Η φτώχεια αυξάνει...

Αμνησία pass

«Όταν το κράτος σου πλασάρει ως επιτυχία τη συστηματική φτωχοποίηση σου»

«Εθνική Ενότητα τέλος»

Του Νίκου Βασιλόπουλου

 

Εσύ που τώρα διαβάζεις αυτό το κείμενο, κοιτάξου στον καθρέφτη. Αν δεις ένα κοροΐδο, ταυτίζεσαι πλήρως με την άποψη που έχουν οι κυβερνώντες για σένα. Ας μιλήσουμε λίγο γι’ αυτό.

Το ελληνικό κράτος σε εμπαίζει, πλασάροντας σου ως επιτυχία την συστηματική φτωχοποίηση σου. Δηλαδή την μεγαλύτερη ληστρική επιδρομή στον κόπο σου. Βιώνεις τη απολυτή αναδιανομή του πλούτου της πλειοψηφίας, στα χέρια των ελάχιστων, που δημιουργούν καρτέλ. Απομυζούν τον ιδρώτα σου και τον μεταφράζουν σε κερδοσκοπική αφθονία.

Είσαι εσύ που δεν έχεις φτάσει σε οικονομικό επίπεδο, ούτε καν το επίπεδο ζωής που είχες πριν την κρίση. Κι όμως σε πλήρη αποχαύνωση, σε μια ατερμάτιστη κοινωνική ύπνωση, υιοθετείς ότι  σου πλασάρουν τα «δημοσιογραφικα» φερέφωνα τους, που μιλούν για οικονομική ανάπτυξη. Πρώτη φορά στα χρονικά αυτού του τόπου, ο  ασθενής εκμεταλλευόμενος, δίνει άδεια θεραπευτικής αγωγής, στη placebo πραγματικότητα, που του δημιουργεί ο υπαίτιος της ασθένειας του.

Γιατί ακόμα και αν δεν βλέπεις ότι δεν υπάρχει οικονομικά αβίαστη κοινωνική ομάδα, πέραν της μεγαλοαστικής τάξης, από τους κρατούντες πλασιέ των συμφερόντων τους, θα έπρεπε να βλέπεις την θέση που έχεις περιέλθει. Διότι αυτή η παρουσιαζόμενη ευδαιμονία και ανάπτυξη, αυτομαστιγωνόμενε αναγνώστη, δεν σε αφορά.

Αυτό που θα έπρεπε να σε αφορά είναι η αναντιστοιχία της δικιάς σου ποιότητα ζωής σε σχέση με αυτούς που έβαλες να στην διαφεντεύουν. Κάθε μέρα που περνά, αυγατίζουν τη περιουσία τους. Κάθε τόσο μεγαλώνει η κουτάλα, που γεμίζει με την συνενοχή της σιωπής σου. Χορταίνουν από την κοινωνική ειρήνη που τους έστρωσες, αρκούμενος στο πιατάκι του σκύλου, που σου αφήνουν στο χαλάκι, από το κερδοσκοπικό περίσσευμα, για να επιβιώσεις. Ηλιθιότητα ή συνενοχή, εσύ θα απαντήσεις.

Όταν μετράς πόσα φράγκα έχει το δίφραγκο και σου λένε ότι οι 13 ώρες δουλειάς είναι δικαίωμα!

Του Στάθη Σταυρόπουλου

Όταν στις 20 (ή στις 15) του μηνός σου τελειώνει ο μισθός, κι όταν η προπαγάνδα σου λέει ότι δεν σου τελείωσε, ζεις τη ζωή του δίφραγκου.

Κι αν είσαι νέος, επαναλαμβάνεις το «μια πεντάρα νιάτα».

Αν σου έρχεται ο λογαριασμός του ρεύματος, και παθαίνει ηλεκτροπληξία.

Όταν δεν μπορείς να βρεις σπίτι, εκτός από σκηνή Ινδιάνου ή καύκαλο χελώνας, όταν για να πληρώσεις το νοίκι, δεν έχεις για να πας οδοντίατρο, ζεις μετρώντας πόσα φράγκα έχει το δίφραγκο.

Όταν πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ και παθαίνεις ότι πάθανε οι Γάλλοι στο ΝτενΜπιεν Φου, όταν σε στέλνουν άκλαφτο τα κεράσια, και τρως ροδάκινα μόνον στον ύπνο σου, όταν σε πιάνει κατάθλιψη για ένα κιλό φέτα, τότε δεν ζεις τη ζωή για την οποία είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι, αλλά οι σκλάβοι.

Όταν δουλεύεις 13 ώρες την ημέρα και σου λένε ότι «είσαι ελεύθερος να δουλεύεις σαν δούλος», όταν σου λένε ότι οι 13 ώρες δουλειάς είναι δικαίωμα, τότε οι πονηροί σε ανακηρύξει ηλίθιο.

Και μάλιστα ηλίθιο χαμηλού κόστους.

Διότι ούτε νοσοκομεία έχεις, ούτε σχολεία, μόνον φόρους να πληρώνεις έχεις.

Όταν νιώθεις ως πρόβατο επί σφαγήν στο απέραντο λιβάδι των αρουραίων του ΟΠΕΚΕΠΕ, καλώς νιώθεις έτσι.

Όταν σου λέει ο Σκέρτσος ότι τα «απορρυπαντικά είναι ακριβότερα, διότι έχουν καλύτερους κόκκους» παίζουν με το μυαλό σου, θα τρελαθείς ή δεν θα τρελαθείς;

Κι αν δεν τρελαθείς θα σε τρελάνει ο Άδωνις όταν σου λέει: «τι θες τώρα να σου δώσουμε και μια Πόρσε;» -και, αντί για ασθενοφόρο σου στέλνει νεκροφόρα.

Την έλεγαν Αύρα...

Κώστας Πατλακίδης

Έχει μεγάλη διαφορά η είδηση «Αυτοπυρπολήθηκε μια 67χρονη» από το «Αυτοπυρπολήθηκε η Αύρα Γρηγορίου, δημοσιογράφος, επειδή δεν είχε να φάει». Δεν έχει;

Γιατί η δεύτερη είδηση μας συνδέει με την πραγματικότητα, που είναι μια πολιτική πράξη, επί της ουσίας. Μας συνδέει με τον Δημήτρη Χριστούλα και την πλατεία Συντάγματος το 2012, αλλά και με παλαιότερους, όπως ο Κώστας Γεωργάκης που αυτοπυρπολήθηκε σε πλατεία της Γένοβας το 1970 καταγγέλλοντας την Χούντα....

_____***_____

Κλεμάνς Ζαβιτσάνου

-Δεν ανήκε στο βαρύ δημοσιογραφικό πυροβολικό που συναγελάζεται με τα γκουβέρνα και τα επιχειρηματικά λόμπι και αποτελεί βασική παρουσία σε δεξιώσεις και ομιλίες και σε thin tank που διαμορφώνουν απόψεις και πολιτική.

-Δεν βρέθηκε μαζί τους σε κότερα και σε λαμπερά γκαλά.

-Δεν έγινε έμμισθη σύμβουλος υπουργών. 

-Δεν μπήκε το όνομά της σε καμία λίστα Πέτσα. 

-Δεν βρέθηκε να καταθέτει εκατομμύρια σε μαύρες σακούλες στις τράπεζες και με βίλες στην Ελβετία και στο Μονακό.

Πέθανε κραυγάζοντας "δεν έχω να φάω".

Αν μια γυναίκα με τέτοιο βιογραφικό "Εθνος", "Γυναίκα", "Ερτ","Οικ.Ταχυδρόμος" "Ελ.Τύπος", "Ελευθεροτυπία"....καίγεται ζωντανή στην καρδιά της Αθήνας, κάτι έχει καεί μέσα σε όλους μας.

Η ΕΣΗΕΑ αντί να έχει βγει στα κάγκελα και να κραυγάζει περιορίζεται στα τυπικά συλλυπητήρια, τα μέσα σιωπούν ένοχα, ελάχιστοι συνάδελφοί της, παρ ότι εργάστηκε σε πάρα πολλά έντυπα μέσα, αναφέρθηκαν σ ένα τόσο τραγικό γεγονός. 

Διαβάζω παντού πως είχε "ψυχολογικά προβλήματα" και με αυτό το στίγμα "γραφικός ή προβληματικός" ξεμπερδεύουν.

Ποιος άνθρωπος που βιώνει αστεγία και πείνα δεν αποκτά ψυχολογικά προβλήματα?. 

Ζούμε στις κοινωνίες που όποιος -όπως αναφέρουν έντυπα μέσα ενημέρωσης και συνάδελφοί της που την γνώριζαν- " Στην πορεία της ζωής της επέλεξε να διαβεί δύσβατα μονοπάτια με γνώμονα τις αρχές και τα πιστεύω της, τα οποία συχνά προπορεύονταν της εποχής της", επιλέγει αυτό το μονοπάτι καταλήγει μόνος, περιθωριακός, ένα ακόμα δείγμα στο περιθώριο στατιστικού σφάλματος.

____****____

Καταναλωτικοί συνεταιρισμοί: Η μόνη δυνατή απάντηση στην ακρίβεια

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε πριν από τις τελευταίες μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις εκατομμυρίων Ελλήνων κατά της κυβέρνησης, καλύτερα του καθεστώτος Μητσοτάκη-ΝΔ και της συγκάλυψης των αιτίων των Τεμπών και της απόκρυψης του παράνομου φορτίου που μετέφερε το μοιραίο τραίνο, με τη συμμετοχή, δυστυχώς, και των τριών εξουσιών. ‘Ενα φορτίο που ακόμα δεν γνωρίζουμε τι ήταν.

Ο ελληνικός λαός αντιλήφθηκε στο βάθος ότι, κινδυνεύει να πεθάνει στο σύνολό του, ως οργανωμένη κοινωνία, από ασφυξία, στο περιβάλλον πλήρους ηθικής απαξίας που δημιούργησαν οι ενέργειες της κυβέρνησης και οη στάση της “δικαιοσύνης”, μια στάση που οδήγησε το 80% του ελληνικού λαού να δηλώνει ότι δεν την εμπιστεύεται. Κατάλαβε ότι, αν δεν ξεσηκωθεί, είναι ολόκληρη η χώρα του που οδηγείται με ταχύτητα σε νέα “Τέμπη”.
Η νέα κατάσταση που δημιουργείται είναι πολύ πιο ευνοϊκή για να καρποφορήσουν ιδέες όπως αυτές που ακολουθούν, αλλά και κάνουν ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη επεξεργασίας εναλλακτικών πολιτικών αλλά και εναλλακτικών κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων.
ΔΚ

Καταναλωτικοί συνεταιρισμοί: Η μόνη δυνατή απάντηση στην ακρίβεια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Οι Έλληνες δεν πάνε στο σούπερ μάρκετ για να μην πάθουν έμφραγμα, μου έλεγε τις προάλλες ένας ταξιτζής, με την απαστράπτουσα ενίοτε πρωτογενή ευφυΐα του λαϊκού, μη αποβλακωμένου από το εκπαιδευτικό σύστημα (και τις τηλεοράσεις και λοιπά συστημικά ΜΜΕ) Έλληνα.

Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά λόγια για το πρόβλημα του πληθωρισμού, που έχει τσακίσει κυριολεκτικά, για δεύτερη φορά μέσα σε 15 χρόνια, το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού. Την ίδια ώρα που κυβερνήσεις και πολιτικοί ψεύδονται, λέγοντας ότι ενδιαφέρονται για το δημογραφικό πρόβλημα, οργανώνουν στην πραγματικότητα την «εξόντωση» του ελληνικού λαού δια της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής τους -όπως και με τη διάλυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Και οι θεσμοί που θα έπρεπε να τους ελέγχουν, όπως η Βουλή και η Δικαιοσύνη, τους σιγοντάρουν στην πραγματικότητα στο αποτρόπαιο έργο τους.

Ποσοστό πληθυσμού που δεν μπορεί να πληρώσει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Ανέμελος και απαθής νεοφιλελεύθερος

Σχόλιο του Γιώργου Τασιόπουλου

Το οδυνηρό στο διάλογο του Κ. Μητσοτάκη με την Κερκυραία συνταξιούχο των 440€ είναι η ανεμελιά του εμπρός στη φτώχεια.

Ο ίδιος αν και πρωθυπουργός, οπαδός της νεοταξίτικης θεωρίας ότι κάθε κρίση επισιτιστική, οικονομική, ενεργειακή, τοπική, πανδημία, φυσική καταστροφή, ακόμη και ο πόλεμος, είναι φυσικά γεγονότα περισσότερο ως αποτελέσματα του ανθρώπινου αποτυπώματος παρακολουθεί με απάθεια τον ανθρώπινο πόνο!

Αφού οι κρίσεις είναι η κανονικότητα της εποχής μας, η αναζήτηση της ευθύνης και των αιτιών τους δεν έχει νόημα!

Χωρίς λόγια...

Πώς τα 50 ευρώ έγιναν 37

Σκληρή εξακολουθεί να είναι η πραγματικότητα για τα οικονομικά των νοικοκυριών, παρά τα μέτρα και τις καμπάνιες, στόχος των οποίων είναι ο περιορισμός της ακρίβειας.

Όπως προκύπτει από τη σύγκριση των τιμών, ένα καλάθι με 19 βασικά προϊόντα διατροφής το οποίο κόστιζε 50,11 ευρώ την 1η Μαρτίου του 2022, σήμερα κοστίζει 63,42 ευρώ, δηλαδή 26,5% ακριβότερα.

Με άλλα λόγια, το 50ευρο, κυμαίνεται σήμερα μεταξύ 37 και 39 ευρώ, αναλόγως του υπολογισμού, ως προς την αξία των προϊόντων που μπορεί κανείς να αγοράσει.

[ΤΟ ΒΗΜΑ - 14.04.24]

Καθηγητής Δουκίδης: Τα 2/3 των καταναλωτών δαπανούν το 90% του εισοδήματος για αγορά βασικών αγαθών

Τα 2/3 του εισοδήματος δαπανάται σε λογαριασμούς, ενοίκια και φόρους σημείωσε ο καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Η ακρίβεια βρέθηκε στο επίκεντρο συζήτησης που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 9ου Οικονομικού Φόρουμ Δελφών. Συντονίζοντας τη συζήτηση ο Γιώργος Δουκίδης καθηγητής Διοίκησης, Επιστήμης & Τεχνολογίας, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρουσίασε στοιχεία που προκύπτουν από πρόσφατες μελέτες.

Όπως ανέφερε, τα 2/3 των καταναλωτών στην Ελλάδα δαπανούν το 90% του εισοδήματός τους για αγορά βασικών αγαθών, το 36% αισθάνεται ανασφάλεια, το 29% θυμό και το 20% φόβο.

Τέσσερις στους δέκα θεωρούν ότι θα μειώσουν τις αγορές το επόμενο εξάμηνο. Τα 2/3 του εισοδήματος δαπανάται σε λογαριασμούς, ενοίκια και φόρους. Πλέον τρεις στους τέσσερις αγοράζουν προϊόντα με κύριο κριτήριο το κόστος, οκτώ στους δέκα κυνηγούν τις προσφορές στα σούπερ μάρκετ, πέντε στους δέκα αλλάζουν μάρκα προϊόντων από τα συνηθισμένα, τρεις στους τέσσερις αξιοποιούν το καλάθι του νοικοκυριού αλλά όμως οκτώ στους δέκα προτιμούν μείωση του ΦΠΑ παρά το καλάθι του νοικοκυριού.

Μένουμε Ευρώπη

Το 16,7% των Ελλήνων αδυνατεί να κάνει ιατρικές εξετάσεις

Η Ελλάδα κατέγραψε το 2022 το υψηλότερο ποσοστό (16,7%) πολιτών στην ΕΕ που ανέφερε ότι δεν μπόρεσε να κάνει ιατρική εξέταση λόγω κόστους, απόστασης ή μεγάλης λίστας αναμονής, σύμφωνα με τη Eurostat.

Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, το 2022 η Ελλάδα – μαζί με την Φιλανδία και τη Ρουμανία – συμπεριλαμβάνεται στις χώρες με το υψηλότερο ποσοστό των πολιτών που δεν μπόρεσαν να κάνουν ιατρικές εξετάσεις για είτε για οικονομικούς λόγους, είτε λόγω της μεγάλης λίστας αναμονής είτε εξαιτίας της απόστασης.

Αναλυτικά, οι χώρες της ΕΕ που ανέφεραν τις υψηλότερες τιμές ήταν: η Ελλάδα (16,7%), η Φινλανδία (9,6%), η Ρουμανία (7,9%) και η Λετονία (7,1%). Οι χώρες με τα μικρότερα ποσοστά είναι η Γερμανία (0,5%), η Τσεχία (0,3%) και η Κύπρος (0,1%).

Την ίδια στιγμή, το ποσοστό των ανθρώπων που κινδυνεύουν από τη φτώχεια στην ΕΕ που ανέφεραν ότι αυτές οι ανεκπλήρωτες ανάγκες έφτασαν σε ποσοστό 6,1%, διπλάσιο από εκείνους που δεν κινδυνεύουν (2,8%).

Ακρίβεια στα ύψη και το φάσμα της πείνας

Του Ηλία Παπαναστασίου

Θα είμαστε μάλλον «ντεμοντέ» εάν σας λέγαμε πάλι για την ακρίβεια που –δόξα τω Θεώ...– έχει φτάσει σε «διαστημικά ύψη», αδιανόητα μερικά χρόνια πριν, με μισθούς Βουλγαρίας και τιμές Λονδίνου και Φρανκφούρτης. Όμως η αφόρητη κατάσταση στην τσέπη μας δεν μας αφήνει να «αγιάσουμε» και έτσι δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στο «τελευταίο οχυρό αντοχής», τα τρόφιμα. Γιατί μετά από αυτά, ακολουθεί –ή μάλλον «παρακολουθεί»– ο υποσιτισμός, η πείνα και ό,τι χειρότερο μπορούμε να σκεφτούμε. Ο εξαίρετος Χρήστος Μέγας γράφει πρόσφατα:

«Στην Ελλάδα έχουμε από τους υψηλότερους συντελεστές έμμεσων φόρων. Ο ΦΠΑ επιβαρύνει με σχεδόν ένα (1) επιπλέον ευρώ σε κάθε 4 ευρώ αξίας ενός προϊόντος (ποσοστό ΦΠΑ 24%).

Αν αυτό το ποσοστό δεν επηρεάζει τις τιμές ανοδικά, όπως λέει το οικονομικό επιτελείο, τότε γιατί διατηρεί το ΦΠΑ στο 13% στον καφέ, τα κόμιστρα των ταξί, την εστίαση; (πρόβλεψη του νέου Προϋπολογισμού).

Και, αντιθέτως, θα ακριβύνει από τις αρχές του νέου χρόνου η πορτοκαλάδα και τα υπόλοιπα αναψυκτικά, τα οποία μετακινούνται από τον χαμηλό συντελεστή (13%) στον υψηλό (24%).

 

Κατά συνέπεια οι έμμεσοι φόροι και ο ΦΠΑ εκτινάσσουν τις τιμές υψηλότερα. Και αυτό λειτουργεί πολλαπλασιαστικά σε περιβάλλον ακραίων ανατιμήσεων.» (Χ. Μέγας, IDEISEIS, 28/11/2023).

Η χώρα, ο χώρος και οι δυνάμενοι χωρείν

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου 

Αναπλ. Καθηγητής στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθήνας. Αρχισυντάκτης του περιοδικού «Σύναξη» 

Πάρα πολλές διαδρομές έχει να διανύσει και πάρα πολλή ομίχλη να αντιμετωπίσει η προσπάθεια απάντησης στο υπαρξιακό ερώτημα της χώρας μας. Εδώ θα ψηλαφίσω ένα από τα ζητήματα που νιώθω ότι χρειάζεται να τεθούν, ξεκάθαρα με την επίγνωση ότι είναι ένα από τα πολλά.

Έχω την αίσθηση ότι η συγκυρία είναι εξαιρετικά περίεργη λόγω μιας πολύ ακραίας αντίφασης: Από τη μια εντείνεται η φτωχοποίηση τμημάτων του πληθυσμού, από την άλλη αυξάνεται η εμπιστοσύνη προς τους πολιτικούς που υπόσχονται ευμάρεια μέσω δρόμου που περνά από την φτωχοποίηση! Αν καθένα από αυτά τα δύο συμβαίνει σε διαφορετικό τμήμα του πληθυσμού, τότε έχουμε ένα συγκρουσιακό, πλην καθαρό σκηνικό. Ωστόσο έχω την υποψία ότι σε ικανό βαθμό αυτά τα δύο συμβαίνουν ταυτόχρονα σε ένα και το αυτό πληθυσμιακό τμήμα. Θα χρειάζονταν βέβαια έρευνες και μετρήσεις για να λεχθεί αυτό με σιγουριά (επίσης θα χρειαζόταν να γνωρίζουμε ποια κοινωνικά στρώματα τροφοδότησαν την αποχή από τις εθνικές εκλογές), πάντως αυτή η υποψία με πολιορκεί – μαζί με την αίσθηση ότι αυτοί που ευθύνονται για την φτωχοποίηση πείθουν τους φτωχοποιούμενους με την αποφασιστικότητά τους. Νομίζω ότι η αποφασιστικότητα των κυβερνωσών ελίτ στην υλοποίηση των επιλογών τους μετρά πολύ στον ψυχισμό πολλών. Μετρά όχι αρνητικά (ως κάτι εφιαλτικό και καταστροφικό), αλλά θετικά: σαν κάτι που, έστω δια πυρός και σιδήρου, θα οδηγήσει όλους στην ευμάρεια. Όχι απλώς στην έξοδο από την φτωχοποίηση, αλλά στην ικανότητα για κοινωνική επιτυχία (επιτυχία με την έννοια της διακεκριμένης καριέρας και της συμμετοχής στις ελίτ). Αν σε όλα αυτά νιώθετε αντιφάσεις, μην παραξενευτείτε. Το είπα εξαρχής ότι πρόκειται για δυνατή αντίφαση.

Η εν λόγω υπόσχεση για επικείμενη καθολική ευμάρεια διατυπώνεται μέσω μεταρρυθμίσεων οι οποίες δημιουργούν στον ψυχισμό την αίσθηση ότι κάτι κινείται σε έναν βαλτωμένο τόπο. Φαίνεται ότι η αίσθηση πως κάτι κινείται, ικανοποιεί τόσο πολύ, ώστε δεν αφήνει χώρο στο σπουδαιότερο: στην κριτική αξιολόγηση των μεταρρυθμίσεων, του προσανατολισμού τον οποίον έχουν και των κριτηρίων με τα οποία αποφασίζονται.

Κερδάμε!

Επί Σαμαρά ... και τώρα επί Κούλη...

Τόσο απλά...

Η σφαγή στην Πύλο και τα αίτιά της

Του Τάκη Φωτόπουλου

Η μαζική «σφαγή των αμνών» στα ανοιχτά της Πύλου ήλθε να χαλάσει την ατμόσφαιρα «πανηγυριού» που αποτελούν οι περιοδικές, εντελώς ανούσιες, γενικές εκλογές, οι οποίες βέβαια απλώς καθορίζουν ποιο συγκεκριμένο «πολιτικό ασκέρι» θα παριστάνει ότι διαχειρίζεται την εξουσία. Και αυτό γιατί την πραγματική πολιτική εξουσία ασκούν φυσικά, είτε άμεσα είτε έμμεσα, τα ντόπια και ξένα συμφέροντα που διαχειρίζονται την Οικονομία και συνακόλουθα την Πολιτεία. Δηλαδή, η Υπερεθνική Ελίτ¹ και οι ντόπιοι τοποτηρητές της που παριστάνουν τους πρωθυπουργούς, υπουργούς κλπ., και οι οποίοι απλά διεκπεραιώνουν της αποφάσεις της.

Στο πολιτικό σκηνικό που έχει επιβάλλει η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) στους λαούς, στη Νέα Διεθνή Τάξη της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης (ΝΔΤ), υπάρχει φυσικά η πρόβλεψη –στο πλαίσιο της άσκησης της πολιτικής εξουσίας από την Υπερεθνική Ελίτ και τους κατά τόπους τοποτηρητές της– και για γενικές εκλογές σε τακτά χρονικά διαστήματα. Οι εκλογές αυτές, από τη μια μεριά στοχεύουν να δημιουργούν τη ψευδαίσθηση στο «πόπολο» μιας δήθεν πραγματικής πολιτικής επιλογής, ενώ από την άλλη να εξοστρακίζουν (επιφανειακά βέβαια) την κατηγορία της αποκλειστικής διαχείρισης της εξουσίας από μία ελίτ.

Στην πραγματικότητα, η ύπαρξη της ψευδαίσθησης αυτής είναι πολύ σημαντική στο θεατρικό έργο που ονομάζεται «Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία» και χαρακτηρίζει την πολιτική διάσταση του σημερινού συστήματος, εκτός βέβαια από ελάχιστες εξαιρέσεις όπου οι λαοί έχουν καταφέρει να επιβάλουν εθνοκεντρικές κυβερνήσεις, οι οποίες είναι σε διαρκή σύγκρουση με την Υ/Ε, ιδιαίτερα όταν είναι και μέλη, στην Ευρώπη, της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Γι’ αυτό και η «Δημοκρατία» του επικυρίαρχου, η αμερικανική, που έχει ήδη επιβληθεί σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο, φρόντισε να εξαφανίσει παντού «αναχρονιστικούς» θεσμούς, όπως τον βασιλικό, που δεν ήταν πάντα του απόλυτου ελέγχου της, εκτός από ιστορικές εξαιρέσεις όπως η Βρετανία, όπου παρεπιδημεί και τμήμα της Υ/Ε. Όταν λοιπόν στα Ιουλιανά βροντοφώναζε η φοιτητική νεολαία (με αιματηρό τίμημα) «πάρ’τη μάνα σου και εμπρός» δεν διανοούνταν βέβαια την εσωτερική σύγκρουση στο ελληνικό πολιτικό σύστημα μεταξύ των «ανακτορικών» (που ακόμη υποστήριζε η παλιά, αγγλοτραφής άρχουσα τάξη) και των «ρεπουμπλικάνων» που υποστήριζε η νέα αμερικανοποιημένη άρχουσα τάξη, η οποία τελικά επέβαλε και τη θέληση της.

Δεν έχουν θέμα με τους ξένους... με τους φτωχούς το έχουν!