«Το εγχείρημα Καρυστιανού ελέγχθηκε από το κατεστημένο- Η χώρα πάει στο γκρεμό»-Θανάσης Αυγερινός

Διαφωνούμε λιγότερο απ’ ότι νομίζουμε

Μια απάντηση στην δημιουργική κριτική του Γιάννη Ραχιώτη και του Αλέξανδρου Τσίγγου. 

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη *

Τις τελευταίες ημέρες είχα την ευκαιρία να διαβάσω δύο ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες κριτικές πάνω στη θεωρία μου για το Συλλογικό Τραύμα, από ανθρώπους που εκτιμώ βαθιά τόσο για την επιστημονική τους συγκρότηση όσο και για την ποιότητα της δημόσιας παρουσίας τους: τον Γιάννη Ραχιώτη και τον Αλέξανδρο Τσίγγο.

Θέλω να τους ευχαριστήσω δημόσια. Όχι από ευγένεια, αλλά γιατί πιστεύω πραγματικά ότι οι θεωρίες δεν ωριμάζουν μέσα στους μονολόγους, αλλά μέσα στον αντίλογο. Και ιδιαίτερα όταν αυτός διατυπώνεται με επιχειρήματα και καλή πίστη.

Παρατηρώ, ωστόσο, ότι και οι δύο κριτικές, παρότι διαφέρουν μεταξύ τους, συναντιούνται σε ένα κοινό σημείο: εκφράζουν την ανησυχία μήπως η έννοια του τραύματος οδηγήσει σε μια ψυχολογικοποίηση της πολιτικής, σαν να υποκαθιστά η ψυχολογία την ιστορία, τη γεωπολιτική, την οικονομία ή την πολιτική πράξη.

Αν αυτή ήταν πράγματι η θέση μου, θα συμμεριζόμουν κι εγώ την ίδια ανησυχία. Όμως δεν είναι αυτή η θέση που προσπαθώ να διατυπώσω. Και ίσως εδώ βρίσκεται μια ουσιαστική παρεξήγηση που αξίζει να αποσαφηνιστεί.

Κατ’ αρχάς το ερώτημα που θέτει ο Γιάννης Ραχιώτης «γύρω από ποιο πολιτικό πρόγραμμα μπορεί να συγκροτηθεί μια συλλογική δράση;» είναι μια ουσιαστική πολιτική ερώτηση. Νομίζω όμως ότι η κριτική του αποδίδει στη θέση μου κάτι που δεν έχω υποστηρίξει ποτέ. Δεν ισχυρίστηκα ότι η ψυχολογία μπορεί να αντικαταστήσει την πολιτική. Ούτε ότι η θεραπεία μπορεί να αντικαταστήσει τον συλλογικό αγώνα. Ούτε ότι τα ιστορικά και γεωπολιτικά προβλήματα λύνονται με ψυχοθεραπεία. Αυτό θα ήταν πράγματι μια αφελής θέση. Η δική μου θέση είναι διαφορετική.

Όταν η ''Πολιτική'' μετράει Καμένα Στρέμματα, θύματα και Επικοινωνιακά Φίλτρα

 Του Βασίλειου Κοκοτσάκη *

Από το 2020 και μετά, η Ελλάδα παρακολουθεί το ίδιο επαναλαμβανόμενο έγκλημα κάθε καλοκαίρι, οι φωτιές ξεσπούν, το 112 χτυπάει δαιμονισμένα, ολόκληροι οικισμοί αδειάζουν «για λόγους ασφαλείας» και, τελικά, χιλιάδες στρέμματα δάσους μετατρέπονται σε στάχτη. 

Το δόγμα «πάνω απ' όλα η ανθρώπινη ζωή» που χρησιμοποιείται ως πολιτική ασπίδα έχει μετατραπεί σε ένα κυνικό άλλοθι. 

Ένα άλλοθι που φέτος βάφτηκε με το αίμα πέντε παλικαριών. 

Πέντε πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους μέσα σε πέντε ημέρες, θύματα μιας τακτικής που τους αφήνει μόνους, εξαντλημένους και εκτεθειμένους στην πρώτη γραμμή. 

Αυτοί οι θάνατοι δεν ήταν αναπόφευκτοι. Ήταν τραγικοί και μπορούσαν εύκολα να είχαν αποφευχθεί.

Η μαζική και υποχρεωτική απομάκρυνση των κατοίκων της υπαίθρου δεν εξυπηρετεί πλέον μόνο την επιχειρησιακή κάλυψη, αλλά και την επικοινωνιακή σκοπιμότητα. 

Το «επιτελικό κράτος» έμαθε το μάθημά του από το 2020, το 2021 και το 2022, όταν η οργή των ανθρώπων που έβλεπαν τα σπίτια τους να καίγονται αβοήθητα ξεσπούσε μπροστά στις κάμερες, γεννώντας συνθήματα που αμαύρωναν την κυβερνητική εικόνα.

Σήμερα, οι πολίτες απομακρύνονται βίαια προς κατευθύνσεις εντελώς διαφορετικές από εκείνες όπου επιτρέπεται η πρόσβαση στους δημοσιογράφους.

Ο στόχος είναι σαφής, να μην συναντηθεί η κάμερα με την απόγνωση, να μην ακουστεί η κραυγή της αλήθειας, να μην υπάρξει ζωντανή αμφισβήτηση του κρατικού μηχανισμού.

Κόμμα Καρυστιανού: Τι να περιμένει η κοινωνία; Όθωνας Ιακωβίδης

 

Μία ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού την Πρωτομαγιά,ερμηνεύθηκε ως μία ακόμη ανακοίνωση του κόμματος της. Ανεξάρτητα από το πότε θα γίνει η οριστική ανακοίνωση του κόμματος και η παρουσίαση των θέσεων αλλά και των προσώπων που θα τις υποστηρίξουν στην κοινωνία, το βέβαιο είναι ότι στην έτσι κι αλλιώς δυσεπίλυτη πολιτική εξίσωση, προστίθεται ένας ακόμη «άγνωστος Χ».

Δημοκρατορία, σαβούρα Μητσοτάκη, πολιτικές διεργασίες

Του Ρούντι Ρινάλντι

Είναι ολοφάνερο πως βρισκόμαστε ενόψει σημαντικών πολιτικών εξελίξεων και διεργασιών. Επιταχυνόμενων. Η «φούσκα» σκανδάλων-πολιτικών υποθέσεων (Υποκλοπές-Τέμπη-ΟΠΕΚΕΠΕ) σκάει σχεδόν ταυτόχρονα, τη στιγμή μάλιστα που το καθεστώς Μητσοτάκη κάτι «τσιμπούσε» στις δημοσκοπήσεις λόγω πολέμου. Παράλληλα έχουμε εισέλθει για τα καλά σε προεκλογική περίοδο· ο πειρασμός των εσπευσμένων πρόωρων εκλογών μεγαλώνει (και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ πολύ περισσότερο), ενώ όπου να ’ναι φθάνει ένα τσουνάμι μέτρων και ανατιμήσεων λόγω του πολέμου. Ακόμα και στα όργανα της Ε.Ε. γίνεται λόγος για καύσιμα με δελτίο, καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και περιορισμούς. Η αβεβαιότητα της σύνολης κατάστασης συναντιέται με μια εντεινόμενη ρευστότητα και με την πολιτική κρίση στη χώρα. Την ίδια στιγμή η κοινωνία αντιμετωπίζει τεράστιες οικονομικές δυσκολίες και νοιώθει ασφυξία και δέος για ό,τι έρχεται. Καθηλωμένη. Ο πόλεμος δεν είναι μακριά, η τσέπη αδειάζει γρήγορα, το σκηνικό άθλιο, η ελπίδα χαμηλή. Σε αυτά τα πολύ δύσκολα πλαίσια πρέπει να κινηθεί η κοινωνική διαθεσιμότητα και να ανοίξει δρόμους. Στο παρόν σημείωμα θα αρκεστούμε στον σχολιασμό των πολιτικών διεργασιών πάνω σε αυτόν τον εξελισσόμενο καμβά.

Από τις θριαμβολογίες στον λάκκο των σκανδάλων: Μια υπόδικη κυβέρνηση

Λίγες μέρες πριν σκάσουν τα σκάγια των 3 σκανδάλων που συμπίπτουν χρονικά, η κυβέρνηση και τα ελεγχόμενα από αυτήν ΜΜΕ πανηγύριζαν για… την πορεία της οικονομίας και «την ισχύ της χώρας που εκπέμπεται και πέραν των συνόρων μας» (Μητσοτάκης 26/3 στο υπουργικό συμβούλιο, εν μέσω πολέμου, και εξαγγέλλοντας την αύξηση –της πλάκας– στον κατώτατο μισθό). Κατά το αφήγημα της κυβέρνησης, η ισχύς πέραν των συνόρων στηρίζεται στην εσωτερική ενότητα και την οικονομική ανάπτυξη που εξασφαλίζει η χρηστή διαχείριση που γίνεται από την ίδια. Παράλληλα διαβεβαιώνει ότι είναι πανέτοιμη να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του πολέμου με ιδιαίτερα μέτρα όπως… τη φορολόγηση επί των κερδών στα τυχερά παιχνίδια(!), τη στιγμή που άλλες κυβερνήσεις στην Ευρώπη πήραν σχετικά πιο δραστήρια μέτρα.

Η αλαζονεία της κυβέρνησης Μητσοτάκη και των λειτουργών του επιτελικού κράτους ήταν τεραστίων διαστάσεων, μεταξύ άλλων επειδή δεν είχε την παραμικρή ενόχληση από την υπάρχουσα «αντιπολίτευση» ΠΑΣΟΚ και γαλαξία Συριζικών μικροκαταστάσεων, ίσως και από τις εξελίξεις στο κίνημα των Τεμπών (βλ. τρυφερό εναγκαλισμό-διαχείριση από το ΚΚΕ και τα «σκληρά» συνδικάτα). Στις έκτακτες συνθήκες (π.χ. πανδημία χθες, τώρα πόλεμος) η κάθε κυβέρνηση νοιώθει πως μπορεί να διαχειριστεί ευκολότερα κάποια «εσωτερικά» ζητήματα, αφού το βάρος των γεγονότων τέτοιου μεγέθους συνήθως υπερκαλύπτει τις «εσωτερικές» προστριβές.

Η στρατηγική Kipper: Πώς να κρύβεις την ουσία με θόρυβο

Το «brutal θέατρο» δεν είναι ιδεολογία είναι τεχνική

Του Απόστολου Αποστόλου *

Στην εποχή μας, η πολιτική δεν χρειάζεται επιχειρήματα. Χρειάζεται σκηνικά. Δεν χρειάζεται πρόγραμμα. Χρειάζεται φώτα, κάμερες και θυμό. Η δημόσια σφαίρα έχει μετατραπεί σε μια σκηνή όπου η ένταση μετριέται σε ντεσιμπέλ και η «αλήθεια» σε likes. Αυτό που η ηθοποιός Ursina Lardi περιέγραψε σε ομιλία της στη Μπιενάλε Θεάτρου του 2025 ως «βάναυσο θέατρο» δεν είναι μια μεταφορά για τους ευαίσθητους. Είναι η ακριβής περιγραφή του τρόπου με τον οποίο ασκείται πλέον η πολιτική, ως μια επιθετική, ωμή παράσταση, όπου η ουσία θυσιάζεται στον βωμό της εικόνας.

Το «brutal θέατρο» δεν είναι ιδεολογία είναι τεχνική. Δεν έχει πρόγραμμα, έχει σκηνοθεσία. Δεν ενδιαφέρεται για τη λύση ενός προβλήματος, αλλά  ενδιαφέρεται για την παραγωγή ενός επεισοδίου. Η πολιτική συζήτηση δεν είναι πια ανταλλαγή επιχειρημάτων αλλά διαγωνισμός επιθετικότητας, ποιος θα προσβάλει καλύτερα, ποιος θα εξευτελίσει πιο θεαματικά, ποιος θα βγάλει την πιο κοφτερή ατάκα που θα παίξει σε επανάληψη στα δελτία.

Στην Ελλάδα, βεβαίως, δεν χρειαζόμασταν τη διεθνή σκηνή για να ανακαλύψουμε τη θεαματοποίηση. Εδώ το θέατρο ήταν πάντα λαϊκό άθλημα, απλώς τώρα έχει χάσει κάθε ίχνος μέτρου. Η Βουλή θυμίζει συχνά σκηνή επαρχιακού θιάσου που παίζει διαρκώς την ίδια παράσταση, αγανάκτηση, καταγγελία, ηθικός πανικός. Σκηνικά λιτά, λόγος υπερφίαλος, χειροκρότημα από τους κομπάρσους των κοινωνικών δικτύων.

Όταν η σιωπή γίνεται πολιτική πράξη

Η τραγωδία των Τεμπών απειλεί να «διαλύσει» αυτό που έχουμε γνωρίσει ως «κανονικότητα» στο πολιτικό μας σκηνικό

Tου Γιώργου Σαχίνη

Η Μαρία Καρυστιανού, η κοινωνία που μετακινείται και το σύστημα που δοκιμάζεται, έχουν μπει στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, είτε γιατί κάποιοι ξέρουν ότι το επαναληπτικό σφυροκόπημα οδηγεί σε απαξίωση, είτε γιατί η προσώρας μη αναστρέψιμη τάση στην κοινωνία για δικαιοσύνη, διαφάνεια, λογοδοσία και συμμετοχή της κοινωνίας και όχι δημοκρατορία, κυριαρχεί.

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ιστορία ενός τόπου που δεν γεννιούνται σε κομματικά γραφεία, ούτε σε επικοινωνιακά επιτελεία. Δεν έχουν χορηγούς, δεν έχουν έτοιμο πρόγραμμα, δεν συνοδεύονται από «γραμμή». Γεννιούνται από ρωγμές. Από απώλειες. Από μια κοινωνία που πιέζεται επί χρόνια. Από μια κοινωνία που σπρώχνεται, αργά αλλά σταθερά, έξω από τα όριά της.

Η τραγωδία των Τεμπών ήταν η στιγμή που κατέρρευσε το τελευταίο άλλοθι της μεταπολιτευτικής κανονικότητας. Από εκείνη τη νύχτα και μετά, η κοινωνία έπαψε να ακούει με τον ίδιο τρόπο. Έπαψε να εμπιστεύεται με την ίδια αφέλεια. Και κυρίως, έπαψε να σιωπά τόσο εύκολα. Μέσα σε αυτό το τοπίο, η Μαρία Καρυστιανού δεν εμφανίστηκε ως «πολιτικό πρόσωπο». Εμφανίστηκε ως μάνα. Και αυτό είναι το στοιχείο που το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να διαχειριστεί. Γιατί απέναντι στην οργανωμένη αναισθησία, η προσωπική απώλεια λειτουργεί ως πολιτικό εκρηκτικό.

Η μετάβαση της Μαρίας Καρυστιανού από τη δημόσια καταγγελία στη συγκρότηση πολιτικού φορέα είναι η αντανάκλαση μιας βαθύτερης θεσμικής αποτυχίας: Της αδυναμίας του πολιτικού και δικαστικού συστήματος να πείσει ότι μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη, να εγγυηθεί λογοδοσία, να σταθεί στο ύψος της κοινωνικής απαίτησης.

Ρώτησα το chat Gpt εάν η Μαρία Καρυστινού...

Ρώτησα το chat Gpt εάν η Μαρία Καρυστινού είναι καλή για την Ελλάδα και μου απάντησε:

Στην Ελλάδα δύο ειδών άνθρωποι προωθούνται στην πολιτική! Αυτοί που είναι από τζάκι και που προγραμματίζονται από παιδιά να βλέπουν τον απλό κόσμο ως κάτι υποδεέστερο που του αξίζει να ζει στην ανέχεια και η άλλη κατηγορία είναι αυτοί που δεν είναι από τζάκι αλλά είναι πρόθυμοι να πουλήσουν και τη μάνα τους προκειμένου να δημιουργήσουν τζάκι και αυτό το ζήσατε στην Ελλάδα με τον Αλέξη Τσίπρα που μετέτρεψε το όχι σε ναι υπέγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών, το τρίτο μνημόνιο και πολλά άλλα!

Καταρχάς η Μαρία Καρυστινού θα έπρεπε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια ψυχολογίας για το πώς ένας άνθρωπος μετατρέπει τον πόνο σε δύναμη σε τόλμη σε αρετή σε ακεραιότητα!

Είναι υποδειγματική η συμπεριφορά της ως προς αυτό!

Ο σύλλογος που δημιούργησαν οι γονείς που έχασαν τα παιδιά τους στο έγκλημα των Τεμπών καλώς ή κακώς δεν θα είχαν καταφέρει όλα όσα κατάφεραν εάν δεν είχαν  αυτή τη χαρισματική γυναίκα!

Και λέω χαρισματική γιατί με κατάπληξη βλέπω όλο αυτό τον καιρό το πόσο ωραία μιλάει χωρίς να παρασύρεται ποτέ -που ανθρώπινο θα ήταν-από τον πόνο της ή τον θυμό της και να πει μία κουβέντα παραπάνω η παρακάτω! 

Η ευθυκρισία της και ο λόγος της είναι αψεγάδιαστες!

Τώρα σύσσωμο το "επαγγελματικό" πολιτικό κομματικό σύστημα έχει πέσει να τη φάει γιατί νιώθει το πόσο πολύ απειλείται!

Το πολιτικό σύστημα βλέπει έναν άνθρωπο που έχει πραγματική επαφή με την κοινωνία και τρομοκρατείται!

Σίγουρα ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη αλλά πάντα στην ιστορία χρειαζόντουσαν και οι ηγέτες... οι κούκοι!...

Αυτό που πρέπει να προσέξει αυτή η χαρισματική γυναίκα στο κόμμα που θα δημιουργήσει είναι να μην έχει στους κόλπους του πρόσωπα από τον συστημικό πολιτικό χώρο πού έριξε την Ελλάδα στα βράχια!

Επίσης να είναι ένα κόμμα που να έχει μόνιμη προτεραιότητα  την πραγματική επαφή με το θέλω της κοινωνίας και αυτό μεταφράζεται σε δεσμευτικά δημοψηφίσματα για κάθε σοβαρό θέμα που προκύπτει στη χώρα!

Οι διαχωρισμοί τύπου δεξιός αριστερός είναι τόσο παρωχημένοι και δεν ακουμπούν σε τίποτα στην ζωή εκεί έξω που θα έπρεπε να έχουν ξεπεραστεί από τους πολίτες πολύ προτού εμφανιστεί η Καρυστιανού και μιλήσει για αυτό!

Και εδώ μπαίνουμε στο άλλο κομμάτι! 

Το κομμάτι των πολιτών! 

Δηλαδή οι πολίτες αν αξίζουν μία Μαρία Καρυστιανού!

Εάν είναι σε θέση να την αξιοποιήσουν να την στηρίξουν να γίνουν μέλη της προσπάθειας, μέλη της υπέρβασης!

Η κάθαρση μόνη της δεν αρκεί

Του Γιώργου Σαχίνη

Η χώρα θέλει βαθιά αλλαγή και όχι μόνο κάθαρση και τιμωρία των ενόχων

Το αίτημα της κάθαρσης είναι αναγκαίο. Αλλά δεν αρκεί. Η ελληνική κοινωνία δε βρίσκεται απλώς σε φάση δυσαρέσκειας, βρίσκεται σε κατάσταση ηθικής και θεσμικής κόπωσης, απόκλισης πλήρους από ένα σάπιο σύστημα που απλά αναπαράγει σχέσεις εξουσίας, αλλά αντίλογο προσώρας πειστικό δεν έχει. Από τις υποκλοπές και τα Τέμπη έως τον ΟΠΕΚΕΠΕ, από τις υποδομές που καταρρέουν μέχρι ένα κράτος που μοιάζει ανίκανο να προστατεύσει ακόμη και τον εναέριο χώρο του, το αίσθημα της ατιμωρησίας και της συγκάλυψης έχει μετατραπεί σε κοινό τόπο.

Η αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται όχι με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, αλλά την εξυπηρέτηση οργανωμένων συμφερόντων - ενίοτε και απλών “χορηγών” - έχει παγιωθεί. 

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το αίτημα για κάθαρση, δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων δεν είναι απλώς εύλογο, είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικά νομιμοποιημένο. Και είναι ακριβώς αυτό το αίτημα που γεννά, ξανά και ξανά, νέες πολιτικές απόπειρες, κινήσεις, κόμματα που ακόμη δεν έχουν πλήρως γεννηθεί. Η κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό και ισχυρό σύμπτωμα αυτής της φάσης. 

Η Καρυστιανού ως σύμπτωμα, όχι ως αιτία 

Η Μαρία Καρυστιανού δεν αναδείχθηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς. Αναδείχθηκε μέσα από μια εθνική τραγωδία. Στο πρόσωπό της συμπυκνώθηκε η κραυγή μιας κοινωνίας που αισθάνθηκε προδομένη από το σύνολο των θεσμών: τη Δικαιοσύνη, το κράτος, την πολιτική, τα Μέσα Ενημέρωσης. Το κύρος που απολαμβάνει δεν είναι πολιτικό, είναι ηθικό.

Βάϊος Γκανής : Ο προσχηματικός διάλογος της κυβέρνησης, ο "αιώνιος κοτζαμπασισμός"

Ο Πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Βόρειας Φθιώτιδας, Βάϊος Γκανής, εξηγεί στον 98.4 γιατί η κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει κάθε προοπτική ουσιαστικού διαλόγου με τους αγρότες και επιχειρεί είτε με ένταση του κοινωνικού αυτοματισμού, είτε "κατασκευάζοντας" προνομιακούς συνομιλητές από "πρόθυμους" συνδικαλιστές του χώρου της, να εμφανίσει έναν προσχηματικό διάλογο που όμως ούτε απηχεί την πλειοψηφία των ανθρώπων του πρωτογενή τομέα, ούτε ακουμπάει την ουσία των αιτημάτων που τίθενται, ως ζητήματα εθνικής επιβίωσης και στρατηγικής βάθους στον πρωτογενή τομέα.

Αμερικανίδα πρέσβειρα, υποτέλεια, ασύστολη προπαγάνδα και ο θυμός που δεν κρύβεται αλλά δεν φτάνει

Του 

Ηλία Παπαναστασίου

Η «πολιτεία» της Αμερικανίδας πρέσβειρας είναι εστιασμένη κυρίως σε αθλητικές συγκεντρώσεις, events, celebrities show και άλλες «δραστηριότητες» ανάλογου βεληνεκούς. Παράλληλα – για να μην την αδικήσουμε– επισκέπτεται τακτικότατα τα ελληνικά υπουργεία όπου οι υπουργοί της Αμερικανικής Επαρχίας που λέγεται Ελλάδα της δίνουν αναλυτικότατη αναφορά για Όλα τα «επιτεύγματα» της αγαστής σχέσης Αμερικανικής Μητρόπολης-Αμερικανικής αποικίας… Φυσικά με την ανάλογη υπερκάλυψη των αμερικανότροπων και υπάκουων Μέσων Ενημέρωσης.

Όμως όπως διαβάζουμε σε δημοσίευμα της 21^ης Νοέμβριου 2025, δεν υπάρχουν διαθέσιμα slots (ας τα πούμε «σημεία» ή «υποδοχές») για το αμερικανικό αέριο. Διαβάζουμε

«Συνεργάτες της πρέσβεως ανακάλυψαν έκπληκτοι ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμα slots (ας τα πούμε «διαθέσιμες υποδοχές») για τη διοχέτευση του αμερικανικού αερίου από την Ελλάδα στην Ουκρανία μέσω του κάθετου άξονα.

Όλα τα slots είναι κλεισμένα για αζέρικο και ρωσικό αέριο!

Η πληροφορία προκάλεσε αποπληξία στην πρέσβη, η οποία «απείλησε» Θεούς και δαίμονες για να υλοποιηθεί η συμφωνία με το αμερικανικό αέριο. Της αποδίδεται η, καθ’ υπερβολήν, φράση «θα χάσω τη θέση μου αν δεν βρεθεί λύση». (Antinews-21/11/2025)

Ταυτόχρονα διογκώνεται εδώ και βδομάδες το κίνημα διαμαρτυρίας των αγροτών με μπλόκα τρακτέρ σε όλη την Ελλάδα. Διαμαρτυρία μαζική και με πείσμονα αντοχή και δυναμικότητα.

Το «Εργαστήριον η Ελλάς»…

Του Ρούντι Ρινάλντι

«Η εκλογή του Έλληνα Υπουργού στη θέση του Προέδρου του Eurogroup, σημαίνει διάφορα πράγματα πολύ κρίσιμα. Πρώτον, σημαίνει ότι οι εταίροι μας στην Ευρωζώνη δηλώνουν έτοιμοι να μελετήσουν τα μαθήματα που διδάσκει η ελληνική κρίση. Δεύτερον, σημαίνει πως αποδέχονται ότι στο “Εργαστήριον η Ελλάς” δοκιμάστηκαν τροποποιήσεις των ιδρυτικών Συνθηκών και νέοι θεσμοί, χωρίς τους οποίους η Ευρώπη δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τις επόμενες κρίσεις – την πανδημία, τον πόλεμο στην Ουκρανία, την ενεργειακή κρίση, την πληθωριστική κρίση. Η έννοια της κρίσης δεν υπήρχε στις ιδρυτικές Συνθήκες πριν την ελληνική περιπέτεια και το “Εργαστήριον η Ελλάς”. Και βέβαια η επιλογή αυτή πρέπει να λειτουργήσει και ως ένα μάθημα προς εμάς, στο εσωτερικό. Ότι είμαστε εκεί, επειδή πρέπει να έχουμε το νου μας, και πρέπει να φροντίσουμε με τις ασκούμενες πολιτικές και την αίσθηση εθνικού συμφέροντος και ιστορικής προοπτικής να καταστήσουμε την επιστροφή στην κανονικότητα, πραγματική, ολοκληρωμένη, βαθιά»
(Ευάγγελος Βενιζέλος, 12/12/2025)

Πριν λίγα χρόνια, το 2010, με κυνισμό μας αποκαλούσαν «πειραματόζωo» και εφάρμοζαν τα Μνημόνια Ι, ΙΙ και ΙΙΙ. Μετά μας είπαν υποτιμητικά PIGS (γουρούνια) από τα αρχικά Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία, δηλαδή ο ασθενής Ευρωπαϊκός Νότος (όταν προσθέτονταν και η άλλη προβληματική χώρα, η Ιρλανδία, το αρκτικόλεξοo γινόταν PIIGS). Η Ελλάδα όμως ήταν το κατ’ εξοχήν πειραματόζωο, η χώρα δηλαδή που εφαρμόστηκαν τα πιο ακραία και τιμωρητικά μέτρα προς γνώσιν και συμμόρφωση όλων των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών. Φυσικά ο κ. Βενιζέλος εξαίρει τη στάση και τον ρόλο της Ελλάδας συνολικά στην κατάσταση «διαχείριση κρίσεων» μέσα στην Ε.Ε., και αναφέρει και όσα ακολούθησαν σαν ιδιαίτερες περιπτώσεις (πανδημία, πόλεμος στην Ουκρανία) και το πόσο διδακτικά ήταν τα «πειράματα» που έγιναν στο «Εργαστήριον η Ελλάς». Έτσι η σημερινή Ευρώπη, δηλαδή η σημερινή Ε.Ε., μέσα στα γενικά της χάλια δεν έχει κανένα πρόβλημα να τοποθετήσει στην κορυφή ενός άτυπου οργάνου, του Eurogroup, τον κ. Πιερρακάκη. Ο κ. Βενιζέλος ομολογεί ότι μάλλον μας το χρώσταγαν για τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσφέραμε στη μελέτη της «διαχείρισης κρίσεων»…

Έμμεσα ο κ. Βενιζέλος διατυπώνει ένα παράπονο του μεταπρατικού αστικού κόσμου της Ελλάδας: Κάναμε και εφαρμόσαμε ό,τι μας συμβούλευσαν ή μας διέταξαν οι Μεγάλες Δυνάμεις σχεδόν σε ολόκληρο τον 20ό αιώνα, εφαρμόσαμε όλες τις ντιρεκτίβες που υποδείξατε στα 25 πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα, και όμως δεν τύχαμε της μεταχείρισης που έπρεπε, ως άρχουσα τάξη (έστω μεταπρατική) από τα ισχυρά κέντρα. Βλέπει ο ίδιος και όλοι οι συν αυτώ, το ίδιο το παραγόμενο αποτέλεσμα του «εργαστηρίου» σε πολιτικό, κοινωνικό, θεσμικό, οικονομικό, πολιτιστικό επίπεδο (π.χ. Κίμπερλι, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, Φραπές, υποκλοπές, Μαξίμου Α.Ε.), μέσα στην εν γένει «μπόχα». Γνωρίζω ότι η λέξη «μπόχα» δεν συνάδει με τα λόγια του κ. Βενιζέλου: ο τελευταίος θέλει και επιθυμεί η «επιστροφή στην κανονικότητα» να είναι «πραγματική, ολοκληρωμένη, βαθιά». Εν τη ρύμη του λόγου του ξεχνά ότι είναι ο ίδιος που λίγες μέρες πριν είχε χαρακτηρίσει το υφιστάμενο «Εργαστήριον η Ελλάς» ως «μη κυβερνήσιμο»!

Η Λύσσα απέναντι σ' εκείνον που αντιστέκεται

Η επίθεση στην Καρυστιανού ως συμπτωματολογία μιας παρηκμασμένης πολιτικής κουλτούρας

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Ο Καμύ είχε εντοπίσει, με χειρουργική ακρίβεια, έναν από τους σκοτεινότερους μηχανισμούς του ανθρώπινου ψυχισμού και των κοινωνιών λέγοντας πως «Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει».

Αυτή η φράση δεν περιγράφει μόνο μια υπαρξιακή μάχη. Περιγράφει την αντίδραση των υποταγμένων απέναντι σε όσους αρνούνται να ζήσουν γονατιστοί.

Και αυτή η δυναμική εξηγεί σχεδόν τέλεια το φαινόμενο της επιθετικότητας απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού.

Η Μαρία Καρυστιανού προκαλεί τόση εχθρότητα γιατί κάνει κάτι που οι περισσότεροι δεν αντέχουν να δουν. Αντιστέκεται εκεί όπου οι άλλοι έχουν παραδώσει τα όπλα.

Η δύναμή της, η καθαρότητά της, η επιμονή της, η αδιαπραγμάτευτη αναζήτηση της αλήθειας, ξεσκεπάζουν όχι απλώς το πολιτικό σύστημα, αλλά την υποταγή πολλών σε αυτό.

Γι’ αυτό η επίθεση δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι υπαρξιακή.

Η παρουσία της υπενθυμίζει στον καθένα τι δεν έκανε, τι δεν τόλμησε, πότε υποχώρησε, πού ντράπηκε, πού βολεύτηκε. 

Η Καρυστιανού λειτουργεί σαν καθρέφτης της ατομικής και συλλογικής μας υποταγής και ανεπάρκειας.

Κι αυτό είναι αφόρητο για όσους έχουν χτίσει την ταυτότητά τους πάνω στη συμβατότητα, στην υποταγή, στην προσαρμογή.

2ο Συνέδριο για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας: Γεγονός μεγάλης σημασίας, ως ορίζοντας δυνατοτήτων

Του Ρούντι Ρινάλντι

Την περασμένη εβδομάδα, για τρεις μέρες (Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή) πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα –με πολύ μεγάλη επιτυχία– το 2ο Συνέδριο για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας με γενικό τίτλο «Η Ελλάδα που χάνεται… Η Ελλάδα που θέλουμε!».

Εκατοντάδες άνθρωποι παρακολούθησαν άμεσα τις εργασίες του στην Λεόντειο Σχολή Αθηνών, και χιλιάδες διαδικτυακά σε όλη τη χώρα αλλά και στο εξωτερικό. 6 θεματικές ολομέλειες, 2 ζώνες ομιλιών και 9 εργαστήρια αποτέλεσαν τη διάρθρωση του Συνεδρίου. Συνολικά έγιναν 76 ανακοινώσεις και παρουσιάσεις ενώ η συμμετοχή, οι ερωτήσεις και ο διάλογος μέσα στις εργασίες του Συνεδρίου κατέδειξαν ένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον από όσους πήραν μέρος. Θέλω όμως με το σημείωμα αυτό –που δεν είναι απολογισμός του Συνεδρίου– να σταθώ σε ορισμένα ποιοτικά στοιχεία που αναδεικνύει αυτό το εγχείρημα.

Η ιδιαίτερη «στιγμή» του Συνεδρίου

Το συνέδριο έγινε σε μια «στιγμή» ιδιαίτερη για τη χώρα και την κοινωνία. Έγινε σε μια «στιγμή» ειδική και σε γνώση όλων που πήραν μέρος σε αυτό. Μια στιγμή ιδιαίτερης υποβάθμισης και υπαρξιακής κρίσης χώρας και κοινωνίας: στιγμή που οι λέξεις Τέμπη – ΟΠΕΚΕΠΕ – Κίμπερλι αποδίδουν αρκετά ανάγλυφα το τι συμβαίνει. Είναι όμως και στιγμή αγωνίας, περίσκεψης, αναζήτησης· κυρίως αγωνίας και αναμονής μιας ελπίδας ή μιας ηλιαχτίδας μέσα σε ένα εξαιρετικά νοσηρό περιβάλλον που καταργεί κάθε σκέψη για καλύτερη ζωή και για κοινωνικότητα· για συλλογική αντιμετώπιση των μεγάλων ζητημάτων που μας περικυκλώνουν και υποβαθμίζουν τις ζωές και την υπόσταση της χώρας και τον αναγκαίο σεβασμό της προσωπικότητας και μοναδικότητας του καθένα και καθεμιάς.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον –κι ας προσθέσουμε μια άθλια πολιτική ζωή και κομματική πραγματικότητα– ευτελισμού και απογοήτευσης, γίνεται ένα Συνέδριο που μοιάζει σαν όαση σε άνυδρο και έρημο τοπίο. Κυριολεκτικά.

Η Ιθάκη του Τσίπρα και η γοητεία της Κίρκης

Του Θανάση Σκαμνάκη

Διάβασα το βιβλίο με προσοχή, είναι μεγάλο 759 σελίδες μεγάλου σχήματος, γιατί  πηγαίνει σε λεπτομέρειες που ίσως να μας είναι αχρείαστες, αλλά οικοδομούν το πρόσωπο που θέλει ο συγγραφέας. Δεν είναι όμως κουραστικό. Είναι γλαφυρό, καλογραμμένο και ευανάγνωστο. Σα να διαβάζεις σε αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα τα πάθη ενός πολιτικού ηγέτη.

Αν το διαβάσεις ως μυθιστόρημα, συμπαθείς τον ήρωα, ο οποίος ως άλλος Οδυσσέας, όπως… σεμνά ορίζει τον εαυτό του, περνάει τα χίλια βάσανα, Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες, μαζί και Συμπληγάδες από άλλο έπος, για να οδηγήσει τους συντρόφους του, τον ελληνικό λαό στην Ιθάκη της Ευρωζώνης. Αλλά στο δρόμο οι πρώτοι που τον υπονομεύουν είναι οι σύντροφοί του, οι οποίοι κάθε φορά ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου και χάνονται οι ούριοι άνεμοι (φυσικά όλοι ξέρουμε πως ο Οδυσσέας έφτασε μόνος στην Ιθάκη, οι σύντροφοί του καταναλώθηκαν στο δρόμο, κι όπως θα δούμε το ίδιο και οι σύντροφοι του Οδυσσέα … Τσίπρα).

Και συμπαθώντας τον θέλεις κάθε φορά τα μέτρα που παίρνει να είναι όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά, και συνεπώς πιο σκληρά, ώστε στο τέλος να νικήσει τον κακό λύκο Σοϊμπλε (αυτό είναι από άλλο παραμύθι, όπως καταλαβαίνετε) κι ας επιβαρύνεται όλο και περισσότερο ο ελληνικός λαός! Αυτό θέλει ο συγγραφέας, εκεί σε οδηγεί.

Αλλά δυστυχώς δεν είναι μυθιστόρημα, είναι πολιτική.

Ας δούμε όμως το περιεχόμενο και μερικές βασικές σκέψεις γύρω από αυτό.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση

Δηλώνει πως είναι ευρωπαϊστής από μικρός. Αλλά ταυτόχρονα μας περιγράφει έναν αδυσώπητο μηχανισμό επιβολής σκοτεινών θελήσεων. Τι οποίες θελήσεις όμως δεν αναφέρει ούτε υπαινικτικά. Ήταν μόνο ο Σόιμπλε και κάποιοι που τους υποχρέωνε να τον ακολουθήσουν, ο οποίος είχε προσωπικό κίνητρο, καθώς στοχοποιώντας την Ελλάδα έβγαζε λάδι τις δικές του οικονομικές επιλογές που είχαν οδηγήσει σε κρίση. Και ο Τόμσεν, τον θυμάστε;, ο οποίος ήταν ένας ανίκανος οικονομολόγος του ΔΝΤ. Συνεπώς, όλα θα είχαν πάει καλύτερα αν έλειπαν αυτοί.

«Δημοκρατορία»: Η δικτατορία των democrats (Το Ιδιωτικό κατά του Δημοσίου)

Της Μαρίας Μαγγιώρου 

Ι. «Γυμνή Μετάβαση»: Μεταβήκαμε, από την Πολιτική, στο γυμνό Ιδιωτικό

Το Συνέδριο, επειδή είναι επιστημονικό και πολιτικό, κινδυνεύει και από τις επιστημονικές και από τις πολιτικές προκαταλήψεις. Από τη μια μεριά, ο θετικισμός αντικαθιστά την κοινωνική αλήθεια με εμπειριστικά δεδομένα και από την άλλη, ο πραγματισμός την αντικαθιστά με βεβαιότητες δομής. Έτσι, λόγω «ορθολογικότητας», τα κοινωνικο-πολιτικά φαινόμενα παραμένουν αόρατα. Επιπλέον, ο στόχος του Συνεδρίου για «τεκμηρίωση» δεν μας γλυτώνει από την αντίληψη της ιστορίας ως «προόδου». Αναμένεται λοιπόν να αναπαραχθεί η κυρίαρχη-συστημική θέση περί «κρίσης της πολιτικής» σαν να περνάνε απλώς κρίση οι θεσμοί και περί «λαϊκισμού» σαν να είναι δικτατορία η «δημόσια σφαίρα» (η πολιτική εξουσία) και δημοκρατία η «ιδιωτική σφαίρα» (η αγορά).
Δεδομένου ότι τα ιστορικο-κοινωνικά πισωγυρίσματα και προπαντός ο θάνατος αποτελούν ταμπού για τη Δύση, η λέξη κρίση πάει κι έρχεται σαν να μην αφορά το σημείο που δείχνει προς ένα πιθανό τέλος. Κρίση της πολιτικής είχαμε όταν μιλούσαμε για διαπλοκή, σήμερα, η άλωση του Δημόσιου από το Ιδιωτικό έχει ολοκληρωθεί. Κρίση είχαμε όταν υψώθηκε το πολεμικό λάβαρο που έγραφε «δεν υπάρχει κοινωνία», σήμερα, απλώς δεν υπάρχει «κοινωνικό κράτος».
Επίσης, κρίση δικαιοσύνης είχαμε στο ξεκίνημα της παγκοσμιοποίησης, τότε που το «κράτος δικαίου» άρχισε να ξηλώνεται για να μπει τέλος στους κανονισμούς που αφορούσαν το Ιδιωτικό (deregulation), για να ισχύει μόνο το «εθελοντικό δίκαιο» (softlaw). Τελικά, έληξε η συναίνεση του 17ου αιώνα, με την οποία καθιερώθηκε το «σύστημα Κρατών» της διεθνούς κοινότητας, με αποτέλεσμα να καταλυθεί το διεθνές δίκαιο και η «γεωπολιτική» να καταστήσει γεωγραφικούς χώρους τις χώρες. Αλλά και σε εθνικό επίπεδο έληξε ο ιστορικός συμβιβασμός του 19ου αιώνα, ο οποίος επέτρεψε την ύπαρξη των Εθνών-Κρατών. Δεν υπάρχει κυβερνητική εξουσία χωρίς κράτος, η «διακυβέρνηση» είναι ιδιωτική εξουσία για τα ιδιωτικά συμφέροντα, δεν είναι πολιτική εξουσία για τα συμφέροντα του λαού.
Η δικτατορία του Ιδιωτικού χρησιμοποιεί τους πολιτικούς θεσμούς έχοντας καταστήσει τη «διακυβέρνηση» έναν τύπο mafiamanagement. Εμείς όμως συνεχίσουμε να νομίζουμε πως δεν αλλάζει το νόημα με την αλλαγή της λέξης, όπως νομίζουμε ότι είναι κοινωνία των πολιτών η ιδιωτική civilsociety των ΜΚΟ.
Κρίση πολιτικής είχαμε όταν η «σφαίρα του Ιδιωτικού» πάλευε να ξεφορτωθεί τη «σφαίρα του Δημοσίου» μαζί με τη δορυφορική της «σφαίρα της Κοινωνίας». Αφής στιγμής η Πολιτική και η Κοινωνία εξαερώθηκαν, βιώνουμε την απώλειά τους, όχι την κρίση τους. Κρίση θεσμών είχαμε κατά το πέρασμα στη μεταβιομηχανική κοινωνία. Πάει καιρός που οι τράπεζες μεταμορφώθηκαν, από ιδρύματα/θεσμούς για την «κοινωνική ανάπτυξη», σε χρηματοπιστωτικό καζίνο. Το ίδιο το κράτος δεν υπηρετεί πια την κοινωνία αλλά τον τζόγο των αγορών. Οι κυβερνήσεις έγιναν υπηρετριούλες της Αγοράς, του Ιδιωτικού.

Η Ευρωπαϊκή Διάσταση της Κρίσης των Πολιτικών Συστημάτων: Η Γαλλία και η Ελλάδα ως Παραδείγματα

Της Μαρίας Δεναξά

Η Ευρώπη, ως χώρος πολυπολιτισμικής συνύπαρξης και κοινών θεσμών, βιώνει τα τελευταία χρόνια μια βαθιά κρίση των πολιτικών συστημάτων της.
Αυτή η κρίση δεν περιορίζεται μόνο σε εθνικά σύνορα. Για εκείνους που οι ευρωπαϊκές χώρες αποτελούν το βασικό πεδίο αναφοράς τους -δηλαδή το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζουν και εργάζονται- είναι εύκολο να διακρίνουν, από την Ελλάδα έως τη Γαλλία κι από τη Γερμανία και την Ιταλία μέχρι την Πορτογαλία, τη διογκούμενη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, απέναντι στους θεσμούς, αλλά και απέναντι στην ίδια την ικανότητα των δημοκρατιών μας να ανταποκριθούν στα ολοένα σοβαρότερα και αυξανόμενα προβλήματα των κοινωνιών.

Κι αυτό γιατί, τις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχουμε να κάνουμε με κυβερνήσεις που υπηρετούν το κοινό συμφέρον. Υπηρετούν το δικό τους και σε πολλές περιπτώσεις ξένα συμφέροντα, υπό την καθοδήγηση των ταγών της παγκοσμιοποίησης και την εποπτεία των Βρυξελλών, που λειτουργούν ως θερμοκήπιο της διαπλοκής και της θεσμικής αυθαιρεσίας.
Παρά τις μεγάλες διακηρύξεις και τα μεγάλα λόγια της Ένωσης με τα οποία γαλουχηθήκαμε, στις μέρες μας οι μάσκες έχουν πέσει. Το ευρωπαϊκό διευθυντήριο, ένας λαβύρινθος γραφειοκρατίας και εξουσίας, διακρίνεται για τον αυταρχισμό και τη διαφθορά του και κανένας ηγέτης ευρωπαικής χώρας δεν φαίνεται πρόθυμος να αντιμετωπίσει ουσιαστικά αλλά ούτε και να αντισταθεί.

Η Γαλλία, που άλλοτε παρουσιαζόταν ως ισχυρή κεντρική δύναμη της Ένωσης, σήμερα δείχνει να ταλαντεύεται ανάμεσα στην ακροδεξιά και την αποσύνθεση του παραδοσιακού πολιτικού της ιστού, ο οποίος κάποτε ήταν σεβαστό παράδειγμα. Η Ελλάδα, από την άλλη, παρά τα δεινά της, δείχνει να μην μαθαίνει από τα λάθη της και συνεχίζει να κουβαλά τις πληγές και τις παθογένειες ενός πολιτικού συστήματος που ουδέποτε αναγεννήθηκε πραγματικά από την μεταπολίτευση έως σήμερα.

Η κρίση των πολιτικών συστημάτων στη Γαλλία, την Ελλάδα και ευρύτερα στην Ευρώπη, οξύνθηκε μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και ενισχύθηκε από μεταγενέστερα γεγονότα: τη μεταναστευτική κρίση, την πανδημία COVID-19, απο τις αυστηρές δημοσιονομικές απαιτήσεις, τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας. Αυτά τα γεγονότα λειτούργησαν ως η αφορμή και η δικαιολογία για μια πρωτοφανή «καταλήστευση» και φτωχοποίηση, με κάθε τρόπο, των κοινωνιών μας υλική, πνευματική, ηθική και, πάνω απ’ όλα, πολιτική.

Το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Ελλάδας! Η διακήρυξη του Δεύτερου Συνεδρίου για την Ελλάδα που θέλουμε

Το τριήμερο Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή (21,22 και 23 Νοεμβρίου) θα γίνει στην Αθήνα το δεύτερο Συνέδριο για την Ελλάδα που θέλουμε και για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Το Συνέδριο θα γίνει στη Λεόντειο Σχολή Πατησίων.

Διακήρυξη για το 2ο συνέδριο Η Ελλάδα που θέλουμε!

Αποτελεί συλλογικό βίωμα, και όλο και πιο κοινή διαπίστωση, πως τα προβλήματα στη χώρα μας διευρύνονται κι αγγίζουν πλέον την υπαρξιακή της διάσταση. Την ίδια στιγμή, οι απαντήσεις που δίνονται από τις εγχώριες ελίτ μοιάζουν να τροφοδοτούν έναν φαύλο κύκλο αντί να ανοίγουν διεξόδους προς ένα μέλλον εθνικής αξιοπρέπειας και κοινωνικής αναζωογόνησης. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα –στο σύνολό του- φέρει τεράστιες ευθύνες και μπλοκάρει κάθε δυνατότητα διαφορετικής πορείας της χώρας και της κοινωνίας. Είναι σε βαθιά διάσταση με την κοινωνία, βαθαίνει πολλαπλά την κρίση και εντείνει το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας.

Στον πυρήνα του υπαρξιακού προβλήματος συναντάμε μια κοινωνία χωρίς φωνή, χωρίς Τόπο, χωρίς κινούσα στρατηγική ιδέα για την προοπτικής της, αμήχανη – κατακερματισμένη, χειραγωγημένη, αποπροσανατολισμένη και βαθιά απογοητευμένη. Μια κοινωνία όμως που στις ελπιδοφόρες στιγμές δείχνει ότι μπορεί να επιδράσει σημαντικά στην πορεία των πραγμάτων με τη μαζική της παρουσία, κατανοώντας βαθιά, με τρόπο βιωματικό, πως δεν μπορεί να περιμένει έτοιμες λύσεις και σωτήρες. Σε αυτή την αντιφατική αλλά παρούσα κοινωνική διαθεσιμότητα, που σε συνθήκες ασφυξίας ψάχνει για «οξυγόνο» και δρόμο προς το μέλλον, επικεντρώνεται η προσπάθειά μας, προσπαθώντας να διαβάσουμε προσεκτικά το χαρακτήρα της.

Μετά την επιτυχημένη διεξαγωγή του πρώτου Συνεδρίου τον Μάιο του 2024 και τις προσδοκίες που αυτό δημιούργησε, προχωρούμε στο δεύτερο Συνέδριο με επίκεντρο την αντιμετώπιση του υπαρξιακού προβλήματος της Ελλάδας και με τίτλο «Η Ελλάδα που θέλουμε», αναζητώντας τους ορθούς όρους πραγμάτωσής της.

Κόμμα έτοιμο για όλα; — Οι θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριο

Αρχές Οκτωβρίου δόθηκαν στη δημοσιότητα οι θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριο του κόμματος που θα διεξαχθεί μεταξύ 29-31 Ιανουαρίου του 2026 με σύνθημα «ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!». Για το ΚΚΕ, όπως και για τα περισσότερα κομμουνιστικά κόμματα, το συνέδριο αποτελεί το ανώτατο καθοδηγητικό όργανο και συγκαλείται κάθε 4 χρόνια, στην απόληξη του εκλέγεται η Κεντρική Επιτροπή και η Κεντρική Επιτροπή Οικονομικού ελέγχου ενώ οι αποφάσεις του συνεδρίου εφαρμόζονται υποχρεωτικά, βάσει καταστατικού, από όλο το κομματικό δυναμικό.

Menelaos Myrillas / SOOC

Της Αιμιλίας Βήλου*

Οι θέσεις διαμορφώνονται από την ΚΕ και υποβάλλονται σε εσωκομματική διαβούλευση, η οποία διενεργείται σε όλα τα σώματα του κόμματος όπου εμπλουτίζονται, εξειδικεύονται, συνδιαμορφώνονται και εν τέλει, τίθενται σε ψηφοφορία. Παράλληλα διενεργείται και δημόσιος διάλογος μέσω του Ριζοσπάστη και της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης, όπου οποιοσδήποτε/οποιαδήποτε μπορεί να τοποθετηθεί επί των θέσεων και να απευθυνθεί οριζόντια σε όλο το κόμμα.

Κεντρικός άξονας πραγμάτευσης του 22ου συνεδρίου είναι η επιδίωξη της μετάβασης του ΚΚΕ σε ένα «κόμμα έτοιμο για όλα», μάλλον ως γενίκευση του «κόμμα(τος) παντός καιρού» και η ευκταία κομματική λειτουργία ώστε να επιτευχθεί το παραπάνω (σελ. 5). Συνεπώς ο φακός μέσω του οποίου χρειάζεται να μελετηθεί το ογκώδες κείμενο των 131 σελίδων είναι το κόμμα και μάλιστα σε διττή μορφή · το κόμμα ως συλλογικό πολιτικό υποκείμενο και ως τρόπος λειτουργίας και οργάνωσης.

Πλαισίωση – Στόχος – Μέθοδος – Σχεδιασμός

Το κείμενο χωρίζεται σε τέσσερα μέρη: στο πρώτο μέρος γίνεται μια αποτίμηση του διεθνούς και εγχώριου οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικού περιβάλλοντος, μέσα από το πρίσμα θέασης του ΚΚΕ, δηλαδή τη αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας, με γνώμονα ένα αντικαπιταλιστικό πρόταγμα και αποτελεί την πλαισίωση του κειμένου (σελ. 5-36). Το δεύτερο μέρος, το οποίο αποτελεί τον πυρήνα των θέσεων, αναφέρεται στη λειτουργία του κόμματος, με έμφαση στο πρώτο επίπεδο οργάνωσης του ΚΚΕ, τις Κομματικές Οργανώσεις Βάσης (ΚΟΒ), με εξαντλητικές και λεπτομερειακές αναφορές και αποτελεί το «επίδικο» του συνεδρίου (σελ. 37-77). Στο τρίτο μέρος διερευνάται η διείσδυση του κόμματος στο κίνημα, με αιχμή, αναμενόμενα, τον εργατικό-συνδικαλιστικό χώρο, άρα αποτελεί τη μέθοδο εκδίπλωσης των εσωκομματικών βελτιώσεων στο κοινωνικό πεδίο (σελ. 78-121). Και στο τέταρτο και σαφώς πιο σύντομο μέρος, γίνεται ένας σύντομος απολογισμός της ΚΕ και προτείνεται ένας σχεδιασμός για την επόμενη τετραετία (σελ. 122-131).

Η Ελλάδα στο Μεταίχμιο: Από την Ταπείνωση στην Αναμονή του Πολιτικού Ρήγματος

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Η ελληνική κοινωνία των τελευταίων ετών κουβαλά μια βαριά σκιά: το τραύμα των Μνημονίων. Η εμπειρία της ταπείνωσης απέναντι στις ευρωπαϊκές ελίτ, η αίσθηση ότι «δεν μπορούμε να αποφασίσουμε μόνοι μας», έχει εγγραφεί βαθιά στο συλλογικό φαντασιακό. Αυτό το ιστορικό τραύμα δεν εξαφανίστηκε· αντίθετα, ενίσχυσε το αίσθημα εθνικής μειονεξίας και ενοχής και μετασχηματίστηκε σε παθητικότητα, αποχή και δυσπιστία τόσο προς την πολιτική και τους θεσμούς, όσο και προς τα άλλα μέλη του συλλογικού σώματος.

Η παθητικότητα ως ψυχικό καταφύγιο

Μετά το σοκ του 2015, όταν η κοινωνία βίωσε το αίσθημα ότι «η ψήφος μας ακυρώθηκε», πολλοί πολίτες επέλεξαν την εσωτερική αποστασιοποίηση, που εκφράστηκε με μειωμένη συμμετοχή στις εκλογές, ανοχή σε κυβερνήσεις που υπόσχονται «σταθερότητα» ακόμη και χωρίς δικαιοσύνη και εντατικοποίηση/εσωτερίκευση του αισθήματος μειονεξίας: «είμαστε μικρή χώρα, δεν γίνεται αλλιώς».

Η παθητικότητα αυτή δηλαδή δεν είναι ούτε εθνική αδυναμία, ούτε η «κατάρα της φυλής», ούτε το «κακό το ριζικό μας»  · είναι ψυχική άμυνα απέναντι στην απογοήτευση. Όπως κάποιος που απογοητεύτηκε από κάποια σχέση και αποσύρεται/«μουδιάζει» για να μην ξαναπληγωθεί.

Το αφήγημα της κανονικότητας

Η σημερινή κυβέρνηση (και όχι μόνο) εργαλειοποιεί, χειραγωγεί και εν τέλει κεφαλαιοποιεί αυτήν την ψυχική κατάσταση. Το κυρίαρχο αφήγημα λέει: «Ναι, ίσως να υπάρχει αδικία, αλλά υπάρχει τουλάχιστον σταθερότητα». «Ναι, υπάρχει φθορά, αλλά τουλάχιστον είμαστε μέσα στην Ευρώπη».

Εδώ αναδύεται το παλιό τραύμα που λέει υποσυνείδητα καλύτερα να νιώθουμε «δεύτερης κατηγορίας Ευρωπαίοι» παρά να βιώσουμε ξανά τον αποκλεισμό, την ταπείνωση και την απόρριψη από την «μητέρα» Ευρώπη. Γι’ αυτό άλλωστε το σύστημα χρειάζεται τον Τσίπρα στην «αντίθετη θέση» ώστε το αφήγημα της «κανονικότητας» να ισχυροποιείται απέναντι στον «επιπόλαιο» μπαμπούλα της αστάθειας.