Έ, κύριε κυβερνήτα αφήστε τίποτα και για μας τους «μαοϊκούς»!

Του Δημήτρη Μάνου

Έ, κύριε κυβερνήτα αφήστε τίποτα και για μας τους «μαοϊκούς»!

Λύσσαξε αυτός ο Τσίπρας βρε παιδί μου.

Ήταν να μην γίνει η αρχή «με τα σκυλιά που γαύγιζαν ενώ το καραβάνι προχωρούσε» (μα τα σκυλιά της επίθεσης οδηγούν το αντιλαϊκό καραβάνι οπότε τα ουρλιαχτά μάλλον είναι οι οιμωγές και τα σιχτιρίσματα των υπηκόων και σταθερών υποζυγίων…).

Η εμπέδωση αυτής της παλιάς κινέζικης παροιμίας και από τον πολύ.. Πολάκη και η επίκληση της  από του βήματος της Βουλής των ελλήνων  έβαλε την σφραγίδα της στο τι εννοούσε ο πρωθυπουργός  η δε ταξική παρέμβαση του Κυρίτση μας έπεισε και για τα σκυλιά και για το καραβάνι τους…

Ήρθε τώρα ο πρωθυπουργός με νέο χτύπημα. Και εκεί που είχα ένα ατού φιλοσοφικό και πολιτικό ως «μαοϊκός» μου αφαίρεσε την πιο προβεβλημένη από τις πιο προβεβλημένες ρήσεις του Μεγάλου Τιμονιέρη: « Μεγάλη αναταραχή θαυμάσια κατάσταση!».

Η αναταραχή όταν είναι όμως καιρό στα μυαλά  μάλλον μετατρέπεται σε διαταραχή, πάντα κατά την επιστήμη , που δεν είναι ουδέτερη.  

Όντως λοιπόν «θαυμάσια κατάσταση» αλλά για ποιους; Όντως αναταραχή και «θα γίνει χαμός ,θα γίνει πανικός» αλλά προς τα πού; Μάλλον προς τα κάτω το βλέπω για την ώρα.

Έχω υποστεί bullying (εκλογικό)!

Περί χρήσιμης, έντιμης κλπ ψήφου

Του Δημήτρη Μάνου

Είμαι θύμα bullying! Το γλύτωσα το 1981 το εκβιαστικό δίλημμα της ψήφου που θα πήγαινε στη δεξιά (αν δεν ψήφιζα ΠΑΣΟΚ) και που θα πήγαινε στο ΠΑΣΟΚ ,αν δεν ψήφιζα ΚΚΕ για να πάρει το 17% , να μπει στη δεύτερη κατανομή και να πιέζει το ΠΑΣΟΚ . Τότε δεν ψήφιζαν οι δεκαοκτάρηδες. Και έχασα την ευκαιρία να ρίξω την «χαμένη» ψήφο στην  Επαναστατική αριστερά.

Δεν το γλύτωσα όμως το 1985 που αν δεν ψήφιζα ΠΑΣΟΚ δεν θα έρχονταν οι καλύτερες της… επίθεσης και δε θα ξεκινούσε την πολιτική του καριέρα ο Σημίτης ως Υπουργός οικονομικών αλλά  και αν δεν ψήφιζα ΚΚΕ δεν θα μπορούσαν να ξεκινήσουν οι αγώνες που όπως έλεγε εκείνο το ανεκδιήγητο σύνθημα θα ήταν η απάντηση «από εδώ και μπρος». Δηλαδή μέχρι τότε ποια ήταν η απάντηση;

Το `89 τι να πεις, αν δεν υποστήριζα κριτικά τον ενιαίο Συνασπισμό της επίσημης αριστεράς δεν θα μπορούσαν να ασκήσω πίεση στο ΚΚΕ που συμμετείχε στο Συνασπισμό για να πιέσει το ΠΑΣΟΚ μέσω της σύμπραξης με τη δεξιά και να γίνει η κάθαρση του πολιτικού σκηνικού από τα… αριστερά, ουφ τόπα! (η παράγραφος διαβάζεται απνευστί και δίχως κώματα). Παρόλο βέβαια που δεν υπέκυψα στο booling όσοι τελικά το υπέστησαν βλαστήμησαν την ώρα και τη στιγμή. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ μέσα στον θάλαμο (ήμουν τότε φαντάρος) από τις φωνές και τα τουτττ σχόλια των στρατευμένων κνιτών που κοιμήθηκαν το βράδυ με τον ενιαίο συνασπισμό της αριστεράς κορώνα στο κεφάλι τους και το πρωί ξύπνησαν με ένα Μητσοτάκη στο… σβέρκο.

«Μας μαυρίζετε την ψυχή» (εσείς οι μουλούδες)...

Προεκλογική ωδή για έναν αισιόδοξο… πεσιμισμό.

Του Δημήτρη Μάνου

«Μας μαυρίζετε την ψυχή. Δεν μας αφήνετε να χαρούμε το όνειρο.

Το λιγότερο να θεωρήσουμε τη νίκη της αριστεράς στις τελευταίες εκλογές ως λαϊκή νίκη που θα επιτάχυνε την πορεία της μετάβασης σε ένα πρόγραμμα ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών, που θα μπορούσαμε βέβαια να το προχωρήσουμε ύστερα από την υπαναχώρηση της ηγεσίας κάνοντας ρήξεις «από τα κάτω» (εθνικοποίηση τραπεζών, έξοδος από το ευρώ, εργατικό έλεγχος), ή έστω να γλεντήσουμε την επικράτηση του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα ως την αρχή για να πάμε αυτό το ΌΧΙ μέχρι τέλους!

Μα τι θέλετε τέλος πάντων να επιβεβαιώνεστε μέσα από την καταστροφή; Και τώρα κάθεστε και ανοίγετε σαμπάνιες για το τέλος των «μεταβατικών προγραμμάτων», μεμψίμοιροι και χαιρέκακοι».

Θα μπορούσε να προσυπογράψει μία τέτοια κριτική ένα σημαντικό κομμάτι του κόσμου που κινείται από τις παρυφές του Σύριζα μέχρι της παρυφές της Λαϊκής Ενότητας και της Ανταρσίας.

Ένα τυπικό δείγμα της διαμορφωμένης μέσης συνείδησης στο μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς πλην ΚΚΕ (που κατά τα τελευταία λεγόμενα του δεν είναι αριστερά άλλα κομμουνιστικό κόμμα). Γιατί κακά τα ψέματα οι ηγεσίες παίζουν το ρόλο τους αλλά ταυτόχρονα έχει διαμορφωθεί και ένα βολικό «σώμα» απόψεων μεγάλων ευκολιών σε μεγάλο κομμάτι του κόσμου της αριστεράς.

Όπως όμως έχει ξαναγραφτεί ρεαλισμός είναι η αναγνώριση της πραγματικότητας και όχι η υποταγή σε αυτήν δηλαδή η ταύτιση με την πραγματικότητα. Γιατί η υποταγή και η ταύτιση με την πραγματικότητα γεννά την ανάγκη της διαφυγής από αυτήν με άλματα… εκτός πραγματικότητας.

Από τα δέκα να μην κάνουν τα δύο;

Του Δημήτρη Μάνου

Αντιστροφή των προεκλογικών συνθημάτων της 25ης του Γενάρη με  την αριστερά στο και… πέντε να υποχρεώνεται σε άλλου είδους μεταβάσεις…

Η χρονική περίοδος από τις εκλογές του Γενάρη είναι μικρή. Και από τη μνήμη δεν μπορεί να σβηστεί το μεγάλο επιχείρημα της λαϊκής ψήφου «από τα δέκα να κάνουν τα δύο… θα είναι κάτι». Τότε αυτό αφήνονταν στον… αυτόματο πιλότο της από τα… κάτω διαμόρφωσης των όρων για την υποκλοπή της λαϊκής ψήφου και της ενσωμάτωσης της στο περίφημο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» έστω και κουτσουρεμένου κατά τα δύο τρίτα! Τυπικά βέβαια κανένα επίσημο στέλεχος του Σύριζα δεν έβγαινε να υποστηρίξει κάτι τέτοιο. Όπως στο «παραμάθημα», στα «πίσω καθίσματα»  που λέμε και εμείς οι εκπαιδευτικοί, παράλληλα με την επίσημη παράδοση διακινούνταν το «σκονάκι» του «από τα δέκα να κάνουν τα οκτώ». Αυτά βέβαια όσο ο Σύριζα είχε το ρεύμα που είχε…

Μη σπρώχνετε τον… μπροστίνο σας (προς τα δεξιά)! Η «Πρωτοβουλία για τη διαγραφή του χρέους» και οι «κυβιστήσεις» στο χώρους που αναφέρονται στην αριστερά.

Του Δημήτρη Μάνου

Μικρό ιστορικό: Κενό στη θέση του… κενού. 
Η μετατόπιση από τη θέση για διαγραφή του χρέους της  κυβέρνησης Σύριζα-ΑΝΕΛ  (είχε εκδηλωθεί πριν τις εκλογές) έχει δημιουργήσει ένα… «αριστερό» -τουλάχιστον έτσι το βλέπουν οι ιθύνοντες καθοδηγήσεις- κενό στις θέσεις της κυβέρνησης  που αναλαμβάνουν να το… καταλάβουν οι δυνάμεις που αυτοαναφέρονται ως… αριστερότερα του Σύριζα εντός και εκτός αυτού. Τούτο το κενό καλύπτεται (τουναντίον!) από μία συνολική δεξιά μετατόπιση στην επιχειρηματολογία, στις θέσεις αλλά -πρωτίστως- στην πολιτική κατεύθυνση αυτών των δυνάμεων. Σαν ο προηγούμενος να παίρνει τη θέση του… επόμενου ένα πράγμα. Μην σπρώχνετε όλοι θα πάρετε!

Όταν δάκρυσε η… ρωγμή του Τσίπρα

Αθέατες πλευρές μιας οδυνηρής πραγματικότητας

Του Δημήτρη Μάνου

H αποδοχή της ιμπεριαλιστικής βούλησης και των μνημονιακών παραμέτρων της είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού σε όλες τις κινήσεις της κυβέρνησης. Πρόκειται για παράταση του προηγούμενου προγράμματος και των βασικών του όρων. Κάτι τέτοιο δεν συνάγεται τόσο από τις δηλώσεις, τις «εκπλήξεις» και τις συγνώμες των βουλευτών, παραγόντων και τάσεων του Σύριζα που ξαφνικά ανακάλυψαν τη χαμένη αθωότητα της… αριστεράς (όπως αυτοί την ορίζουν).

Είναι γραμμένο στο mail που έστειλε αυτή τη φορά οικεία βουλήσει η κυβέρνηση στους δανειστές. Και τι δεν γράφεται εκεί: «δεν προβλέπονται επαναπροσλήψεις»,  «παροχή κινήτρων για παραμονή στην εργασία», διάβασε αντικινήτρων για να βγει κανείς στη σύνταξη, «πλήρης(!) αξιοποίηση των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων»! Για τον Οκτώβρη πάνε οι καθαρίστριες, ποιος ξέρει για πότε οι σχολικοί φύλακες, ή η ΕΡΤ κλπ.

Η νέα θεματοφύλακας του κοινοβουλευτισμού δεν πρόκειται να δεχτεί ούτε για σκέψη έκτακτα νομοθετήματα και οι συζητήσεις θα κρατούν καλά προσαρμοσμένες στο άγρυπνο μάτι των «θεσμών» που έδιωξαν την τρόϊκα!

Διαπιστώνεται ακόμα από την εξώθηση όλο και  προς το βαθύ μέλλον του περίφημου προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Ο Σύριζα μάλλον βρήκε την τέλεια συνταγή να μένει κανείς πιστός στα όνειρά του και να αποφύγει την λεγόμενη «κατάρα της μάγισσας» :να μην τα πραγματοποιείς ποτέ.

Ήρθε η ώρα της αριστεράς;

Του Δημήτρη Μάνου

Σημαίες ευκαιρίας
Ευκαιρία και αφορμή για την τοποθέτηση που ακολουθεί αποτέλεσε το άρθρο-παρέμβαση του Πέτρου Παπακωνσταντίνου περί «δελτίου έκτακτων ακραίων κοινωνικών φαινομένων» που δημοσιεύτηκε και στο alfavita. Θα μπορούσε βέβαια να υπάρχει καλύτερη αφορμή όπως το άρθρο του Δελαστίκ (στον ίδιο ευρύτερο πολιτικό χώρο) για το πώς η συνάθροιση όλων των κομμάτων της αριστεράς στο όριο του 11% θα έδινε κυβερνητική αυτοδυναμία στο ΣΥΡΙΖΑ. Ως επιπλέον λόγος για τον οποίο θα πρέπει να επιδιώκεται η εκλογική ενίσχυση των μικρών οργανώσεων της αριστεράς (που φυσικά βρίσκονται αριστερότερα του ΣΥΡΙΖΑ)!

Κλαδί του ίδιου δένδρου.
Είτε έτσι είτε αλλιώς η ουσία βρίσκεται στον πυρήνα της πολιτικής σκέψης που κυριαρχεί όχι μόνο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και στο σύνολο των κομμάτων της (θέσει ή φύσει;) εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Και η ουσία έχει να κάνει με την θεώρηση της ευκαιρίας που προσφέρει τάχα  η εκλογική διαδικασία και τα αποτελέσματα της, τις ρωγμές που προκαλεί κ.λπ. έτσι ώστε οι πραγματικά αριστερές ριζοσπαστικές δυνάμεις να την αδράξουν και να επιβάλλουν τελικά το περίφημο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που όλες οι οργανώσεις -ουδεμιάς εξαιρουμένης- προτάσσουν (πχ ΟΚΔΕ-κυβέρνηση των εργαζομένων).