Τι να το κάνεις το νερό όταν λούζεσαι με σαμπάνια…

Του Γιώργου Χελάκη 

Καλό είναι στην Βουλή κι από εκεί στην κοινωνία να λέγονται ορισμένες αλήθειες. Φτάνει πια με τις συμβατικές κουβέντες και τα κλισέ που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί ρήτορες στις συνεδριάσεις της Ολομέλειας και των κοινοβουλευτικών επιτροπών. Χρειάζεται καμιά φορά λόγος… οξύς και ριζοσπαστικός. Λόγος που θα μείνει και θα συζητείται για καιρό.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα: Εμεινε ή όχι εκείνη η κουβέντα περί συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας με «μια σοβαρή Χρυσή Αυγή» που είχε τότε προτείνει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου. Η πρόταση εκείνη δεν ευδοκίμησε διότι στο μεταξύ η Χρυσή Αυγή ήταν μία και διέπραττε δολοφονίες και λοιπά ποινικά εγκλήματα. Ας είναι. Σημασία έχει να είναι ο λόγος ριζοσπαστικός και να «γράφει» όπως «έγραψε» τότε εκείνη η πρόταση.

Στο μεταξύ, πέρασαν χρόνια και ο περί ου ο λόγος δεν έχει ανάγκη να μιλάει ως τηλεσχολιαστής και ο ….σπόρος που ρίχνει να μην καρπίζει. Μεταφέρθηκε τώρα σε πολύ πιο πρόσφορο έδαφος . Μιλάει εκεί που -θεωρητικά- παίρνονται οι αποφάσεις και που ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να πείσει και να εισακουστεί. Αυτή τη φορά ο ρήτορας αγόρευε από του Βήματος κοινοβουλευτικής επιτροπής. Εκεί λοιπόν αποφάνθηκε ότι το νερό είναι «απαράδεκτα φτηνό». Το δίκιο του βουνό. Κι ας μην σπεύσουν οι πλέον κακεντρεχείς των αναγνωστών να τον οικτίρουν. Πριν το κάνουν ας απαντήσουν στο ερώτημα. Πόσες περιπτώσεις ξέρουν που η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα σε καταναλωτές που δεν πλήρωσαν τον λογαριασμό και πόσες η ΕΥΔΑΠ; Αυτά είναι ερωτήματα που μας καλεί με τον τρόπο του να απαντήσουμε ο κοινοβουλευτικός ρήτορας.

Από τους «τζαμπατζήδες» στα «αποβράσματα» είναι μικρός ο δρόμος…

Του Γιώργου Χελάκη

Με τον κίνδυνο μια μερίδα των αναγνωστών αυτού του κειμένου να με χαρακτηρίσει λαϊκιστή, επιθυμώ να κάνω μια υπόθεση: Ο κύριος Κώστας Καραμανλής (ο εντελώς νεώτερος) και ο κύριος Παπαδημούλης δεν έχουν μπει τα τελευταία χρόνια σε λεωφορείο. Πιθανότατα να μην βρέθηκαν στην ανάγκη να μπουν ποτέ.

Όπως είναι γνωστό, ο πρώτος που τυγχάνει και υπουργός, χαρακτήρισε «αποβράσματα» όσους  δεν πληρώνουν εισιτήριο στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και ο δεύτερος, σε μια προσπάθειά του να… κατατροπώσει τον πρώτο, τους χαρακτήρισε «τζαμπατζήδες».

Και οι δυο τους, είναι σαφές πως έχουν μαύρα μεσάνυκτα για την κατάσταση εκείνων που χρησιμοποιούν και μόνο τα ΜΜΜ. Αν είχαν έρθει αλλιώς τα πράγματα και είχαν αναγκαστεί να στριμώχνονται καθημερινά σε λεωφορεία και να «παστώνονται» στα τρόλεϊ, πιθανότατα θα μάζευαν την γλώσσα τους και θα είχαν αποφύγει να εκτεθούν. Διότι περί αυτού θα επρόκειτο. Οι κόσμοι τους είναι τελείως διαφορετικοί από τον κόσμο των πολλών και ειδικά εκείνων που δεν έχουν ούτε το αντίτιμο του εισιτηρίου για να πάνε από το ένα σημείο της πόλης στο άλλο.

Είναι εκείνοι που τους κόβουν τα ρεύμα γιατί δεν έχουν να το πληρώσουν. Είναι εκείνοι που τρέφονται από τα συσσίτια των ενοριών και των δομών αλληλεγγύης. Αυτός ο κόσμος ο «άλλος», είναι ξένος για τους δυο κυρίους της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Κι ας μην βιαστεί κάποιος να πει ότι δεν είναι δυνατό να εξισώνεται ο χαρακτηρισμός «αποβράσματα» με τον χαρακτηρισμό «τζαμπατζήδες». Οι χαρακτηρισμοί μπορεί να διαφέρουν αλλά η αντίληψη είναι η ίδια. Ο κύριος Παπαδημούλης δεν μπήκε καν στον κόπο να μαζέψει τον υποτιμητικό χαρακτηρισμό. Ο δε κύριος υπουργός είπε ότι του ξέφυγε στη «ρύμη του λόγου» χωρίς να μπει κι αυτός στον κόπο να ζητήσει μια συγνώμη.

Ο χρήσιμος ηλίθιος θα καθίσει στον πάγκο...

Του Γιώργου Χελάκη

Είναι οι πρώτες εκλογές μετά την Μεταπολίτευση χωρίς ζητούμενο. Χωρίς διακύβευμα όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε και να γράφουμε τα τελευταία χρόνια.

Είναι η εκλογική αναμέτρηση των μειωμένων προσδοκιών. Η Νέα Δημοκρατία βαδίζει ολοταχώς στην κυβερνητική εξουσία. Τίποτα δεν μπορεί να της ανακόψει την πορεία και φυσικά δεν έχει να φοβάται από... εκλογικές παγαποντιές των ΣΥΡΙΖαίων όπως είχαν αφήσει -ανόητα- να εννοηθεί κάποια από τα στελέχη της.

Φυσικά δεν την φέρνει στην εξουσία ένα κύμα αυξημένων προσδοκιών από πλευρά των πολιτών. Την φέρνει σίγουρα η τιμωρητική διάθεση μεγάλης μερίδας του εκλογικού σώματος που είδαν τις ελπίδες τους να διαψεύδονται από τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ. Την φέρνει επίσης η διαδεδομένη-εμπεδωμένη αντίληψη ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Οτι όλα αποφασίζονται από υπερεθνικά κέντρα που καθορίζουν τις εφαρμοστέες πολιτικές τις οποίες τα κόμματα στην Ελλάδα εφαρμόζουν.

Εδώ, ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ πρόσφερε μεγάλες υπηρεσίες σε όσους υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πολιτική απέναντι στην λιτότητα και τα μνημόνια. Η απογοήτευση που σκόρπισε το νυν κυβερνών κόμμα είναι μεγάλη. Οδήγησε στην πολιτική αποστράτευση εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που κινητοποιήθηκαν σε δρόμους και πλατείες πιστεύοντας ότι ορισμένα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Ο συμβιβασμός και η υποταγή του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ έστειλε σπίτι της την μεγάλη μερίδα εκείνων που πίστεψαν και πάλεψαν για μια ουσιαστική αμφισβήτηση του ευρωμονόδρομου.

«Προοδευτική Συμμαχία» με υλικά (πολιτικών) κατεδαφίσεων

Του Γιώργου Χελάκη

Στην αρχή πάνε όλοι μαζί στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου προσφέροντάς της ένα «αριστερό» πασπάλισμα. Μετά την «κοπανάνε» κι αρχίζει ο νέος κύκλος των διασπάσεων.

Ο πρόεδρος Φώτης Κουβέλης αποχωρεί από το κόμμα που ο ίδιος ίδρυσε και αρχίζει να κλείνει το μάτι στον ΣΥΡΙΖΑ από τον οποίο είχε αποχωρήσει διασπώντας τον ενιαίο Συνασπισμό το 2010. Με νέα ηγεσία τώρα πια η ΔΗΜΑΡ κι αφού καταγράφει ποσοστό 0,4% στις εκλογές του 2015, στρέφεται προς το ΠΑΣΟΚ υπό την σημαία της «Δημοκρατικής Συμπαράταξης» και επιβραβεύεται στις εκλογές του Σεπτέμβρη με την εκλογή (επιλογή) του αρχηγού της Θανάση Θεοχαρόπουλου ως βουλευτή Επικρατείας. Ο γραμματέας του κόμματος Σπύρος Λυκούδης έχει προλάβει να κάνει επιτυχέστερο πολιτικό «ντιλάρισμα» και βρίσκεται βουλευτής με το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη.

Πλειστηριάζουν σπίτια, εκποιούν οράματα…

"H κυβέρνηση που θα τα καταργούσε με «ένα νόμο και ένα άρθρο», πρόσθεσε στα δυο πρώτα ένα τρίτο, υπογράφοντας και εφαρμόζοντας ό,τι της ζητήθηκε. Μας «έβγαλε» λοιπόν, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που θα μας «έβγαζε» αν προλάβαινε, η κυβέρνηση των Σαμαρά- Βενιζέλου. "

Του Γιώργου Χελάκη

Νωρίς το μεσημέρι της Πέμπτης, αξιωματούχος της Ευρωζώνης είχε δηλώσει από τις Βρυξέλλες ότι η Ελλάδα δεν έχει εκπληρώσει ακόμα τις προϋποθέσεις για να πάρει τα 970 εκατ. ευρώ.

Ενημερώνοντας τους δημοσιογράφους, ο αξιωματούχος τόνισε πως οι διαβουλεύσεις μεταξύ των ελληνικών αρχών και των θεσμών συνεχίζονται και πως παραμένουν ανοικτά θέματα σε σχέση με το διάδοχο σχήμα του νόμου Κατσέλη, τα οποία σχετίζονται κυρίως με τα επιχειρηματικά δάνεια.

 «Εγκειται στους θεσμούς να πουν αν έχουν εκπληρωθεί οι προϋποθέσεις για την εκταμίευση. Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει αυτό. Υπάρχει όμως, ακόμα λίγος χρόνος», κατέληξε ο αξιωματούχος.

  Ο χρόνος αφορά στην συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ που θα γίνει στις 5 Απριλίου. Να τι έγινε λίγο αργότερα: Οι κύριοι Τσακαλώτος και Δραγασάκης κινητοποιήθηκαν και άλλαξε η ρύθμιση για τα επιχειρηματικά δάνεια.

 Από τα 130.000 ευρώ, πέφτει στα 100.000 ευρώ, το ποσό του επιχειρηματικού δανείου που μπορεί να υπαχθεί στις ρυθμίσεις για την προστασία της πρώτης κατοικίας.

Μιλώ γι’ αυτούς που έμειναν εκτεθειμένοι

Του Γιώργου Χελάκη

‘Εχουν λόγους να αισθάνονται ανακουφισμένοι στις διοικήσεις της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού. Το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής ψήφισε προχθές τον νέο αναθεωρημένο προϋπολογισμό. Νέο και αναθεωρημένο, αν θέλεις τον λες. Αν ήταν τέτοιος, γιατί άραγε να τον ψήφιζε ο τέως περιφερειάρχης, κ. Σγουρός; Επειδή έγινε αγνώριστος; Προφανώς όχι.

Η ανακούφιση στα ανώτερα διοικητικά κλιμάκια των «κιτρίνων» και των «πρασίνων» (βλέπε Μελισσανίδης, Αλαφούζος), προκύπτει από το γεγονός ότι οι προβλέψεις (κωδικοί) για τα είκοσι και επτά εκατομμύρια αντιστοίχως παραμένουν ως έχουν. Που πάει να πει ότι η περιφέρεια με τη νέα σύνθεσή της είναι κατ’ αρχάς διατεθειμένη να τους δώσει όσα είχε υποσχεθεί και είχε προβλέψει ο κ. Σγουρός.

Τι δικαιούνται λοιπόν να σκέφτονται όσοι στήριξαν τη Ρένα Δούρου και πληροφορήθηκαν αυτή την εξέλιξη; Προφανώς ότι ορισμένα πράγματα μπορούμε να τα λέμε προεκλογικά, αλλά όταν εκλεγούμε τα σκεφτόμαστε με τον τρόπο που τα είχαν σκεφτεί οι προηγούμενοι. Τον τρόπο, δηλαδή, που είχαμε καταγγείλει και καταδικάσει…

Έχει δράκο το παραμύθι της εξουσίας, κύριε καθηγητή!

Του Γιώργου Χελάκη

Ποιος σου είπε, κύριε καθηγητή, ότι η απεργία είναι ιερό δικαίωμα; Ρώτησες τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Τα «Νέα» και το «Έθνος» τα ρώτησες; 

Το δικαίωμα της απεργίας είναι ιερό εφόσον δεν το εξασκείς. Κάθισε λοιπόν στα αυγά σου και σκύψε το κεφάλι σε όλα: 

-Σου πετσοκόβουν το μισθό κοντά στο 50%. 
-Σε στέλνουν να διδάσκεις σε δύο σχολεία ταυτόχρονα, ώστε να μην προσλαμβάνονται άνεργοι συνάδελφοί σου. 
-Σε στέλνουν να αντιμετωπίσεις μαθητές που υποφέρουν από την πείνα. Έχουν γονείς άνεργους, απολυμένους, εξαθλιωμένους. 

Θεωρητικά έχεις το δικαίωμα να διαμαρτύρεσαι για όλα αυτά, αλλά όχι να απεργείς. Πρέπει, σου λένε, να σκεφτείς το κοινωνικό σύνολο. Αυτό που οι ίδιοι οδηγούν στην εξαθλίωση με τις μνημονιακές πολιτικές τους. Με άλλα λόγια, εσύ έχεις υποχρέωση να σκεφτείς το κοινωνικό σύνολο. Αυτοί έχουν το δικαίωμα να το αγνοούν και τα Μέσα για να το στρέφουν εναντίον σου…