Ίδια ήταν πάντα η επιλογή που είχε μπροστά της η αριστερά.
Από τη μία ενσωμάτωση στο σύστημα, συμβιβασμοί, βυζαντινισμοί, μικροϋπολογισμοί, προσωπικές μωροφιλοδοξίες, ατομικό βόλεμα, διαγκωνισμοί για μια χούφτα θέση, συντήρηση της υπάρχουσας κατάστασης.
Από την άλλη γενναιότητα, καθαρό μυαλό, μαρξιστική ανάλυση και μαρξιστική πολιτική πρακτική, καθημερινοί αγώνες, δουλειά από τα κάτω, δημοκρατικότητα, συντροφικότητα, ρήξη, ανατροπή.
Να μιλάς σήμερα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του λαού (εργασιακά, δημοκρατικά και ανθρώπινα) χωρίς να λες ξεκάθαρα ότι αυτή η υπεράσπιση περνάει μέσα από τη μονομερή διαγραφή του παράνομου χρέους και τη μονομερή έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι σαν να μιλάς για λευτεριά και δημοκρατία στην περίοδο της εφταετίας αλλά να μην θέτεις ως άμεσο πολιτικό στόχο το γκρέμισμα της Χούντας.
