Τα «βαφτίσια» στην εκπαίδευση

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

«Αξίζουν συγχαρητήρια στην εφευρετικότητα των «νονών». Με έξυπνο τρόπο προσθέτουν ονόματα χωρίς να προσθέτουν ουσία. Αναδιοργανώνουν αρμοδιότητες και ξεκινάμε από την αρχή»

Είναι ενδιαφέρον αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, κυρίως στον τομέα αρμοδιότητας του Υπουργείου Παιδείας. Η ονοματοδοσία θεσμών, υπηρεσιών, διαδικασιών, οργάνων, κλπ., γίνεται με ρυθμό πολυβόλου. Δεν είναι ιδιαίτερο χάρισμα αυτής της κυβέρνησης, είναι διαχρονική τακτική του Υπουργείου. Το κυρίως απογοητευτικό είναι ότι η ουσία των πραγμάτων παραμένει μάλλον η ίδια, αν δεν επιδεινώνεται. Κι όμως ακάθεκτοι συνεχίζουν τα «βαφτίσια»!

Για να πάρουμε μια μικρή γεύση, αρκεί να παρατηρήσουμε πως οι μόνοι σταθεροί στην ονομασία τους, από τα στελέχη εκπαίδευσης, είναι οι Διευθυντές Σχολείων. Σ’ όλες τις άλλες θέσεις έχουμε κατά καιρούς νέα ονόματα. Οι Προϊστάμενοι του Νομού έγιναν Διευθυντές Εκπαίδευσης, οι παλιοί Επιθεωρητές μετεξελίχθηκαν σε Σχολικούς Συμβούλους, στη συνέχεια έγιναν Συντονιστές Εκπαιδευτικού Έργου και τώρα Σύμβουλοι Εκπαίδευσης. Ο Προϊστάμενος Επιστημονικής Παιδαγωγικής Καθοδήγησης έγινε Περιφερειακός Επόπτης Ποιότητας της Εκπαίδευσης και αντίστοιχα Επόπτης Ποιότητας της Εκπαίδευσης για τις Διευθύνσεις. Φυσικά τα ΠΕ.Κ.Ε.Σ. γίνονται ΠΕ.Σ.ΕΠ., η οικολογική συνείδηση των μαθητών πέρασε από τα Κ.Π.Ε. που μετεξελίχθηκαν σε ΚΕ.Π.Ε.Α., για να μην καταπιαστούμε με την Ειδική Αγωγή που τα ΚΔΑΥ γίνανε ΚΕΔΔΥ, έπειτα ΚΕΣΥ και τώρα ΚΕΔΑΣΥ, καθώς και τις ορολογίες που έχουν εμπλουτίσει το χώρο,  ένταξη – ενσωμάτωση – συμπερίληψη  (παραμένει ζητούμενο αν όσοι χρησιμοποιούν αυτούς τους όρους εννοούν και τα ίδια πράγματα). Ένα μικρό δείγμα της «κοσμογονίας» που έχουμε μπροστά μας. Ακόμα και οι νόμοι έχουν φανταχτερές και εντυπωσιακές έως παραπλανητικές ονομασίες π.χ. νόμος 4823/2021 «Αναβάθμιση του σχολείου και ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών», καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Κα Υπουργέ της Παιδείας, ακούς;

Της Αγγελικής Τσιόγκα*

…Και ξαφνικά δεν αντέχω άλλο! Πνίγομαι! Σας γράφω λοιπόν κάποιες σκέψεις μου, γιατί, αν δεν τις πω, θα σκάσω. 

Περίπου δύο χρόνια πριν, ξεκινάει μία πανδημία, όπως όλοι γνωρίζουμε καλά! Και προκύπτει η εύλογη ανάγκη της τηλεκπαίδευσης. Όλοι, λοιπόν εμείς οι ευσυνείδητοι εκπαιδευτικοί, τρέξαμε μόνοι μας, χωρίς καμία κρατική βοήθεια, να αγοράσουμε υπολογιστές, να εξοπλίσουμε τα σπίτια μας με οπτικές ίνες, να διαμορφώσουμε χώρους κατάλληλους και ήσυχους στην κρεβατοκάμαρα, στο σαλόνι,… για να τους μετατρέψουμε σε σχολικές τάξεις και φυσικά να μάθουμε τα πάντα για τη WEBEX, ρωτώντας ο ένας τον άλλον, με αυτοσχέδια σεμινάρια μεταξύ μας και πολύωρες συνδέσεις για να κατανοήσουμε πώς θα ανταπεξέλθουμε στη νέα πραγματικότητα, που ξεδιπλωνόταν μπροστά μας! Παράλληλα, προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε τους πιο φτωχούς μαθητές μας, φροντίζοντας να τους εξασφαλίσουμε ένα ταμπλετάκι ή ένα παλιό λαπ τοπ ή τέλος πάντων ό,τι μπορούσαμε να βρούμε από δω κι από κει. 

Και να οι ευχαριστίες προς τους υπεύθυνους εκπαιδευτικούς που με τόσο ζήλο ανταποκρίθηκαν σε όλον αυτόν τον Γολγοθά! Δεν ξεχνάμε τα υπέροχα κυβερνητικά σποτ με τους ήρωες γιατρούς, ντελιβεράδες, εκπαιδευτικούς… 

Μαζί με μας τιτάνεια ήταν και η προσπάθεια των γονέων, να μεριμνήσουν κι αυτοί μόνοι τους, επίσης χωρίς καμία κρατική βοήθεια, ώστε τα παιδάκια τους να μη χάσουν την επαφή με την τάξη τους και την αναγκαστική, βίαια, νέα σχολική πραγματικότητα! 

Αν θες να λέγεσαι Δάσκαλος!

Του Χρήστου Κάτσικα

Παγκόσμια μέρα των εκπαιδευτικών, σήμερα, δάσκαλε!

Προσγειώσου! Προσγειώσου στον «τσακισμένο» σου μισθό που σε οδηγεί σε απόγνωση…

Προσγειώσου στο συνωστισμό των τάξεων των παιδιών…

Προσγειώσου στο Λύκειο – απομίμηση φροντιστηρίου…

Προσγειώσου στον παιδαγωγικό σου ρόλο που όλο και περισσότερο εξουθενώνεται από το ρόλο του εξεταστή, του επιτηρητή, του συμβολαιογράφου επιδόσεων…

Προσγειώσου στα διδακτικά καθήκοντά σου που όλο και περισσότερο «χαρακώνονται» από τις γραφειοκρατικές – διοικητικές υποχρεώσεις που θα σου αναθέσουν…

Ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται - Δείτε την ταινία

Γράφει η Αθηνά Κάππου

Πριν κάποια χρόνια έπεσε στα χέρια μου μια ταινία με το όνομα: «ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται» (γαλλικός τίτλος le maitre qui laissait les enfants rever). Για πολύ καιρό την είχα ξεχάσει,μέχρι που πήγα δευτέρα λυκείου.Η ταινία είναι ουσιαστικά η βιογραφία του Σελεστέν Φρενέ (Celestin Freinet).

Ο Φρενέ ήταν ένας από αυτούς τους ανθρώπους-καθηγητές που άλλαξαν το σχολείο, αλλά κυρίως τον τρόπο σκέψης των μαθητών του. Εισήγαγε την τυπογραφία στο σχολείο, δεν εφήρμοσε ποτέ ως τιμωρία το ξύλο, και δεν προήγαγε ποτέ την στείρα γνώση. Όπως συμβαίνει πάντα με αυτούς τους μοναδικούς ανθρώπους, έγινε και ο ίδιος το »μήλο της έριδος». Γονείς και καθηγητές τον ήθελαν εκτός σχολείου με την δικαιολογία ότι δεν είναι πραγματικός δάσκαλος, την ίδια στιγμή που οι μαθητές του »ερωτεύτηκαν»για πρώτη φορά το σχολείο και την μόρφωση.

Τώρα κάποιος αποφάσισε, ότι ο Γιώργος δεν είναι πια χρήσιμος ...

Ο Γιώργος πήγε από νησί σε νησί για να έχουν τα παιδιά μας σχολείο ή στελέχωσε σχολεία στις πινέζες του χάρτη ως αναπληρωτής. Άφησε τα παιδιά του, ή δεν έκανε παιδιά, για να στηρίξει τα δικά μας.

Τώρα κάποιος αποφάσισε,ότι ο Γιώργος δεν είναι πια χρήσιμος στο δημόσιο σχολείο.

Ο Γιώργος δεν έκανε μεταπτυχιακά, είτε γιατί δεν είχε φράγκα να τα σκάει, είτε απλά δεν γινόταν από το κατσικοχώρι που υπηρετούσε.

Τώρα ο Γιώργος είναι παλιός κι ίσως και λίγο ακριβός, διότι η ηθική φτήνια κάποιων αποφάσεων δεν έχει πάτο. 

Ο Γιώργος στήριξε -υποστελεχωμένα με πολιτική ευθύνη σχολεία 10 χρόνων-και τα κράτησε ΑΝΟΙΧΤΑ!

"Τα χέρια μου είναι λερωμένα μόνο από κιμωλία!''

Πρωτογενές πλεόνασμα μπάτσων

146.294 είναι το σύνολο των μπάτσων και των στρατιωτικών που πληρώνονται από τα χρήματα των φορολογούμενων και 135.412 οι δάσκαλοι και οι καθηγητές

Ανάρτηση από: https://jodi.graphics

Βλέπαμε …Survivor, κύριε!

 

 Η Γ΄ ΕΛΜΕ-Θεσσαλονίκης παίρνει θέση ενάντια στα τηλεσκουπίδια

2.500. 000 τηλεθεατές μεταξύ των οποίων εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές  μας, ακόμη και παιδιά του Δημοτικού (δυναμικό κοινό το λένε) παρακολουθούν κάθε βράδυ το ελληνικό «Survivor» που σπάει τα ρεκόρ τηλεθέασης το ένα μετά το άλλο.

Δεν πρόκειται για δασκαλίστικη γκρίνια που «δεν διαβάζουν τα μαθήματά τους» εκείνη την ώρα. Οι αξίες που επιβάλλονται μέσα από την τηλεοπτική εικόνα είναι απόλυτα αντίθετες με αυτές που επιχειρούμε κοπιωδώς κι απελπισμένα να εμπνεύσουμε τους μαθητές μας . Γι αυτό έχουμε χρέος να τις στηλιτεύσουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο.  

Διαμαρτυρία γονέων στα Λιόσια για ελλείψεις εκπαιδευτικών- video

http://www.megatv.com/koinoniaoramega/default.asp?catid=39322&subid=2&pubid=35160688

Κοντεύει να κλείσει ο Σεπτέμβρης και ακόμα δεν έχουν ανοίξει σχολεία , αλλά και αυτά που έχουν ανοίξει υπολειτουργούν γιατί υπάρχουν χιλιάδες ελλείψεις εκπαιδευτικών. Χιλιάδες διδακτικές ώρες χάνονται όχι εξαιτίας των απεργιών, αλλά εξαιτίας της μνημονιακής πολιτικής που δημιουργεί στρατιές ανέργων, φτωχών και στερεί το δικαίωμα της μόρφωσης σε χιλιάδες παιδιά.

Η αυτονόητη υποχρέωση της πολιτείας να λειτουργούν τα σχολεία είναι μόνο στη σφαίρα της φαντασίας του νέου υπουργού Παιδείας Ν. Φίλη, που χθες στην τελετή παράδοσης-παραλαβής ανέφερε ότι τα σχολεία την φετινή χρονιά της έντονης δημοσιονομικής κρίσης τα σχολεία ήταν έτοιμα να υποδεχτούν τους μαθητές.

Καραβάνι αλληλεγγύης με εκπαιδευτικούς επισκέπτεται στις 20/2 τους καταυλισμούς των προσφύγων από το Κομπάνι

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΠΕ-ΕΛΜΕ

Καραβάνι αλληλεγγύης με εκπαιδευτικούς επισκέπτεται στις 20/2 τους καταυλισμούς των προσφύγων από το Κομπάνι

Πρόσκληση σε Συνέντευξη Τύπου, Τρίτη 17/2, 12.30, γραφεία ΔΟΕ (Ξενοφώντος 15α, 3ος όροφος, Σύνταγμα)

Σας καλούμε στη συνέντευξη τύπου που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 17/2, στις 12.30, στα γραφεία της ΔΟΕ προκειμένου να ενημερώσουμε για το καραβάνι αλληλεγγύης.

Εδώ και δυο μήνες τα εκπαιδευτικά σωματεία πήραν την πρωτοβουλία για μια μεγάλη καμπάνια αλληλεγγύης για τη Ροζάβα και το Κομπάνι. Εκατοντάδες σχολεία συγκέντρωσαν κουβέρτες, παλτό, μπότες, χειμωνιάτικα ρούχα, σερβιέτες, πάνες, εσώρουχα, σαπούνια και γάλα βρεφικό και παιδικό, μάζεψαν τα αναγκαία εφόδια για τους προσφυγικούς καταυλισμούς του Σουρούτς και της Ροζάβα, σε συνεργασία με το σωματείο εκπαιδευτικών της Τουρκίας, Egitim Sen. Την ίδια στιγμή, ο αγώνας του λαού εκεί συζητήθηκε σε εκατοντάδες σχολικές τάξεις, το μήνυμα της ηρωικής αντίστασης πλημμύρισε δεκάδες αίθουσες, ενώ πολλοί γονείς μέσω αυτής της καμπάνιας ευαισθητοποιήθηκαν. Η ανταπόκριση των εκπαιδευτικών, των γονιών και των παιδιών ήταν συγκινητική.

Κατηγοριοποίηση – βαθμολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών στην αποικία μας

Του Γιώργου Ηλ.Τσιτσιμπή

Πλησιάζει η στιγμή που ο καθένας, υπεύθυνα και συνειδητά, θα πρέπει να πάρει θέση. Να επιλέξει όχθη. Είναι ζήτημα τιμής να ξέρουμε ποιοι είναι με ποιους. Οφείλει ο καθένας μας, μελετώντας τουλάχιστον τους νόμους (γιατί υπάρχει και σχετική βιβλιογραφία επί του θέματος)  να γνωρίζει για ποιο πράγμα μιλάμε. Η ομάδα των «αδιάβαστων», είτε υποστηρικτών είτε επικριτών, σχετικά με την κατηγοριοποίηση – βαθμολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών,  «αυτοαξιολόγηση» και «αξιολόγηση» τη λένε μερικοί, δεν δικαιούται δικαιολογιών. Ήρθε η ώρα. Σε αυτό τον αγώνα δεν μπορούν να υπάρξουν «επιτήδεια ουδέτεροι».  Κάθε μέλος της Δ.Ο.Ε. είτε δάσκαλος, είτε διευθυντής, είτε σχολικός σύμβουλος, πρέπει με παρρησία να πάρει θέση.  Όταν ήρθε η διαθεματικότητα και η Ευέλικτη Ζώνη, σιωπήσαμε (πλην εξαιρέσεων βέβαια). Το ίδιο συνέβη έπειτα με το ΕΑΕΠ και τα νέα βιβλία.  Με τη σιωπή μας γίναμε συνένοχοι και η εκπαίδευση της αμάθειας διαφημίστηκε φανταχτερή με τους βαρύγδουπους τίτλους του Νέου Σχολείου.  Τώρα δικαιούμαστε να μείνουμε σιωπηλοί στην επιχείρηση ξεθεμελιώματος του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ με το πρόσχημα της αξιολόγησης;

Η ευθύνη των επιτελικών

Η μεγάλη ευθύνη πέφτει στην ομάδα των επιτελικών, που κατέχουν θέσεις στην πυραμίδα της διοίκησης, λειτουργώντας, δυστυχώς, μόνο με την δημοσιοϋπαλληλική τους ταυτότητα. Διεκπεραιώνουν τις ως άνωθεν εντολές προς τα κάτω, ξεχνώντας επιλεκτικά την επιστημονική τους ιδιότητα, που τους επιβάλλει  κριτική ματιά στα ισοπεδωτικά προτάγματα των εφήμερων κυβερνώντων. Ξεχνούν ότι τα πρόσωπα νοηματοδοτούν τους θεσμούς κι όχι το αντίθετο. Ξεχνούν ίσως, ότι στο παρελθόν υπήρξαν φωτισμένοι δάσκαλοι, οι οποίοι μνημονεύονται στην ιστορία της εκπαίδευσης, που δεν δίστασαν να διαφωνήσουν και να συγκρουστούν ανοιχτά, όταν λόγοι συνείδησης και επιστημονικής δεοντολογίας το επέβαλαν. Όμως σήμερα, είναι πολλοί αυτοί που συνειδητά ταυτίζονται με ένα σωρό ανεπαρκείς, που κατέλαβαν θέσεις με ποσοστώσεις, με ψεύτικα «χαρτιά», με ανύπαρκτες γλωσσομάθειες, με ελάχιστη διδακτική εμπειρία, με ημέτερη κομματική εύνοια … Και όμως όλοι αυτοί βαυκαλίζονται να λέγονται δάσκαλοι και συνάδελφοι. Να δέχονται να παίξουν το ρόλο του  επικριτή και τιμωρού, πιστοί στα κελεύσματα της εξουσίας, έτοιμοι να αποκαθάρουν την εκπαίδευση από τους ανεπαρκείς. Δεν θα πρέπει να κατοχυρώσουν πρώτα οι ίδιοι αυτούς τους τίτλους τιμής του «δασκάλου» και του «συναδέλφου»; Ήρθε η ώρα να το αποδείξουν.

Συγγνώμη “συνάδελφε”!!!

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Αισθανόμαστε βαθιά την ανάγκη να ζητήσουμε μια μεγάλη συγγνώμη από τον συνάδελφο -ισσα, για την αναστάτωση που έχουμε προκαλέσει.

Είναι γεγονός πως τέσσερα χρόνια τώρα, προσπαθήσαμε να αναδείξουμε ως πρωτεύον, την επικινδυνότητα του μνημονίου και τις συνέπειες που έχει αυτό σε μια χώρα υπό κατοχή. Δυστυχώς αποτύχαμε . Φαίνεται πως η αξιακή μας κλίμακα διαφέρει, τουλάχιστον από τους περισσότερους. Επειδή δεν θεωρούμε κανέναν απληροφόρητο, πόσο μάλλον που απευθυνόμαστε και σε επιστήμονα, οφείλουμε να το παραδεχτούμε.

Φαίνεται πως η ζωή σου παραμένει σε ένα πολύ καλό επίπεδο!

Τα παιδιά σου μεγαλώνουν σε ένα ασφαλές περιβάλλον και το μέλλον τους προδιαγράφεται λαμπρό!

Οι εργασιακές σου συνθήκες συνεχίζουν να σου προσφέρουν ασφάλεια και ηρεμία ώστε να μπορείς να προσφέρεις απρόσκοπτα και στα παιδιά των άλλων!

Αυτά που ήδη γίνονται στην Αθήνα με τις αθρόες υποχρεωτικές ματακινήσεις από ΠΥΣΠΕ σε ΠΥΣΠΕ όσων έχουν οργανική θέση, οι διαθεσιμότητες των καθηγητών, και όλα τα άλλα που αποκλείεται να μην γνωρίζεις, έχουν φυσικά την έγκρισή σου και την συγκατάθεσή σου.

Ραγιάς και δάσκαλος γίνεται;

Οι καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης προχώρησαν σε μια εβδομαδιαία απεργία κι ύστερα είπαν να σταματήσουν επειδή τους φάνηκε πολύ αυτό, πολύς αγώνας μια εβδομάδα χωρίς μεροκάματο. Τώρα φτάνει, καιρός να ξαναγυρίσουμε στους ρυθμούς μας και στους μισθούς μας. Δεν πειράζει που εκατομμύρια άλλοι δεν έχουνε μισθό. Δεν πειράζει που χιλιάδες συνάδελφοί μας απολύθηκαν. Δεν πειράζει που τα παιδιά των τάξεων μας δεν έχουνε μέλλον αλλά ούτε και παρόν. Δεν πειράζει, όλα καλά, η ζωή έτσι είναι, η ζωή αυτά έχει, άλλος με τα πολλά, άλλος με τα λίγα και άλλοι με το τίποτα, στο χώμα, στη φυλακή, στον τάφο. Εμείς να' μαστε καλά.

Και ρωτάω: ραγιάς και δάσκαλος γίνεται; Ή, με τέτοιους δασκάλους, πάλι καλά που δεν πάθαμε και τίποτα χειρότερο. Όταν ο τόπος μας, όταν οι άνθρωποι του συντρίβονται, οι μίζεροι, βολεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι κάνουν συμβολικές απεργίες μόνο και μόνο να για να ησυχάσουν τη συνείδησή τους που είναι κι αυτή μικρή και στενεμένη στα όρια του μυαλού και της μικροψυχίας τους. Και ύστερα τα κεφάλια μέσα. Κι ίσως ακόμα κι αν τους απολύσουν, πάλι και τότε μέχρι εκεί μόνο θα φτάσουν, γιατί αυτή είναι η φύση του ραγιά: σκυφτός στη ζωή, σκυφτός και στο θάνατο. 

Μόνο ρωτάω: με τι μούτρα θα μπείτε στις τάξεις να διδάξετε τις επαναστάσεις αυτού του λαού, με τι μούτρα θα διαβάσετε μπροστά στους μαθητές σας Βάρναλη;

 

 

Γράφε, Ιστορία, τα ψέματά σου αράδα

και βλόγα το Φονιά, βρίζε το θύμα!

Κι Αρετή, των δρομάκων σουσουράδα,

τον κάθε σωματέμπορά σου τίμα.

Ο δάσκαλος...

Γιατί με διέγραψαν από το ΚΚΕ – Βασίλης Ζωγράφος

Του Βασίλη Ζωφράφου

Μετά από βασανιστική περισυλλογή και ανάμικτα συναισθήματα, οδηγούμαι πιστεύω στο νηφάλιο συμπέρασμα να αναφερθώ στο γεγονός της διαγραφής μου από το ΚΚΕ. Και αυτό γιατί θεωρώ ότι η έκθεση των γεγονότων και η συνακόλουθη λειτουργία και πρακτική της κομματικής καθοδήγησης, αποκαλύπτουν παραπέρα τον ολισθηρό δρόμο που επέλεξε αυτή η καθοδήγηση, έναν δρόμο που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί το κόμμα στη συρρίκνωσή του. Επειδή δεν θέλησα ποτέ τον τίτλο του κομμουνιστή «κατ’ απονομή» όπως κάνει η κομματική ηγεσία την τελευταία δεκαετία, αλλά για μένα αυτός ο τίτλος ήταν και είναι προς κατάκτηση, όπως πιστεύω είναι και για τη συντριπτική πλειονότητα των κομματικών μελών, για αυτό, με τούτο μου το σημείωμα θέλω να κρούσω, για άλλη μια φορά ακόμα, τον κώδωνα του κινδύνου.

Ρεπούση: "Δεν θα κλάψουμε και για τις απολύσεις των καθηγητών"!!!

Του Γιώργου Τασιόπουλου

"Δεν θα κλάψουμε και για τις απολύσεις των καθηγητών"!!!!!
Δεν το είπε ο Βορίδης!
Δεν το είπε ο Άδωνις!
Ούτε ο Καψής και ο Πρετεντέρης !
Η Ρεπούση της ΔΗΜΑΡ το είπε χτες στην εκπομπή του Πρετεντέρη!

ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ...

'Οταν μπορείς και βυσσοδομείς απέναντι στην ΙΣΤΟΡΙΑ, όταν μένεις ασυγκίνητος στο "αίμα για την ελευθερία", σιγά μη σου σταθεί εμπόδιο η ΟΛΜΕ, σύντροφοι της Ανανεωτικής Αριστεράς, που με τόσο πάθος τη στηρίξατε την κ. Ρεπούση στο "προοδευτικό πόνημά της" για την Ιστορία της Στ Δημοτικού.

Όταν η κ. Ρεπούση έλεγε να τελειώνουμε με τον εθνοκεντρισμό στην ιστορία, γνώριζε τι εννοούσε.  Εσείς σύντροφοί μου, είχατε μπερδέψει το διεθνισμό με τον κοσμοπολιτισμό!  Το προοδευτικό με το μεταμοντέρνο!  Πάντως σε εκείνο το συνέδριο στα Τρίκαλα για τα νέα σχολικά βιβλία, ο  Μπράτης  και η Δ.Ο.Ε με συνέπεια,  πάλι μαζί της ήτανε, καθώς και σύμπασα η Ριζοσπαστική Αριστερά, για να την στηρίξουν να κατατροπώσει τους "εθνικιστές ελληναράδες"!!!  Φοβάμαι πως ακόμη και η σιωπή κάποιων που έδειχναν να διαφωνούν μαζί της, έδωσε χέρι βοηθείας ή καλάμι για να ανεβεί και να μας καθυβρίζει σήμερα, σύντροφοι.

Δάσκαλος εστί…

Της Βαρβάρας-Μαρίας Δαγρέ

Δάσκαλος. Δημόσιος υπάλληλος ή δημόσιος λειτουργός; Επάγγελμα ή Λειτούργημα;

Νομίζω η απάντηση εξαρτάται από την οπτική του καθένα. Για κάποιους (ακόμα και δασκάλους) δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια δουλειά. Ξεκινάει το πρωί, τελειώνει το μεσημέρι, μπαίνει ο μισθουλάκος και όλα οκ. Για κάποιους όμως και πιστέψτε με όχι για λίγους, είναι η ζωή τους όλη. Είναι αυτό που ξεχνάς κάθετι άλλο όταν μπαίνεις στην τάξη και ξεκινάς να διδάσκεις. Είναι αυτό που νιώθεις, όταν ένα παιδί σε κοιτάει στα μάτια και βλέπεις εκεί μέσα ότι ΜΑΘΑΙΝΕΙ, ότι ΕΣΥ του μαθαίνεις, ότι εσύ του δίνεις φως. Είναι αυτό που δεν ξεκινά και δεν τελειώνει ποτέ, απλά υπάρχει σε μια αέναη κίνηση, σε μια αέναη ροή γνώσης, ψυχής και αγάπης.

Αυτοί είναι οι ΔΑΣΚΑΛΟΙ εκείνοι που αγωνιούν πριν ξεκινήσει το μάθημα αν θα αρέσει στα παιδιά αυτό που για εκείνους είναι πρωτότυπο. Αυτοί είναι οι ΔΑΣΚΑΛΟΙ εκείνοι που όταν χτυπάει το κουδούνι για το σχόλασμα μένουν πίσω να μαζέψουν ό,τι εποπτικό υλικό ήταν αυτό που χρησιμοποίησαν ως δαδί για να ματαλαμπαδεύσουν τη φλόγα κι αυτή τη μέρα. Πολλές φορές το υλικό αυτό δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από την ψυχή τους. Οι ΔΑΣΚΑΛΟΙ που γυρίζουν σπίτι και βρίσκουν πάλι την ενέργεια παρά την κούραση της μέρας να δουλέψουν, να σκεφτούν, να εφεύρουν, να ανακαλύψουν, να φανταστούν, να προσαρμόσουν το φως της επόμενης μέρας με την άσβηστη ελπίδα ότι θα ανάψει αυτό το φως στα μυαλουδάκια και τις ψυχές των μαθητών του.

Στους δασκάλους μου

Σε επιστράτευση των εκπαιδευτικών θα προχωρήσει η κυβέρνηση. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους.

Η επιστράτευση των εκπαιδευτικών θα γίνει μόλις επιδοθεί η απόφαση της ΟΛΜΕ για απεργία μέσα στις εξετάσεις, αν και υπήρξε η σκέψη να επιστρατευθούν οι καθηγητές πριν ανακοινώσουν την απεργία και να επιστρατευθούν και οι μαθητές και να δώσουν Πανελλαδικές σήμερα -όλα τα μαθήματα-, ώστε να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Εν τω μεταξύ, όλα τα καθεστωτικά ξεπουλημένα σκυλιά των ΜΜΕ επιτίθενται με λύσσα στους εκπαιδευτικούς και μιλάνε για το δικαίωμα των παιδιών να δώσουν εξετάσεις για να περάσουν σε πανεπιστήμια που μοιράζουν χαρτιά χωρίς κανένα αντίκρυσμα και να οδηγηθούν στην ανεργία ή στην σκλαβιά.

Φυσικά, τα δικά τους παιδιά πάνε σε ιδιωτικά σχολεία και σπουδάζουν ή θα σπουδάσουν στο εξωτερικό γιατί δεν καταδέχονται να τα στείλουν μαζί με τα υπόλοιπα για τα οποία κόβουν φλέβες αυτές τις ημέρες, αν και στην πραγματικότητα τα έχουν γραμμένα στ’ αρχίδια τους.

Για τους εκπαιδευτικούς

Του Βαγγέλη Βακόλα

Δεν είναι η πρώτη φορά που δημιουργείται αναταραχή ενόψει Πανελληνίων εξετάσεων: Οι κυβερνήσεις το ‘χουνε σύστημα από παλιά να προωθούν αλλαγές προς το τέλος του σχολικού έτους, έτσι ώστε να μη μπορούν οι καθηγητές να αντιδράσουν χωρίς να συκοφαντηθούν ότι εκβιάζουν με μοχλό τους μαθητές και τις οικογένειές τους.

Οι πολιτικοί είναι οι τελευταίοι που νοιάζονται για τα παιδιά! Ας μας πουν ποιοί απ’ αυτούς δεν έχουν υποστηρίξει ως αντιπολίτευση απεργίες εκπαιδευτικών και μέσα στις εξετάσεις (ή αγροτών που κλείνουν τις εθνικές οδούς, ή δημοτικών υπαλλήλων που αφήνουν βουνό τα σκουπίδια και πάει λέγοντας), όποτε τους εξυπηρετούσε πολιτικά. Και ας μας πουν ποιοί και τι έκαναν για την εκπαίδευση ως κυβερνήσεις. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ο ένας υπουργός μετά τον άλλο (και η μία μετά την άλλη), προκειμένου να παρουσιάσουν τάχα μου έργο, έκαναν τα ίδια ανούσια πράγματα:  παραλλαγές του εξεταστικού συστήματος,  αναθέσεις καινούργιων βιβλίων κλπ σε κουβέντα να βρισκόμαστε.

Καλή και αγωνιστική χρονιά για την ανατροπή με την ανοιχτή επιστολή Ισπανού Δασκάλου: "Σήμερα έκανα το τελευταίο μου μάθημα..."

Ανοιχτή επιστολή 

στον υπουργό Wert και τη σύμβουλο μετανάστευσης Figar

Φωτογραφία Βούλας Παπαϊωάννου: Μάθημα σε σχολείο 

Μετά από περισσότερα από 35 χρόνια υπηρεσίας στη δημόσια εκπαίδευση, σήμερα έκανα το τελευταίο μου μάθημα. Συνταξιοδοτούμαι. Δεν είχα σκοπό να το κάνω, αλλά με αναγκάζουν οι καταστάσεις, ας το πούμε έτσι. Θα μπορούσα να πω ότι η αιτία είστε εσείς, αλλά θα ήταν αρκετά απλό και επιπλέον θα βρίσκατε αρκετούς λόγους για να δικαιολογηθείτε, καθώς δεν αντιλαμβάνεστε καθόλου όσα συμβαίνουν στο χώρο της εκπαίδευσης.

 Είστε εσείς που υποβάλλετε τη δημόσια εκπαίδευση σε μία σταδιακή υποβάθμιση και οδηγείτε τους εκπαιδευτικούς στο να υιοθετήσουν αμυντική στάση, κάτι που δεν θα είχε νόημα σε μία χώρα που πίστευε ότι στην εκπαίδευση βρίσκεται το μέλλον των πολιτών της και όχι οι μελλοντικοί καταναλωτές.