρήση πού μέμφεται τήν μικρόνοια τῆς καθ᾿ ἡμᾶς ἀριστερᾶς: «Δέν ἄφησαν πεπονόφλουδα πού τούς πετοῦσε ἡ ντόπια ἤ ἡ ξένη ἀντίδραση πού νά μήν τήν πατήσουν.»
Ὑπάρχει σήμερα μιά τέτοια πεπονόφλουδα πού ἔχει πεταχτῆ ἀπό τούς δανειστές καί τά κοράκια τοῦ διεθνοῦς χρηματιστικοῦ κεφαλαίου, σέ ἀγαστή σύμπνοια μέ τίς νεοαποικιοκρατικές ἰμπεριαλιστικές δυνάμεις, πού μυρίστηκαν ψητό κι ἑτοιμάζονται γιά μιά ἄνευ ὁρίων καί ὅρων ληστρική ἐπιδρομή πάνω στό σῶμα τῆς ταλαίπωρης πατρίδας μας;

Η φωνή του δαιμονίου

Ἐμοὶ δὲ τοῦτ᾿ ἔστιν ἐκ παιδὸς ἀρξάμενον, φωνή τις γιγνομένη, ἣ ὅταν γένηται, ἀεὶ ἀποτρέπει με τοῦτο ὃ ἂν μέλλω πράττειν, προτρέπει δὲ οὔποτε. (Ἀπολογία Σωκράτους, 31.d.2-4)

Του Χρῖστου Δάλκου

Αὐτές τίς κρίσιμες ὧρες, πού ὁ ἑλληνικός λαός καλεῖται νά ἀποφασίσῃ γιά τό μέλλον του μέσα σέ ἐξαιρετικά ἀντίξοες ἐθνικές καί διεθνεῖς συνθῆκες, θυμήθηκα ἐκεῖνον τόν παλιό, σοφό Σωκράτη, καί τό «ἐκ παιδὸς ἀρξάμενον» δαιμόνιόν του πού πάντοτε τόν ἀπέτρεπε καί οὐδέποτε τόν προέτρεπε νά κάνῃ κάτι.
Νιώθω κι ἐγώ ἕνα παρόμοιο «δαιμόνιο», μιά ἐσωτερική φωνή πού δέν μοῦ λέει τί νά ψηφίσω ἀλλά μοῦ συνιστᾷ ἐπίμονα νά μήν ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ, τοὐλάχιστον ὄχι τώρα. Κι ἐπειδή μαντεύω ἤδη τίς εὔκολες εἰρωνεῖες τῶν κατ᾿ ἐπάγγελμα ἐξυπνάκηδων, ἕτοιμων νά παραπέμψουν σέ ψυχοπαθολογικές συμπτωματολογίες, σπεύδω νά δώσω ἐξηγήσεις γιατί προτίθεμαι νά συμμορφωθῶ στήν ἀποτρεπτική ὑπόδειξη τοῦ ἐσωτερικοῦ μου «δαιμονίου».

Ὁ φραγκολεβαντινισμός τῶν «exitpolls»

Του Χρήστου Δάλκου

Τώρα μέ τίς ἐκλογές, ἔκαναν πάλι τήν ἐμφάνισή τους οἱ φραγκολεβαντινισμοί «τό exitpoll / τά exitpolls» πού ἔδωσαν καί πῆραν ἀπό τηλεοπτικά κανάλια, ἐφημερίδες καί διαδίκτυο. Ἡ δικαιολογία συνήθης καί πολυδιατυπωμένη: ἡ γλῶσσα μας δέν ἔχει τήν κατάλληλη λέξη, ὁ ὅρος εἶναι δυσμετάφραστος κ.λπ., κ.λπ. Φυσικά, ὅλα αὐτά εἶναι φτηνές δικαιολογίες ἐκ μέρους ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι δέν τολμοῦν νά ὁμολογήσουν στό κοινό (ἤ πιθανώτατα καί στούς ἑαυτούς τους) ὅτι προτιμοῦν τήν εὔκολη λύση τοῦ πιθηκισμοῦ εἴτε ἐπειδή ἀδυνατοῦν νά δημιουργήσουν εἴτε ἐπειδή χάσκουν μέ συμπλεγματικό θαυμασμό ἀπέναντι στούς ξενικούς ὅρους.

Τό δεύτερο εἶναι καί τό πιθανώτερο, καί ἔχει βέβαια ὡς φυσικό ἐπακόλουθο τό πρῶτο. Μέ ἔκπληξη ἄκουσα πρόσφατα ἕναν ἐκφωνητή νά λέῃ γιά ἕναν παίκτη πού «ἔκανε θέατρο»: Παλιά τό λέγαμε «θέατρο», τώρα τό λέμε «flopping». Καί γιατί κύριε ἐκφωνητά τώρα τό λέμε ἔτσι, καί ποιός σᾶς ἔδωσε τό δικαίωμα νά κατακρεουργῆτε μιά ἀπό τίς ἱστορικώτερες γλῶσσες τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία ἐν προκειμένῳ διαθέτει ἀφ᾿ ἑαυτῆς τόν κατάλληλο ὅρο, ὁπότε περιττεύει ἡ προσφυγή στήν ἀμερικάνικη ὁρολογία;

WAKE UP: Ἡ ἐξέγερση ὡς ἀμερικανιά

Του Χρῖστου Δάλκου

Ὅποιος κυκλοφορῇ κατά Πάντειο καί Χαμοστέρνας μεριά ἀποκλείεται νά μήν ἔχῃ προσέξει τά τεράστια γράμματα πού μᾶς καλοῦν ἀγγλιστί –πιό σωστά: ἀμερικανιστί- νά wake upήσουμε (= ξυπνήσουμε). Κάθε φορά πού βλέπω τό ἐπιμελῶς γραμμένο σύνθημα ἀναρωτιέμαι: Σέ ποιόν ἀπευθύνονται; Ἄν ἀπευθύνονταν στόν ἑλληνικό λαό συνολικά (τῶν φτωχῶν καί μή ἀγγλομαθῶν στρωμάτων συμπεριλαμβανομένων), καί ἐπιθυμοῦσαν πράγματι νά ξυπνήσῃ, τί ἁπλούστερο νά γράψουν «ΞΥΠΝΗΣΤΕ»;

Ἑπομένως δέν ἀπευθύνονται σ᾿ ὅλο τόν λαό. Μήπως ἀπευθύνονται στούς τουρίστες; Τό γεγονός ὅτι τό τεράστιο σύνθημα ἦταν γραμμένο στήν πρόσοψη ἑνός πανεπιστημιακοῦ ἱδρύματος –δέν ξέρω ἄν εἶναι ἀκόμα-, ἡ ἀπουσία τέτοιων συνθημάτων ἀπό χώρους ὅπου συχνάζουν τουρίστες, καθώς καί ἡ χρήση τοῦ ἀμερικανικοῦ ἀλφαβήτου ἀπό τούς ὁμογάλακτους γραφιτᾶδες πείθουν ὅτι οὔτε στούς τουρίστες ἀπευθύνονται.

Σέ ποιούς λοιπόν ἀπευθύνονται; Τό πιθανώτερο εἶναι ὅτι ἀπευθύνονται στήν αὐτόχθονα -ἀγγλομαθῆ, σημειωτέον- ἑλληνική νεολαία, μαθητιῶσα καί φοιτητιῶσα. Μά κι ἄν εἶναι ἔτσι τά πράγματα, γιατί δέν τούς ἀπευθύνονται στήν γλῶσσα τους, ἔτσι ὥστε νά εἶναι καί περισσότερο σίγουροι ὅτι τό «ξύπνημα» θά εἶναι πιό αὐθεντικό; Στό κάτω κάτω τά ἑλληνικά τά ξέρουν καί τά καταλαβαίνουν, πρός τό παρόν τοὐλάχιστον, καλλίτερα ἀπό τά ἀμερικάνικα.

Οι Δημαρ(ατοι) της ΔΗΜΑΡ: Εμπροσθοφυλακή του πολιτικού ιμπεριαλισμού

Του Χρίστου Δάλκου

Εἶμαι ἀντίθετος στήν ἐπικέντρωση τῶν ποικίλης προέλευσης πυρῶν στό πρόσωπο τῆς κυρίας Ρεπούση, ἀπό τήν στιγμή πού ἀποδεικνύεται καθημερινά ὅτι ἔχει τήν ἀμέριστη ὑποστήριξη καί προώθηση τῆς ΔΗΜΑΡ. Καί ἡ πρόσφατη ἀγόρευσή της στήν Βουλή, ὅπου ἀποφάσισε πλήν τῶν δαφνῶν τῆς ἐθνικῆς ἱστορικοῦ νά διεκδικήσῃ καί αὐτές τῆς ἐθνικῆς γλωσσολόγου, θέτουν καθαρά τό δίλημμα στόν κ. Κουβέλη: Δέν μπορεῖ ἀπ᾿ τή μιά νά ὑπερασπίζεται τήν «Γλωσσική κληρονομιά» αὐτοῦ τοῦ τόπου κι ἀπ᾿ τήν ἄλλη νά πριμοδοτῇ τά ἀναμασήματα ἀναμασημάτων τῆς μεταμοντέρνας γλωσσολογίας τά ὁποῖα ἀράδιασε μέ περισσό θράσος καί ἔπαρση ἡ ἐκπρόσωπος τοῦ κόμματος.

Ἀναφέρομαι στήν πλήρη ἀπαξίωση τῶν κατά Ρεπούση «νεκρῶν γλωσσῶν» (ἀρχαίας ἑλληνικῆς καί λατινικῆς), τῆς γραμματικῆς καί τῶν γραμματικῶν κανόνων συλλήβδην, καί στήν προβολή τοῦ μεταμοντέρνου ἰδεολογήματος τῆς «ἀποτελεσματικῆς» (ἤτοι χρησιμοθηρικῆς) διδασκαλίας τοῦ λόγου. Τά ἀναμασήματα τῆς κ. Ρεπούση περί κατανόησης καί παραγωγῆς «ἐμπρόθετων κειμένων» συνοψίζουν μέ ἀνατριχιαστική ἀκρίβεια τό ἰδανικό τοῦ μεταμοντέρνου, ἀγοραίου καπιταλισμοῦ, ὁ ὁποῖος συρρικνώνει τήν πάλαι ποτέ δυτική νοησιαρχία ἀποκλειστικά στήν χρηστική, «ἐπικοινωνιακή» της διάσταση.