Συζητώντας με τον πολιτικό αναλυτή Γιάννη Μαυρή, πολιτικό επιστήμονα και επικεφαλής της εταιρείας ερευνών κοινής γνώμης Public Issue
Συνέντευξη στον Ρούντι Ρινάλντι
Παρατηρώντας τον ιστότοπό σου της το μάτι μου έπεσε στην φράση του Γιώργου Θεοτοκά «πού πάμε, λοιπόν, με ένα πολίτευμα ραγισμένο, με έναν πολιτικό κόσμο μειωμένο» αναφερόμενος το 1965 στα Ιουλιανά. Νομίζω ότι η φράση αυτή διατηρεί μια επικαιρότητα και για τα σημερινά πράγματα. Μπορούμε να κάνουμε λόγο, σήμερα, για ένα πολιτικό και κοινωνικό χάσμα μέσα από τη μνημονιακή πολιτική;
Η πολιτική του μνημονίου, από το 2010 και μετά, έγινε αφορμή να εκδηλωθεί μια πολύ βαθιά κρίση εκπροσώπησης, ανάμεσα στα κόμματα της μεταπολίτευσης και στο εκλογικό σώμα. Επίκεντρο αυτής της κρίσης εκπροσώπησης ήταν αρχικά το ΠΑΣΟΚ και δευτερευόντως και η Δεξιά, αλλά κυρίως το ΠΑΣΟΚ το οποίο στη μεταπολίτευση κατόρθωσε να εκπροσωπήσει τα λαϊκά στρώματα. Το ΠΑΣΟΚ, όπως είναι γνωστό, καταστράφηκε εκλογικά. Αυτό εκφράστηκε στις εκλογές του 2012, αλλά υπήρξε ως αποτέλεσμα μιας διαδικασίας από το 2010, όχι τόσο με την υπογραφή του μνημονίου όσο μετά τις νομαρχιακές Οκτωβρίου. Η κρίση εκπροσώπησης των λαϊκών στρωμάτων τη διετία 2010-2012 εκφράστηκε με τη ραγδαία άνοδο, την πρωτοφανή, του ΣΥΡΙΖΑ. Η συσπείρωση λαϊκών στρωμάτων συνεχίστηκε στη διετία 2012-2015, αλλά υπήρξε ακόμα εντονότερη και μετά τις πρώτες εκλογές του Ιανουαρίου, που κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για φαινόμενο τεράστιας συσπείρωσης γύρω από την κυβέρνηση και όσο κράτησε η διαπραγμάτευση, ουσιαστικά μέχρι το δημοψήφισμα, που είναι πρωτοφανές στην ελληνική πολιτική ιστορία και μπορεί, χωρίς υπερβολή, να συγκριθεί με τη νίκη της Ένωσης Κέντρου το 1964, και τη νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981. Είναι αντίστοιχων μεγεθών.
