Πονάει ο βιασμός της Αμμοχώστου, εξοργίζει η κοροϊδία των ηγετών

Του Γιώργου Καλλινίκου 

Πόνος και οργή. Οργή και πόνος. Το μαχαίρι καρφώθηκε πριν από 46 χρόνια στην πλάτη της άλλοτε βασιλεύουσας. Ο πόνος από τότε, δεν σταμάτησε ποτέ. Και όμως. Ο χθεσινός ήταν μεγαλύτερος. Γιατί οι βάρβαροι έχωσαν ακόμη βαθύτερα το στιλέτο. Η άλλοτε βασιλεύουσα σχεδόν ξεψύχησε. Αυτή τη φορά, το στιλέτο ξέσχισε και τις ψυχές των ανθρώπων της πόλης. Και όλων των υπολοίπων. Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί. Αυτή τη φορά δολοφόνησαν και την ελπίδα…

Πόνος και οργή. Οργή και πόνος. Πώς να αντέξει κανείς την εξοργιστική είσοδο του μικρού πορθητή στην πόλη; Μαριονέτα αυτός του μεγάλου πορθητή, που βρίσκεται στο «Λευκό Σαράι», έπαιξε τον γελοίο ρόλο του στη χθεσινή προεκλογική τους φιέστα. Μάζεψε μερικές χιλιάδες φανατικά τσογλάνια. Και μόλις άνοιξε η πύλη, όρμησαν στην πόλη. Περπάτησαν στους δρόμους μας. Περπάτησαν στη χρυσή άμμο μας. Περπάτησαν στις αυλές των σπιτιών μας. Ποδοπάτησαν τις μνήμες. Ποδοπάτησαν τα όνειρα. Ποδοπάτησαν τη νοσταλγία.

Λίγες ώρες μετά, αγανάκτηση και θλίψη. Θλίψη και αγανάκτηση. Εκδήλωση διαμαρτυρίας για τον τρίτο Αττίλα, που βίασε τα Βαρώσια. Λίγες εκατοντάδες όλες κι όλες εκεί στο οδόφραγμα. Τόσο μπορέσαμε. Τόσο μπορούμε. Ούτε καν να διαμαρτυρηθούμε δεν βρίσκουμε τη δύναμη πια. Τα κατάφεραν. Είναι πολλά φαίνεται τα 46 χρόνια… Δεν πρόκειται για χειμερία νάρκη τελικά. Λάθος το νομίζαμε. Πλήρης παράλυση είναι. Ακίνητο όχι μόνο το σώμα αλλά και η καρδιά και το μυαλό. Τόσες χιλιάδες δηλώσεις πολιτικών όλα αυτά τα χρόνια. Λειτούργησαν σαν επαναλαμβανόμενες ισχυρές δόσεις μορφίνης. Τα νάρκωσαν όλα πια…

Δύο κράτη, ένας εθνικός ύμνος και η συνωμοσία σε βάρος Προεδρικού και Χάρη

Του Γ. Καλλινίκου

Αν αυτό που έγινε προψές στο στάδιο «Καραϊσκάκη» δεν είναι μια συνωμοσία, που είχε στο στόχαστρό της τον Πρόεδρο και τον Χάρη Γεωργιάδη, τότε, απλώς, πρόκειται για την μεγαλύτερη σύμπτωση την οποία σχεδίασε το σύμπαν σε μια άκρως ευαίσθητη περίοδο. 

Και συμμετείχαν ένα σωρό. Οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Κύπρου και Ελλάδας, οι ποδοσφαιριστές της Κύπρου, οι ποδοσφαιριστές της Ελλάδας, οι διαιτητές, η ΟΥΕΦΑ, το κρατικό κανάλι το οποίο μετέδιδε τον αγώνα… Αλλά και χιλιάδες απλοί Ελλαδίτες και Κύπριοι. 

Έβλεπες και ξανάβλεπες την εικόνα στο ΡΙΚ και τα συναισθήματα χαστούκιζαν τη λογική. 

Έχουν ταρίφα οι βιασμοί; Συγγνώμη Μαρία, συγγνώμη Άννα…

Του Γιώργου Καλλινίκου

«Επιάσαν με εμένα κι άλλες κορούδες και μας πήραν στα χωράφια θεοσκότεινα. Έφευγε ο ένας κι ερχόταν ο άλλος κι εγώ να αιμορραγώ, να παρακαλώ το Θεό να με βοηθήσει, να φωνάζω, ένα μωρό 14 χρόνων». Σαρανταένα χρόνια μετά η Μαρία καλείται να αντικρίσει ξανά μπροστά της τον εφιάλτη. Τον χειρότερο που μπορεί να ζήσει ένα κοριτσάκι στην αγνή ηλικία των 14 χρόνων. «Έκαναν το κέφι τους και μας έπαιρναν πίσω . Άκουγα τις γυναίκες που σκέφτονταν να αφήσουν το γκάζι της κουζίνας ανοικτό για να αυτοκτονήσουμε, να γλυτώσουμε από αυτό το μαρτύριο». Έτσι ξεκίνησε η εφηβεία κάποιων γυναικών. Προσβλέποντας στην αυτοκτονία. Ήταν ό,τι περισσότερο έκριναν εκείνη την περίοδο ότι άξιζε γι’ αυτές. Τα υπόλοιπα ήταν φρίκη. Ένας ζωντανός εφιάλτης με το προσωπείο του Αττίλα. Μπορεί άραγε η Μαρία ή οποιοδήποτε άλλο κοριτσάκι να ξέχασε έστω και για μια στιγμή σε αυτά τα 41 χρόνια, εκείνο το μαρτύριο; Να μην περιστρέφεται ξανά και ξανά ο ίδιος εφιάλτης στο μυαλό τους; «Κάθε νύκτα τα ίδια πράγματα. Κρυβόμαστε στο πατάρι του σπιτιού, αλλά μας έβρισκαν και μας τραβούσαν από τα μαλλιά. Συνέχισε αυτή η φρίκη μέχρι δυο-τρεις μήνες». Όχι δυο-τρεις νύκτες, αλλά δυο-τρεις μήνες! Σήμερα, 41 χρόνια μετά, η Πολιτεία τις θυμήθηκε. Αποφάσισε να τις βοηθήσει…