Σημειώσεις – Αναφορές πάνω σε ζητήματα της παλινόρθωσης

Η εισήγηση του Στέλιου Μανούσακα, στελέχους του παλαιού ΚΚΕ(μ-λ), στη συζήτηση της δεύτερης μέρας του διήμερου για τη Μ.Π.Π.Ε. με θέμα: Τομές και προτάσεις που προώθησε η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανασταση στην παραγωγή και την κοινωνία, αντιμαχόμενη τη γραμμή της παλινόρθωσης.
Βιώνουμε τις επιπτώσεις από το πισωγύρισμα, την αποτυχία, την κατάρρευση δύο μεγάλων νικηφόρων και ελπιδοφόρων προλεταριακών επαναστάσεων του πρώτου μισού του ΧΧ αιώνα. Δεν είναι λίγο, γιατί οι επιπτώσεις παγκοσμίως και σε όλα τα επίπεδα είναι τεράστιες! Το πώς και το γιατί αυτών των ιστορικών ανατροπών δεν μπορεί ακόμη να ερμηνευθεί πλήρως με μεγάλη θεωρητική και πολιτική πειστικότητα και επάρκεια. Προχωράμε με προσεγγίσεις, λοιπόν, με πολλά κενά και ασάφειες.
Όλοι ασφαλώς έχουν κατανοήσει πως, παρά τις όποιες σκόρπιες μικρές ή μεγαλύτερες αναλαμπές εδώ κι εκεί, το παγκόσμιο εργατικό και επαναστατικό κίνημα βρίσκεται σε μια περίοδο ήττας και μπροστά σε  μια σοβαρή κατάσταση αδιεξόδου, και επιπλέον με ανεπαρκή γνώση των πραγματικών όρων όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Η εικόνα αυτή μπορεί να οδηγήσει το παγκόσμιο εργατικό και λαϊκό κίνημα σε μια συμπεριφορά πλήρους εξάρτησης και ενσωμάτωσης μπροστά στις νέες ισχυρές διαταραχές, ανακατατάξεις και κρίσεις των ενδοϊμπεριαλιστικών συσχετισμών δύναμης που – όπως μας διδάσκει η πείρα – μπορούν επίσης να οδηγήσουν σε πιο σοβαρές συγκρούσεις και ακόμη σε μια νέα παγκόσμια σύρραξη.

Έχω υποστεί bullying (εκλογικό)!

Περί χρήσιμης, έντιμης κλπ ψήφου

Του Δημήτρη Μάνου

Είμαι θύμα bullying! Το γλύτωσα το 1981 το εκβιαστικό δίλημμα της ψήφου που θα πήγαινε στη δεξιά (αν δεν ψήφιζα ΠΑΣΟΚ) και που θα πήγαινε στο ΠΑΣΟΚ ,αν δεν ψήφιζα ΚΚΕ για να πάρει το 17% , να μπει στη δεύτερη κατανομή και να πιέζει το ΠΑΣΟΚ . Τότε δεν ψήφιζαν οι δεκαοκτάρηδες. Και έχασα την ευκαιρία να ρίξω την «χαμένη» ψήφο στην  Επαναστατική αριστερά.

Δεν το γλύτωσα όμως το 1985 που αν δεν ψήφιζα ΠΑΣΟΚ δεν θα έρχονταν οι καλύτερες της… επίθεσης και δε θα ξεκινούσε την πολιτική του καριέρα ο Σημίτης ως Υπουργός οικονομικών αλλά  και αν δεν ψήφιζα ΚΚΕ δεν θα μπορούσαν να ξεκινήσουν οι αγώνες που όπως έλεγε εκείνο το ανεκδιήγητο σύνθημα θα ήταν η απάντηση «από εδώ και μπρος». Δηλαδή μέχρι τότε ποια ήταν η απάντηση;

Το `89 τι να πεις, αν δεν υποστήριζα κριτικά τον ενιαίο Συνασπισμό της επίσημης αριστεράς δεν θα μπορούσαν να ασκήσω πίεση στο ΚΚΕ που συμμετείχε στο Συνασπισμό για να πιέσει το ΠΑΣΟΚ μέσω της σύμπραξης με τη δεξιά και να γίνει η κάθαρση του πολιτικού σκηνικού από τα… αριστερά, ουφ τόπα! (η παράγραφος διαβάζεται απνευστί και δίχως κώματα). Παρόλο βέβαια που δεν υπέκυψα στο booling όσοι τελικά το υπέστησαν βλαστήμησαν την ώρα και τη στιγμή. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ μέσα στον θάλαμο (ήμουν τότε φαντάρος) από τις φωνές και τα τουτττ σχόλια των στρατευμένων κνιτών που κοιμήθηκαν το βράδυ με τον ενιαίο συνασπισμό της αριστεράς κορώνα στο κεφάλι τους και το πρωί ξύπνησαν με ένα Μητσοτάκη στο… σβέρκο.

«Μας μαυρίζετε την ψυχή» (εσείς οι μουλούδες)...

Προεκλογική ωδή για έναν αισιόδοξο… πεσιμισμό.

Του Δημήτρη Μάνου

«Μας μαυρίζετε την ψυχή. Δεν μας αφήνετε να χαρούμε το όνειρο.

Το λιγότερο να θεωρήσουμε τη νίκη της αριστεράς στις τελευταίες εκλογές ως λαϊκή νίκη που θα επιτάχυνε την πορεία της μετάβασης σε ένα πρόγραμμα ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών, που θα μπορούσαμε βέβαια να το προχωρήσουμε ύστερα από την υπαναχώρηση της ηγεσίας κάνοντας ρήξεις «από τα κάτω» (εθνικοποίηση τραπεζών, έξοδος από το ευρώ, εργατικό έλεγχος), ή έστω να γλεντήσουμε την επικράτηση του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα ως την αρχή για να πάμε αυτό το ΌΧΙ μέχρι τέλους!

Μα τι θέλετε τέλος πάντων να επιβεβαιώνεστε μέσα από την καταστροφή; Και τώρα κάθεστε και ανοίγετε σαμπάνιες για το τέλος των «μεταβατικών προγραμμάτων», μεμψίμοιροι και χαιρέκακοι».

Θα μπορούσε να προσυπογράψει μία τέτοια κριτική ένα σημαντικό κομμάτι του κόσμου που κινείται από τις παρυφές του Σύριζα μέχρι της παρυφές της Λαϊκής Ενότητας και της Ανταρσίας.

Ένα τυπικό δείγμα της διαμορφωμένης μέσης συνείδησης στο μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς πλην ΚΚΕ (που κατά τα τελευταία λεγόμενα του δεν είναι αριστερά άλλα κομμουνιστικό κόμμα). Γιατί κακά τα ψέματα οι ηγεσίες παίζουν το ρόλο τους αλλά ταυτόχρονα έχει διαμορφωθεί και ένα βολικό «σώμα» απόψεων μεγάλων ευκολιών σε μεγάλο κομμάτι του κόσμου της αριστεράς.

Όπως όμως έχει ξαναγραφτεί ρεαλισμός είναι η αναγνώριση της πραγματικότητας και όχι η υποταγή σε αυτήν δηλαδή η ταύτιση με την πραγματικότητα. Γιατί η υποταγή και η ταύτιση με την πραγματικότητα γεννά την ανάγκη της διαφυγής από αυτήν με άλματα… εκτός πραγματικότητας.

«Μας πάνε σε εκλογές για να φέρουν το λαό στα μέτρα τους»

Με μαζική συμμετοχή στο δρόμο ο λαός θα ανατρέψει την επίθεση, για να κατακτήσει δικαιώματα, για να σπάσει τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και για να γίνει αφέντης στη χώρα του, σημειώνουν τα κόμματα ΚΚΕ (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ.

Στην ανακοίνωσή τους τονίζουν ότι πρέπει να «μαυρίσουμε τις καινούριες και παλιές πολιτικές δυνάμεις της εξάρτησης και του κεφαλαίου» και να «γυρίσουμε την πλάτη στις αυταπάτες και το συμβιβασμό» για μια «Ελλάδα ειρηνική, δημοκρατική, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική».

«Στηρίζουμε-δυναμώνουμε τις δυνάμεις της αντίστασης, της αντιιμπεριαλιστικής πάλης και της ελπιδοφόρας προοπτικής για το λαό», επισημάνει το κείμενο.

Ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση...

Ποιοι είμαστε εμείς οι «μουλούδες». Να συστηθούμε, λοιπόν

Ανάρτηση από: http://geromorias.blogspot.gr

Συνέντευξη των ΚΚΕ (μ-λ) Μ-Λ ΚΚΕ στην ελεύθερη ΕΡΤ

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη των δυο ιστορικών κομμάτων που συμπορεύονται εκλογικά από το 2012. Στη συνέντευξη γίνεται μια πολύ καλή και ουσιαστική κριτική στο ΚΚΕ με παράδειγμα τη στάση του στην απεργία της ΟΛΜΕ. Ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ (μ-λ) λέει πως πρέπει να απαντήσει στο λαό το ΚΚΕ γιατί ήταν ενάντια στην απεργία των καθηγητών. Δεν περνάς στη λαϊκή εξουσία με αερογέφυρα, συνεχίζει. Στη λαϊκή εξουσία θα περάσει ο λαός μέσα από αγώνες ανατροπής και όχι με αγώνες που φτάνουν σε ένα όριο και σταματάνε.

Τα σημεία που διαφοροποιούν τη σημαία μας από όλους τους άλλους

Του Θανάση Τσιριγώτη

Η πολιτική συνεργασία του Μ–Λ ΚΚΕ και του ΚΚΕ (μ-λ) που κατέληξε και στην κοινή εκλογική εμφάνιση είναι γεγονός. Για την ακρίβεια αποτελεί δείγμα της πολιτικής κινητικότητας στ’ αριστερά, αν εξαιρέσουμε τη βουβή προσχώρηση – πολλές φορές άνευ όρων - στον ΣΥΡΙΖΑ.
Χαιρετίζουμε τον κοινό πολιτικό βηματισμό που δεν είναι εύκολος αν μετρήσουμε τριάντα χρόνια παράλληλης δράσης των δύο οργανώσεων.
Μέσα σε δύσκολες συνθήκες αποδείξαμε ότι αντέχουμε και αγωνιζόμαστε να ανοίξουμε δρόμους.
Μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης φάνηκε ότι μπορούμε να πηγαίνουμε κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα.
Μέσα στις ευκολίες που κρύβει η σιωπή και η προσχώρηση στις πολιτικές ευκολίες αποδείξαμε ότι η φωνή των μαρξιστών – λενινιστών, δηλαδή των σύγχρονων κομμουνιστών είναι και χρήσιμη και δυνατή.
Σ’ όλη αυτή την «ιστορική Σαχάρα» είδαμε κραταιά κόμματα να εξαφανίζονται και άλλα να μετατρέπονται σε γυμνοσάλιαγκες των κυρίαρχων ρευμάτων.
Η δημιουργία της ΛΑ-ΑΑΣ ήταν ένας πρώτος σπόρος του αναγκαίου μετώπου αγώνα, αντίστασης, διεκδίκησης. Σ’ αυτόν το δρόμο έχουμε να διανύσουμε πολλά χιλιόμετρα συζητώντας συντροφικά, φωτίζοντας διαλεκτικά τις σκιές που –τυχόν- δημιουργήθηκαν, ανιχνεύοντας νέες μέθοδες συγκρότησης και πάλης του λαού μας.
Στο παρακάτω άρθρο καταγράφουμε τα σημεία που διαφοροποιούν τη σημαία μας από όλους τους άλλους.
Ενδεχομένως νάναι περισσότερα αλλά από κάπου πρέπει ν’ αρχίσουμε.

Προεκλογικό σπότ ΚΚΕ(μ-λ) Μ-Λ ΚΚΕ για τις βουλευτικές εκλογές 2015

Μικρές αυταπάτες - Μικρές απαντήσεις

Σύντομη σπουδή στα… εκλογικά επιχειρήματα της «χρήσιμης» ψήφου

Υπάρχουν δύο γλώσσες απέναντι στους ψηφοφόρους στην πολιτική εκλογικών εκβιασμών που άρχισε να ασκείται από τη μεριά του Σύριζα απέναντι στους ψηφοφόρους -βασικά- της αριστεράς.
Η επίσημη απεύθυνση είναι η πρώτη γλώσσα μέσω της οποίας τα επιτελεία του κόμματος διαλέγονται με το σύστημα αλλά ταυτόχρονα προβάλλουν το πρόγραμμα μιας νεκραναστημένης διαχειριστικής-ρεφορμιστικής αυταπάτης που προσπαθούν να την κάνουν όλο και πιο «ρεαλιστική».
Υπάρχει και η δεύτερη ανεπίσημη γλώσσα, εκείνη δηλαδή που απευθύνεται πιο άμεσα, πιο «χύμα» και πιο πειστικά στον λαό και τους ψηφοφόρους της αριστεράς. Η γλώσσα αυτή αξιοποιεί κάτι που δεν βρίσκεται τυπικά στα εκλογικό πρόγραμμα αλλά διαχέεται και κυκλοφορεί ως κουλτούρα θα λέγαμε του μικρότερου, υπαρκτού κακού μέσα στο λαό. Μερικά από αυτά τα «λαϊκά» ερωτήματα ή προβληματισμούς θα θέλαμε να απαντήσουμε. Θα τα εκθέσουμε και είτε στην ερωτηματική είτε στην αποφατική τους μορφή.

1ο Ερώτημα: Μα να μην αλλάξει κάτι; Ή ακόμα και κάτι να εφαρμόσουν από το πρόγραμμα θα είναι μια ανακούφιση για τον κόσμο.
Όσοι υποστηρίζουν ή αναμένουν κάτι τέτοιο θα πρέπει πρώτα να απαντήσουν γιατί οι δανειστές δεν έκαναν το χατίρι της επίσημης μνημονιακής συγκυβέρνησης και δεν χαλάρωσαν λίγο τον βρόχο των μέτρων διακινδυνεύοντας την πτώση της; Και γιατί θα χαριστούν στο Σύριζα; Στην πραγματικότητα την ανάγκη να ανακουφιστεί ο λαός μας από κάποιες μικρές ή μεγαλύτερες νίκες που εκφράζονταν από το σύνθημα δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε την σνόμπαρε το σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς όλα αυτά τα σκληρά χρόνια προβάλλοντας μεγαλεπήβολα προγράμματα της εκλογικής ψευτοανατροπής. Τι έχουν να φοβηθούν όταν το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς τα έχει ακουμπήσει όλα στις εκλογές και οι αγώνες έχουν πάρει αναστολή;

Για το έθνος και το εθνικό ζήτημα

Εισαγωγή

Τελευταία ­και μ' αφορμή την ξενοκρατική μνημονιακή σύμβαση­ αναζωπυρώθηκαν οι συζητήσεις γύρω από το ζήτημα του έθνους, του εθνοκράτους της εθν. ανεξαρτησίας. Oρισμένοι διανοούμενοι θεώρησαν, αξιοποιώντας τα θεωρητικά και πολιτικά όπλα της αντίπαλης προπαγάνδας, ότι το ζήτημα του έθνους θάφτηκε κάτω από το βάρος της αγοράς ενώ η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση εξώθησε τη θεωρία για τον ιμπεριαλισμό στ' αζήτητα της ιστορίας. Άλλοι πάλι περισσότερο θρασείς (τώρα κουρνιάζουν στις φτερούγες της ΔΗΜΑΡ ή του ΣΥΡΙΖΑ) προσπάθησαν να υποβάλλουν στην αριστερά την ιδέα πως το έθνος είναι μία... φαντασίωση, ένα κατασκεύασμα που το εφηύραν οι αστοί (στην πατρίδα μας ο αστός ιστορικός Κ. Παπαρηγόπουλος). Ένα τρίτο κομμάτι που ασχολείται με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον τροτσκισμό υποστήριζε, άλλοτε δειλά άλλοτε σθεναρά, πως το εθνικό ζήτημα της ανεξαρτησίας έχει λυθεί προ πολλού (πότε άραγε;) και ως εκ τούτου αυτό που απομένει είναι το πρόβλημα της «αντικαπιταλιστικής ανατροπής». Όλοι όμως συμφωνούν σ' ένα κοινό τόπο. Πως η προβολή του αιτήματος - συνθήματος για εθνική ανεξαρτησία είναι «ντεμοντέ» και παλιομοδίτικο. Στη γωνία τους περίμενε η αποικιοκρατική σύμβαση ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός αλλά και οι εθνικιστές που μίλησαν για το προφανές όπως άλλωστε και ο Α. Παπανδρέου πριν 30 χρόνια όταν έκλεβε συστηματικά και, απ' ότι αποδείχτηκε αποτελεσματικά, τα συνθήματα της ρεφορμιστικής αριστεράς.