Όταν ο Στάθης Καλύβας ξεπέρασε σε εθνομηδενισμό τον Αντώνη Λιάκο

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η υπέρβαση της παλιάς διχοτομίας μεταξύ ελληνικού έθνους και κράτους μπορεί να είχε δύο πιθανές απαντήσεις. Η μία θα ήταν η σύμπτωση επιτέλους των ελίτ και του λαϊκού σώματος γύρω από ένα πρόταγμα ανάταξης και αναβάθμισης του Ελληνισμού ως έθνους-κράτους πλέον, όπως είχε εν μέρει συμβεί από τα τέλη του 19ου αιώνα, μέχρι τη μεγάλη εθνική εξόρμηση του 1912-1920.

Η δεύτερη θα ήταν, αντίθετα, η ολοκληρωτική εγκατάλειψη του έθνους και της εθνικής διάστασης. Στην πρόσφατη ιστορία μας, ψήγματα της πρώτης απάντησης θα διαφανούν κατά την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο, μέχρι το 1989 περίπου, ενώ κατά τη δεύτερη μεταπολιτευτική περίοδο θα επικρατήσει συντριπτικά η δεύτερη επιλογή.

Οι ελίτ θα αναπαράγονται όχι πλέον σε σύνδεση, έστω και ανταγωνιστική με το λαϊκό σώμα, αλλά θα αναπαράγονται χωριστικά και θα απογειωθούν φαντασιακά και υλικά από την ελληνική πραγματικότητα. Για τις πολιτικές ελίτ, το ελληνικό έθνος-κράτος έχει ήδη μεταβληθεί σε μια επαρχία των Βρυξελλών και κατά συνέπεια έχει πάψει να υπάρχει ως έθνος. Αυτό εξέφραζε ιδεολογικά ο εθνομηδενισμός της πνευματικής και καλλιτεχνικής ελίτ.

Γι’ αυτό, πλέον, η αναπαραγωγή των ελίτ δεν θα γίνεται μέσω του όποιου θεσμικού, γλωσσικού, ή καταγωγικού, ή ακόμα και ταξικού διαφορισμού, αλλά μέσω της διαμόρφωσης μιας κοινής εθνομηδενιστικής "βουλγκάτας", κυρίαρχης στα ΜΜΕ, την εκπαίδευση, τα Πανεπιστήμια, τους εκδοτικούς οίκους, τις ΜΚΟ, τον καλλιτεχνικό χώρο. Όσο για το έθνος, αυτό εκχωρείται σε μια ακαθόριστη "λαϊκιστική" πλειοψηφία που, παρά την επιμονή της στην παράδοση και τη θρησκεία, παραμένει υποτελής και εξαρτημένη από την κυρίαρχη εθνομηδενιστική ελίτ.

Πως ο διεθνισμός ενός "αριστερού" μπαίνει στην υπηρεσία της διεθνούς των αγορών...

Το νεοαποικιακό θράσος του κ. Λιάκου

Του Δημήτρη Γκάζη

Το «φιλελεύθερο» και «προοδευτικό» newspeak θέλει η μετανάστευση να είναι ευλογία. Ο ξεριζωμός, οι περιφερειακές ανισότητες, η προσφυγιά, η αποικιοκρατία είναι έννοιες ξεπερασμένες σαν αναλυτικά εργαλεία και λειτουργούν μόνο ως θέαμα. Η κυρίαρχη πλέον αντίληψη είναι πως η μετακίνηση πληθυσμών είναι ένα φυσικό φαινόμενο, με το οποίο θα πρέπει να συμφιλιωθούμε. Στα πλαίσια αυτά κινήθηκε η πρόσφατη παρέμβαση του κ. Αντώνη Λιάκου, γνωστού διανοούμενου, υποστηριχτή της συγκεκριμένης αντίληψης, που με αφορμή τη στοχοποίηση των μεταναστών για τον θάνατο βρέφους προσφύγων, μίλησε για ακόμη μια φορά ξεκάθαρα τη γλώσσα της προοδευτικοφανούς ελίτ.

Αφού πρώτα επιτέθηκε στην ελληνική κοινωνία, την οποία γι’ ακόμη μια φορά κατηγόρησε για ξενοφοβικές νοοτροπίες, «για τις οποίες οι Έλληνες θα απολογούνται μετά από χρόνια, όπως οι Γερμανοί για τον ναζισμό» (!), –ξεχνώντας πως αυτή μόνη της σηκώνει το βάρος των μεταναστευτικών ροών, έχοντας «καταδικαστεί» από τους ευρωπαίους φίλους του κ. Λιάκου, να είναι το σύγχρονο «Έλις Άιλαντ» της Ευρώπης–, προχώρησε σε μια νέα ερμηνεία του μεταναστευτικού φαινομένου, αυτή της «θεωρίας των συγκοινωνούντων αγγείων». Έτσι η Ελλάδα και τα υπόλοιπα Βαλκάνια με πληθυσμούς που «καταρρέουν και γηράσκουν», την ίδια στιγμή που «βρίσκονται απέναντι σε ένα πέταλο χωρών, από Αφρική έως Τουρκία, στο οποίο υπάρχει πληθυσμιακή έκρηξη», έχουν ανάγκη τη μετακίνηση πληθυσμών. Ο κ. Λιάκος ζήλεψε την χρεοκοπημένη πολιτική της Γερμανίας, που το 2015, οργάνωσε την «υποδοχή» 1,5 εκατομμυρίου μεταναστών και προσφύγων, για να λύσει το πρόβλημα έλλειψης νεανικού εργατικού δυναμικού, και δηλώνει πως «η Ελλάδα έχει ανάγκη τουλάχιστον ένα εκατομμύριο πρόσφυγες για να αντιμετωπίσει την πληθυσμιακή κατάρρευση».

Το μίσος ενός αριστερού καμαριέρη του συστήματος για τον τόπο που γεννήθηκε

Του Κώστα Χατζηαντωνίου

Μέσα στη γνωστή δήλωση του γνωστού ιστοριογράφου- αρχιερέα του εθνομηδενισμού περί ενός εκατομμυρίου μεταναστών που χρειάζεται ο τόπος, υπάρχει μια φράση που λίγοι πρόσεξαν αν και αποτελεί βαρύτατη προσβολή κατά του ελληνικού λαού. Η φράση αυτή που υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα έχει διαμορφωθεί "... ένα καθεστώς έναντι των προσφύγων, καθεστώς πολιτικό και νοοτροπιακό, για το οποίο οι Έλληνες θα απολογούνται μετά από χρόνια, όπως οι Γερμανοί για τα χρόνια του ναζισμού", εξισώνει δηλαδή το Απόλυτο Έγκλημα του Ολοκαυτώματος με τις υπαρκτές (δεν θα τις αρνηθώ) απάνθρωπες συμπεριφορές κάποιων συμπατριωτών μας, είναι η κορυφαία απόδειξη του Μίσους που έχουν ορισμένοι άνθρωποι για αυτόν τον τόπο. 

Λιάκος: Ζητά και την «ανασηματοδότηση» του ελληνικού λαού…

Ο μαρξιστής ιστορικός, Βασίλης Κρεμμυδάς, ήταν αυτός που χαρακτήρισε, πολύ εύστοχα, τον Αντώνη Λιάκο «μεταμοντέρνο θατσεριστή», σε μια πολεμική του κατά του Λιάκου στα «Νέα» (24-25 Σεπτεμβρίου 2005).
Στην πολεμική του αποκαλύπτει ο Κρεμμυδάς την υιοθέτηση από το μεταμοντέρνο Λιάκο της «συντηρητικής επανάστασης» της Θάτσερ…Στο επίπεδο των ιδεών, ο θατσερισμός, αποτελεί τον τροφοδότη και τον ανασηματοδότη των θλιβερών οργανικών διανοούμενων της παγκοσμιοποίησης, σαν τον Λιάκο.
Και όσοι ασπάστηκαν αυτά τα θατσερικά «νέα δόγματα» επιδοτήθηκαν αγρίως από τους διάφορους Σόρους για να επαναδιατυπώσουν και ανασηματοδοτήσουν, δηλαδή να «εξατμίσουν, την Ιστορία…

Ο Βασίλης Κρεμμυδάς διατυπώνει με σαφήνεια τον βασικό στόχο αυτών των επιδοτούμενων «επιστημονικών» υπαλλήλων: Να μείνουν τα έθνη ορφανά από ιστορία. «Στο δοκίμιο του Α.Λιάκου όλα κινούνται στη σφαίρα της θεωρίας και ιδεών (επινοήσεων θα πρόσθετα). Δεν έχουν καμιά σχέση ούτε με την ιστορία, ούτε με την ιστοριογραφία και η κοινωνία απουσιάζει εντελώς».

Οι κατά φαντασίαν «ελίτ» της διπλανής πόρτας

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Ο εθνικισμός ως αστική ιδεολογία δεν έχει καμία αυτόματη σχέση με τα λαϊκά πατριωτικά συναισθήματα. Εντούτοις, σε ιστορικές συνθήκες, όπου μια κοινωνία αισθάνεται συλλογικά ταπεινωμένη και ανήμπορη να αντιδράσει, τα στοιχειώδη λαϊκά πατριωτικά αντανακλαστικά μπορούν κάποτε να προσλάβουν τις ιδεολογικές διαστάσεις του εθνικισμού. 
Η σκόπιμη σύγχυση μεταξύ όλων αυτών των πασίγνωστων πραγμάτων στα μυαλά των περισσότερων Ελλήνων «πολιτικών αναλυτών» που με μεγάλη ευκολία στιγμάτισαν τα «εθνικιστικά συλλαλητήρια» είτε ως ρεαλιστές είτε, ακόμα χειρότερα, ως αριστεροί, είναι συχνά ανατριχιαστική. Μυρίζει έντονα δογματική βεβαιότητα ιεροεξεταστή που διαισθάνεται την έλλειψη πολιτικής ορθότητας κάποιων εν δυνάμει αιρετικών και προσπαθεί με κάθε τρόπο να την αποδείξει. 
Ο πραγματικός στόχος όλων αυτών των «αντιλαϊκιστών» είναι να αμφισβητήσουν τα δημοκρατικά και κυριαρχικά δικαιώματα των λαών και ακόμα την ίδια την έννοια του λαού. Απέναντι λοιπόν στις δυνάμεις της λαϊκής Δεξιάς εμφανίζεται μια νέα αστική «Αριστερά» που οραματίζεται έναν «άλλο λαό». Πιο ανησυχητική είναι, όμως, ίσως η αίσθηση ότι στους περισσότερους «αντιλαϊκιστές που απεχθάνονται τις λαοσυνάξεις», η σύγχυση αυτή δεν είναι καν σκόπιμη. Πράγματι, εδώ έχουμε περισσότερο να κάνουμε με κωμικοτραγικά ανεπαρκείς μεταπράτες των αναρχοφιλελεύθερων και σοσιαλκοσμοπολίτικων ιδεοληψιών. 

Νιου Σκουλ!

Τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα

Ένας χρόνος με τον ΣΥΡΙΖΑ στον έλεγχο των κέντρων της Παιδείας

Του Τάσου Χατζηαναστασίου* 

Αν θέλαμε να κάνουμε έναν απολογισμό με μία φράση για τον έναν χρόνο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο της Παιδείας, θα λέγαμε ότι έχουμε επαναφορά του πασοκικού μπάχαλου, με ενισχυμένες όμως τις εθνομηδενιστικές εμμονές και με εξαιρετικά μειωμένους πόρους.
Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ξηλώνεται μεν ο, αυταρχικός σε πολλές πλευρές του και οπωσδήποτε τεχνοκρατικός, νόμος Διαμαντοπούλου, για να αποκατασταθεί το απόλυτο μπάχαλο και η αυθαιρεσία που επικρατούσαν παραδοσιακά. Η μεσότης του Αριστοτέλη δεν προκρίνεται πλέον ούτε για το Αριστοτέλειο! Η μεγάλη διαφορά με το παρελθόν όμως είναι ότι τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ δεν μπορούν πλέον να καλύψουν βασικές λειτουργικές τους ανάγκες και κοιτάζουν να εξασφαλίσουν πόρους κυρίως μέσω μεταπτυχιακών προγραμμάτων. Έτσι, διά της… φυσικής, ή μάλλον της εμπορικής επιλογής, θα λυθεί το πρόβλημα, καθώς η κυβέρνηση δεν έχει κανένα σχέδιο για το ποια τμήματα ή σχολές είναι απαραίτητα όχι για την παραγωγική ανασυγκρότηση, την προστασία του περιβάλλοντος, την ανάδειξη του πολιτισμού και την πνευματική καλλιέργεια, αλλά απλώς για την αναπαραγωγή των βασικών λειτουργιών στη χώρα. Οι σχολές που θα επιβιώσουν, θα επιβιώσουν μόνες τους, λοιπόν. Όσο για την ανανέωση του προσωπικού, σε λίγα χρόνια κάθε τμήμα θα έχει ελάχιστους καθηγητές των μεγαλύτερων βαθμίδων και δεκάδες συμβασιούχους και κανέναν άλλον!

Ο ψυχίατρος Κλεάνθης Γρίβας μιλά για τον ανιστόρητο «ιστορικό» Αντώνη Λιάκο, για το Έθνος-Κράτος, για την διαχείριση του καπιταλισμού από την νεοσημιτική ΣΥΡΙΖΟαριστερά!

Απολαυστικός! (ηχητικό)!

Γλαφυρός ο Κλεάνθης Γρίβας για το διάλογο για την παιδεία υπό τον καπιταλιστή διεθνιστή (2,5 βιβλία Ιστορίας) Αντώνη Λιάκο! Για την αναγκαιότητα του Έθνους-Κράτους ως μορφή ουσιαστικής μορφοποίησης της έννοιας του πολίτη, για την πραγματικότητα της θρησκείας, για τα ιδεολογήματα του ΣΥΡΙΖΑ και την διαχείριση του καπιταλισμού σε νεοσημιτική επανάληψη. Για το κεφάλαιο που δεν έχει πατρίδα σ’αντίθεση με τους εργάτες που αναγνωρίζουν και έχουν πατρίδα….τι έγινε; χάλασε κι ο Γρίβας;

Πρόεδρος του Εθνικού διαλόγου ο Λιάκος κ. Φίλη! Ο Λιάκος;

Tο εκσυγχρονιστικό ιδεώδες της «κυβέρνησης της Αριστεράς»

Της Σίσσης Βελισσαρλιου*

Το υπουργείο Παιδείας έχει εξαγγείλει «εθνικό διάλογο για την παιδεία» κατά το γνωστό πασοκικό υπόδειγμα.

Η πρώτη παρατήρηση αφορά τη λέξη «εθνικός», όταν βασική μαρξιστική παραδοχή -κλασική πλέον και για τους μη μαρξιστές- είναι ότι η παιδεία συγκροτεί έναν από τους πλέον ισχυρούς ιδεολογικούς κρατικούς μηχανισμούς ταξικής διαλογής και καταμερισμού σε θέσεις στην παραγωγή.

Επομένως, μακράν από εθνική-διαταξική υπόθεση, είναι βαθύτατα ταξική, εφόσον αναπαράγεται ή/και μετασχηματίζεται διά αυτής η διαστρωμάτωση του κοινωνικού σχηματισμού.

Με θλίψη αναλογίζεται κανένας ότι η νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, που έχει διαμορφωθεί από την αλτουσεριανή παράδοση, απεμπολεί ήδη από το εναρκτήριο λάκτισμά της ένα από τα λίγα επίπεδα ιδεολογικής διαφοροποίησης που έχουν απομείνει στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, τον ιστορικά προνομιακό για την Αριστερά χώρο της παιδείας.

Γιατί έχει αλλεργία ο κ. Λιάκος με τον εθνισμό και τον πατριωτισμό της Αριστεράς???

Του Στάθη

Απορώ γιατί ο κ. Τσίπρας χρονοτριβεί με τον αδέξιο κ. Φίλη και δεν διορίζει κατευθείαν υπουργό Παιδείας τον επιτήδειο κ. Λιάκο! Ο κ. Τσίπρας έχει επιλέξει (τα τελευταία δύο χρόνια στα φανερά, για νωρίτερα δεν γνωρίζω) να θαυμάζει τον καθηγητή κ. Λιάκο...

Απόδειξη του θαυμασμού τού κ. Τσίπρα υπήρξε η (άκρως ασυνήθιστη) ονομαστική αναφορά του κ. Πρωθυπουργού στον κύριο καθηγητή, σε ομιλία του πρώτου ενώπιον της Ακαδημίας Αθηνών για την επέτειο της Επανάστασης του 1821 (όταν, κατά τον κ. Μπαλτά, η Επανάσταση γεννούσε το νέο ελληνικό έθνος, αγνώστου πατρός η ίδια). 

Μύλος; Οχι, απλά πράγματα. Ο κ. Λιάκος, με λαμπρή σταδιοδρομία στο πλευρό του κ. Σημίτη, είναι από τους ιστορικούς εκείνους που αναλύουν το παρελθόν με κριτήρια του παρόντος. Ετσι ο κ. Λιάκος συγκρίνει, αν δεν ταυτίζει, τους Μακεδονομάχους, φέρ’ ειπείν, με τους Ταλιμπάν. Θεωρεί τη Γενοκτονία των Ποντίων μιαν κακή στιγμή μιας καλής πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (μάλιστα εισηγείται την απάλειψη του όρου «Τουρκοκρατία») και ενώ αντιλαμβάνεται πλήρως την εθνική συνέχεια των Κινέζων ή των Εβραίων, με την εθνική συνέχεια των Ελλήνων παρουσιάζει κάποια αντιληπτική δυσκολία. 

«Τζιχαντιστές»... οι Μακεδονομάχοι, γράφει ο άνθρωπος που θα ανασχεδιάσει την Παιδεία

Του Δημήτρη Παγαδάκη

Ο Αντώνης Λιάκος υποστηρίζει ότι οι Ελληνες έκαναν εθνοκάθαρση κατά Εβραίων και Βούλγαρων - Χαρακτηρίζει εθνικιστές τον Μίκη και τον Ρίτσο

Δεν αποτέλεσε έκπληξη όταν ο «αρνητής» της Γενοκτονίας των Ποντίων υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης ανακοίνωσε Εθνικό Διάλογο για την Παιδεία. Ούτε αιφνιδίασε κανέναν εντός και πέριξ του Μαξίμου και της Κουμουνδούρου γνωστοποιώντας ότι πρόεδρος της επιτροπής και επικεφαλής της αναθεώρησης του προγράμματος και των σχολικών βιβλίων αναλαμβάνει ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος. 

Εξάλλου υπουργός και πανεπιστημιακός δονούνται από κοντινές αναγνώσεις. Αν για τον έναν οι Πόντιοι υπήρξαν θύματα εθνοκάθαρσης, για τον άλλον απλώς η γενοκτονία τους ήταν ένα πυροτέχνημα που «αναδύθηκε μαζί με το Μακεδονικό, στο πλαίσιο της αναζωπύρωσης του εθνικισμού στη δεκαετία του ’90». Πίσω , άλλωστε, από παρόμοιες απόψεις και κοινές οχυρώσεις χτίζονται οι καλές συνεργασίες στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας. 

Κάτω η Πηνελόπη Δέλτα!

Του Απόστολου Διαμαντή 

Διαβάζοντας το άρθρο του Αντώνη Λιάκου για την Πηνελόπη Δέλτα δεν εξεπλάγην. Είναι οι ίδιοι ιστορικοί- Λιάκος, Ρεπούση, Καράβας, Καλύβας και λοιποί- οι οποίοι νυχθημερόν τα βάζουν με ό,τι έχει μετατραπεί σε εθνικό ιστορικό βίωμα, αγνοώντας φυσικά πως η ιστορία δεν είναι προϊόν του ιστορικού, αλλά των ίδιων των μαζών, των ορατών και μη ορατών διεργασιών, που λέει και ο Λε Γκοφ.

Η Ελιά του ΣΥΡΙΖΑ

Για την συνέντευξη του Αντώνη Λιάκου στην Αυγή

Του Απόστολου Διαμαντή

Μερικοί από τους βασικούς συντελεστές του ΟΠΕΚ, στον οποίο διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος ο Αντώνης Λιάκος

Διαβάζοντας τη συνέντευξη του ιστορικού Αντώνη Λιάκου στην Αυγή που αναδημοσίευσε το Tvxs διαπιστώνει κανείς την εμμονή τμήματος της κεντροαριστεράς να σκέφτεται ακόμη με τους όρους του αλήστου μνήμης σημιτικού εκσυγχρονισμού: «Πέτυχε ή απέτυχε ο εκσυγχρονισμός; Η σημερινή κρίση έχει τις αιτίες της στον εκσυγχρονισμό ή στην αποτυχία του;» αναρωτιέται ακόμη και σήμερα ο Α. Λιάκος.

Προφανώς εννοεί πως η Ελλάδα χρεοκόπησε επειδή απέτυχε να πραγματοποιήσει εκείνον τον εκσυγχρονισμό, για τον οποίο εξάλλου και ο ίδιος έδωσε πολιτικές μάχες και επιθυμεί να επιστρέψει ο ίδιος ο Σύριζα στην κοίτη του. Να γίνει δηλαδή ο Σύριζα ένας αριστερός κληρονόμος του σημιτισμού. Και για τον λόγο αυτό ο Λιάκος επικεντρώνει το πολιτικό του σχόλιο στους στόχους που πρέπει να έχει σήμερα η αριστερά, οι οποίοι κατά τη γνώμη του πρέπει πρωτίστως να απαντούν στον διαβόητο ακόμη εθνικισμό!