Η στρατηγική Kipper: Πώς να κρύβεις την ουσία με θόρυβο

Το «brutal θέατρο» δεν είναι ιδεολογία είναι τεχνική

Του Απόστολου Αποστόλου *

Στην εποχή μας, η πολιτική δεν χρειάζεται επιχειρήματα. Χρειάζεται σκηνικά. Δεν χρειάζεται πρόγραμμα. Χρειάζεται φώτα, κάμερες και θυμό. Η δημόσια σφαίρα έχει μετατραπεί σε μια σκηνή όπου η ένταση μετριέται σε ντεσιμπέλ και η «αλήθεια» σε likes. Αυτό που η ηθοποιός Ursina Lardi περιέγραψε σε ομιλία της στη Μπιενάλε Θεάτρου του 2025 ως «βάναυσο θέατρο» δεν είναι μια μεταφορά για τους ευαίσθητους. Είναι η ακριβής περιγραφή του τρόπου με τον οποίο ασκείται πλέον η πολιτική, ως μια επιθετική, ωμή παράσταση, όπου η ουσία θυσιάζεται στον βωμό της εικόνας.

Το «brutal θέατρο» δεν είναι ιδεολογία είναι τεχνική. Δεν έχει πρόγραμμα, έχει σκηνοθεσία. Δεν ενδιαφέρεται για τη λύση ενός προβλήματος, αλλά  ενδιαφέρεται για την παραγωγή ενός επεισοδίου. Η πολιτική συζήτηση δεν είναι πια ανταλλαγή επιχειρημάτων αλλά διαγωνισμός επιθετικότητας, ποιος θα προσβάλει καλύτερα, ποιος θα εξευτελίσει πιο θεαματικά, ποιος θα βγάλει την πιο κοφτερή ατάκα που θα παίξει σε επανάληψη στα δελτία.

Στην Ελλάδα, βεβαίως, δεν χρειαζόμασταν τη διεθνή σκηνή για να ανακαλύψουμε τη θεαματοποίηση. Εδώ το θέατρο ήταν πάντα λαϊκό άθλημα, απλώς τώρα έχει χάσει κάθε ίχνος μέτρου. Η Βουλή θυμίζει συχνά σκηνή επαρχιακού θιάσου που παίζει διαρκώς την ίδια παράσταση, αγανάκτηση, καταγγελία, ηθικός πανικός. Σκηνικά λιτά, λόγος υπερφίαλος, χειροκρότημα από τους κομπάρσους των κοινωνικών δικτύων.

Ο ειλικρινέστερος Έλληνας υπουργός – Το "Εκτός Ύλης" εντός του σπιτιού μας

Ο ειλικρινέστερος Έλληνας υπουργός – Το "Εκτός Ύλης" εντός του σπιτιού μας - slpress.gr: Η μεγάλη επιτυχία του θεατρικού έργου 'Εκτός Ύλης' του συγγραφέα Κώστα Λεϊμονή θα ανέβει διαδικτυακά για δύο μόνο online παραστάσεις.

Καληνύχτα Μαργαρίτα (Θέατρο της Δευτέρας)

"Το παιχνίδι της σφαγής"

(Υπαίθρια ομιλία. Ένας προεστός της πόλης απευθύνεται στο κοινό)

ΠΡΟΕΣΤΟΣ

Συμπολίτες μου και ξένοι επισκέπτες, ένα άγνωστο κακό έχει πρόσφατα χτυπήσει την πόλη μας. Δεν είναι πόλεμος, δεν είναι γενοκτονία και η ζωή συνεχίζεται για πολλούς από σας ανέφελη κι ευτυχισμένη όπως πριν. Όμως πρέπει να ξέρετε πως έτσι, στα ξαφνικά, άνθρωποι αρχίζουν να πεθαίνουν μέσα στα σπίτια, μέσα στις εκκλησίες, στις γωνίες των δρόμων, στις πλατείες, χωρίς να εμφανίσουν συμπτώματα αρρώστιας και χωρίς καμία φανερή αιτία. Άνθρωποι πέφτουν νεκροί απότομα – το καταλαβαίνετε αυτό; Και το χειρότερο: δεν μιλάμε για μεμονωμένες περιπτώσεις, διότι αυτό θα ήταν ένα θέμα που ενδεχομένως θα ρυθμίζαμε. Στην περίπτωσή μας οι θάνατοι αυξάνονται συνεχώς, θα έλεγα με γεωμετρική πρόοδο.Οι γιατροί, οι ιστορικοί, οι θεολόγοι και οι κοινωνιολόγοι μάς πληροφορούν πως πρόκειται για ένα είδος μάστιγας που επανέρχεται σε σπάνια διαστήματα, ένα είδος επιδημίας που είχε χαθεί τους τελευταίους αιώνες, αλλά σίγουρα είχε εμφανιστεί στο παρελθόν σε κάποιο άλλο σημείο του πλανήτη. Αυτή η μάστιγα κάνει το γύρο της γης και, όταν αποφασίσει να χτυπήσει, επιλέγει την πιο ευημερούσα χώρα ή πόλη στην καλύτερη στιγμή της, όταν δηλαδή όλοι έχουν πιστέψει πως δεν έχουν κανένα λόγο να φοβούνται...Ο δρόμος της ευτυχίας...

Μη χάσετε την παράσταση «Νίκος Πλουμπίδης» στη σκηνή «Θέατρο της Ημέρας»

Το θεατρικό έργο «Νίκος Πλουμπίδης», που αναφέρεται στη ζωή και την αγωνιστική δράση του στελέχους του ΚΚΕ, έκανε πρεμιέρα στις 23-Νοε-2019 στο «Θέατρο της Ημέρας» (Γεννηματά 20, Αμπελόκηποι, μετρό «Πανόρμου»).
Η παράσταση ανεβαίνει κάθε Σάββατο στις 9.00μμ και Κυριακή στις 8.00μμΠληροφορίες – κρατήσεις στα τηλέφωνα 210.6929.090 – 210.6995.777
Για γκρουπ στο 6944.750.329.

Το οφείλουμε σ’ έναν μεγάλο ηθοποιό, τον Βασίλη Κολοβό, που με την τέχνη του υπηρέτησε, όλα αυτά τα χρόνια, το δίκιο του λαού μας. Δύσκολο -πού δύσκολο εγχείρημα. Το «έστησε» μέσα από πολύμηνη -«πάνω από ένα χρόνο σβήναμε και γράφαμε» λέει …σχεδόν μέχρι τη μέρα της παράστασης (μάλιστα στο πρόγραμμα υπάρχει ένα ένθετο ||φυλλο, που δεν πρόλαβαν να ενσωματώσουν). Κοπιαστική δουλειά μυρμηγκιού με τη βοήθεια του συγγραφέα και ερευνητή Γρηγόρη Χαλιακόπουλου που έψαξε και συγκέντρωσε υλικό της περιόδου που αναφέρεται η παράσταση (εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία) και μαζί με στοιχεία που έδωσε το ΚΚΕ ετοίμασε την πρώτη γραφή του έργου.

Παράσταση Κοτανίδη: Η κριτική «Ριζοσπάστη» και η απάντηση του γιου Ζαχαριάδη

Η απάντηση.

Σε κείμενο-απάντησή του στη κριτική που δημοσιεύθηκε στον «Ριζοσπάστη» για την παράσταση του Γιώργου Κοτανίδη, «Ομπίντα», ο γιος του Νίκου Ζαχαριάδη, Σήφης, ασκεί από τη δική του σκοπιά κριτική στην εφημερίδα του ΚΚΕ για τον τρόπο που αντιμετώπισε το θεατρικό έργο αλλά και για τα ιστορικά στοιχεία που επικαλείται.

Η «Ομπίντα» (πικρία, κακοκάρδισμα), η παράσταση του γνωστού ηθοποιού και θεατρικού σκηνοθέτη Γιώργου Κοτανίδη είναι εμπνευσμένη από τις τελευταίες μέρες του τραγικού γραμματέα του ΚΚΕ που αυτοκτόνησε στη Σιβηρία, όπου ζούσε εξορισμένος από την ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης και του ΚΚΕ.

Ακολουθεί το κείμενο του γιου του Σήφη Ζαχαριάδη και η κριτική του «Ριζοσπάστη»:

Αγχόνη τής 21.9.1956 και το «ζηλώσαντες»!

Tου Λάζαρου Μαύρου

ΜΕΤΑ ΑΠΟ 60 χρόνια, απόγονοι Εκείνων που ανέβαιναν υπερήφανοι στην Αγχόνη των Εγγλέζων Κατακτητών, τραγουδώντας ώς την ύστατη πνοή τους «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτ’ ανδρειωμένη χαίρε ω χαίρε ελευθεριά», σέρνονται σήμερα εκλιπαρούντες, υπάκουοι στους Τούρκους Κατακτητές, για να λάβουν τουρκική «άδεια» ώστε να παραστήσουν, αναποδογυρισμένη σε… κούνιες κουνάμενη, τη προαιώνια της Αντίστασης Αντιγόνη του Σοφοκλή, με διευθετήσεις και υπό τον έλεγχο του τουρκικού κατοχικού Ψευδοκράτους, στο σκλαβωμένο απ’ τον Αττίλα αρχαίο ελληνικό θέατρο της Σαλαμίνας της Κύπρου.

ΕΞΗΝΤΑ χρόνια σήμερα από τον Απαγχονισμό των αγωνιστών της ΕΟΚΑ Στέλιου Μαυρομμάτη, Ανδρέα Παναγίδη και Μιχάλη Κουτσόφτα. Πριν το χάραμα της Παρασκευής 21ης Σεπτεμβρίου 1956, οι δήμιοι του Κυβερνήτη της Colony of Cyprus στρατάρχη σερ Τζων Χάρντινγκ τούς κρέμασαν στην Αγχόνη. Ήταν ο τρίτος τριπλός Απαγχονισμός, ηρωικών μαχητών του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου. 11η Μαΐου 1956 κρέμασαν τον Μιχαλάκη Καραολή και τον Ανδρέα Δημητρίου. 9η Αυγούστου τον Ιάκωβο Πατάτσο, τον Χαρίλαο Μιχαήλ και τον Ανδρέα Ζάκο.

Γράμμα στους Ελλαδίτες Ηθοποιούς της Παράστασης «Αντιγόνη» στην Σαλαμίνα της Κύπρος

Του Σόλωνα Αντάρτη

Δεν ξέρω αληθινά πώς να σας προσφωνήσω. Θα ήθελα να σας προσφωνήσω με το αδελφές και αδέλφια των δελφών του κοινού μας πολιτισμού αλλά δεν ξέρω πια αν οι λέξεις εμπερικλείουν τη σημασία που θα ήθελα να τους δώσω. Η γλώσσα μας έχει γεμίσει ναρκοπέδια. Η πρόθεση του ενός στρεβλώνεται στα μάτια και τα αυτιά του άλλου. Αληθινά δεν ξέρω πώς να σας προσφωνήσω. Αυτό που με πονεί περισσότερο είναι ότι τελικά μπορεί οι λέξεις να μην μας αξίζουν.

Διάβασα στην εφημερίδα «Καθημερινή» (1) της 30ης Αυγούστου ότι κάποιοι από εσάς προβληματίζεστε για την παράσταση που θα ανεβάσετε στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας στις 28 Σεπτεμβρίου. Αυτό ήταν και το έναυσμα αυτού του γράμματος. Εύχομαι ότι το παρόν θα φτάσει κοντά σας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και ότι θα αφιερώσετε τα λίγα λεπτά που χρειάζονται για να το διαβάσετε.

Ή είσαι υπέρ της ελευθερίας του λόγου ή δεν είσαι

«Συγκρούστηκα με την άρχουσα τάξη και τους νόμους της (…) Γι’ αυτό με κλείσατε μέσα, αφεντικά του κράτους δικαίου. Φυσικά, όλοι είναι ίσοι απέναντι στους νόμους σας, εκτός από αυτούς που δεν συμφωνούν με τα ιερά σας και τα όσια».

Της Δέσποινας Παπαγεωργίου  

Αυτά «ούρλιαζε» μέσα από τον θεατρικό μονόλογο του Ντάριο Φο και της Φράνκα Ραμέ, «Εγώ, η Ουλρίκε Μάινχοφ, καταγγέλλω», η καταδικασμένη σε απαγχονισμό τρομοκράτισσα της RAF, που τελικά αυτοκτόνησε στο κελί της. Σύμφωνα με τη «λογική» όσων εξανέστησαν με την ένταξη κειμένων του Σάββα Ξηρού στην παράσταση «Ισορροπία του Νας» του Εθνικού Θεάτρου, ο νομπελίστας Φο θα έπρεπε να έχει εξοστρακιστεί από την παγκόσμια Τέχνη. Πόσω μάλλον, που, και με τον «Τυχαίο Θάνατο Ενός Αναρχικού» είχε ωθήσει την αστυνομία να «ανακαλύψει» ότι, τελικά, ο «αναρχικός» Πινέλι δεν αυτοκτόνησε…

Αόρατες χορηγίες από το γερμανικό ΥΠΕΞ με στόχο... την επεξεργασία της μνήμης

Στις αρχές του Σεπτέμβρη είχαμε γράψει για μία συγκλονιστική παράσταση για το Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη που ανέβηκε 71 χρόνια αργότερα, στον χώρο του εγκλήματος από τους Γερμανούς Ναζί και τους Έλληνες ταγματασφαλίτες συνεργάτες τους.

Στις αρχές του Οκτώβρη λοιπόν μιλώντας με συντελεστές της παράστασης άκουσα με χαρά πως τους προτάθηκε να επαναλάβουν για ακόμα δύο παραστάσεις σε χώρο τέχνης της Θεσσαλονίκης το θεατρικό έργο της Χαρούλας Αποστολίδου «Το Κάψιμο του Χορτιάτη. Στον Ουρανό Πηδούν Φωτιές», στο πλαίσιο εκδηλώσεων που θα περιλαμβάνουν εικαστικές παρεμβάσεις από 6 καλλιτέχνες με προσωπικές ιστορίες στο πλαίσιο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Της Κατερίνας Μπακιρτζή

Όταν λοιπόν μία γυναίκα τους πλησίασε και τους ζήτησε να επαναλάβουν την παράσταση, εκείνοι αρχικά δέχθηκαν με ευχαρίστηση. Όμως όταν τους ανακοίνωσε ότι θα καλυφθούν όλα τα έξοδα της παράστασης όπως το ενοίκιο του χώρου αλλά και θα τους καταβληθεί αμοιβή 1700 ευρώ αμέσως κατάλαβαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Σε δεύτερη συνάντησή τους και μετά από επίμονες ερωτήσεις η εν λόγω γυναίκα αποκάλυψε πως χρηματοδότης όλης της ιστορίας είναι το «Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον». Είναι χαρακτηριστικό πως σε συμφωνητικό που τους δόθηκε να υπογράψουν όταν θα παραλάμβαναν την αμοιβή, δεν υπήρχε καμία αναφορά ούτε στο Ταμείο, ούτε στο Γερμανικό ΥΠΕΞ παρά μόνο τα προσωπικά στοιχεία της γυναίκας που τους πλησίασε.