Του Σταύρου «Ππούνιου» Ζαχαρία
ΤΙ ΠΑΘΟΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ
«Θέλω να τρέξω ως την Κερύνεια». Αυτά τα λόγια είχαν σφηνωθεί στο κεφάλι μου πέντε μήνες προηγουμένως, όταν έτρεχα τον πρώτο μου ημιμαραθώνιο στο Βελιγράδι. Ήμουν στο εικοστό χιλιόμετρο, τραυματισμένος, και περνούσα πάνω από τον ποταμό Σάβα. Το γόνατό μου καιγόταν, μα το «Running for our Occupied Island» που ήταν γραμμένο στο μπλουζάκι μου ήταν πολύ βαρύ για να με αφήσει να σταματήσω τον αγώνα.
Από τον Απρίλιο στον Οκτώβριο και από το Βελιγράδι στη Βαλένθια. Ίδια τα λόγια στο μπλουζάκι, ξανά μαζί με τον Μιχάλη Θεοδούλου, «Τρέχω για την κατεχόμενη πατρίδα μου – τρέχω για ελευθερία». Ήμουν ξανά στο εικοστό χιλιόμετρο, γερός αυτήν τη φορά, όταν έβγαλα από το τσαντάκι μου το πανί. Έτρεξα κρατώντας το άλλα 1.097 μέτρα. Λίγο πριν από τον τερματισμό, δεν άντεξα, τα μάτια μου άρχισαν να δακρύζουν, ήταν τόσο έντονη η επιθυμία εκείνην τη στιγμή.
