Η διπλή μηχανή του καθεστώτος

Από τον “Φραπέ” στον "Πιερρακάκη".

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Το ελληνικό κράτος δεν κυβερνάται από ένα ενιαίο μοντέλο εξουσίας. Κυβερνάται από δύο παράλληλες, αλληλοσυμπληρούμενες μορφές κυριαρχίας.

Αυτές οι δύο μορφές διαπερνούν σχεδόν όλα τα κόμματα της Μεταπολίτευσης.

Δεν μιλάμε για πρόσωπα αλλά για συνεργαζόμενους τύπους εξουσίας. 

Και οι δύο είναι απαραίτητες για να λειτουργήσει το πολιτικό σύστημα. Γιατί η καθεμιά επιτελεί έναν συγκριμένο, κρίσιμο ρόλο.

Την εσωτερική κυριαρχία από την μια και την εξωτερική νομιμοποίηση από την άλλη. 

Πιο αναλυτικά, 

1. Ο “Φραπές”. Ο Βραχίονας της Εσωτερικής Κυριαρχίας.

Ο “Φραπές” είναι ο εκπρόσωπος της παραδοσιακής, φεουδαλικής, πελατειακής δομής.

Εκφράζει την τοπικότητα, τη συγγένεια, την εξάρτηση, την εξουσία που δεν βασίζεται στον νόμο, αλλά στην προσωπική σχέση, στην υποχρέωση, στο “σε έβαλα, θα με ψηφίσεις”.

2. Το κράτος-λάφυρο.

Οποιοσδήποτε πόρος, επιδότηση, θέση, πρόγραμμα, άδεια, γίνεται πεδίο συναλλαγής. Το κράτος δεν είναι θεσμός. Είναι θήραμα.

3. Η βαθιά Ελλάδα της ανασφάλειας.

Ο φόβος του “αν δεν είμαι με τους δικούς μας, θα χαθώ”.

Ο φόβο της εκδίκησης. Η αίσθηση ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη, μόνο ισχύς.

4. Η κουλτούρα του “έτσι γίνονται τα πράγματα εδώ”. Ένας αυθόρμητος, σχεδόν πολιτισμικός πεσιμισμός του «Δεν αλλάζει τίποτα».

Άρα συμμετέχεις στο παιχνίδι, δεν το ανατρέπεις.

Ο “Φραπές” λειτουργεί ως φοροεισπράκτορας εξαρτήσεων, ελέγχει ψήφους, δουλειές, επιδοτήσεις. Ξέρει ποιος είναι ευάλωτος και πώς να τον κρατάει.

Ο "Φραπές" είναι ένα "μαγικό" φίλτρο πρόσβασης στους θεσμούς.

Αν θέλεις κάτι από το κράτος, περνάς “από αυτόν”. Εκείνος δεν εφαρμόζει πολιτική, διανέμει χάριτες.

Ο "Φραπές" είναι ο μηχανισμός αναπαραγωγής του κόμματος.

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να κερδίσεις εκλογές στο χωριό.

Το σύστημα τον χρειάζεται όσο και να τον φοβάται.

Ο “Φραπές” είναι το βρώμικο χέρι που κάνει τη δουλειά, ώστε οι “καθαροί” να δείχνουν πολιτισμένοι.

Ο Γκεόργκι Ντιμιτρόφ και ο εθνικός μηδενισμός ( national nihilism)

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Ορισμένες φορές στην συζήτηση για την εθνική ταυτότητα και την σχέση  εργαζομένων και έθνους, δίνεται η εντύπωση ότι ο όρος "εθνομηδενισμός" ή "εθνικός μηδενισμός" αποτελεί πρόσφατη κατασκευή κάποιων εθνικιστικών κύκλων ή ακόμη της Ακροδεξιάς. Συνεπώς, όποιος υπερασπίζεται την πατρίδα από αριστερή σκοπιά είναι τραμπικός, εθνικιστής κλπ 

Και όμως, όχι !!!  

Ο όρος "εθνικός μηδενισμός" ανήκει ιστορικά στον Γκεόργκι Ντιμιτρόφ για πολλά χρόνια ηγέτη του ΚΚ Βουλγαρίας, διεθνή ηγέτη του αντιφασισμού, και επίσης για κάποιο διάστημα ηγέτη της Κομμουνιστκής Διεθνούς.

Στην Εισήγησή του στο Έβδομο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς ( Αύγουστος 1935, Μόσχα), όπου εγκαινιάσθηκε η στρατηγική του Λαϊκού  Μετώπου κατά του Φασισμού, ο Ντιμιτρόφ είπε μεταξύ άλλων, στο υποκεφάλαιο " Η ιδεολογική πάλη κατά του φασισμού" τα ακόλουθα πολύ ενδιαφέροντα:

"Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε οι ασυμφιλίωτοι αντίπαλοι, από θέση αρχής του αστικού εθνικισμού σε όλες του τις μορφές. Αλλά δεν είμαστε υποστηρικτές του εθνικού μηδενισμού (national nihilism) και ποτέ δεν θα έπρεπε να ενεργούμε με αυτόν τον τρόπο. Το καθήκον να  εκπαιδεύουμε  τους εργάτες και όλους τους εργαζόμενους στο πνεύμα του  προλεταριακού διεθνισμού αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη "καθήκοντα" κάθε κομμουνιστικού κόμματος. Αλλά κάθε ένας που ισχυρίζεται ότι αυτό του επιτρέπει, ή τον υποχρεώνει κιόλας, να περιφρονεί όλα τα εθνικά  συναισθήματα των πλατιών μαζών του εργαζόμενου λαού βρίσκεται πολύ μακριά από τον γνήσιο μπολσεβικισμό, και δεν έχει αντιληφθεί τίποτε από τις διδαχές του Λένιν για το εθνικό ζήτημα. 

Η Κύπρος είναι Ελληνική

Επανάληψη για αμνήμονες

Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΊΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ  

Στέλιος Καζαντζίδης 

Η Ελλάδα ΜΕΤΑ – ή ΜΕΤΑ την Ελλάδα;

Του Ρούντι Ρινάλντι

Χθες (21/3) ήταν παγκόσμια ημέρα ποίησης. Η παράξενη παραδοχή του Παναγιώτη Κονδύλη, το «παράδοξο γεγονός ότι η νεώτερη Ελλάδα, που τίποτε δεν πρόσφερε στη θεωρητική σκέψη ή στον τεχνικό πολιτισμό, έδωσε και δίνει υψηλή ποίηση», ισχύει. Και ίσως να είναι παρήγορη μπροστά στη στέρφα και στείρα κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Όμως το σημερινό σημείωμα δεν θα έχει καμία αναφορά σε στίχους και ποιητές (προσωρινή υπόσχεση). Θα αρκεστώ σε δύο κεντρικά ζητήματα-διαπιστώσεις, και ένα τρίτο ζήτημα ως μεγάλο έλλειμμα και κενό – πιθανά επικίνδυνο κενό.

Ψάχνοντας επιβεβαίωση Προστασίας

Παλιά λέγαμε έναν γλωσσοδέτη που αν τον μάθεις δεν τον ξεχνάς: «Σπανοί Ισπανοί εζωγράφησαν εις πανί ισπανικόν ιππικόν εις πανικόν». Τον θυμήθηκα ακούγοντας ή διαβάζοντας όσα λέγονται και γράφονται από πολιτικούς, επιστήμονες και διανοούμενους σε πρόσφατες συνάξεις-συνόδους όπως αυτή του Κύκλου Ιδέων του κ. Βενιζέλου που έγινε (που αλλού;) στη σφηκοφωλιά-σύμβολο, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Από όσα λοιπόν λέγονται, με όση κάλυψη και καμουφλάρισμα, συμπεραίνει κανείς ότι έχουμε μια πολιτική και οικονομική ελίτ εις πανικόν, μπροστά στα τεκτονικά γεωπολιτικά ρεύματα, στις τεράστιες αλλαγές των ισορροπιών και των αμυντικών (διάβαζε και επιθετικών) δογμάτων. 

Το ομολογούν ανοικτά, όχι φυσικά ότι φοβούνται, αλλά ότι αλλάζουν όλα τα δεδομένα. Μάλιστα δραματοποιούν και λίγο την κατάσταση, όχι για να υπάρξει μια στροφή ή μια γραμμή άμυνας ή έστω ένα εθνικό ταμπούρι, αλλά για να δείξουν ότι είναι πανέτοιμοι να αποδεχτούν ένα νέο πλαίσιο Προστασίας που να προσφέρει εγγυήσεις συνέχειας του «μαγαζιού» χωρίς μεγάλες εθνικές περιπέτειες και ταπεινώσεις. 

Οδικός χάρτης για να υποταχθεί ένα εθνικό κράτος

Της Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Ας υποθέσουμε ότι προγραμματίζεται η εξόντωση ενός έθνους-κράτους. Μια τέτοια απόφαση μπορεί να προέρχεται από κάποιες ισχυρές χώρες, άλλες θρησκείες, ή και από εμμονές σε κοσμοθεωρίες (όπως, χάριν παραδείγματος το τελευταίο στάδιο της παγκοσμιοποίησης που είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση). Υπάρχουν, ασφαλώς, πολλές μεθοδεύσεις για να φτάσει κανείς στο επιθυμητό αποτέλεσμα για αυτό το εθνικό κράτος, αλλά εδώ θα επιλέξουμε αναγκαστικά ορισμένες μόνο από αυτές.

Προσθέτοντας, ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή καθ’ αυτή η επιλογή, όσο ο αυστηρός διαχρονικός προγραμματισμός της αλληλουχίας και αλληλοσυμπλήρωσης των μέτρων, έτσι ώστε το ένα να διαδέχεται και να ενδυναμώνει το άλλο. Το πρώτο στάδιο θεωρείται δεδομένο για κάθε ανάλογη προσπάθεια. Πρόκειται για τον έγκαιρο προσηλυτισμό όλων εκείνων των προσώπων, που ύστερα από ενδελεχή έρευνα, είναι πιθανότατα αυτά, που θα καταλάβουν την εξουσία της καταδικασμένης χώρας.

Δεν είναι καταρχήν απαραίτητο οι ηγέτες αυτοί να είναι ενσυνείδητοι προδότες, διότι αρκεί να τους έχουν πείσει ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις για τη χώρα τους. Οπότε, εύκολα πείθουν τους εαυτούς τους ότι η διακυβέρνησή τους απαλλάσσει τη χώρα τους από τα ακόμη χειρότερα. Η πρώτη δέσμη μέτρων αποσκοπεί στη δημιουργία πειθούς στο λαό προς εξόντωση, ότι είναι ανάξιος να ζει.

Λεξιλογικά

Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Και για να τελειώνουμε και μ' αυτούς που κάνουν τρομοκρατία με το φανατικό τους πατριωτισμό και με αυτούς που μας τρομοκρατούν μην τυχόν και βάλουμε στην κουβέντα μας τη λέξη «γένος», «έθνος» και «πατρίδα». Ε, λοιπόν, η ονομάτων επίσκεψις μας καθοδηγεί να πλησιάζουμε με σεμνότητα και νηφαλιότητα τις έννοιες.

Και η λέξη «γένος» παράγεται από το ρήμα γίγνομαι (κι όχι γεννώμαι), που σημαίνει εξελίσσομαι, άρα το γένος είναι μια οντότητα προερχόμενη από μια συνεχή εξέλιξη.

Από την ίδια ρηματική ρίζα προέρχεται η «Γένεσις» της Αγίας Γραφής, που σημαίνει τη νομοτελειακή εξέλιξη του σύμπαντος κόσμου μετά το Γενηθήτωσαν του Δημιουργού ή της τύχης ή της Φύσης· δεν πέφτω στην παγίδα, εγώ, των ιδεολογημάτων.

Η λέξη «έθνος» σημαίνει ομάδα που έχει κάποια αναγνωρίσιμα κοινά χαρακτηριστικά. Στον Ομηρο και στους αρχαίους υπάρχουν και τα έθνη των ορνίθων, το σμάρι των πουλιών, π.χ. τα αποδημητικά, τα λιμναία, τα αρπακτικά κ.τ.λ.

Και η λέξη «πατρίς» είναι επίθετο, αδελφοί, επίθετο. Στον Ομηρο ευρίσκεται ως επίθετο του ουσιαστικού γαία, πατρίς γαία, η γη του πατέρα μου. Εκεί που γεννήθηκε, μόχθησε, παντρεύτηκε, τεκνοποίησε, όργωσε, ψάρεψε και πέθανε και θάφτηκε ο πατέρας μου.

Περιμένοντας την καινούργια πανεθνική κρίση

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Η δεύτερη αυτοδυναμία Μητσοτάκη συνδυάστηκε με την καταβαράθρωση του ΣΥΡΙΖΑ. Το σοκ για τους αριστερούς, μέλη και ψηφοφόρους ήταν παραπάνω από οδυνηρό. Ήταν καταστροφικό. Κι από τότε άρχισαν οι κινήσεις πανικού.

 Μία από αυτές ήταν και η διοργάνωση συζήτησης, με πρωτοβουλία του Δ. Τεμπονέρα  με τίτλο και στόχο «απέναντι στον Μητσοτάκη, ποιός;», συζήτηση που θα βοηθούσε την προσπάθεια σύγκλισης ευρύτερων «κεντροαριστερών» δυνάμεων.

 Προφανώς ο δεύτερος στόχος της κεντροαριστερής σύγκλισης, απευθύνεται σε «παράγοντες», σ’ αυτούς δηλαδή που έχουν οριοθετηθεί και δραστηριοποιούνται πολιτικά κι όχι στους απλούς και καθημερινούς Έλληνες υπηκόους που δεν είναι οργανωμένοι σε κάποιο κόμμα. Οι τελευταίοι καθορίζονται από την κοινωνική και οικονομική τους κατάσταση και από το πολιτιστικό τους υπόβαθρο. Τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια μάλιστα, πρώτο ρόλο στην ψήφο τους  παίζει ακριβώς η κοινωνική και οικονομική τους κατάσταση, αυτή που βιώνουν ή αυτή που ελπίζουν να βιώσουν.

 Το ίδιο λανθασμένη είναι και η αναζήτηση ενός αντίπαλου δέους στον Μητσοτάκη ή όπως πιο στοχαστικά αναφέρθηκε, στην – μάλλον υποτιθέμενη - κυριαρχία της «Δεξιάς». Τα προβλήματα της Ελλάδας όμως, που δυστυχώς είναι διαχρονικά, δεν οφείλονται στον Μητσοτάκη, ούτε στον κάθε Μητσοτάκη, ούτε πηγάζουν από την κυριαρχία της Δεξιάς, αλλά από το τεράστιο έλλειμα δημοκρατίας στην χώρα μας.

 Αυτό είναι που ωθεί την κάθε κυβέρνηση να περιφρονεί όλους τους άλλους θεσμούς και να τους υποτάσσει στην  εκτελεστική εξουσία, στην εκάστοτε κυβέρνηση και τελικά στον πρωθυπουργό, στον κάθε πρωθυπουργό.

Η ενσάρκωση του "αριστερού" αποικιοκράτη!

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Πριν από όχι και τόσο πολλά χρόνια, οι άνθρωποι στην Αριστερά γνώριζαν δίχως αμφιβολίες, πως η κοινωνική αδικία, η φτώχεια, το ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας, ήταν συνέπειες της ξένης εξάρτησης της χώρας. 

Τα παραμύθια της ατομικής ευθύνης, του "τέτοιος λαός που είμαστε αυτά μας αξίζουν", οι "τεμπέληδες Έλληνες", το "όλοι μαζί τα φάγαμε, τα κάψαμε", το "Ελλαδιστάν", η "Δυστυχία του να είσαι Έλληνας" και λοιπά,  δηλαδή η αποσιώπηση της αποικοκρατίας και η πλήρης υιοθέτηση και εσωτερίκευση των κυρίαρχων ιδεών απαξίωσης και ενοχοποίησης του ελληνικού συλλογικού, θα ακούγονταν τότε αδιανόητα. 

Οι άνθρωποι στην Αριστερά ήταν πεισμένοι πως η ατομική και συλλογική φτώχεια τους ήταν ένα ακόμη σύμπτωμα (και) της αποικιοκρατίας και των ντόπιων εντολοδόχων της. 

Και γι' αυτό το αίτημα της Κοινωνικής Δικαιοσύνης ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με το αίτημα της Εθνικής Ανεξαρτησίας. 

Που πάει να πει το ένα δεν γίνεται χωρίς το άλλο. 

Εντούτοις, τα τελευταία 30-40 χρόνια ήταν ικανά για να απομονωθεί-αποσυναρτηθεί το ένα αίτημα από το άλλο και αυτό με κύρια ευθύνη της αριστερής διανόησης (μάλλον και οι δυο λέξεις σε εισαγωγικά) που κατάπιε αμάσητη την αποικιοκρατική αφήγηση και "ζήλευε" που εκείνη δεν ζούσε στις Βρυξέλλες ή δεν καταγόταν από το Brighton, αλλά από ένα "κωλοχώρι" της Καρδίτσας.

Πώς η αρνησιπατρία σερβίρεται σαν αντιλαϊκισμός – ΕΛΙΑΜΕΠ και Αριστερά

Του Διονύση Δρόσου

Ποια στοιχεία του αγγλόφωνου κειμένου που δημοσίευσε προσφάτως το ΕΛΙΑΜΕΠ μοιάζουν να έχουν “αριστερό” πρόσημο; Τί κάνει τις ηγετικές παρέες της δικαιωματικής Αριστεράς να στρατεύονται με ενθουσιασμό σε τέτοιες θέσεις; Δηλαδή για να εξηγούμαι: η αρνησιπατρία που για κάποιους αποτελούν ψυχρή, κυνική επιλογή, η οποίη πρέπει να κρυφτεί πίσω από ευφημισμούς και διπροσωπίες, για ποιο λόγο επενδύεται με ιδεολογικό ζηλωτισμό και εκφέρεται ευθαρσώς και υπερηφάνως από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ;

Εντοπίζω τα εξής:

Πρώτον: Αποστροφή προς ό,τι μοιάζει “εθνικιστικό”, εντέλει η ενοχοποίηση και της λέξης “εθνικό”. Η διασταλτική κατανόηση του εθνικισμού που προκρίνουν καταντά αρνησιπατρία και τους επιτρέπει να υποστηρίζουν πως η σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο υποστήριξη των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας αποτελεί «μαξιμαλισμό» και εξισώνεται με την αξίωση αναθεώρησης των συνόρων που προβάλει η γειτονική χώρα.

Δεύτερον: Ειρηνισμός. Αμφότερες οι στάσεις των γειτονικών χωρών υποτίθεται πως αποτελούν απλώς εκφράσεις κακής νοοτροπίας: προσήλωση στη national correctness (εθνική ορθότητα) και τους national myths (εθνικούς μύθους). Αρκεί, λοιπόν, οι δύο πλευρές (κατ’ επέκταση όλες οι χώρες) να απαλλαγούν από αυτά τα ανορθολογικά “πεισματάκια” και η παγκόσμια ειρήνη θα βασιλεύσει επί της γης, όπως ευχόμαστε κάθε Πρωτοχρονιά.

Περί "διεθνισμού" και εθνικής κυριαρχίας

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Μερικά πράγματα πρέπει να είναι σαφή κι ας τα βάλουμε με τους πάντες.  

Εδαφική ακεραιότητα σημαίνει ούτε διεκδικούμε ούτε δίνουμε πιθαμή. Ο  Ανδρείας Παπανδρέου αυτό δεν έλεγε και σωστά μάλιστα; 

Είναι διεθνιστικό να δώσουμε το Καστελόριζο στην Τουρκία; Η την επήρεια των νησιών στην Τουρκία; Γιατί; Οποίος το πιστεύει ας βγει να το πει καθαρά.

Επιπλέον. Εδαφική κυριαρχία χωρίς χωρικά ύδατα και εναέριο χώρο δεν υπάρχει. 

Επίσης δεν υπάρχει κυριαρχία χωρίς υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ και άλλα κυριαρχικά δικαιώματα ακόμη και καθαρά οικονομικά. Γιατί; 

Όχι για να τα πάρει ο Βαρδινογιάννης η η Exxon Mobil αλλά γιατί η προοπτική του έθνους κράτους σε αριστερή και προοδευτική κατεύθυνση χρειάζεται και αυτούς τους πόρους. Ανάπτυξη με αριστερό ταξικό πρόσημο μόνο με ΑΠΕ δεν γίνεται. Ας βάλουν φίλτρα, ας πάρουν προστατευτικά μέτρα. Όμως, όχι εκ των προτέρων παραίτηση και παραχώρηση. 

Η λογική μια μικρή χώρα να παραιτηθεί πλήρως από την οικονομία των υδρογονανθράκων και μάλιστα σε μια συγκυρία που η ενέργεια είναι  μείζον γεωπολιτικό όπλο είναι λογική ανθρώπων καλοκάγαθων  η και κρετίνων.

Τάξη και πατρίδα!

Του Θανάση Τσιριγώτη*

Η σοβούσα κρίση ανατίναξε όλες τις παλιές πολιτικές συμβάσεις! Νέες συμμαχίες χτίζονται, κόμματα αμορτισέρ εμφανίζονται στο στερέωμα, παλιές συνήθειες αλλάζουν, συμπεριφορές τροποποιούνται. Oι «από πάνω» δυσκολεύονται να κυβερνήσουν όπως πριν, οι «από κάτω» δυσκολεύονται να ζήσουν «με λιγότερο ουρανό».

Δεν είναι διόλου υπερβολή αν πούμε πως «τίποτα δεν θα ’ναι όπως πριν» στο τέλος της πορείας προς την κόλαση. Αυτής της φρίκης δίχως τέλος, εκτός και αν ο Σίσυφος αρνηθεί το ρόλο του, αρνηθεί τις καθεστωτικές συμβάσεις και αποτινάξει τους βράχους και το μαρτύριό του. O Σίσυφος-λαός ο οποίος σύρεται σιδεροδέσμιος στον παραλογισμό της σημαδεμένης κάλπης, η οποία θα κηρυχνόνταν έκπτωτη αν άλλαζε τα πράγματα. Απέναντι λοιπόν στον πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό Αρμαγεδώνα υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι.

Αυτός της υποταγής, της συναίνεσης, της δουλοφροσύνης, του νεοραγιαδισμού. Ατελέσφορος, αιματώδης, καταστροφικός. Και ο άλλος της αντίστασης, της περηφάνειας, της πάλης, της οργάνωσης. Το εργατολαϊκό αυθαδίασμα…

Οι λέξεις και το πράγμα

Οι πόλεμοι αρχίζουν με λέξεις και τελειώνουν στα πεδία των μαχών. Πριν από τους λογχοφόρους προηγούνται οι προπαγανδιστές για να σπάσουν το ηθικό των αντιπάλων και να σκορπίσουν το φόβο, το ερώτημα, τον πανικό.

O ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός και οι εγχώριοι «μπάτλερ» τους, πριν ξεκινήσουν τη σφαγή έσπειραν «urbi et orbi» (σε πόλεις και χωριά) ψευτοθεωρίες, ανυπόστατα αφηγήματα, ψευτιές και σπουδαιοφανείς -πλην κούφιες- «αλήθειες». Λέγοντας: Παγκοσμιοποίηση αντί πόλεμος και ιμπεριαλισμός. Ισχυρή Ελλάδα αντί επαρχιώτικη, βαλκανική φλούδα. Δημοκρατική Ευρώπη αντί λυκοσυμμαχία. Ευρωπαϊκή αγορά αντί τραπεζικό κεφάλαιο. Κάτω τα συνδικάτα αντί οργάνωση των εργαζομένων. Μιζέρια αντί για ταξική αυτοπεποίθηση. Λασπολογία στην ιστορία αντί της ιστορικής περηφάνειας. Εγωισμό αντί συλλογικότητα και κοινωνικότητα. Θέλησαν να σκορπίσουν στα πέρατα της γης το συλλογικό κεκτημένο και το κοινωνικό «εμείς» και να ορθώσουν τη σημαία του ανυπόφορου «εγώ», ώστε ο εργάτης, ο εργαζόμενος, ο άνεργος, ο νέος να νιώθει ανυπεράσπιστος, πολιτικά άκληρος, αμνήμων, φτερό στον άνεμο.

Οδικός χάρτης για να υποταχθεί ένα εθνικό κράτος

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Ας υποθέσουμε ότι προγραμματίζεται η εξόντωση ενός έθνους-κράτους. Μια τέτοια απόφαση μπορεί να προέρχεται από κάποιες ισχυρές χώρες, άλλες θρησκείες, ή και από εμμονές σε κοσμοθεωρίες (όπως, χάριν παραδείγματος το τελευταίο στάδιο της παγκοσμιοποίησης που είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση). Υπάρχουν, ασφαλώς, πολλές μεθοδεύσεις για να φτάσει κανείς στο επιθυμητό αποτέλεσμα για αυτό το εθνικό κράτος, αλλά εδώ θα επιλέξουμε αναγκαστικά ορισμένες μόνο από αυτές.

Προσθέτοντας, ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή καθ’ αυτή η επιλογή, όσο ο αυστηρός διαχρονικός προγραμματισμός της αλληλουχίας και αλληλοσυμπλήρωσης των μέτρων, έτσι ώστε το ένα να διαδέχεται και να ενδυναμώνει το άλλο. Το πρώτο στάδιο θεωρείται δεδομένο για κάθε ανάλογη προσπάθεια. Πρόκειται για τον έγκαιρο προσηλυτισμό όλων εκείνων των προσώπων, που ύστερα από ενδελεχή έρευνα, είναι πιθανότατα αυτά, που θα καταλάβουν την εξουσία της καταδικασμένης χώρας.

Δεν είναι καταρχήν απαραίτητο οι ηγέτες αυτοί να είναι ενσυνείδητοι προδότες, διότι αρκεί να τους έχουν πείσει ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις για τη χώρα τους. Οπότε, εύκολα πείθουν τους εαυτούς τους ότι η διακυβέρνησή τους απαλλάσσει τη χώρα τους από τα ακόμη χειρότερα. Η πρώτη δέσμη μέτρων αποσκοπεί στη δημιουργία πειθούς στο λαό προς εξόντωση, ότι είναι ανάξιος να ζει.

“Δεξιότερα Κουροπάτκιν…”

Η σημερινή εικόνα θα μπορούσε τηλεγραφικά να περιγραφεί, ως: δικτατορία των "αγορών", επικυριαρχία μιας διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας, πολλαπλασιασμός της κοινωνικής αδικίας και ανισότητας, απαξίωση της εργασίας και του Κοινωνικού κράτους

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Όπως έχω επισημάνει κι΄άλλη φορά, τα τελευταία χρόνια έχουμε μια “στροφή” του εκκρεμούς προς τα Δεξιά. Για έναν προσεχτικό παρατηρητή, αυτό συμβαίνει τόσο στην σύνολη Δύση, όσο και στην Χώρα μας. (Δέστε για παράδειγμα πόσες πολιτικές κινήσεις/ σχηματισμοί υπάρχουν αυτή την στιγμή στα ΔΕΞΙΑ της παραδοσιακής/ νεο-φιλελεύθερης δεξιάς “Νέας Δημοκρατίας”).

Την περίοδο των Επαναστάσεων, από την Γαλλική έως αυτή των Μπολσεβίκων στην μετέπειτα ΕΣΣΔ, είχαμε μια Ριζοσπαστικοποίηση προς τα Αριστερά. Παράλληλα δηλαδή με το ισχύον από τότε συμπέρασμα ότι “η Επανάσταση τρώει τα παιδιά της”, είχαμε το πέρασμα από τους Γιρονδίνους στους Ιακωβίνους, (Γαλλική Επανάσταση), από τους Μενσεβίκους στους Μπολσεβίκους (στην Οκτωβριανή). Τώρα, η Ριζοσπαστικοποίηση γίνεται προς τα Δεξιά: (όλο και) λιγότερη ¨Κοινωνία”, όλο και περισσότερη (ασύδοτη) “αγορά”.

Στιγμές από το Ελλάδα - Κύπρος

Το ταμπού των εθνικών ιδιαιτεροτήτων

Του Ιάσωνα Καπετανίδη

Εξ αφορμής του νέου περιστατικού βιασμού της 19χρονης από ομοεθνείς της και του τρόπου που παρουσιάστηκε στα διαδικτυακά μέσα της Αριστεράς

-Όταν ο Finnley έγραφε το εμβληματικό του έργο για την Ελληνική Επανάσταση, περιγράφοντας την προεπαναστατική εθνική, κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα των Οθωμανικών Βαλκανίων, όταν έλεγε ότι οι Βούλγαροι και Σέρβοι είναι αγρότες και κτηνοτρόφοι, οι Τούρκοι δημόσιοι υπάλληλοι και στρατιωτικοί και οι Έλληνες αγωγιάτες (έμποροι) και πραματευτάδες, το σίγουρο είναι ότι δεν πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό του ότι μπορεί να κατηγορηθεί για ρατσιστικά στερεότυπα. Όταν μίλαγε για τους Αλβανούς ας πούμε, περιέγραφε πως το τραχύ τοπίο της Αλβανίας, το φτωχό έδαφος, η σχετική απομόνωση και η κοινωνική πραγματικότητα -οι «φάρες»- σφυρηλάτησαν το χαρακτήρα του Αλβανού και οδήγησαν την περίοδο που εξετάζει, στο να αναδειχτούν οι Αλβανοί σε μια σκληρή πολεμική φυλή που πουλούσε υπηρεσίες στους Αγάδες και Μπέηδες, να αποτελούν το πιο αξιόμαχο τμήμα του Οθωμανικού στρατού και να φτάνουν να ελέγχουν την Σουλτανική διαδοχή. Ασφαλώς λοιπόν ο Finnley δεν ανακάλυψε κάποιο «φυλετικό» χαρακτηριστικό των Αλβανών, αλλά τις κοινωνικο-οικονομικές και ιστορικές αιτίες που δημιούργησαν ένα φαινόμενο.

Και οι Ζαπατίστας πατριώτες ;

Πατριωτισμός και αριστερά

Του Γεράσιμου Σκλαβούνου

Τα  πρόσφατα  γεγονότα έφεραν επιτακτικά στο προσκήνιο το  θέμα του  πατριωτισμού  και  των συνόρων, της  εθνικής κυριαρχίας, της  παγκοσμιοποίησης  και  του  διεθνισμού.

Στα  πλαίσια  αυτού  του  σημειώματος ,εννοείται ότι μόνο ορισμένα από αυτά μπορούμε να θίξουμε, και αυτά ακροθιγώς, ξεκινώντας ιστορικά  από τα βασικά για  την Αριστερά. Δηλαδή τους κλασικούς του μαρξισμού αλλά και του  αναρχισμού.

Α. Προλετάριοι. Πατρίδα ;

Κάποιοι προβάλουν μόνο μια φράση του “Κομμουνιστικού  Μανιφέστου “: “Οι  προλετάριοι  δεν έχουν πατρίδα , παραβλέποντας ασυλλόγιστα και αντιδιαλεκτικά, όλο  το  υπόλοιπο  κείμενο  που λέει :

” Ακόμα κατηγόρησαν τους κομμουνιστές ότι θέλουν να καταργήσουν τ  ά  χ  α  την πατρίδα, την  εθνότητα. Οι  εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορείς να τους πάρεις  κάτι  που  δεν  έχουν “(1).

[Οι εργάτες  λοιπό  δεν έχουν πατρίδα(ή αισθάνονται ότι κάποιοι τους την έχουν στερήσει), όχι οι κομμουνιστές, οι οποίοι είναι συνειδητά πολιτικά όντα, και  αποκρούουν τις  κατηγορίες ότι θέλουν τ  ά  χ  α να καταργήσουν την πατρίδα. Η ίδια η αστική τάξη έχει  αφαιρέσει κάτω από τα πόδια των εργατών την πατρίδα, την εθνικότητα, τους έχει κάνει  μισθωτούς σκλάβους, αφαιρώντας τους την γη των προγόνων τους  με  την “πρωταρχική  συσσώρευση” κεφαλαίου.

Μήπως οι σκλάβοι της αρχαιότητας είχαν πατρίδα; Ή μήπως το κεφάλαιο το ίδιο έχει  πατρίδα ; Μετακινείται και μαζί του μετακινείται και το εξάρτημα του ο εργάτης, όταν δεν  μένει  άνεργος  στους  πέντε δρόμους, και αναγκάζεται να μεταναστεύσει από μόνος του  ή  να  πεθάνει  σαν  το  σκυλί].

Όταν ο Στάθης Καλύβας ξεπέρασε σε εθνομηδενισμό τον Αντώνη Λιάκο

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η υπέρβαση της παλιάς διχοτομίας μεταξύ ελληνικού έθνους και κράτους μπορεί να είχε δύο πιθανές απαντήσεις. Η μία θα ήταν η σύμπτωση επιτέλους των ελίτ και του λαϊκού σώματος γύρω από ένα πρόταγμα ανάταξης και αναβάθμισης του Ελληνισμού ως έθνους-κράτους πλέον, όπως είχε εν μέρει συμβεί από τα τέλη του 19ου αιώνα, μέχρι τη μεγάλη εθνική εξόρμηση του 1912-1920.

Η δεύτερη θα ήταν, αντίθετα, η ολοκληρωτική εγκατάλειψη του έθνους και της εθνικής διάστασης. Στην πρόσφατη ιστορία μας, ψήγματα της πρώτης απάντησης θα διαφανούν κατά την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο, μέχρι το 1989 περίπου, ενώ κατά τη δεύτερη μεταπολιτευτική περίοδο θα επικρατήσει συντριπτικά η δεύτερη επιλογή.

Οι ελίτ θα αναπαράγονται όχι πλέον σε σύνδεση, έστω και ανταγωνιστική με το λαϊκό σώμα, αλλά θα αναπαράγονται χωριστικά και θα απογειωθούν φαντασιακά και υλικά από την ελληνική πραγματικότητα. Για τις πολιτικές ελίτ, το ελληνικό έθνος-κράτος έχει ήδη μεταβληθεί σε μια επαρχία των Βρυξελλών και κατά συνέπεια έχει πάψει να υπάρχει ως έθνος. Αυτό εξέφραζε ιδεολογικά ο εθνομηδενισμός της πνευματικής και καλλιτεχνικής ελίτ.

Γι’ αυτό, πλέον, η αναπαραγωγή των ελίτ δεν θα γίνεται μέσω του όποιου θεσμικού, γλωσσικού, ή καταγωγικού, ή ακόμα και ταξικού διαφορισμού, αλλά μέσω της διαμόρφωσης μιας κοινής εθνομηδενιστικής "βουλγκάτας", κυρίαρχης στα ΜΜΕ, την εκπαίδευση, τα Πανεπιστήμια, τους εκδοτικούς οίκους, τις ΜΚΟ, τον καλλιτεχνικό χώρο. Όσο για το έθνος, αυτό εκχωρείται σε μια ακαθόριστη "λαϊκιστική" πλειοψηφία που, παρά την επιμονή της στην παράδοση και τη θρησκεία, παραμένει υποτελής και εξαρτημένη από την κυρίαρχη εθνομηδενιστική ελίτ.

Οι εθνομηδενιστικές ελίτ απέναντι στο έθνος

Του Γιώργου Καραμπελιά

Γνωρίζουμε πως η ανισομετρία μεταξύ έθνους και κράτους στην Ελλάδα –το γεγονός δηλαδή ότι το ελληνικό Έθνος, τουλάχιστον μέχρι σχετικά πρόσφατα, υπερέβαινε τις διαστάσεις του κράτους– δεν είχε επιτρέψει ποτέ στο παρελθόν την πλήρη σύμπτωση έθνους και κράτους. Και παρότι οι Κύπριοι αγωνιστές δάκρυζαν όταν έψαλλαν το «σκέπασε μάνα σκέπασε», αυτή τους συμπεριφέρθηκε μάλλον σαν μητρυιά που απόδιωχνε τα παιδιά της. 

Οι ελίτ του ελλαδικού κράτους, στην πλειοψηφία τους, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα 80 ή 90 χρόνια της ιστορίας του, προσπαθούσαν διαρκώς να ανακόψουν τη βούληση του εθνικού σώματος για δημιουργία ενός ενιαίου ελληνικού κράτους που να περιλαμβάνει το σύνολο του έθνους. Πράγμα που έκαναν είτε κάτω από τη μόνιμη πίεση των μεγάλων δυνάμεων, που επιθυμούσαν μια μικρή Ελλάδα άθυρμα στα χέρια τους, είτε διότι είχαν ενστερνιστεί και οι ίδιοι την ίδια ιδεολογία –«η μικρά άλλα τίμιος Ελλάδα–  είτε, συνηθέστερα, και για τα δύο μαζί. Αυτό το γεγονός θα μεταβάλει την υπαρκτή, ήδη επί τουρκοκρατίας, διαφοροποίηση των ανώτερων τάξεων και των ελίτ  με το λαϊκό σώμα σε αντίθεση μεταξύ κράτους και έθνους.

200 χρόνια Φρίντριχ Ένγκελς... τρομάζουν τη σημερινή "αριστερά"

Του Νίκου Κλειτσίκα

«Το παγκόσμιο προλεταριακό κίνημα
είναι δυνατόν μόνον μεταξύ ανεξάρτητων εθνών»

Φρίντριχ Ένγκελς, επιστολή στον Καρλ Κάουτσκι, 7 Φλεβάρη 1882

200 χρόνια από τη γέννηση του Φρίντριχ Ένγκελς, του φιλόσοφου που μαζί με τον Καρλ Μαρξ επεξεργάστηκε τη θεωρία του διαλεκτικού υλισμού και συνέγραψαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο και Το Κεφάλαιο.

Τόσο στην κοσμοπολίτικη "αριστερά", του λεγόμενου "ανανεωτισμού", όσο και στην καθεστηκυία αριστερά, τη λεγόμενη κομμουνιστική, θα χυθούν άπλετα τα μελάνια των διθυράμβων, για τα διακόσια χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου διανοητή.

Τι υποκρισία... και φόβος υποβάλει την απόκρυψη των θέσεων του Φρίντριχ Ένγκελς για το έθνος, αλλά και τον "δικαιωματισμό" που κατάκτησε τους υποκριτικά ζηλωτές του μεγάλου φιλοσόφου. 

Πρόκειται για τον φερετζέ που έχουν ενδυθεί στην "αριστερά" των τραπεζιτών. Έτσι στη σημερινή επέτειο θα σημειώσουμε επιγραμματικά δύο ζητήματα που "Φοβάται σαν το διάολο το λιβάνι" η σημερινή "αριστερά", το κύριο όπλο του υπερεθνικού κεφαλαίου, που αντικατέστησε την παραδοσιακή δεξιά.

«Χωρίς την απόκτηση της αυτονομίας

και της ενότητας σε κάθε έθνος,

ούτε η διεθνής ένωση του προλεταριάτου,

ούτε η ειρήνη και συνεργασία

αυτών των εθνών προς τους κοινούς σκοπούς

θα μπορούσε να επιτευχθεί»

Φρίντριχ Ένγκελς