Κύλησε η ακροδεξιίλα και βρήκε τη φασιστίλα

Του Νίκου Μπογιόπουλου  

O Βρετανός συγγραφέας και διανοητής, ο Σάμιουελ Τζόνσον, μιλώντας για την πατριδοκαπηλεία που παριστάνει τον «πατριωτισμό», το είχε διατυπώσει έτσι:

«Ο πατριωτισμός αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων».

Δυόμιση αιώνες μετά την αποχώρηση του Τζόνσον από τον μάταιο τούτο κόσμο ερχόμαστε στην Ελλάδα του 2018.

Στην Ελλάδα του 2018 ο Δημήτρης Καμμένος, μέχρι πριν λίγες μέρες εκλεκτό μέλος της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, παρολίγον υπουργός και τέως αντιπρόεδρος της Βουλής, μαζί με τον Μπαλτάκο,εμβληματική μορφή της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και πρώην γενικός γραμματέας εκείνης της κυβέρνησης, ανακοίνωσαν τη δημιουργία νέου κόμματος.

Τι κόμμα; Δεξιό, όπως λένε οι ίδιοι, αφού ποτέ κανένας ακροδεξιός δεν παραδέχτηκε το «ποιόν» του και δεν αυτοπροσδιορίστηκε ως τέτοιος, δηλαδή ως ακροδεξιός. 

Οι χήρες, οι φραπέδες και οι βρωμιάρηδες

Του Προκόπη Μπίχτα

Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ συνεχίζει τις αδιάντροπες επιθέσεις της στον ελληνικό λαό, όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο επεκτείνοντας και εντείνοντας κάθε μέρα τον αργό του θάνατο, αλλά προσπαθώντας, ταυτόχρονα, να επιτείνει την αδυναμία του και να τσακίσει ό,τι έχει απομείνει από το ηθικό του. Η τελευταία λεκτική επίθεση του βουλευτή Καμμένου για τους νέους που «πίνουν φραπέδες» και του τηλεπερσόνου Βερύκιου για τις «χήρες», δεν είναι τυχαία γεγονότα, αλλά είναι μέρος της ενορχηστρωμένης, διαρκούς επίθεσης της νεοφιλελεύθερης συμμορίας που κυβερνά και του εσμού των βρωμιαρέων  που την στηρίζει.

Οι  πολιτικές των διεθνών τοκογλύφων αναδείχθηκαν σε κυρίαρχες από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και από την σημερινή και έχουν νικήσει, προς το παρόν. Αφού όλα τα κόμματα της μνημονιακής βουλής, τότε και τώρα, χτύπησαν με μοναδική μανία και μίσος τις μεγάλες, πολιτικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις του 2011, του 2012 και του 2014, η έχθρα τους προς τον ελληνικό λαό κορυφώθηκε με την αλλοίωση του νοήματος του δημοψηφίσματος του Ιουλίου 2015. Σε εκείνο το δημοψήφισμα, ο ελληνικός λαός αντιστάθηκε στους εκβιασμούς, την οργανωμένη προβοκάτσια και την πρωτοφανή τρομοκρατία που ασκήθηκαν, εξέφρασε την θέλησή του και τρόμαξε τους προδότες.

Πείτε το (ΠΡΟΣΩΠΟ με ΠΡΟΣΩΠΟ) στον παππού και στον εγγονό!

«..από το να έχει τη σύνταξη ο παππούς και να του παίρνει ένα κατοστάρικο το μήνα ο εγγονός, να πίνει φραπέ και να παίζει τάβλι, προτιμώ να του πάρω εγώ σαν κράτος – εφόσον είμαι σοβαρό – το κατοστάρικο και να το κάνω εργοδοτική εισφορά και να βρω δουλειά στο παιδί, για να μην πίνει φραπέ» (βίντεο στο τέλος).

Η πρόταση αυτή είναι ενός κυβερνητικού βουλευτή, του κυρίου Δημήτρη Καμμένου από τους ΑΝΕΛ.

Ειλικρινά, το «πού ζούνε αυτοί οι τύποι» είναι λίγο και επιεικές. Τα λένε αυτά σε μια Ελλάδα που:

• Οι παππούδες έχουν δει τις συντάξεις πείνας να γίνονται συντάξεις εξαθλίωσης.
• Η ανεργία και η απόγνωση για ένα μεροκάματο, μήπως και βγει η μέρα (όχι ο μήνας, η μέρα), είναι καθημερινότητα για χιλιάδες και χιλιάδες εγγόνια.
• Οι παππούδες με τις συντάξεις εξαθλίωσης προσπαθούν – εάν μπορούν – να βοηθήσουν τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους για να ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ (και όχι για να πίνουνε φραπέ και να παίζουνε τάβλι).

Το «πίνω φραπέ και παίζω τάβλι» δεν είναι μια τυχαία έκφραση. Στην Ελλάδα ζούμε κι εμείς. Η έκφραση χρησιμοποιείται για να πεις κάποιον τεμπέλη. Ας πούμε, όμως, ότι ο κύριος Καμμένος δεν εννοούσε αυτό , αν και – ξαναλέμε – στην Ελλάδα ζούμε κι εμείς. Είναι προφανές, βέβαια, πως ζούμε σε άλλη Ελλάδα από εκείνους που τολμούν να ξεστομίζουν κάτι τέτοια.