«Βραβείο Σθένους» στον Τσίπρα: όταν η αστική τάξη παραδίνει μαθήματα τακτικής και στρατηγικής….

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Πολλοί ειρωνεύτηκαν, ενώ άλλοι γέλασαν με το Βραβείο Πολιτικού Σθένους που απένειμε  η γαλλική επιθεώρηση «Politique Internationale» στον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα.

Και όμως…Είναι μια αφορμή να δούμε βαθύτερα τα πράγματα.

Ο εκδότης της επιθεώρησης Patrick  Wajsman  στην ομιλία του κατά την απονομή είπε ότι ο κύριος λόγος που αποφάσισαν να κάνουν αυτή την τιμή στον Έλληνα πρωθυπουργό ήταν:

«το γεγονός ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας, παρά τους αντίθετους προσανατολισμούς που αρχικά είχε ο πολιτικός του χώρος, βρήκε το θάρρος να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, αποφεύγοντας έτσι καταστροφικές συνέπειες για όλους μας».

Και συνέχισε:

«Είχε το θάρρος να πάρει αποφάσεις προς όφελος της Ελλάδας και της Ευρώπης. Είναι άνθρωπος μεαποφασιστικότητα και σιγουριά (…) Οι πραγματικοί ηγέτες είναι άνθρωποι ικανοί να κατανοούν το μήνυμα της ιστορίας και να βάζουν τις προσωπικές τους πεποιθήσεις σε δεύτερη μοίρα όταν χρειάζεται, όπως έκανε ο κ. Τσίπρας».

H «αριστερή Μητέρα Τερέζα» και το Λάτσειο Κέντρο Εγκαυμάτων (για τις εξαγγελίες Τσίπρα

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Ο Τσίπρας λοιπόν είπε προς τους ιθαγενείς τούτο:

«Επειδή φέτος βγήκε πρωτογενές πλεόνασμα 1,9 δις και όχι 0,9 δις που ήταν ο στόχος (0,5% του ΑΕΠ), θα δοθούν  617 εκατ. ευρώ προς χαμηλοσυνταξιούχους, εν είδει 13ης σύνταξης».

Μπράβο το παλικάρι!

Αν μη τι άλλο μαθαίνει τα κόλπα γρήγορα. Ο  Σαμαράς είχε και αυτός αναγγείλει «διανομή άνω των 500 εκ ως κοινωνικό μέρισμα» για το 2013 όταν και τότε είχαν υπερκαλυφθεί οι στόχοι για το πρωτογενές πλεόνασμα.

Κατά τα άλλα  η «αριστερή Μητέρα Τερέζα», ασφαλώς και δε θα πει  στους συνταξιούχους και τους λοιπούς φτωχούς τα εξής δύο πράγματα:

Πρώτο,  δε θα βγάλει τσιμουδιά για το γεγονός ότι αυτά που τους λήστεψε η κυβερνητική πολιτική μέσω φόρων και  περικοπών σε συντάξεις κλπ στη  διετία 2015-2016 είναι πολλαπλάσια.

Ας δούμε τι λέει η ΕΛΣΤΑΤ, για το 2015:

Η Έφη Αχτσιόγλου και ο παρκαδόρος Πολιτικός Μηχανικός

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Τη νέα Υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου, δεν τη γνωρίζω. Από μια άποψη χαίρομαι: Δεν ανήκει στην κατηγορία αυτών που γνώριζα, γνωρίζω, αλλά ντρέπομαι να το πω.

Υπουργός Εργασίας λοιπόν, στα 31 της χρόνια. Από μια άποψη, το θέμα πουλάει: «Ο Τσίπρας έβαλε στην κυβέρνηση ένα νέο άνθρωπο και μάλιστα γυναίκα, σπάζοντας τις επετηρίδες».

Διαβάζουμε στο βιογραφικό της ότι τέλειωσε λέει τη Νομική, μετά πήρε  μεταπτυχιακό και  διδακτορικό δίπλωμα. Ας τα μετρήσουμε όπως ο Τσάκωνας στην αθάνατη ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα»:

• 4 χρόνια προπτυχιακές σπουδές, 18 ως 22
• 2 χρόνια (συνήθως) μεταπτυχιακές σπουδές, 22 ως 24
• 4 χρόνια (συνήθως) για το διδακτορικό, 24 ως 28

Κάπως έτσι πάνε τα πράγματα για ένα άριστο, που δεν καθυστερεί πουθενά και δεν έχει κενά στην πορεία του (πχ βγάζοντας όλη την ερευνητική εργασία του καθηγητή του σαν σκλαβάκι ή κουβαλώντας τους καφέδες του).

Τι έκανε λοιπόν η Έφη από τα 28 έως τα 31;

Άκου λοιπόν Παύλο Πολάκη

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Κάποτε διάβαζα μια συνέντευξη του Γιώργου Καρατζαφέρη, όταν ήταν ευρωβουλευτής του ΛΑΟΣ. Έλεγε λοιπόν:

«Τα πρότυπά μου είναι ο Κάστρο και ο Τσέ. Στο γραφείο μου στις Βρυξέλλες, έχω κρεμάσει τις φωτογραφίες τους». 

Αποδείχτηκε πως κακώς γέλαγα μαζί του…

Η ιδέα να ποτίσει κανείς υπουργική σαμπάνια τον Άρη ή και αντίστροφα η σκέψη να ευλογήσει ο Άρης (που αγαπούσε να κοιμάται στις αλεπότρυπες και σιχαινόταν την παράδοση των όπλων) τα μνημονιακά υπουργικά λούσα, δεν είναι και τόσο πρωτότυπη. Ας θυμηθεί κανείς το Βαγγέλη Γιαννόπουλο και όλο το σκουπιδότοπο του ΠΑΣΟΚ.

Θείος μου, 85χρονος παππάς, συνηθίζει να λέει:

«τους πιο μεγάλους σταυρούς τους κάνουν αυτοί που έχουν βαριές αμαρτίες και δεν τις έχουν ομολογήσει».

Άκου λοιπόν Παύλο…

Πήρες ένα δρόμο. Άσε ήσυχο τον Άρη.

Η «αριστερή» διαχείριση του νεοφιλελευθερισμού και της μνημονιακής αθλιότητας δεν είναι μαγκιά. Είναι ακριβώς σα να βάζει κανείς φερετζέ, φέσι ή φράκο στον Άρη.

Μη φτιάχνεσαι με τις επιθέσεις που σου κάνουν οι δεξιοί.

Θα ‘ρθουν μέρες, άγριες μέρες (αφιερωμένο στον δολοφονημένο μετανάστη με το ποδήλατο)

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Ακόμη και το Δελτίο ειδήσεων του ΜΕΓΚΑ, σήμερα Πέμπτη,  έστω ως 100ή είδηση, μας πληροφορεί ότι οι δύο δολοφόνοι του Πακιστανού μετανάστη SHEHZAD LUQMAN, 26 χρόνων στα Πετράλωνα είναι μέλη της Χρυσής Αυγής.  Το σπίτι του ενός, όπως διαπίστωσε με την έφοδο της η αστυνομία και μας πληροφορεί η Καθημερινή,  ήταν αποθήκη έντυπων υλικών της ναζιστικής συμμορίας την οποία επιδοτεί το κράτος με κάποια εκατομμύρια.

Οι βόθροι του αστικού κόσμου παραγέμισαν και δεν μπορεί πια αυτό να κρυφτεί ούτε από την Τρέμη και τον Αλαφούζο.  Και έχουν  μια   μπόχα  δυσωδίας και θανάτου, που κάνει το κρύψιμο της λίστας Λαγκάρντ, να φαίνεται σαν γαλλικό αρωματάκι.

Δεν έγινε όμως πρώτη είδηση από τα κανάλια-παπαγαλάκια, ούτε ούρλιαξαν κατά της βίας οι γνωστοί  βιαστές συνειδήσεων.

Η αριστερά της κυβέρνησης και η κυβέρνηση της αριστεράς

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

‘’Εργασία στο εξωτερικό αναζητούν σχεδόν οι μισοί από τους Έλληνες σε παραγωγική ηλικία’’. Αυτή ήταν μία από τις βασικές πρωτοσέλιδες ειδήσεις των ημερών, οδεύοντας προς τη Χριστουγεννιάτικη ξεκούραση. Ίσως είναι αρκετή για να καταδείξει την έκταση και το βάθος του κοινωνικού εξανδραποδισμού που έχει επιβάλει η τρόικα στην Ελλάδα.

Το τρίχρονο των μεγάλων λαϊκών κινητοποιήσεων ενάντια  στις κυβερνήσεις που επέβαλαν τα αντεργατικά μέτρα, φαίνεται να κλείνει, εισάγοντάς μας σε μια νέα φάση. Η πεποίθηση ότι με ένα μαζικό ντου θα καταρρεύσει ο αντίπαλος, όσο και αν τροφοδότησε τη μαχητικότητα των στιγμών, αντικαθίσταται σήμερα από την επίγνωση ενός αποφασισμένου και ισχυρού αντιπάλου απέναντι στο λαό, που κάνει αδίστακτα χρήση του μονοπωλίου της βίας.  Η σκιαγράφηση του αντίπαλου στα όρια των ανίκανων, διεφθαρμένων, αδιάβαστων και γονυπετών πολιτικών,  δίνει τη θέση της στην πραγματικότητα ενός συνεκτικού οικονομικού και πολιτικού πλέγματος εξουσίας, διαρθρωμένου στην παραγωγή, στο κράτος, αλλά και με το μεγάλο στήριγμα της ΕΕ. Η ευκολία της ‘’κατάργησης των μνημονίων’’ ως επαρκούς και αποφασιστικής προϋπόθεσης για να ανατραπεί η επίθεση, εξασθενεί μπροστά στα διαδοχικά ερωτήματα που ανακύπτουν και συνδέονται με την προοπτική εξόδου από την ευρωζώνη και ακόμη περισσότερο με τους κινδύνους σύγκρουσης με την διεθνή καπιταλιστική αγορά. Πρόκειται για την ανάπτυξη μιας  ‘’πικρής’’ σοφίας μέσα στον κόσμο ως αποτέλεσμα  του τριετούς κύκλου αγώνων, που συμπυκνώνεται στο σημερινό κάθισμα και την πολιτική αμηχανία.

Που αρχίζουν και που τελειώνουν τα όρια της συστημικής αριστεράς;

Του Παναγιώτη Μαυροειδή


Αρκετοί σοκαρίστηκαν από τις πρόσφατες δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου της ΔΗΜ.ΑΡ. Α. Παπαδόπουλου στο ρ/σ «Αθήνα 9.84», όπου ισχυρίστηκε… ότι καλώς στράγγισαν μισθωτούς και συνταξιούχους γιατί «είχαν λίπος»!

Προσπαθώντας να δώσει την εντύπωση ότι το κόμμα του δίνει δήθεν μάχη για τη διάσωση των χαμηλών συντάξεων και μισθών, προανήγγειλε γερό τσεκούρι σε όσους αμείβονται με κάτι παραπάνω από φιλοδωρήματα, λέγοντας ότι «ρίχνουμε το βάρος σε αυτούς που είναι πιο χαμηλά οι μισθοί τους (…) αντιλαμβανόμαστε ότι και άλλες κατηγορίες ανθρώπων έχουν υποστεί μεγάλες μειώσεις, ωστόσο, σε αυτές τις κατηγορίες υπήρχε όλο το προηγούμενο διάστημα λίπος».

Από το σύνολο του υπόλοιπου φάσματος της αριστεράς, τα αναθέματα για τον εκπρόσωπο της περισσότερο από ποτέ απροκάλυπτα καθεστωτικής αριστεράς στην Ελλάδα, δίνουν και παίρνουν.

Πως όμως μας πρόκυψε έτσι ξαφνικά μια τόσο συστημική αριστερά; Έχει άραγε το πολιτικό σύστημα του αστικού κόσμου κάποιο μαγικό ραβδάκι που μεταμορφώνει την πεντάμορφη σε τέρας, όποτε θελήσει;

Βασική ουσία και ηχηρές απουσίες στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ…

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, κρινόμενο από τη σκοπιά της ανάγκης για ρήξη με τη χρεομηχανή και την ευρωζώνη, έχει μεγάλες υστερήσεις. Πολύ περισσότερο, είναι αδύνατο να το δούμε ως ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, αν και διατυπώνεται σε μια ιστορική στιγμή βαθύτατης καπιταλιστικής κρίσης τόσο γενικά, όσο ειδικότερα στην έκφραση που αυτή έχει με τον κλονισμό της περιφερειακής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης που ακούει στο όνομα Ευρωπαϊκή Ένωση. Η οπτική αυτή απουσιάζει ουσιαστικά και συμβολικά από το κείμενο που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Μήπως όμως απαντά στις ανάγκες μιας άμεσης ανακούφισης, μιας ανάσας του κόσμου μπροστά στην καταιγιστική επίθεση της τρόικας και της ΕΕ;

Ακόμη και με αυτή τη ματιά αν το διαβάσουμε, θα δούμε ορισμένες ηχηρότατες απουσίες με νόημα.

Απουσία πρώτη: Η κατάργηση της ‘’εισφοράς αλληλεγγύης’’

Καλή είναι η επανάσταση, αλλά καλύτερα να γίνεται μακριά μας...

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Που ήταν τελικά τα ΟΥΚ και οι παρακρατικοί  στις παρελάσεις; Οι ελεύθεροι σκοπευτές;

Περί φόβου, προβοκάτσιας, ατολμίας και πολιτικής δειλίας

Την σχετική συζήτηση την είχε ξεκινήσει από τις 11/3/12 ο Ριζοσπάστης, σε δημοσίευμα με τίτλο ‘’ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ - ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΑΣΤΙΚΑ ΜΜΕ, Φτιάχνουν κλίμα, που «μυρίζει» προβοκάτσια’’. Πηγή της εφημερίδας αποτέλεσαν  διάφοροι ακροδεξιοί ιστότοποι, οι  μπαρούφες των οποίων αναμεταδόθηκαν αμάσητες.

Ακολούθησαν στο ίδιο μήκος κύματος, αποστάσεις δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, από κάθε προετοιμασία για εργατικές λαϊκές διαδηλώσεις, στο επαναστατικό πνεύμα της επετείου, ενάντια στην οικονομική και πολιτική κατοχή από τη χούντα της ΕΕ, του ΔΝΤ και του κεφαλαίου.

Τα χειρότερα όμως ήρθαν αργότερα. Ακριβώς όταν ο χειρισμός του θέματος, ξέφυγε από τις υπερβολές και τα λάθη των δημοσιογράφων των αριστερών εφημερίδων.

Τσίπρας και Παπαρήγα πήγαν να συναντήσουν και να σφίξουν το χέρι του Παπαδήμου, ακριβώς μια μέρα πριν τις παρελάσεις της 24/3 στο κέντρο της Αθήνας. Στο περιθώριο των συναντήσεων, έκαναν πανομοιότυπες δηλώσεις  προκαταβολικής καταδίκης λαικών διαδηλώσεων στις παρελάσεις. Πάντα στο όνομα της προβοκάτσιας και των …ακροδεξιών. 

Τέσσερις μαχαιριές στους ‘’αδιάφορους’’ και 2+1 σχόλια

Παναγιώτης Μαυροειδής

Σε πολλούς ιστότοπους, διαφορετικών πολιτικών κατευθύνσεων, ειδικά στις αμπώτιδες της λαϊκής δράσης, συναντάμε ερωτήματα ή/και αναθέματα για την αδιαφορία μικρού ή/και μεγάλου μέρους του κόσμου απέναντι σε μια κοινωνική κατάσταση γεμάτη απειλές.

Η αγωνία των προβληματισμών αυτών υπογραμμίζεται με την επιστράτευση σχετικών αποφθεγμάτων από γραπτά ξεχωριστών ανθρώπων του παρελθόντος.

Τίποτα πιο φυσιολογικό. Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν αυτοί που πρωτοπορούν στην αντίσταση και στην πραγματοποίηση των κοινωνικών τομών και αυτοί που ακολουθούν ή απλά αδιαφορούν. Τουλάχιστον,  όσο η πολιτική  και κοινωνική πάλη, είναι ακριβώς στοιχεία διαχωρισμού και ειδικής ενασχόλησης και όχι εκφράσεις συλλογικής κοινωνικής δραστηριότητας.

Ας δούμε ορισμένες κορυφαίες μορφές  στηλίτευσης της αδιαφορίας,  με  διαφορές αλλά και κοινά στοιχεία.

 

‘’Μισώ τους αδιάφορους’’,  Αντόνιο Γκράμσι ⁽¹⁾

 

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.