Το στρατηγικό σχέδιο του Ρήγα Βελεστινλή για την ελληνική Επανάσταση και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις του

Για το (απολεσθέν) όραμα του Ρήγα

«Άπιστον θυμίαμα της κολακείας»

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

Αναπλ. Καθηγητής στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθήνας. Διευθυντής του περιοδικού «Σύναξη»

«Άπιστον θυμίαμα της κολακείας».

Ε, και να ζούσε σήμερα ο Ανδρέας Κάλβος, και να εκκλησιαζόταν μεσούσης της προεκλογικής περιόδου! Και να ‘βλεπε τους θλιβερούς υποψήφιους που στριμώχνονται μπροστά από το ιερό και κοντεύουν να πάθουν αυχενικό από το τέντωμα για μην τους κρύψει κάποιος ανταγωνιστής! «Άπιστον θυμίαμα της κολακείας», από ανθρώπους που δηλώνουν ευσεβείς και παίρνουν προεκλογική σβάρνα τους ναούς, όπως παίρνουν προεκλογική σβάρνα τις καφετέριες. Όχι απλώς εργαλειοποίηση της πίστης. Εκπόρνευσή της!

Αν νομίζει κάποιος πολιτευόμενος ότι έτσι γοητεύει θρησκευόμενους, τότε απλώς τους βλέπει σαν γίδια. Και όσοι θρησκευόμενοι δεν προσβάλλονται, τότε έχουν ήδη αντικαταστήσει τον ελεύθερο και ελευθερωτή Χριστό με κάποιον γιδοβοσκό. Σε τέτοια ατμόσφαιρα μαντριού-πασαρέλας δεν απομένει ούτε χριστιανισμός ούτε δημοκρατία.

Σκέφτομαι τον Κάλβο να ψέλνει αντικριστά με τον Μ. Βασίλειο. Και στην συγκλονιστική ψαλμουδιά του Κάλβου, «άπιστον θυμίαμα της κολακείας», ο άγιος Βασίλειος να τα ψέλνει στο εκκλησίασμα:

«Μονάχα μην εξαπατηθείτε από τις ψευδολογίες τους, καθώς δηλώνουν πως πιστεύουν ορθόδοξα. Τέτοιοι άνθρωποι είναι Χριστέμποροι και όχι χριστιανοί, και σ’ όλη τη ζωή τους προτιμούν αυτά που τους φέρνουν όφελος, παρά το να ζουν σύμφωνα με την αλήθεια».

Για τις νέες ταυτότητες – Το δέντρο του θρησκευτικού ανορθολογισμού και το δάσος του βιομετρικού αυταρχισμού

Είναι σημαντικό να βλέπουμε το δάσος του βιομετρικού αυταρχισμού και του κρατικού ολοκληρωτισμού που δημιουργεί το πεδίο για όλα τα επί μέρους νοσηρά φαινόμενα.

Του Θανάση Καμπαγιάννη

[Περίληψη: Πέραν από δεισιδαιμονίες για το “χάραγμα του αντιχρίστου”, η έκδοση νέων ψηφιακών ταυτοτήτων συνοδεύεται από την επανεισαγωγή της υποχρεωτικής δακτυλοσκόπησης του συνόλου του πληθυσμού, που μόλις το 2000 είχε καταργηθεί ως προσβολή των προσωπικών δεδομένων και της αξίας του ανθρώπου. Τα περαιτέρω σχέδια διασύνδεσης της ταυτότητας με το “ψηφιακό πορτοφόλι” θα σημάνουν την επέκταση του ελέγχου της προσωπικής ζωής του κάθε πολίτη από το κράτος, δίπλα στον έλεγχο που ήδη διαθέτουν οι εταιρείες που εμπορεύονται τα δεδομένα των κινητών τηλεφώνων και του διαδικτύου. Οι φιλελεύθερες δημοκρατίες της Δύσης διολισθαίνουν όλο και περισσότερο στο “κινέζικο μοντέλο”, το οποίο κατά τα λοιπά καταγγέλλουν ως “ολοκληρωτικό”.]

Η συζήτηση για την έκδοση των νέων δελτίων αστυνομικής ταυτότητας κυριαρχείται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης από τις “ουρές στα αστυνομικά τμήματα” όσων σπεύδουν να εκδώσουν παλιού τύπου ταυτότητα “γιατί δεν θέλουν το ηλεκτρονικό τσιπάκι”. Όπως και σε άλλα ζητήματα, η κυβέρνηση, με τη βοήθεια των φιλικών της ΜΜΕ, επιλέγει τον βολικό αντίπαλο στον χώρο του ανορθολογισμού για να εμφανιστεί ως “μετριοπαθής” και “κεντρώα” και να μην απαντήσει στα πραγματικά ζητήματα που εγείρονται από τις αποφάσεις της.

Η επιστήμη ως νέα θρησκεία

Για να αναπτύξουμε μια πολυθεματική εικόνα της σημερινής κατάστασης θα πρέπει να διαβούμε το κατώφλι της ιστορίας από τα μάτια της αδικίας και της κοινωνικής και κοινωνιολογικής προσέγγισης του φαινομένου του φόβου. Όσο εντείνονται οι προσπάθειες για υποχρεωτικότητες, αργίες και αναστολές θα πρέπει να πιάσουμε από το μεδούλι το αγνώμον κοινό που εξυπηρετεί αυτές τις σκοπιμότητες και γίνεται, ηθελημένα και μη, φορέας του ιδιότυπου απαρτχάιντ στη σύγχρονη εκδοχή του.

ΑΣ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ την αριστερά πριν την συμπαγοποίηση των εννοιών περί εκμετάλλευσης και τη δημιουργία μιας ενιαίας δομημένης σκέψης, μέσω του Μαρξ, μακριά από μυστικισμούς και θεότητες. Είμαστε εδώ, με ανθρώπινη σάρκα και οστά και προσπαθούμε να κάνουμε καλύτερο τον κόσμο αυτό. Αριστερός με την ευρεία έννοια είναι όποιος αντιστέκεται στην επικράτηση της αδικίας και της καταπίεσης χωρίς καν να έχει καθαυτή επίγνωση της θέσης του στον υποκείμενο ταξικό ή φυλετικό διαχωρισμό. Η αριστερά έπρεπε να αντιμετωπίσει τον σκοταδισμό, την αδιαλλαξία και την θεοποίηση καταστάσεων που απαρνούνταν τη λογική γιατί ήταν πιο εύκολη η επιβολή στις μάζες ενός μεσάζοντα μεταξύ θεού κι ανθρώπων που είχε φυσικά το ακαταλόγιστο. Η μετάβαση στην λογική, όσο ψυχρή κι αν είναι πολλές φορές είναι απαραίτητη προϋπόθεση κι απάντηση στον σκοταδισμό των μεσαιωνικών αντιλήψεων. Οι θρησκείες μέσα από τις δεισιδαιμονίες τους συμβάλλουν στη διάδοση της μη κριτικής σκέψης και του status quo παρά στη διατήρηση μιας κοινής σοφίας που θα μπορούσε να μεταδίδεται από γενιά σε γενιά.

Αυτοί που προπηλακίζουν έναν άνθρωπο…!

 Της Καλλιόπης Διακάκη

Αυτοί που προπηλακίζουν έναν άνθρωπο που κρατάει μία εικόνα της Παναγίας και φωνάζουν παράλληλα σύνθημα «Στο διάολο η οικογένεια στο διάολο η πατρίς, η Ελλάδα να πεθάνει να ζήσουμε εμείς» δεν είναι «σύντροφοι» που οφείλουμε να τους κάνουμε «κριτική» και να «διαχωρίσουμε την θέση μας». Είναι τραμπούκοι και αλλοτριωμένοι κανίβαλοι που βρίσκονται στην αντίπερα όχθη. Με αυτούς είμαστε αντίπαλοι. Πολιτικά, αξιακά, στρατηγικά. Αν έχεις στοιχειώδη ανθρωπιά μέσα σου βλέπεις τα σκηνικά και ανατριχιάζεις: πενήντα άτομα σπάνε τον σταυρό και ξεσκίζουν την αγιογραφία ενός ανθρώπου που κυκλοφορεί με μηχανάκι, μόνος του και άκακος στο κέντρο της Αθήνας. Προσπαθεί αυτός να περιμαζέψει τα τελευταία ίχνη της αξιοπρέπειας του πιάνοντας την εικόνα για να μην την πατούν τα αμάξια και αυτοί την κλωτσούν, την κάνουν χίλια κομμάτια. «Τώρα είναι καλύτερη κάτω» «Πάει η Παναγία σου» Και αυτός τους λέει προς το τέλος του βίντεο «Εγώ παιδιά μου σας αγαπώ». Τι να πεις… Και μέσα σε όλη αυτήν την οχλαγωγία δεν βρέθηκε ούτε ένας διαδηλωτής να τους σταματήσει. Να μπει μπροστά και να προστατέψει τον Άνθρωπο από το ποδοπάτημα.

Ο Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο) γιὰ τὴ θρησκεία

[…] Ἡ δική μου διαδρομὴ ὡς ἐπαναστάτης ἀγωνιστὴς σημαδεύτηκε ἀπὸ μία ἀρχικὴ περίοδο, ὅταν, παιδὶ ἀκόμη, δελεάστηκα ἀπὸ τὴν ἐκκλησία ἐξαιτίας τοῦ μείγματος μυστικισμοῦ καὶ παγανισμοῦ ποὺ διαθέτει ἡ ἑλληνικὴ ὀρθόδοξη θρησκεία. Ἐδῶ, γιὰ μένα, προεῖχε κυρίως ἡ αἰσθητικὴ ὄψη: ἡ ὀμορφιὰ τῆς λειτουργίας, τὸ σκηνικό, οἱ ὕμνοι καὶ οἱ λιτανεῖες. Μετά, ὡς ἔφηβος γοητεύθηκα ἀπὸ τὸν Τολστόι καὶ ἀπὸ τὸν «κοινωνικὸ» Χριστιανισμό του, καθὼς καὶ ἀπὸ τὴν κλασικὴ ρωσικὴ λογοτεχνία συνολικά, ἡ ὁποία μὲ τόσο καταπληκτικὸ τρόπο δείχνει τὴν ἀξία τῶν ταπεινῶν, περιφρονημένων ἀνθρώπων ποὺ τοὺς συνθλίβει ἡ ἀνάπτυξη τῆς σύγχρονης κοινωνίας. […]

"Τουρκική τέχνη"

...είμαι χάλια όπως κι εσείς

Κράτος, πιστοί και Ιεραρχία μπροστά στην κρίση

Μείζων πασών των αρετών εστίν η διάκρισις…

Του Κώστα Δαμαβολίτη

«Σε έναν περικυκλωμένο στρατό αφήνετε πάντα μία οδό διαφυγής, ώστε να μην οπλιστεί με τη δύναμη της απελπισίας».

«Μην πιέζετε υπερβολικά έναν απελπισμένο στρατό. Εάν ξέρουν ότι δεν υπάρχει  άλλη λύση, θα αγωνιστούν μέχρι θανάτου».

Αυτά έλεγε ο Σουν Τσου πριν από 2500 χρόνια στην «Τέχνη του Πολέμου», που αποτελεί ίσως το πιο γνωστό εγχειρίδιο στρατηγικής. Το παραπάνω σχήμα  εξυπακούεται ότι δεν έχει εφαρμογή μόνο στην στρατιωτική κλίμακα που περιγράφει, αλλά σε κάθε μοντέλο ελέγχου και συντονισμού της κοινωνίας, καθώς και στη διαχείριση κρίσεων σε όλα τα επίπεδα. Από το πώς θα διαχειριστεί τη γεμάτη εκρήξεις περίοδο της εφηβείας στα παιδιά του ένας γονέας, μέχρι το πώς ένα κράτος θα πετύχει άμεσα την εφαρμογή μέτρων σε δύσκολες συνθήκες, με την αυστηρότητα που επιβάλλει το κατεπείγον μίας κατάστασης χωρίς να φτάσει στην κοινωνική έκρηξη.

Σήμερα, ολόκληρη η ανθρωπότητα, με την κρίση του κορωνοϊού, βιώνει καταστάσεις  που δεν έχουν προηγούμενο. Η διαφορά από τα υπόλοιπα ιστορικά παραδείγματα με παρόμοια χαρακτηριστικά είναι ότι ποτέ στο παρελθόν αυτή η διάτρηση κοινωνιών, κρατών, συστημάτων και οικονομιών δεν έγινε ταυτόχρονα, σε τέτοια κλίμακα και με τόσο μεγάλη ταχύτητα. Σε τέτοιες καταστάσεις, όπου απαιτούνται λεπτοί χειρισμοί, δοκιμάζονται οι αρετές των ηγετών, οι αντοχές μοντέλων και συστημάτων και προπάντων η συνοχή των κοινωνιών.

«Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος»!

Θεόδωρος Βρυζάκης, Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλογών την σημαίαν της Επαναστάσεως

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Mε αφορμή την επικείμενη 199η επέτειο της Εθνεγερσίας κατά του Τούρκου κατακτητή και την συμμετοχή της Εκκλησίας στον Αγώνα του 1821 βρήκαν πάλι ευκαιρία τα χαλκεία του «προοδευτισμού» για να βγάλουν το αντικληρικαλιστικό τους μένος με ανιστόρητες τοποθετήσεις και ιδεολογικούς παροξυσμούς.
Κι ας είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η πίστη στην Εκκλησία ήταν πανταχού παρούσα στον Αγώνα, όπως και η καταλυτική συμμετοχή του κλήρου, όπως φαίνεται και από τις παρακάτω πηγές:

«(…) και βρίζουν, οι πουλημένοι εις τους ξένους, και τους παπάδες μας, όπου τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους. Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. Όχι μόνον διά να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας ωσάν λεοντάρια. Ντροπή Έλληνες!». (Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ)

«Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμίαν απ΄ όσας γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. (…) Πλησίον εις τον Ιερέα ήτον ο λαϊκός, καθήμενοι εις ένα σκαμνί, πατριάρχης και τζομπάνης, ναύτης και γραμματισμένος, ιατροί, κλφτοκαπεταναίοι, προεστοί και έμποροι». (Θεόδωρος ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ)
«Πρώτος ο κλήρος εφάνη εις τον αγώνα με τον σταυρόν και την σπάθην εις τας χείρας …» (Φώτιος ΦΩΤΑΚΟΣ, Γραμματικός και υπασπιστής Κολοκοτρώνη)

Άθεο εγκώμιο στη θρησκεία

Του Μιχάλη Πάγκαλου

Η ηθική και πολιτική σημασία της Βίβλου

Όλος Ο αθεϊσμός στον χριστιανισμό,1 του Ερνστ Μπλοχ (1885-1977), είναι ένας ύμνος στη Βίβλο. Πρόκειται για ένα πυρετικό εγκώμιο στον βιβλικό ανθρωπισμό, που προηγείται κάποιες χιλιάδες χρόνια σε σχέση με τον αναγεννησιακό. Το πρώτο πράγμα που εκπλήσσει τον αναγνώστη είναι ότι τα βιβλικά παραθέματα αποκτούν εδώ νέες και απροσδόκητες σημασίες. Παλιό κρασί σε νέα ασκιά. Ο Μπλοχ δεν χρησιμοποιεί τα παραθέματα αυτά, όπως κάνουν συχνά οι θεολόγοι, για έναν ανώδυνο και ψυχωφελή περίπατο από το ένα στο άλλο, αλλά τα εντάσσει στη συνολική του προβληματική, την προβληματική του ανθρώπου που οδυνάται. Ο Μπλοχ συγκρούεται με τις βεβαιότητές μας και ταράζει τα νερά της αυταρέσκειάς μας.

Χωρίς τον Αθεϊσμό στον χριστιανισμό, η Αρχή της ελπίδας (1954-1959), το μείζον έργο του Μπλοχ, μένει ακατανόητο. Ο πολιτικός φιλόσοφος Μπλοχ γνωρίζει ότι η φιλοσοφία από μόνη της δεν μπορεί να ζωοποιεί και να τρέφει την ελπίδα και ότι γι' αυτό χρειάζονται εξωφιλοσοφικές ηθικές πηγές. «Το humanum του Εγελου, γράφει, εξαφανίστηκε μέσα στο κράτος» (338). Σε αυτές τις ηθικές πηγές ανήκουν οι παγκόσμιες θρησκείες και η ίδια η Βίβλος, η ανθρώπινη καρδιά του δυτικού πολιτισμού.

Στοχασμοί περί «Ουδετερόθρησκου κράτους»

O  π. Βασίλειος Θερμός, Ψυχίατρος παίδων και εφήβων και αναπλ. καθηγητής της ΑΕΑΑ μίλησε τον Απρίλιο του 2019 στην εκδήλωση του Χριστιανικού Ομίλου Φοιτητών και Επιστημόνων (ΧΟΦΕ) με θέμα: Στοχασμοί περί «Ουδετερόθρησκου κράτους».

Αργία Τριών Ιεραρχών λάθος, υπερβολή ή σκοπιμότητα;

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Είναι αλήθεια πως αξίζει να τιμάς με ιδιαίτερο τρόπο κάτι που το θεωρείς ξεχωριστό. Βέβαια, ο τρόπος της τιμής έχει την δική του σημασία.

Καθημερινά, υπάρχουν επέτειοι στις οποίες αναφερόμαστε είτε για να αντλήσουμε συμπεράσματα, είτε για να τονίσουμε το ξεχωριστό και ιδιαίτερο, είτε απλά για να τιμήσουμε το γεγονός. Σ’ αυτή την οπτική, πρέπει να παραδεχτούμε πως υπάρχει και μια «αδυναμία». Καθιερώνεις μια επέτειο και ξεμπερδεύεις όλον τον άλλο καιρό από την σημασιολογία της. Το πιο δημιουργικό, θα ήταν κατά τη γνώμη μας, να υπήρχε διάχυση του νοήματος σ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Με διάφορες ευκαιρίες να επανέρχεσαι και να σηματοδοτείς την καθημερινότητα με αυτό που θεωρείς μείζον. Πόσο ωραία θα ήταν κάτι τέτοιο να συνέβαινε, ας πούμε, με τις έννοιες δικαιοσύνη, αντίσταση, αλληλεγγύη …

Επί του προκείμενου τώρα. Έχουμε για πρώτη φορά (αυτή η πρώτη φορά μας έχει τσακίσει) γενικευμένη αργία για τα σχολεία μας, την ημέρα των Τριών Ιεραρχών. Κάτι, που προφανώς, για τον κάθε καλόπιστο, είναι ένδειξη ευγνωμοσύνης του Υπουργείου για να τιμήσει τους προστάτες των γραμμάτων. Και ω του θαύματος! (γιατί θαύματα γίνονται εντός και εκτός του χώρου της Εκκλησίας) αποδομείς εντελώς αυτό που υποτίθεται ότι θέλεις να τιμήσεις. Αυτή η μέρα γίνεται μια «νεκρή μέρα». Αργία και δεν κινείται τίποτα. Ούτε καν εκκλησιασμός. Τι και αν οι συγκεκριμένοι Άγιοι συμπυκνώνουν με τον καλύτερο τρόπο αυτό που είπαμε παραπάνω, τις έννοιες δικαιοσύνη, αντίσταση, αλληλεγγύη. Τι και αν οι ίδιοι στα συναξάρια τους, όχι μόνο δεν αναδεικνύονται αργόσχολοι αλλά αντιθέτως ιδιαίτερα δημιουργικοί!!! Θρησκευτική γιορτή χωρίς καν εκκλησιασμό; Η πρόταση, της εγκυκλίου που στάλθηκε στα σχολεία, για ένα δίωρο αφιέρωμα την προηγούμενη μέρα, μόνο ως άλλοθι μπορεί να εκληφθεί.

Η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά», ο Χριστός, οι πρόσφυγες και οι φασίστες!

Ιστορικά το θρησκευτικό λαϊκό αίσθημα – καθώς ενσωματώνεται με τη πάροδο των χρόνων με βασικές αξίες των λαϊκών στρωμάτων – χρησιμοποιούνταν ως προπαγανδιστικό εργαλείο από τις εκάστοτε ελίτ, για να περνούν τα αντιλαϊκά τους μηνύματα που εξυπηρετούσαν κάθε φορά τα συμφέροντα των καταπιεστών, ιδιαίτερα όταν η θρησκεία έστρεφε τους πιστούς στην ενασχόληση μόνο με τη βασιλεία των ουρανών.

Στη σημερινή εποχή της Νέας Διεθνούς Τάξης (ΝΔΤ) που διαχειρίζεται τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, όπου οι δίαυλοι πληροφόρησης ελέγχονται – και δημιουργούνται – σχεδόν καθολικά από την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) και τις κατά τόπους ελίτ, η διασπορά της ελεγχόμενης πληροφόρησης και η διαστρέβλωση της ιστορίας και της πραγματικότητας παίρνει τη μορφή «χιονοστιβάδας». Αυτό δεν είναι καθόλου υπερβολή αφού πλέον στον συστημικό προπαγανδιστικό μηχανισμό δεν περιλαμβάνονται μόνο τα παραδοσιακά ΜΜΕ, αλλά και οι ελεγχόμενοι δίαυλοι του ίντερνετ που μπαίνουν σε κάθε σπίτι και η παγκοσμιοποιητική «αριστερά» που έχει κυρίαρχο ρόλο στη διασπορά της συστημικής προπαγάνδας.

Ο λόγος για το πρόσφατο – εν όψει Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς – συστημικό «τρολάρισμα» που ανέλαβε να το μεταδώσει καταρχήν ο σημερινός Πάπας Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο λέγοντας ότι ο Ιησούς και η οικογένειά του ήταν πρόσφυγες. Λέμε «καταρχήν» γιατί ο σημερινός Πάπας  αποτελεί τον υψηλότερο στην καθολική ιεραρχία του θρησκεύματος φερέφωνο των θέσεων της Υπερεθνικής Ελίτ, δηλαδή της ιδεολογίας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, αν και δεν έχουμε αμφιβολία ότι τα ίδια θα υποστηρίζει και ο γνωστός για τον ρόλο του στη στήριξη του φασιστικού καθεστώτος της Ουκρανίας που επέβαλε η Υπερεθνική Ελίτ μετά από αιματηρή δήθεν εξέγερση, Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Η Αγία Κιουρά των εξορίστων

εκεί όπου ο «Μυστικός Δείπνος» ήταν η τραπεζαρία του στρατοπέδου

 

"Το πιο σύγχρονο εκκλησιαστικό μνημείο του νησιού είναι η εκκλησία Αγία Ματρώνα-Κιουρά, πίσω από τον κόλπο του Παρθενίου, λίγο πιο κάτω από το αεροδρόμιο. Εδώ οι εξόριστοι της περιόδου της Χούντας είχαν τη δική τους εκκλησιά, μια εκκλησιά διαφορετική: Ένα ξεχασμένο ερημοκλήσι σε μικρή απόσταση από το στρατόπεδο δίπλα στη θάλασσα, που το 'δερναν ο αέρας κι η βροχή το χειμώνα και το 'ψηνε ο ήλιος το καλοκαίρι.

Η Αγία Ματρώνα, σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση ήτανε μια αρχοντοπούλα της Χίου που πριν 550 περίπου χρόνια έφυγε κρυφά από τους δικούς της και έγινε μοναχή. Αγία Κιουρά την ονόμασαν οι κάτοικοι της Λέρου (παραφθορά της κυράς) και έτσι την ξέρουνε όλοι πάνω στο νησί. Μέσα στο εκκλησάκι σώζεται και η εικόνα της που σύμφωνα με την παράδοση έχει φιλοτεχνηθεί κι αυτή στη Χίο. Οι εικόνες ξεφεύγουν από την κλασική ορθόδοξη αισθητική. Ο Χριστός είναι θυμωμένος σε μια από τις τοιχογραφίες που έφτιαξαν οι εξόριστοι πολιτικοί κρατούμενοι και τα συναισθήματα που σου προξενεί η διαφορετική αυτή αγιογράφηση του ναού είναι ανάμεικτα.

«Οταν μέλη της Εκκλησίας ταυτίζονται με τη Χρυσή Αυγή, πρόκειται για πραξικόπημα απέναντι στο Ευαγγέλιο»

Του Δημήτρη Αγγελίδη

Καθώς δυναμώνουν οι ξενοφοβικές, ομοφοβικές και μισαλλόδοξες φωνές ορισμένων ιεραρχών που δεν κρύβουν τη σύμπλευσή τους με την πιο ρατσιστική και βίαιη Ακροδεξιά, ο καθηγητής Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Χρυσόστομος Σταμούλης, υπενθυμίζει ότι ο Χριστός υπήρξε πρόσφυγας, επισημαίνει ότι η ορθόδοξη παράδοση διδάσκει όχι απλώς την ανεκτικότητα αλλά την ουσιαστική συνάντηση με το διαφορετικό και υπογραμμίζει ότι η ταύτιση μελών της Εκκλησίας με τη ναζιστική οργάνωση και με ακραίες φονταμενταλιστικές ομάδες συνιστά πραξικόπημα απέναντι στο Ευαγγέλιο.

● Εκφράζονται συχνά στον χώρο της Εκκλησίας απόψεις ξενοφοβικές, μισαλλόδοξες, εμποτισμένες με μίσος απέναντι σε οτιδήποτε διαφέρει από το κυρίαρχο κοινωνικό πρότυπο. Είναι σύμφωνες αυτές οι απόψεις με την ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία;

Ο ξένος στην ορθόδοξη παράδοση είναι μια κυρίαρχη οντολογική πραγματικότητα, γιατί ο ίδιος ο Xριστός είναι ιστορικά και θεολογικά ξένος.

Δεν γίνεται δεκτός από τα πολιτικά και τα θρησκευτικά συστήματα της εποχής του, διώκεται και ουσιαστικά εξορίζεται, όπως το αναπαριστά η Φυγή στην Αίγυπτο, που απεικονίζεται στις ορθόδοξες εκκλησίες.

Ο Χριστός είναι ένας φυγάς, ένας πρόσφυγας, ο οποίος ανοίγει στην ορθόδοξη θεολογία τον δρόμο της αποδοχής της ετερότητας.

Περί Τεμένους, Θρησκευτικών Ελευθεριών και Φιλελευθερισμού

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

Παρά το γεγονός ότι το Ιερό Μουσουλμανικό Δίκαιο (Σαρία) αποτελεί τμήμα της ελληνικής έννομης τάξης και η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία έχει ισχύ- στη Τουρκία έχει καταργηθεί από το 1926- και τα τζαμιά αφθονούν στις περιοχές της μουσουλμανικής μειονότητας, η ψήφιση της διάταξης για την ανέγερση τεμένους στην περιοχή του Ελαιώνα χαρακτηρίστηκε ως «Δικαίωση του αγώνα προάσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θρησκευτικών ελευθεριών».

Ως εκ τούτου, η κοινή γνώμη έμεινε με την εντύπωση ότι οι έλληνες μουσουλμάνοι δεν έχαιραν θρησκευτικών δικαιωμάτων όπως οι υπόλοιποι πολίτες και αφετέρου, δόθηκε το μήνυμα στην παγκόσμια κοινότητα, ότι, η Ελλάδα, επιτέλους, από ένα μη-ανεκτικό καθεστώς αποφάσισε να εκσυγχρονιστεί.

Πάτερ ημών vs «Καλέ Θεούλη»

Του Βασίλη Ξυδιά

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε το 2010. Αναφέρεται στην πρωτοβουλία μιας διευθύντριας σχολείου να αντικαταστήσει στη πρωινή σχολική προσευχή το «Πάτερ Ημών» με την «Προσευχή» του Γιάννη Ρίτσου (βλ. εδώ). Σκόπευα να το στείλω σαν επιστολή στον Ιό της Ελευθεροτυπίας, αλλά για διάφορους λόγους δίστασα, οπότε έμεινε αδημοσίευτο.

Τώρα, με αφορμή τον θόρυβο που γίνεται για τη σχολική προσευχή, είδα κάποιους να θυμούνται το γεγονός και να το αναφέρουν ως θετικό παράδειγμα (π.χ. εδώ). Σκέφτηκα λοιπόν πως ίσως θα άξιζε τον κόπο να διαβαστεί σήμερα, συμβάλλοντας ελπίζω σε μια σοβαρή συζήτηση με κριτήρια Παιδείας, πέρα από την ιδεολογική αντιπαράθεση “προοδευτικών-αντιδραστικών”, “άθεων-πιστών” κλπ.  

Αγαπητοί φίλοι του Ιού. Πριν μερικές ημέρες το δικαστήριο δικαίωσε, από νομικής τουλάχιστον πλευράς, τις δασκάλες Στέλλα Πρωτονοταρίου και Ντενάντα Καρκάλο, που κατηγορούνταν διότι πριν από μερικά χρόνια διοργάνωσαν στο σχολείο τους επιπλέον βοηθητικά μαθήματα για μετανάστες, μαθητές και γονείς, εκτός του κανονικού ωραρίου. Η κατηγορία ήταν παρανοϊκή. Η αθώωση θα έπρεπε να είναι αυτονόητη. Κι ευτυχώς, κάπως έτσι έκριναν και οι δικαστές.

Όμως εδώ, πέρα από τη νομική, την ηθική ή και την πολιτική διάσταση του πράγματος, τίθεται ένα ζήτημα παιδαγωγικών κριτηρίων. Διότι αν είναι να δικαιωθεί και ως προς την ουσία της η εκπαιδευτική πρωτοβουλία των δύο «κατηγορουμένων», αυτό έχει να κάνει κυρίως με το αν και πώς θα επηρεάσει την εκπαιδευτική πράξη. Και από την άποψη αυτή ένα βασικό ζητούμενο είναι να ανοίξει επί της ουσίας η συζήτηση γύρω από τα θέματα που ετέθησαν, όχι μόνο από τα βοηθητικά μαθήματα, αλλά από όλες τις ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες της εμπνευσμένης αυτής και θαρραλέας εκπαιδευτικού, Στ. Πρωτονοταρίου, ως διευθύντριας τότε του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών στην Γκράβα.

Κλαίνε στον Εθνικό ύμνο, κάνουν τον σταυρό τους... Απαπαπα...

Έλληνες αθλητές στο Ρίο:

Κλαίνε στον Εθνικό ύμνο, κάνουν τον σταυρό τους, έχουν εικόνα της Παναγίας καρφιτσωμένη στο πλάι του ώμου τους, αφιερώνουν σε Ελλάδα, Χριστό και Παναγία, έχουν φανέλες με ολόσωμη την σημαία. 

Τι έγινε ρε παιδιά? 

Δεν διδαχθήκατε στο σχολείο την Γαλλική Επανάσταση και τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό? 

Ο Φιντέλ Κάστρο για το αν η θρησκεία είναι το «όπιο του λαού».

Φράι Μπέττο: Στο κομμουνιστικό κίνημα υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι που χρησιμοποίησαν μια φράση του Μαρξ, η οποία βρίσκεται στο κείμενο «Για την Κριτική της Χεγκελιανής Φιλοσοφίας του Δικαίου», που λέει ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Η φράση αυτή έγινε ολοκληρωτικό, απόλυτο, μεταφυσικό δόγμα, έξω από κάθε διαλεκτική.

Τον Οκτώβριο του 1980, για πρώτη φορά στην ιστορία, ένα επαναστατικό κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία, το Σαντινιστικό Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης, εξέδωσε ένα ντοκουμέντο πάνω στη θρησκεία, όπου γίνεται κριτική σ’ αυτό, αν το πάρει κανείς σαν απόλυτη αρχή. Λέει, λέξη προς λέξη: «Μερικοί έχουν βεβαιώσει ότι η θρησκεία αποτελεί ένα μηχανισμό αλλοτρίωσης των ανθρώπων, που χρησιμεύει στη δικαιολόγηση της εκμετάλλευσης μιας τάξης από μια άλλη. Η πιστοποίηση αυτή έχει χωρίς αμφιβολία ιστορική αξία, στο βαθμό που σε διάφορες ιστορικές εποχές η θρησκεία χρησίμευσε σαν θεωρητικό στήριγμα της πολιτικής κυριαρχίας. Αξίζει να θυμίσουμε το ρόλο που έπαιξαν οι ιεραπόστολοι στη διαδικασία της κυριαρχίας και της αποικιοκρατίας σε βάρος των ιθαγενών στη χώρα μας. Χωρίς αμφιβολία, εμείς οι Σαντινίστας βεβαιώνουμε, ότι η δική μας πείρα δείχνει, πως όταν οι χριστιανοί, στηριγμένοι στην πίστη τους, μπορέσουν να απαντήσουν στις ανάγκες του λαού και της ιστορίας, οι ίδιες τους οι πεποιθήσεις τούς ωθούν στη συμμετοχή στην Επανάσταση. Η πείρα μας δείχνει, ότι μπορεί κανείς να είναι πιστός και ταυτόχρονα συνεπής επαναστάτης και ότι δεν υπάρχει αντίθεση ανάμεσα στα δυο».

Κομαντάντε, σας ρωτάω, εσείς πιστεύετε ότι η θρησκεία είναι το όπιο των λαών;