Ποιος ήταν ο ξεχωριστός Τζέημς Πέτρας

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Υπήρξε ένας σημαντικός μαρξιστής και μάχιμος διανοούμενος του καιρού μας. Έχοντας γεννηθεί στις ΗΠΑ, από Έλληνες γονείς από την Λέσβο, μετανάστης 2ης γενιάς. Καθηγητής Κοινωνιολογίας της Ανάπτυξης στο State University of New York, Binghamton. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί μεταξύ άλλων στα περιοδικά Μonthly Review, New Left Review, Le Monde Diplomatique. Με τροτσκίζουσα ιδεολογική καταγωγή, περνά στο νεομαρξιστικό ρεύμα μητρόπολη-περιφέρεια τη δεκαετία του ’60, στη θεωρία της εξάρτησης, στη σχολή του ανεξάρτητου σοσιαλιστικού περιοδικού Μonthly Review (Πωλ Σουήζυ, Πώλ Μπαράν, Σαμίρ Αμίν, Αντρέ Γκούντερ Φρανκ, Κώστας Βεργόπουλος).

Στο σημείο αυτό μπορεί να ανιχνευθεί μια αντίστοιχη ιδεολογική διαδρομή με εκείνη του Ανδρέα Παπανδρέου και ίσως αυτό να ήταν ένα επιπλέον στοιχείο που τους έφερνε κοντά. Ο Πέτρας ανήκε στην παράδοση του κριτικού μαρξισμού, όπως ιδίως αυτός διαμορφώθηκε στα κινήματα του “παγκόσμιου 68”, διατηρώντας και τις δύο αυτές ιδιότητες στην ενότητά τους και μετά τους “σεισμούς του ‘89”, επικαιροποιώντας διαρκώς την ιδεολογικο-πολιτική του ταυτότητα μέχρι το τέλος της ζωής του, σταθερά σε αντιιμπεριαλιστική και ταξική οπτική.

Μολονότι πανεπιστημιακός, δεν τον χαρακτήριζε ο “ακαδημαϊσμός”. Απεναντίας η πολιτική-κινηματική του δραστηριοποίηση, αποτέλεσε ένα σταθερό στοιχείο που εγγράφεται στις αναλύσεις του, καθιστώντας αυτές ιδιαίτερα διεισδυτικές σε πολλά σημεία λόγω ακριβώς της κοινωνικής του γείωσης.

Η διαδρομή του, χαρακτηρίζεται από τη μελέτη και την ενεργό συμμετοχή του σε εγχειρήματα σοσιαλιστικής μετάβασης, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη Νότια Αμερική. Είναι στη Χιλή την περίοδο του Σαλβαδόρ Αλιέντε, 1970-1973, κινούμενος μεταξύ του σοσιαλιστικού κόμματος και του MIR (Κίνημα Επαναστατικής Αριστεράς), στο πλαίσιο της Λαϊκής Ενότητας και ειδικότερα βρίσκεται στο Σαντιάγο την 11η Σεπτεμβρίου 1973, ημέρα του πραξικοπήματος και δολοφονίας του Αλιέντε. Θα έχει παρουσία και στο εγχείρημα της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας του Ούγκο Τσάβες την 1η δεκαετία του 21ου αιώνα.

Νεοκομπραδόροι: Οι αριστεροί πεζικάριοι του ιμπεριαλισμού

Μια επισκόπηση του «ΜΚΟ: στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού» του Τζέιμς Πέτρας από τον Σάμμυ Ισμαήλ στο Al Mayadeen. Μετάφραση: Παναγιώτης Παπαδομανωλάκης, δημοσιογράφος.

Σχόλιο μετάφρασης: Με την έναρξη της Ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης, ομάδες νεοκομπραδόρων του ΝΑΤΟ εμφανίστηκαν δυναμικά και στη χώρα μας, στο κενό που αφήνει η υποχώρηση του αντιιμπεριαλιστικού και επαναστατικού κινήματος. Οι πεζικάριοι του ιμπεριαλισμού προσπαθούν να αντλήσουν συμπάθεια κρυμμένοι πίσω από προσωπεία, όπως «πολιτικού πρόσφυγα», «ακτιβιστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων», «εναλλακτικού δημοσιογράφου» κα., ώστε να επιβάλουν την αφήγηση των χρηματοδοτών τους. Για τον σκοπό αυτό μετέρχονται μεθόδους αποκλεισμού, διαπόμπευσης, ακόμα και λιντσαρίσματος, ενάντια σε οποιονδήποτε επιχειρεί να αρθρώσει μια θέση έστω και ελάχιστα αποκλίνουσα προς το κυρίαρχο ιμπεριαλιστικό αφήγημα. Εσχάτως, οι νατοϊκοί νεοκομπραδόροι αποκάλυψαν τον χαφιεδίστικο ρόλο τους, αφού έφτασαν μέχρι το σημείο να υπερθεματίζουν στα αφηγήματα της Αντιτρομοκρατικής, την οποία μάλιστα καλούν να τους προστατεύσει από τους Φρουρούς της Επανάστασης του Ιράν … στην Ελλάδα. Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν την ανάγκη πραγμάτευσης των συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, ώστε να ξεμπροστιαστούν ως σύγχρονοι λακέδες του ιμπεριαλισμού.

Το «ΜΚΟ: Στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού» του Τζέιμς Πέτρας αναλύει επιστημονικά τον ιμπεριαλισμό στις σύγχρονες κοινότητες του παγκόσμιου Νότου. Ξεκινά με την παραδοχή ότι ο καπιταλισμός, και κατ’ επέκταση ο ιμπεριαλισμός, εξελίσσεται διαρκώς σε μια προσπάθεια να αυτοδιαιωνίζεται. Ο Τζέιμς Πέτρας παίρνει ως μονάδα ανάλυσης της μελέτης του για τον ιμπεριαλισμό τους νεοκομπραδόρους.

Σκοπός μελετών όπως αυτή είναι η βαθιά απογοήτευση από τον σύγχρονο αριστερό λόγο που έχει διαστρεβλώσει τον Επιστημονικό Σοσιαλισμό, με πρόσχημα τον εκσυγχρονισμό μιας ξεπερασμένης θεωρίας, σε μια ιδεολογία πολιτικού ακτιβισμού που θεσμοθετείται από ΜΚΟ και χρηματοδοτείται από δυτικά κονδύλια, ενώ χρησιμοποιεί επαναστατικά ιδιώματα.

Ξήλωμα των ψευδαισθήσεων

Αυτήν την εβδομάδα ο ελληνικής καταγωγής Αμερικανός συγγραφέας και διανοούμενος Τζέιμς Πέτρας δεν περιορίζεται κυρίως στις βορειοαμερικανικές εξελίξεις, αλλά καταπιάνεται και με διάφορα γεγονότα που συμβαίνουν σε άλλες χώρες: τις δολοφονικές απειλές της Δεξιάς στην Αργεντινή, την καταδίκη ενός πρώην προέδρου της Γαλλίας, τις αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις στη Συρία, τη διατήρηση της έντασης με το Ιράν, και το τι σηματοδοτεί η δολοφονία 18 διαδηλωτών στη Βιρμανία.

Η τοποθέτησή του για τις ΗΠΑ και τη Μέση Ανατολή διαπερνιέται από την επισήμανση για σταδιακή κατάρρευση των αυταπατών σχετικά με την πολιτική του Τζο Μπάιντεν: ιδίως όσον αφορά το εξωτερικό, ουσιαστικά τη χαρακτηρίζει «όχι πολύ διαφορετική από του προκατόχου του». Τα κείμενα του δισέλιδου βασίζονται στην εβδομαδιαία παρέμβαση του Τζέιμς Πέτρας στον ραδιοφωνικό σταθμό CX36 του Μοντεβιδέο (Ουρουγουάη). Οι μεσότιτλοι είναι της Σύνταξης.

1. ΗΠΑ: Ο Τραμπ ετοιμάζεται για το 2024

Τα θέματα που κυριαρχούν στο εσωτερικό των ΗΠΑ αυτές τις μέρες αφορούν καταρχήν την καταπολέμηση της πανδημίας. Τουλάχιστον στα λόγια, διότι η κυβέρνηση προσπαθεί να επιταχύνει τον ρυθμό εμβολιασμού του πληθυσμού, αλλά με μικρή επιτυχία μέχρι τώρα: μόλις το 20% έχει εμβολιαστεί με την πρώτη δόση, και πολύ μικρότερο ποσοστό, το 5%, έχει ολοκληρώσει τον εμβολιασμό και με τη δεύτερη δόση…

Το περιεχόμενο, και η λειτουργία του καπιταλιστικού κράτους στις ΗΠΑ μετασχηματίζονται

Συνέντευξη στον Ερνάν Σαλίνα*

Καθηγητά Τζέιμς Πέτρας, ας ξεκινήσουμε επισημαίνοντας ότι όλο το ζήτημα του κορωνοϊού έχει υποβαθμιστεί κάπως, παρόλο που η πανδημία εξακολουθεί να κάνει θραύση στις ΗΠΑ, εξαιτίας των τεράστιων κινητοποιήσεων και διαμαρτυριών που συνεχίζονται. Σωστά;

Ναι, και άλλαξαν και οι ίδιες οι κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες. Ξεκίνησαν ως διαμαρτυρία ενάντια στην καταστολή και τα θύματα που αυτή προκαλεί, αλλά τώρα αναδύονται ορισμένα πολιτικά, κοινωνικά, νομικά και άλλα αιτήματα που θα μπορούσαν να έχουν αντίκτυπο στη δομή της εξουσίας. Με εκατοντάδες χιλιάδες να διαμαρτύρονται σε μια σειρά πόλεις και με τις μεγάλες κινητοποιήσεις στις ανατολικές, δυτικές, βόρειες και νότιες πολιτείες των ΗΠΑ, περιλαμβανομένων και εκατοντάδων μικρότερων πόλεων και χωριών, ποτάμια ανθρώπων πλημμυρίζουν τους δρόμους – και ζητούν μεταξύ άλλων τον μετασχηματισμό της αστυνομίας, ενώ σε μερικές μεγάλες πόλεις ζητούν ακόμη και την κατάργησή της. Απαιτούν νομοθετικές αλλαγές, επιβολή των πολιτικών αρχών επί της αστυνομίας. Βλέπουμε ακόμη και διαδικασίες αντικατάστασης και εκδίωξης δημάρχων που υποστήριξαν την αστυνομία. Με άλλα λόγια, υπάρχει ένας μετασχηματισμός του περιεχομένου, του χαρακτήρα και της λειτουργίας του καπιταλιστικού κράτους στις ΗΠΑ. Είναι ακόμη σε εμβρυακή μορφή, αλλά αρχίζει να γίνεται ορατός.

Τζέιμς Πέτρας, καθηγητής Κοινωνιολογίας «Οι εντάσεις αυξάνονται, χωρίς να δίνεται λύση» Κόσμος

Ανοιχτά μέτωπα σε όλο τον κόσμο, κλιματική αλλαγή και προβλήματα των ΗΠΑ

Δημοσιεύουμε μια περιληπτική απόδοση της ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας συνέντευξης που έδωσε στις 23 Σεπτεμβρίου 2019 ο καθηγητής Κοινωνιολογίας και συγγραφέας Τζέιμς Πέτρας στους Ουρουγουανούς δημοσιογράφους Ντιέγκο Μαρτίνεζ και Ερνάν Σαλίνα για τον ραδιοφωνικό σταθμό CX36.

Κύριε Πέτρας, τι λέτε για τις διπλωματικές αντιδράσεις, και μερικές όχι και πολύ διπλωματικές, μετά την επίθεση στα διυλιστήρια της Σαουδικής Αραβίας;

Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι οι Σαουδάραβες δεν έχουν άμυνα, παρόλο που ξοδεύουν δισεκατομμύρια δολάρια γι’ αυτήν. Οι αιτίες είναι πολλές: Χρησιμοποιούν συχνά μισθοφόρους από το Πακιστάν και άλλες χώρες, οι στρατηγοί τους γίνονται στρατηγοί λόγω των δεσμών τους με τη μοναρχία και τους πλούσιους, κ.ο.κ. Άρα δεν έχουν σοβαρό στρατό. Ούτε την παραμικρή δυνατότητα να κινητοποιήσουν το λαό τους. Οπότε εξαρτώνταν από την αμερικανική υποστήριξη. Που κι αυτή τώρα απέτυχε. Οι Χούθι προτείνουν μια διαπραγμάτευση: να φύγουν οι Σαουδάραβες από τη χώρα τους, να σταματήσουν την εισβολή στην Υεμένη, με αντάλλαγμα την παύση των επιθέσεων στη Σαουδική Αραβία. Η τελευταία υποτίθεται ότι θέλει ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, αλλά συνεχίζει να βομβαρδίζει τις υεμενίτικες πόλεις.

Αυτή η σύγκρουση έχει πολλές επιπτώσεις. Μία είναι η αντίδραση των ΗΠΑ, που έστειλαν κι άλλα στρατεύματα στην περιοχή και λένε ότι, σε περίπτωση νέων επιθέσεων, θα χτυπήσουν το Ιράν – το οποίο θεωρούν υπεύθυνο για ό,τι γίνεται στην Υεμένη. Οι Ιρανοί από την πλευρά τους λένε ότι αν υποστούν επίθεση, θα εξαπολύσουν αντεπίθεση μεγάλης κλίμακας. Άρα υπάρχει μεγάλος κίνδυνος παρατεταμένου πολέμου, που θα επεκταθεί σε όλη τη Μέση Ανατολή και θα εμπλέξει, πέρα από τη Σαουδική Αραβία και την Υεμένη, και το Ιράν, τις ΗΠΑ και άλλες δυνάμεις της περιοχής. Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια κατάσταση ιδιαίτερα περίπλοκη, λεπτή και επικίνδυνη.

Πολιτισμικός Ιμπεριαλισμός: Γλωσσική διαστροφή και συσκότιση της Αυτοκρατορικής επέκτασης

Του James Petras*
Ιανουάριος 19, 2019

(Επεξηγηματική σημείωση του μεταφραστή: Στο κείμενο που ακολουθεί οι αγγλικοί όροι nationalism και nationalist αποδίδονται στα ελληνικά άλλοτε ως εθνισμός και εθνιστής και άλλοτε ως εθνικισμός και εθνικιστής. Ως εθνισμός ορίζεται η άποψη που ενθαρρύνει την έκφραση και την καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης και παράλληλα αναγνωρίζει και σέβεται τις εθνικές διαφορές. Πρόκειται δηλαδή για την απόλυτη αλλά  χωρίς παρωπίδες, πίστη και αφοσίωση κάποιου στα ιδεώδη του έθνους στο οποίο ανήκει, χωρίς καμία διάθεση περιφρόνησης ή υποτίμησης των ιδεωδών άλλου έθνους. Πάνω σε τούτη την, με θετικό πρόσημο, έννοια του εθνισμού εδράζεται και η έννοια του διεθνισμού. Αντίθετα, ως εθνικισμός ορίζεται η απόλυτη και με πάθος, έως την τύφλωση, προσήλωση των ατόμων στο έθνος τους, η οποία φτάνει ως την περιφρόνηση και την εχθρότητα προς άλλα έθνη, για να καταλήξει στην αντιδραστική έννοια και πρακτική του σωβινισμού.)

---

Στο σύγχρονο κόσμο, οι δυτικοί  προπαγανδιστές του ιμπεριαλισμού, ειδικά οι δημοσιογράφοι και οι αρχισυντάκτες των ΜΜΕ, καταφεύγουν στην παραχάραξη των καθημερινών εννοιών και τη διαστρέβλωση της γλώσσας της πολιτικής. Η χρήση και η κακοποίηση του πολιτικού λόγου χρησιμοποιείται προκειμένου να μπουν στο στόχαστρο της κριτικής τα ίδια τα θύματα και να δικαιολογηθούν οι ιμπεριαλιστικές επιθέσεις. Οι συνέπειες είναι πολλαπλές, αναφορικά τόσο με την προσπάθεια νομιμοποίησης των εγκλημάτων πολέμου και της οικονομικής λεηλασίας όσο και με την εξουδετέρωση  της όποιας εσωτερικής αντίστασης.

Εκατομμύρια ανθρώπων ξεριζώνονται

Υπεύθυνοι οι πόλεμοι της Δύσης και η εκμετάλλευση από την Αυτοκρατορία

Του Τζέιμς Πέτρας*

Η «μετανάστευση» έχει καταστεί ένα κυρίαρχο πρόβλημα, που διαιρεί την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Κι όμως, παραβλέπεται ο πιο σπουδαίος λόγος που ωθεί εκατομμύρια να μεταναστεύσουν: οι πόλεμοι. Σε αυτό το κείμενο θα εξετάσουμε τις αιτίες της μαζικοποίησης της μετανάστευσης, επικεντρώνοντας σε μια σειρά θέματα: 1) τους πολέμους της Αυτοκρατορίας, 2) την επέκταση των πολυεθνικών εταιριών, 3) την εξασθένηση των αντιπολεμικών κινημάτων στις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη, 4) την αδυναμία των συνδικάτων και των κινημάτων αλληλεγγύης. Θα ξεκινήσουμε εντοπίζοντας τις χώρες οι οποίες πλήττονται περισσότερο από τη μαζική μετανάστευση που προκαλούν οι πόλεμοι των ΗΠΑ και της Ε.Ε., κι έπειτα θα επικεντρώσουμε στις δυτικές χώρες που εξαναγκάζουν τους πρόσφυγες να «ακολουθούν» τις ροές των κερδών.

Οι εισβολές και οι πόλεμοι των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και το Ιράκ ξερίζωσαν εκατομμύρια ανθρώπων, καταστρέφοντας τις ζωές τους, τις οικογένειές τους, τα μέσα βιοπορισμού τους, τα σπίτια και τις κοινότητές τους, και ρίχνοντάς τους σε ανασφάλεια. Έτσι τα περισσότερα θύματα βρέθηκαν αντιμέτωπα με το δίλημμα «αντίσταση ή φυγή». Εκατομμύρια επέλεξαν να διαφύγουν στη Δύση, δεδομένου ότι οι ΝΑΤΟϊκές χώρες δεν θα βομβάρδιζαν τους νέους τόπους κατοικίας τους στις ΗΠΑ ή την Ευρώπη. Άλλοι, που  διέφυγαν σε γειτονικές χώρες στη Μέση Ανατολή ή στη Λατινική Αμερική, κυνηγήθηκαν, ή ζουν σε χώρες πολύ φτωχές για να τους προσφέρουν απασχόληση ή δυνατότητες διαβίωσης. Ορισμένοι Αφγανοί κατέφυγαν στο Πακιστάν ή τη Μέση Ανατολή, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν ότι και αυτές οι περιοχές ήταν στο στόχαστρο της Δύσης. Οι Ιρακινοί, διαλυμένοι από τις δυτικές κυρώσεις, την εισβολή και την κατοχή, κατέφυγαν στην Ευρώπη και, σε μικρότερο βαθμό, στις ΗΠΑ, τα κράτη του Κόλπου και το Ιράν.

Τζέιμς Πέτρας: «Με τη σημερινή ηγεσία των ΗΠΑ, οτιδήποτε είναι πιθανό»

Συνέντευξη στον Ερρίκο Φινάλη
Ενώ πυκνώνουν τα στίγματα της παρουσίας δυνάμεων των ΗΠΑ, της Ρωσίας κ.ά. στο χάρτη της Μεσογείου, η αρχική ανταλλαγή ακραίων απειλών μεταξύ Τραμπ και Μόσχας έδωσε τη θέση της σε πιο «μετρημένες» εκφράσεις. Μετά το ρωσικό βέτο στην καταδίκη από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ της Συρίας, την οποία η Δύση κατηγορεί για την επίθεση με χημικά όπλα στην Ντούμα, όλες οι πλευρές εξετάζουν το τι μπορούν να κάνουν και πώς θα απαντήσει το αντίπαλο στρατόπεδο. ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία διαβουλεύονται τις επόμενες κινήσεις τους, η Γερμανία και η Ιταλία δηλώνουν ότι δεν θα συμμετάσχουν σε τυχόν δυτικό πλήγμα κατά της Συρίας, ο Ερντογάν καταδικάζει το «έγκλημα του συριακού καθεστώτος στην Ντούμα» αλλά ταυτόχρονα επικοινωνεί τηλεφωνικά με Τραμπ και Πούτιν και καλεί σε αυτοσυγκράτηση…
Η Ρωσία από την πλευρά της μιλά για προβοκάτσια μιας μη κατονομαζόμενης δύναμης «που πρωτοστατεί στην αντιρωσική υστερία», και συγκαλεί το Σ.Α. του ΟΗΕ ώστε να αποτρέψει έναν «παράνομο» βομβαρδισμό της Συρίας από τις δυτικές δυνάμεις, προειδοποιώντας για μια ακόμη φορά ότι αν χτυπηθεί θα απαντήσει εξίσου σθεναρά. Και, χωρίς να συζητιέται ανοιχτά, όλοι κοιτούν προσεκτικά τις ιρανικές αντιδράσεις στο βομβαρδισμό συριακών και φιλοϊρανικών δυνάμεων από το Ισραήλ, καθώς μια απευθείας αντιπαράθεσή του με την Τεχεράνη μπορεί να προκαλέσει ανεξέλεγκτες και αλυσιδωτές αντιδράσεις. Την ίδια στιγμή βέβαια συνεχίζεται ο εμφύλιος στο εσωτερικό του βορειοαμερικανικού κατεστημένου, με τον Τραμπ να απειλείται με εκδίωξη – όχι λόγω της τυχοδιωκτικής εξωτερικής πολιτικής του αλλά με «εργαλείο» σκάνδαλα τρίτης διαλογής.
Για όλα αυτά συζητήσαμε με τον ελληνικής καταγωγής Αμερικανό καθηγητή και συγγραφέα Τζέιμς Πέτρας, που όπως πάντα παρακολουθεί στενά όχι μόνο τις εσωτερικές εξελίξεις στις ΗΠΑ, αλλά και τη διαρκώς τροποποιούμενη διεθνή κατάσταση. Οι απαντήσεις του φωτίζουν αντιφατικά γεγονότα που συνθέτουν το παζλ της ενδοσυστημικής ρήξης στις ΗΠΑ, τα προβλήματα άλλων δυτικών δυνάμεων, τη ρωσική αντίδραση και το πώς όλα αυτά επηρεάζουν την ευρύτερη περιοχή της Ν.Α. Μεσογείου. Ο Τζέιμς Πέτρας τελικά κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ενός πυρηνικού πολέμου που μπορεί να ξεκινήσει από «εσφαλμένες εκτιμήσεις», και καταλήγει σε ένα συμπέρασμα με γενική ισχύ: «Η αδυναμία ενθαρρύνει την επίθεση, ενώ η αντίσταση δημιουργεί ένα πιο λογικό περιβάλλον».

Τζέιμς Πέτρας, Αμερικανός διανοούμενος: Η αυτοπαγίδευση της πολιτικής των ΗΠΑ

Ο Τραμπ αντιμέτωπος με πολλαπλά αδιέξοδα τόσο στο εσωτερικό μέτωπο όσο και στη διεθνή πολιτική σκηνή

Συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή 

Ο Δρόμος της Αριστεράς συνομίλησε με τον Αμερικανό διανοούμενο και συγγραφέα Τζέιμς Πέτρας σχετικά με την όξυνση της αντιπαράθεσης μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ, του Ντ. Τραμπ, και των κυριότερων δομών του αμερικάνικου κατεστημένου. Υπό το βάρος αυτών των πιέσεων, σημειώνει ο Τζ. Πέτρας, ο Τραμπ εγκαταλείπει τις προεκλογικές του εξαγγελίες και στρέφεται ολοένα και περισσότερο στον μιλιταρισμό. Η στοχοποίηση του Ιράν, η ανάδειξη του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας σε βασικούς συμμάχους των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή και οι απειλές πολέμου στη Β. Κορέα αποτελούν μεγάλη κλίμακας αυτοπαγίδευση για την πολιτική του Αμερικανού προέδρου. Καθώς ο Τραμπ χάνει την εξουσία και η αυτοκρατορία αρχίζει να νοιώθει ανίκανη να επιλύσει τα προβλήματα μέσω απειλών, η κατάσταση μπορεί να οδηγηθεί σε μία ακραία αντίδραση, σημειώνει ο Πέτρας, υπογραμμίζοντας την κρισιμότητα της περιόδου που ζούμε. 

Παρά την φανερή εγκατάλειψη σημαντικών προεκλογικών αιχμών του προέδρου Τραμπ στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, παρατηρούμε μια κλιμακούμενη αντιπαράθεση μεταξύ των μηχανισμών του βαθέως αμερικάνικου κράτος και του Προέδρου. Ποιο είναι το βάθος, οι σκοποί και το ζητούμενο αυτής της έντασης;

Η σύγκρουση επεκτείνεται σε όλες τις κρατικές δομές, το FBI, την CIA, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας και τη Δικαιοσύνη, που κυριαρχούνται από την προηγούμενη διοίκηση Ομπάμα και έχουν βάλει τον Τραμπ στο στόχαστρο, εξαιτίας των προσπαθειών του να επιβάλει μια νέα κοινωνική κατάσταση και να αντικαταστήσει το σημερινό κράτος με ένα κράτος περισσότερο ευθυγραμμισμένο με την δική του πολιτική κατεύθυνση. Πρόκειται για μία πολύ σοβαρή αντιπαράθεση, καθώς δεν είναι απλώς μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών, αλλά ανάμεσα στον Πρόεδρο και σε αυτό που ονομάζουμε «βαθύ κράτος», στους κυρίαρχους θεσμούς, οι οποίοι εμπλέκονται σε μία συνεχή μάχη. Η αντιπαράθεση περιλαμβάνει την προσπάθεια εκκαθάρισης όλων των διορισμών του υπουργικού συμβουλίου του Τραμπ, των ανώτερων συμβούλων του και, σε τελική φάση, το να τεθεί υπό αμφισβήτηση ο ίδιος ο πρόεδρος, δηλαδή να υπάρξει ένα πραξικόπημα που θα τον οδηγήσει εκτός Λευκού Οίκου.

Τζέιμς Πέτρας, Αμερικανός διανοούμενος: «Ο Τραμπ φέρεται στην Ελλάδα όπως η Τρόικα και ο Τσίπρας δεν ζητά ούτε νοίκι»

Συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή

Ο Τζέιμς Πέτρας είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο State University της Νέας Υόρκης και συγγραφέας πολλών βιβλίων, αλλά και σύμβουλος κοινωνικών κινημάτων, μεταξύ των οποίων το βραζιλιάνικο κίνημα ακτημόνων MST. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 διατέλεσε διευθυντής του Κέντρου Μεσογειακών Σπουδών στην Αθήνα και σύμβουλος του τότε πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου, παραιτήθηκε όμως το 1984, όταν το ΠΑΣΟΚ διέγραψε συνδικαλιστές επειδή οργάνωσαν μια γενική απεργία.
Πρόκειται λοιπόν για έναν αναλυτή από τους καταλληλότερους να εκφράσουν μια εκτίμηση για το πρόσφατο ταξίδι Τσίπρα στις ΗΠΑ και ο Δρόμος, που τακτικά συνεργάζεται μαζί του, δεν έχασε την ευκαιρία για μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Ο Πέτρας αναλύει τις οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες της συνάντησης στην Ουάσιγκτον και αμφισβητεί ευθέως όσα υποστηρίζουν η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ στην Ελλάδα.

Πως οι Δισεκατομμυριούχοι Γίνονται Δισεκατομμυριούχοι

Του Τζέημς Πέτρας
Μετάφραση από τα Αγγλικά: Φωτεινή Μαστρογιάννη

Η Αμερική έχει τις μεγαλύτερες ανισότητες, το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας, τις μεγαλύτερες φορολογικές επιβαρύνσεις στα χαμηλά εισοδήματα και τις μεγαλύτερες δημόσιες επιδοτήσεις για τραπεζίτες και δισεκατομμυριούχους από κάθε άλλη  αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα.

Σε αυτό το δοκίμιο θα συζητήσουμε τις κοινωνικοοικονομικές ρίζες των ανισοτήτων και τη σχέση ανάμεσα στη συγκέντρωση του πλούτου και την καθοδική κινητικότητα των μισθωτών εργαζόμενων και της εργατικής τάξης.

Μια από τις πιο πιθανές πηγές πλούτου των δισεκατομμυριούχων είναι η φοροδιαφυγή σε όλες τις μορφές.

Σε αντίθεση με την προπαγάνδα του οικονομικού τύπου, το  67% - 72% των εταιρειών είχαν μηδενικές φορολογικές υποχρεώσεις ενώ οι εργαζόμενοι τους πλήρωναν μεταξύ 25 και 30% σε φόρους. Μόνο το 14% των επιχειρήσεων κατέβαλλε κάποιο φόρο.

Εκλογές: Αποχή, μποϊκοτάζ και πάλη των τάξεων

Μετάφραση-Επιμέλεια: Ερρίκος Φινάλης

Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων δεν είναι «ποιος κέρδισε ή έχασε», ούτε οι προσωπικότητες, τα κόμματα και τα προγράμματα. Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους είναι η ευρεία απόρριψη του εκλογικού συστήματος, των πολιτικών εκστρατειών, των κομμάτων και των υποψηφίων. Σε όλο τον κόσμο, οι πλειοψηφίες των πολιτών που έχουν ηλικία ψήφου αρνούνται ακόμη και να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους (εκτός και αν είναι υποχρεωμένοι από το νόμο), ή αρνούνται να πάνε στις κάλπες (αποχή), ή καταψηφίζουν όλους τους υποψήφιους (μποϊκοτάζ με λευκή ή άκυρη ψήφο).

Εάν σ’ αυτούς προσθέσουμε πολλούς ακτιβιστές που είναι πολύ νέοι για να ψηφίσουν, τους πολίτες που έχουν στερηθεί τα πολιτικά τους δικαιώματα λόγω ποινικών (συχνά πλημμεληματικού χαρακτήρα) καταδικών, τους φτωχοποιημένους πολίτες και τις μειονότητες που στερούνται το δικαίωμα ψήφου εξαιτίας νομικών διακρίσεων, διαπιστώνουμε ότι τελικά το «εκλογικό σώμα» αντιστοιχεί σε μια μικρή μειονότητα. Έτσι, στην εποχή μας οι εκλογές έχουν περιοριστεί να είναι ένας θεατρινίστικος ανταγωνισμός μεταξύ των ελίτ για τις ψήφους μιας μειοψηφίας. Αυτή η κατάσταση περιγράφει μια ολιγαρχία – όχι μια υγιή δημοκρατία.Τα παραδείγματα της Γαλλίας, της Βρετανίας και του Πουέρτο Ρίκο

Του Τζέιμς Πέτρας*

Οι ολιγάρχες ανταγωνίζονται και εναλλάσσονται μεταξύ τους, ελέγχοντας και καθορίζοντας ποιος ψηφίζει και ποιος όχι. Αποφασίζουν ποιος εξασφαλίζει την πλουτοκρατική χρηματοδότηση και την προπαγάνδα των μέσων μαζικής ενημέρωσης μέσα σε ένα περίκλειστο επιχειρηματικό τομέα. Η «επιλογή των ψηφοφόρων» ουσιαστικά περιορίζεται στην επιλογή μεταξύ προεπιλεγμένων υποψηφίων για την υλοποίηση μιας ατζέντας αυτοκρατορικών κατακτήσεων, εμβάθυνσης των ταξικών ανισοτήτων και εξασφάλισης της νομικής ατιμωρησίας για τους ολιγάρχες, τους πολιτικούς και κρατικούς εκπροσώπους τους, καθώς και τους αστυνομικούς και στρατιωτικούς.

Είκοσι Αλήθειες για την Μαρίν Λεπέν

Του James Petras, Unz Review

[O αρθρογράφος είναι Ελληνο-Αμερικανός, τέως διπλωμάτης, διεθνώς σεβαστός δημοσιολόγος ευρείας παιδείας και φιλοσοφικής θεώρησης. Στο προκείμενο εκθέτει το επιμελώς αποκρυπτόμενο πρόγραμμα της υποψήφιας για την Προεδρία της Γαλλίας Μαρίν Λε Πεν, προς γνώσιν και κρίσιν -παντός ανθρώπου καλής πίστεως- της ίδιας και της πολυσύνθετης χορωδίας των υβριστών της. Έχει ακόμη πρακτική χρησιμότητα για τους παρεπιδημούντες Γάλλους ψηφοφόρους, αλλά διαρκή και διαφωτιστική(;) για πολλούς παρ ημίν Σόρο-αριστερούς]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Εισαγωγή: Κάθε μέρα, με απίθανους τρόπους, ηγετικές μορφές από τη δεξιά και την αριστερά, από τον τραπεζικό κόσμο και παριζιάνους διανοουμένους, κατασκευάζουν ιστορίες και προωθούν συνθήματα κατασυκοφάντησης της προεδρικής υποψήφιας Μαρίν Λε Πεν.

Διαστρέφουν το πρόγραμμά της, κολλώντας την ετικέτα «εξτρεμιστική» στη δέσμευσή της υπέρ της τάξης των εργαζομένων και εναντίον του ιμπεριαλισμού. Φόβος και φθόνος για το γεγονός ότι η νέα γυναίκα ηγείται ενός λαϊκού κινήματος έχει εισρεύσει στα αφρίζοντα από σαμπάνια δείπνα των καλεσμένων του Εμμάνουελ «Μάννυ» Μακρόν. Και έχει πολλούς λόγους να ανησυχεί. Η Λε Πεν απευθύνεται στα στοιχειώδη συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας των Γάλλων εργατών, αγροτών, δημοσίων υπαλλήλων, ανέργων και υπο-απασχολούμενων νέων και εργατών σε ηλικία που πλησιάζουν τη συνταξιοδότηση.

Εθνικιστικός καπιταλισμός, μια εναλλακτική στην παγκοσμιοποίηση

Η ξεπερασμένη Παλιά Τάξη και η αμφίβολη Νέα Οικονομία του Τραμπ

Του Τζέιμς Πέτρας 

Στο τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης και η Ιαπωνία κατέφυγαν σε ιδιαίτερα περισταλτικές «προστατευτικές» βιομηχανικές και νομισματικές πολιτικές ώστε να ανοικοδομήσουν τις οικονομίες τους. Μόνο μετά από μια περίοδο μακράς ανάκαμψης η Γερμανία και η Ιαπωνία, προσεκτικά και επιλεκτικά, φιλελευθεροποίησαν τις οικονομικές πολιτικές τους.

Τις πρόσφατες δεκαετίες, η Ρωσία μεταμορφώθηκε δραστικά από μια ισχυρή κολεκτιβιστική οικονομία σε μια καπιταλιστική υποτελή-μαφιόζικη ολιγαρχία και, πιο πρόσφατα, σε μια ανασυγκροτημένη μικτή οικονομία με ισχυρό κεντρικό κράτος. Η Κίνα μετασχηματίστηκε από μια κολεκτιβιστική οικονομία, απομονωμένη από το παγκόσμιο εμπόριο, στη δεύτερη ισχυρότερη οικονομία του κόσμου, καταλαμβάνοντας τη θέση των ΗΠΑ ως βασικός εμπορικός εταίρος της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.

Οι ψευδοπροφήτες της παγκοσμιοποίησης ξεγυμνώνονται

Ενδοκαπιταλιστικές αντιπαλότητες και αντίσταση στη βορειοαμερικάνικη ελίτ

Του James Petras* 

Σοβαρές πολιτικές και οικονομικές προκλήσεις αντιμετωπίζει η επιχειρηματική ελίτ των βορειοαμερικανικών πολυεθνικών. Οι Apple, Google, Facebook, Microsoft, Pfizer και πολλές άλλες πολυεθνικές επιχειρήσεις που φοροδιαφεύγουν, βρίσκονται αντιμέτωπες με την τριπλή απειλή των προστίμων ύψους πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, της ανακατανομής του πλούτου τους, και του ενδεχόμενου επανεισαγωγής δίκαιων κοινωνικο-οικονομικών προγραμμάτων που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την εξουσία τους.

Εξαγωγείς με βάση την Ουάσιγκτον και χρηματιστές έτοιμοι να επιβάλλουν συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου στις επιχειρηματικές τάξεις της Ευρώπης και της Ασίας, βρέθηκαν αντιμέτωποι με σφοδρή αντίσταση. Στη Λατινική Αμερική, η διοίκηση Ομπάμα εγκατέστησε πρόσφατα νεοφιλελεύθερα καθεστώτα στην Αργεντινή και τη Βραζιλία, πυροδοτώντας μαζικές αντιδράσεις από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που έχουν οδηγηθεί στη χρεοκοπία από τις σκληρές τους πολιτικές.

Οι οξύτατες ενδοκαπιταλιστικές αντιπαλότητες δεν περιορίζονται πλέον στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων: ανοιχτός πόλεμος, που περιλαμβάνει μεγάλης κλίμακας μεταφορές κεφαλαίων, υποσκάπτει τα θεμέλια της αλληλεγγύης στους κόλπους της παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης. Αν και τα εργατικά κινήματα και οι μαζικές διαδηλώσεις συνεχίζονται, είναι ο θεμελιώδης εσωτερικός καπιταλιστικός ανταγωνισμός απέναντι στην Αυτοκρατορία των ΗΠΑ που αναδεικνύεται στην κινητήρια δύναμη των σημερινών αναταράξεων.

Άρθρο James Petras: O Ελληνικός λαός εξέλεξε ένα Δούρρειο Ίππο

Του James Petras, πρώην καθηγητή κοινωνιολογίας, συγγραφέα και σύμβουλο του Ανδρέα Παπανδρέου, του Σαλβαντόρ Αλιέντε και του Ούγκο Τσάβες

Εισαγωγή

Οι προσπάθειες του ελληνικού λαού για τον τερματισμό της οικονομικής ύφεσης, της ανάκτησης της κυριαρχίας του και της αντιστροφής των οπισθοδρομικών κοινωνικο-οικονομικών πολιτικών, οι οποίες μείωσαν δραστικά το βιοτικό επίπεδο, έχουν τρεις φορές απορριφθεί.

Αρχικά, η άρνηση ήρθε ως τραγωδία: Όταν η ελληνική πλειοψηφία εξέλεξε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και τα χρέη της αυξήθηκαν, η οικονομία βυθίστηκε περαιτέρω σε ύφεση και η ανεργία και η φτώχεια εκτοξεύτηκαν. Οι Έλληνες πολίτες ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ πιστεύοντας τις υποσχέσεις του για «μια νέα πορεία». Αμέσως μετά τη νίκη του, ο ΣΥΡΙΖΑ υπαναχώρησε στην υπόσχεσή του για την αποκατάσταση της κυριαρχίας – και το τέλος της υποταγής του ελληνικού λαού στις οικονομικές επιταγές από τους εξωτερικούς τραπεζίτες, γραφειοκράτες και πολιτικούς ολιγάρχες. Αντ ‘αυτού, ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε την Ελλάδα στο ολιγαρχικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ, που απεικονίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένωση ανεξάρτητων κυρίαρχων κρατών. Αυτό που ξεκίνησε ως μια μεγάλη νίκη του ...
ελληνικού λαού, καταντήσει τραγική στρατηγική υποχώρηση. Από την πρώτη ημέρα της θητείας του, ο ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε τον ελληνικό λαό στο αδιέξοδο της ολικής υποταγής στη γερμανική αυτοκρατορία.

«Οι Γερμανοί ελπίζουν σε διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ»

«Η επιστροφή στη δραχμή θα έκανε πιο ανταγωνιστικά τα ελληνικά προϊόντα», λέει στην «Εφ.Συν.» και στον Τάσο Τσακίρογλου ο Τζέιμς Πέτρας

Ο καθηγητής Κοινωνιολογίας Τζέιμς Πέτρας εκφράζει την απογοήτευσή του από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμώντας ότι δεν προχώρησε σε ρήξη με τους δανειστές, αλλά, αργά και σταθερά, διολισθαίνει και ενδίδει στις απαιτήσεις τους. Προτρέπει τον Αλέξη Τσίπρα να εφαρμόσει το πρόγραμμά του και, εάν χρειαστεί, να εγκαταλείψει την ευρωζώνη.

• Οι διεθνείς «θεσμοί» (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή) ουσιαστικά εκβιάζουν την ελληνική κυβέρνηση, με στόχο να την υποτάξουν και να συνεχιστεί η ίδια πολιτική της λιτότητας. Πώς βλέπετε αυτές τις διαπραγματεύσεις; Πιστεύετε ότι είναι εφικτός ένας «έντιμος συμβιβασμός»;

Νομίζω ότι η Ε.Ε. έχει κυριαρχήσει απόλυτα πάνω στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και αυτό είναι πολύ καθαρό ευθύς εξαρχής. Ο Τσίπρας δεν έχει κάποια εναλλακτική στρατηγική. Στηρίχτηκε στην ελπίδα μονομερών παραχωρήσεων από την Ε.Ε. και ενέδωσε σε όλα τα μεγάλα ζητήματα, όπως η αναγνώριση του χρέους, το οποίο είναι πολύ αμφιλεγόμενο. Μεγάλο μέρος του προήλθε από διεφθαρμένους αξιωματούχους και δεν αφορούσε αναπτυξιακούς στόχους, ενώ χρησιμοποιήθηκαν η απάτη και το ψέμα. Η πρόεδρος της νέας Βουλής έφτιαξε μια επιτροπή ελέγχου του χρέους, όμως ο πρωθυπουργός αναγνώρισε αυτό το χρέος. Η διαπραγμάτευση διεξάγεται στη βάση της αναγνώρισης του χρέους και συνεχίζεται στη γραμμή συνέχισης των προγραμμάτων διάσωσης και της λιτότητας. Δεν νομίζω ότι υπάρχει οποιαδήποτε μείζων αλλαγή. Επιπρόσθετα, νομίζω ότι το γεγονός πως ο Τσίπρας συμφώνησε να δαπανήσει 500 εκατομμύρια δολάρια για στρατιωτικούς εξοπλισμούς σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης είναι ενδεικτικό. Νομίζω ότι το θέμα έχει τελειώσει, στον βαθμό που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μια εναλλακτική πολιτική επιλογή στην Ελλάδα. Δεν βλέπω κανέναν τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να αποφύγει την επιβολή της τρόικας, παρότι τώρα την αναφέρουν με άλλο όνομα. Η τοποθέτηση του Γιάννη Δραγασάκη, του Χουλιαράκη και του Τσακαλώτου (στη διαπραγματευτική ομάδα) είναι ένα δείγμα παράδοσης. Οχι ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης έκανε κάτι καλύτερο. Είχε ένα επαναστατικό στιλ, αλλά δεν παρουσίασε κάποιες ουσιαστικές εναλλακτικές προτάσεις, οι οποίες ήταν αναγκαίες, και νομίζω ότι ανήκει στη συντηρητική πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία τον χρησιμοποίησε. Τώρα προχωράμε προς την υπογραφή νέων συμφωνιών. Νομίζω ότι προετοιμάζουν το ελληνικό εκλογικό σώμα για κάποιου είδους μετάβαση πίσω στην αντιπολίτευση του Σαμαρά και στην πολιτική του ΠΑΣΟΚ.

Ο James Petras για ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ

Η εκπομπή «Διάλογος» με το Μιχάλη Νευραδάκη, σε μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον γνωστό Ελληνοαμερικανό επιστήμονα, συγγραφέα και αναλυτή James Petras, επίτιμο καθηγητή κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο Binghamton της Νέας Υόρκης. Ο James Petras είναι πρώην σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου αλλά και ηγετών όπως τον Σάλβαντορ Αλιέντε στη Χιλή και τον Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα.

Η δολοφονία της Ελλάδας

Του Τζέιμς Πέτρας

Πως διαχρονικά διαμορφώθηκε η υποτέλεια της Ελλάδας, ο ρόλος του Αντρέα Παπανδρέου, τα σημερινά δεδομένα και οι θανάσιμοι κίνδυνοι για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ

Η ελληνική κυβέρνηση δίνει μια μάχη ζωής και θανάτου ενάντια στην ελίτ που διευθύνει τις τράπεζες και τα κέντρα λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το διακύβευμα είναι από τη μια οι ζωές των 11 εκατομμυρίων Ελλήνων εργαζόμενων και μικροεπιχειρηματιών και από την άλλη η βιωσιμότητα της Ε.Ε. Εάν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υποχωρήσει στις απαιτήσεις των τραπεζιτών της Ε.Ε. και δεχτεί να συνεχιστεί το πρόγραμμα λιτότητας, η Ελλάδα θα είναι καταδικασμένη σε δεκαετίες ύφεσης, φτώχειας και αποικιακού ζυγού. Εάν η Ελλάδα αποφασίσει να αντισταθεί και υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την Ε.Ε. αυτό θα σημαίνει αποποίηση των 270 δισ. ευρώ του χρέους της, πράγμα που μπορεί να επιφέρει την κατάρρευση των διεθνών αγορών και της Ε.Ε.

James Petras: Πολιτική των βασανισμών και ιμπεριαλισμός

Μια μακροπρόθεσμη, εντατική και προσεκτικά σχεδιασμένη πρακτική 

Του James Petras*

Η έκθεση της Γερουσίας των ΗΠΑ σχετικά με το βασανισμό από τη CIA των φερόμενων ως τρομοκρατών, θέτει κάποια κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με τη φύση και τον τρόπο λειτουργίας του κράτους και τη σχέση του εκτελεστικού τομέα και του Κογκρέσου με το τεράστιο δίκτυο των μυστικών υπηρεσιών.

CIA: Μια διεθνής μυστική αστυνομία

Τα όσα αποκαλύπτονται στην έκθεση της Γερουσίας σχετικά με το βασανισμό υπόπτων για τρομοκρατία, μετά τη βομβιστική επίθεση της 11/9, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η έκθεση αποσιωπά το ιστορικό και το ευρύτερο πλαίσιο των δραστηριοτήτων στις οποίες εμπλέκεται η CIA. Η CIA έχει οργανώσει μεγάλης κλίμακας αποστολές δολοφονιών και βάρβαρων βασανιστηρίων στο Βιετνάμ (επιχείρηση Φοίνιξ), πολλαπλές δολοφονίες πολιτικών ηγετών στο Κονγκό, τη Χιλή, τη Δομινικανή Δημοκρατία, το Βιετνάμ, τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Αμερική και αλλού, απαγωγές και «εξαφανίσεις» ακτιβιστών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, μαζική διακίνηση ναρκωτικών στο «Χρυσό Τρίγωνο» στη Νοτιοανατολική Ασία και Κεντρική Αμερική (Πόλεμος Ιράν-Κόντρα).