Έλληνες τρομοκράτες κάπου το 1941 με 1946

Η κραυγή μου δεν θα σας ξυπνήσει. Δεν ξυπνούν ποτέ οι κάτοικοι ενός νεκροταφείου...

Ulrike Marie Meinhof, 7 Οκτώβρη 1934 - 9 Μάη 1976

Κανένας δεν πρόκειται να ακούσει την κραυγή μου ούτε κανένα παράπονο μου. Όλα θα γίνουν σιωπηλά, με τακτ, για να μην χαλάσει ο μακάριος ύπνος των μακάριων κατοίκων αυτού του οργανωμένου κράτους.

Κοιμήσου ήσυχα καλοζωισμένε και αποχαυνωμένε κόσμε της μεγάλης Γερμανίας. Και σεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι υγιώς σκεπτόμενοι. Κοιμηθείτε ήσυχα σαν πεθαμένοι. Η κραυγή μου δεν θα σας ξυπνήσει. Δεν ξυπνούν ποτέ οι κάτοικοι ενός νεκροταφείου. Όσοι αγανακτήσουν θα ξεσηκωθούν, είμαι σίγουρη. Θα είναι εκείνοι που δουλεύουν ολημερίς, εκείνοι που τους σακατεύετε σωματικά για να μην μπορούν να σκεφτούν, όλοι οι μετανάστες: τούρκοι, ισπανοί, έλληνες, άραβες κι όλοι οι άλλοι εξαθλιωμένοι και προδομένοι της Ευρώπης και μαζί με αυτούς και οι γυναίκες που δέχτηκαν την καταπίεση, τον εξευτελισμό και την εκμετάλλευση. Όλες αυτές θα μάθουν γιατί με κρατάτε εδώ μέσα και γιατί το κράτος σας θέλει να με δολοφονήσει σα μάγισσα του μεσαίωνα. Για σας την εξουσία υπάρχουν ακόμη και σήμερα μάγισσες που πρέπει να καθηλώνονται μπροστά στους αργαλειούς, στις μηχανές, στις πρέσες, τις γραμμές παραγωγής, μέσα στο θόρυβο και τις διαταγές. Και γκάπα γκουπ πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, κινητήρας, καζάνια, φωνές και θόρυβος. Θόρυβος, φτάνει πια με τη σιωπή, πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, καζάνια, αέριο και θόρυβο. Το αέριο, βγαίνει αέριο, εμετός, αηδία. Η αλυσίδα της παραγωγής έχει το δικό της ρυθμό. Δεν υπάρχει πια χρόνος, μόνο ρυθμός. Ρυθμός.

Ούλρικε Μάϊνχοφ!

Της Αλέκας Ζορμπαλά 

Ούλρικε Μάϊνχοφ!
Μέσα από τα λευκά κελιά της φυλακής του Stamheim δίνει την περιγραφή του λευκού κελιού:
«Το αίσθημα ότι το κελί ταξιδεύει. Ξυπνάς, ανοίγεις τα μάτια σου: το κελί ταξιδεύει. Το απόγευμα, μόλις μπει μια ηλιαχτίδα, ξαφνικά το κελί σταματά. Δεν μπορείς να αποβάλεις αυτό το αίσθημα ότι ταξιδεύεις».

Ούλρικε Μάϊνχοφ! 
Η αστή δημοσιογράφος, Η μαχητική Κομμουνίστρια,
Η συνειδητοποιημένη Επαναστάτρια!
Βρέθηκε σαν σήμερα κρεμασμένη στο κελί της στο Stamheim...
Η διεθνής επιτροπή έρευνας των αιτίων του θανάτου της κατέληξε, ότι είχε πεθάνει, πριν τον απαγχονισμό της...
Αλλά, και παρά το πόρισμα της παραπάνω διεθνούς επιτροπής, ακόμα και αν κρεμάστηκε μόνη της, δολοφονία ήταν!

Ποιός είναι αντάρτης πόλις

O Κάρλος Μαριγκέλα με «Το εγχειρίδιο του αντάρτη των πόλεων» βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

Ο αντάρτης πόλης είναι ένα άτομο που πολεμάει […] με όπλα,χρησιμοποιώντας ανορθόδοξες μεθόδους. Όντας επαναστάτης […], είναι ένας αγωνιστής για την απελευθέρωση της χώρας του, φίλος του λαού και τηςελευθερίας. […] Υπάρχουν επίσης εγκληματίες ή παράνομοι που δουλεύουν στις μεγάλες πόλεις. Πολλές φορές, ενέργειες εγκληματιών παίρνονται ως δράσεις ανταρτών πόλεων.

Ο αντάρτης πόλης, ωστόσο, διαφέρει ριζικά από τον εγκληματία. Ο εγκληματίας επωφελείται προσωπικά από τις ενέργειές του, και επιτίθεται αδιακρίτως χωρίς να διακρίνει μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων, που είναι και ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν τόσοι πολλοί καθημερινοί άνθρωποι ανάμεσα στα θύματά τους. Ο αντάρτης πόλης ακολουθεί έναν πολιτικό στόχο, και επιτίθεται μόνο στην κυβέρνηση, τις μεγάλες εταιρείες και τους ξένους ιμπεριαλιστές.

Εαμίτισα 94 χρονών τραγουδά αντάρτικο για την σημαία

Η Γεωργία Κλαμπατσέα αντάρτισσα και μέλος του ΔΣΕ με εξορίες βασανιστήρια και διωγμούς, θυμάται ένα αντάρτικο τραγούδι για την σημαία που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό σήμερα.

20/10/1977: Χρήστος Κασίμης. Ο πρώτος δολοφονημένος αντάρτης πόλης

Του Γ. Γ.

«O Χρήστος Κασίμης δεν ήταν από εκείνους που έπαιρναν το λόγο και προσπαθούσαν να εντυπωσιάσουν το ακροατήριό τους. Oυδέποτε μιλούσε για την πλούσια αντιστασιακή του δράση, ως ένα από τα στελέχη της οργάνωσης «20 Oκτώβρη».  Hταν ένας σεμνός άνθρωπος, ένας ακέραιος αγωνιστής, που η ικανότητά του ήταν να κινητοποιεί τη σκέψη των ανθρώπων γύρω του, επίμονος και ακούραστος, πραγματικό παράδειγμα προς μίμηση. Eνας χαρισματικός άνθρωπος που τιμούσε την ιδιότητα του κομμουνιστή».

Χρήστος Τσιγαρίδας – Εφετείο ΕΛΑ 21/10/2009

Ξημέρωνε 20 Οκτώβρη 1977. Τέσσερις αντάρτες πόλης του Ενοπλου Λαϊκού Αγώνα προσπαθούν να τοποθετήσουν εκρηκτικούς μηχανισμούς σε Γερμανική επιχείρηση, στο εργοστάσιο της AEG στου Ρέντη σαν ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δολοφονία μαχητών της RAF από το Γερμανικό κράτος. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, εντοπίζονται από μπάτσους και ακολουθεί σφοδρή μάχη. Τραυματίζεται από σφαίρα σοβαρά στο κεφάλι το ιδρυτικό μέλος του ΕΛΑ Χρήστος Κασίμης καθώς και δυο μπάτσοι (Στεργίου και Πλέσσας).

Άλλος Δρόμος δεν υπήρχε

Η ίδια Πατρίδα

Του Θέμη Συμβουλόπουλου

Αριστερά στην Λαμία και προορισμός η Μονή Αγάθωνα. Το βουνό είναι πυκνό από έλατα. Το οξυγόνο σα να μην χωρά στις πλαγιές και τρέχει να πλημμυρίσει τα σωθικά σου. Έξω από το μοναστήρι, απόλυτη η ηρεμία του περιβάλλοντος και του βουνού, σου επιβάλλει να μιλάς ψιθυριστά, ομολόγησε αυθόρμητα η μικρή ανιψιά μου. Είπα να επισκεφθώ το μοναστήρι, γνωρίζοντας πως ηγούμενος από την κατοχή του 41-44, ήταν ο πατέρας Γερμανός Δημάκος. Ο πάτερ Ανυπόμονος, που μπήκε στην εθνική αντίσταση με τον ΕΛΛΑΣ, στο βουνό με τον Άρη και τον σταυρό, όπως τιτλοφορείται και το βιβλίο του. Το μοναστήρι αποτέλεσε όπως και πολλά άλλα, σημείο αναφοράς και στήριξης στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του ΕΑΜ - ΕΛΛΑΣ. Το συγκεκριμένο κρατούσε την παράδοση από το '21, όπως μαθαίνουμε από τον πάτερ Ανυπόμονο. Στο μοναστήρι....
η κληρονομιά της γενιάς του Δημάκου καλά κρατεί. Στην κουβέντα μου μ' έναν από τους μοναχούς της Μονής Αγάθωνα, επιβεβαιώθηκε γρήγορα αυτή μου η υποψία.

Αρκετά, με τη δήθεν αντίσταση!

Οι επιθέσεις των ισχυρών μάς υποχρεώνουν σε συνεργασία, συνεταιρισμό και αντάρτικο

Του «Ανωνύμου του Έλληνος» από τη Ρήξη φ. 123

Λίγο πολύ της ίδιας υφής άνθρωποι προσκαλούν σε πορεία, εκδήλωση, συγκέντρωση, οργάνωση, κόμμα ή απόκομμα. Είναι οι εκπαιδευμένοι σε μεθόδους, συμπεριφορές και τρόπους προερχόμενους από την εσπερία. Όπως τότε μιμήθηκαν την Ισπανία, τώρα μιμούνται τη Γαλλία. Μόνο που τότε το πλήθος ήρθε και το έδιωξαν.
Τούτη την Κυριακή θα είναι μόνοι τους, δίχως το μέγα πλήθος και μέγα πάθος του 2011. Τούτη τη φορά, ο χτυπημένος «εκ των έξω» και «εκ των έσω» λαός θα παραμείνει σπίτι του, κλεισμένος στην απελπισία και την απογοήτευσή του. Είτε πάω είτε δεν πάω, θα δω να παίζεται το ίδιο έργο. Ήδη, κάποιοι καλούν σε χωριστές συγκεντρώσεις, όπως κάνουν τα κόμματα στις «ενωτικές» διαδηλώσεις. Ίσως, για να μην μπουν στον κόπο να πιάσουν θέση σε χωριστά πλακάκια της ίδιας πλατείας, για να μη διασταυρωθούν με τους «άλλους», για να μη συζητήσουν. Ο καθένας είναι κάτοχος της μόνης αλήθειας και του μόνου ορθού δρόμου και αρνείται να συγχρωτιστεί και να μολυνθεί από την άλλη «ιδέα». Ακόμα κι αν αποδεχτούν τη δημοκρατία, ως διαδικασία λήψης αποφάσεων, οι δυσαρεστημένοι από αποφάσεις θα στήσουν τη δική τους «πλατεία». Είναι όλοι αυτοί που το 2011 δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να μετατρέψουν την πλειοψηφική δυσαρέσκεια σε πλειοψηφική πολιτική δύναμη ανατροπής και απελευθέρωσης.

Στο μυαλό της Μάινχοφ

Της Κατερίνας Γκαράνη

Λίγο-πολύ η ιστορία των Μπάαντερ-Μάινχοφ και της "RAF" (Rote Armee Fraction -Τμήμα του Κόκκινου Στρατού)  είναι γνωστή. Η δράση της RAF την δεκαετία του '70 στην  Γερμανία χαρακτηρίστηκε από την εξουσία ως τρομοκρατική, ενώ για την "Γενιά της Επανάστασης" σε όλο τον κόσμο, ως σύμβολο αντίστασης ενάντια στην κρατική βία και στην ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ που είχαν ως σταθερή σύμμαχο στα πολεμικά τους σχέδια την Δυτική Γερμανία.

Μέχρι σήμερα είναι πολλοί αυτοί που ασχολήθηκαν αποκλειστικά με το φαινόμενο της Ουλρίκε Μάινχοφ. Μιας κυρίας της δημοσιογραφίας, μιας καθηγήτριας πανεπιστημίου, μιας συζύγου εκδότη και μητέρας δύο κοριτσιών, που ξαφνικά στην τέταρτη δεκαετία της ζωής της παράλληλα με την πένα, πήρε το όπλο. Τι κατάλαβε η Μάινχοφ παρακολουθώντας ως δημοσιογράφος την πολιτική της χώρας της και το επικοινωνιακό παιχνίδι που στηνόταν από την εξουσία σε παγκόσμιο επίπεδο μετατρέποντάς την από απλή ιδεαλίστρια σε στρατιώτη; Τι ήταν αυτό που είδε να αρχίζει από την πατρίδα της και να εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη;

21/10/1977: Πεθαίνει ο Χρήστος Κασίμης. Ο πρώτος δολοφονημένος αντάρτης πόλης

«O Χρήστος Κασίμης δεν ήταν από εκείνους που έπαιρναν το λόγο και προσπαθούσαν να εντυπωσιάσουν το ακροατήριό τους. Oυδέποτε μιλούσε για την πλούσια αντιστασιακή του δράση, ως ένα από τα στελέχη της οργάνωσης «20 Oκτώβρη».  Hταν ένας σεμνός άνθρωπος, ένας ακέραιος αγωνιστής, που η ικανότητά του ήταν να κινητοποιεί τη σκέψη των ανθρώπων γύρω του, επίμονος και ακούραστος, πραγματικό παράδειγμα προς μίμηση. Eνας χαρισματικός άνθρωπος που τιμούσε την ιδιότητα του κομμουνιστή».

Χρήστος Τσιγαρίδας – Εφετείο ΕΛΑ 21/10/2009

Του Γ.Γ.

Ξημέρωνε 20 Οκτώβρη 1977. Τέσσερις αντάρτες πόλης του Ενοπλου Λαϊκού Αγώνα προσπαθούν να τοποθετήσουν εκρηκτικούς μηχανισμούς σε Γερμανική επιχείρηση, στο εργοστάσιο της AEG στου Ρέντη σαν ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δολοφονία μαχητών της RAF από το Γερμανικό κράτος. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, εντοπίζονται από μπάτσους και ακολουθεί σφοδρή μάχη. Τραυματίζεται από σφαίρα σοβαρά στο κεφάλι το ιδρυτικό μέλος του ΕΛΑ Χρήστος Κασίμης καθώς και δυο μπάτσοι (Στεργίου και Πλέσσας).

Την επομένη 21/10 η σφαίρα που δέχτηκε ο Χ. Κασίμης αποδεικνύεται θανατηφόρα και ο αντάρτης πόλεων αφήνει την τελευταία του πνοή. 
Σε δυο μέρες γίνεται η κηδεία του με την νεκρώσιμη πομπή προς το νεκροταφείο στο Χαλάνδρι να μετατρέπεται σε διαδήλωση. Χιλιάδες κόσμου με σφιγμένες γροθιές και συνθήματα όπως «ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα», «το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει», συνοδεύουν τον αγωνιστή στην τελευταία του κατοικία  με την γυναίκα του Αλεξάνδρα Κασίμη να τον αποχαιρετά: «Η κόρη μας και εγώ σ΄ ευχαριστούμε για τον αγώνα σου. Ξέρω οι λαϊκοί αγωνιστές δεν χάνονται. Έχω εμπιστοσύνη στους συντρόφους σου και τους ευχαριστώ»…

Το να είσαι Κούρδισα και μάλιστα μέλος του PKK ταυτίζεται με την ελευθερία και την ζωή κι αυτό στην Τουρκία είναι απαγορευτικό, διώκεται και στην προκειμένη δολοφονείται με τον πλέον απεχθή τρόπο...

Μια νέα γυναίκα βασανίστηκε, βιάστηκε και το σώμα της πετάχτηκε γυμνό στο δρόμο. Αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα δεν το έκανε το ISIS το έκαναν οι φασίστες του Ερντογάν, η τουρκική αστυνομία! Η γυναίκα αυτή ήταν μέλος του PKK και πολέμησε το φασισμό του Ερντογαν και του ISIS!

Στην Τουρκία ήταν πάντα δύσκολο να είσαι γυναίκα. Ο Ερντογάν φροντίζει καθημερινά να το κάνει δυσκολότερο. Οι βουλευτές του λένε ότι οι εγκυμονούσες δεν πρέπει να κυκλοφορούν στους δρόμους γιατί είναι ντροπή. Ο ίδιος ο Ερντογάν λέει ότι τη γυναίκα την έχει κληρονομήσει ο άντρας, ότι η γυναίκα ανήκει στον σύζυγό της. Πρόσφατα πολλές γυναίκες απολύθηκαν από την εργασία τους γιατί ήταν γυναίκες. Ο Ερντογάν θέλει να δημιουργήσει ένα «μόρφωμα» γυναίκας με βάση την ισλαμική ιδεολογία.

Σαν σήμερα το 1985 οι μπάτσοι δολοφονούν τον Χρήστο Τσουτσουβή

Παραθέτουμε περασμένη ανάρτησή από το Βαθύ Κόκκινο

"Για το Χρήστο Τσουτσουβή ισχύει η φράση του Θουκυδίδη - του αρχαίου ιστορικού που κατέγραψε την ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου -, ότι "ο θάνατος στη μάχη είναι τίτλος τιμής και συνοδεύεται από τις επευφημίες των πολιτών". Σκοτώθηκε μεν από τους αστυνομικούς, αλλά πήρε και δυο-τρεις μαζί του. Για μένα, ήταν ένας πολεμιστής, ένας μαχητής. Πιστεύω ότι η κοινωνία χρειάζεται κι άλλους τέτοιους."

Απ' την απολογία του αναρχικού Νίκου Μαζιώτη.

Ο Χρήστος Τσουτσουβής υπήρξε ο δεύτερος νεκρός αντάρτης πόλης με τον Κασσίμη. Ισως ο Χ. Τσουτσουβής είναι το πρόσωπο που τιμήθηκε περισσότερο απ' όλα τ' άλλα στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο.

Ενοπλες ομάδες όπως η "Επαναστατική Φράξια για την Ανατροπή - Χρήστος Τσουτσουβής" έκαναν χτυπήματα σε καπιταλιστικούς στόχους για να τιμήσουν την μνήμη του.

Συνθήματα σε τοίχους και πορείες με αναφορά στο όνομα του, τραγούδια αφιερωμένα σ' αυτόν, αφιερώματα σε αναρχικά έντυπα δείχνουν ότι ο θάνατος του Τσουτσουβή δεν πέρασε απαρατήρητος από ένα μεγάλο μέρος του αντικαπιταλιστικού κινήματος.

Ουλρίκε Μάϊνχοφ

Μέλος της RAF, δολοφονήθηκε από Νατοϊκούς πράκτορες στις φυλακές υψίστης ασφαλείας ( Λευκά κελιά), Στανχάϊμ της Στουτγάρδης στις 8 Μάη 1976

ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΣΚΛΑΒΑΣ ΕΞΟΡΚΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ

(Η πιο κάτω επιστολή της φυλακισμένης τότε αντάρτισσας πόλης Ουλρίκε Μάϊνχοφ απαντά τον Δεκέμβριο του 1971 σε ανοιχτή επιστολή της θετής της μητέρας με τίτλο «Ουλρίκε παράτα τα!»)

Ουλρίκε, είσαι διαφορετική απ’ ότι η φωτογραφία σου στο ένταλμα σύλληψής σου. Είσαι παιδί σκλάβων, σκλάβα και η ίδια. Πώς θα μπορούσες λοιπόν ποτέ να πυροβολήσεις τους δυνάστες σου; Μην αφήνεσαι να παρασυρθείς από εκείνους που δεν θέλουν να είναι πια σκλάβοι. Δεν μπορείς να τους προστατέψεις.

Θέλω να μείνεις σκλάβα, όπως κι εγώ. Εγώ και εσύ, είδαμε πώς οι αφέντες τσάκισαν την εξέγερση των σκλάβων, προτού ακόμα αρχίσει. Πολλοί σκλάβοι σκοτώθηκαν, εμείς όμως επιζήσαμε. Αυτοί που σήμερα είναι οργισμένοι απέναντι στους αφέντες, δεν ξέρουν τι υπέροχο συναίσθημα είναι να την έχεις βγάλει καθαρή για μια ακόμη φορά. Απόλαυσε το, γιατί δεν μας μένει τελικά τίποτε άλλο να απολαύσουμε.

Έφυγε ο παπάς των φτωχών και καταπιεσμένων… Καλό ταξίδι Don Gallo!

Ο don Gallo στη μνήμη του προέδρου των φτωχών, για τον κομαντάντε Τσάβες

 

Έφυγε ο Ιταλός ιερέας don Gallo

Ο παπάς που παρά τις επαναλαμβανόμενες "ποινές" από τον πάπα, σε εξοργιστικό πνεύμα για τη δράση του υπέρ των καταπιεσμένων -από τη στήριξή του στους Ζαπατίστας, στους μετανάστες, τους Παλαιστίνιους, τον Τσάβες, τους επαναστάτες στη Λατινική Αμερική - σε κάθε γωνιά του πλανήτη, παράμενε Αδέσποτος.

Δεν έγινα αντάρτισσα για να πυροβολώ.

Οι Αντάρτισσες Lena, Fiamma και Sonia

ΕΛΑΣ-ΕΛΑΣ-ΕΛΑΣ!

Σαν σήμερα, πριν 71 χρόνια, στις 16 Φλεβάρη 1942, ιδρύεται ο Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός, ο ηρωικός ΕΛΑΣ.

«Εγώ, παιδί του Ελληνικού Λαού,

ορκίζομαι ν' αγωνιστώ πιστά στις τάξεις του ΕΛΑΣ

για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας,

για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα,

να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη.

Υπάρχουν όρκοι και όρκοι...

Ανάρτηση από : http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr