Τα κινήματα εθνικής κυριαρχίας σε άνοδο: από τη Γαλλία μέχρι τη Λατινική Αμερική

1.    Ενώ η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) –δηλαδή η ελίτ των πολυεθνικών που κυβερνούν την οικονομική, πολιτική και πολιτιστική ζωή στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη οικονομία της αγοράς– είχε καταστρώσει λεπτομερές σχέδιο για την εξόντωση των ανερχόμενων κινημάτων εθνικής κυριαρχίας στην Ευρώπη αλλά και γενικότερα, με στόχο την επιβολή της Νέας Διεθνούς Τάξης (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης μέσα από τον ολοκληρωτικό έλεγχο των πολιτικών και οικονομικών αλλά και των πολιτιστικών δομών (π.χ. στην Ευρώπη μέσα από την ΕΕ), τα λαϊκά κινήματα για την εθνική κυριαρχία «από κάτω» είχαν άλλες προτεραιότητες. Όχι μόνο στη Βρετανία με το Brexit αλλά και στην Ουγγαρία με τον Όρμπαν, και σήμερα ακόμη και σε διαφορές χώρες της Λατινικής Αμερικής που σηκώνουν κεφάλι απέναντι στο μονοπώλιο εξουσίας των πολυεθνικών, με τελευταία την προχθεσινή εκλογή αριστερού προέδρου, μετά από δεκαετίες, στην αμερικανοκρατούμενη Κολομβία, η οποία αποτελεί την 4^η σε μέγεθος οικονομία της Λ. Αμερικής. Όμως, το δεύτερο ίσως πιο σημαντικό κτύπημα κατά της πρωτοκαθεδρίας των πολυεθνικών και της ΝΔΤ που έχουν επιβάλλει… ήρθε από τη Γαλλία.

Κολομβία / Αριστερό τσουνάμι σάρωσε στις κάλπες

Η διεφθαρμένη δεξιά του Ίβαν Ντούκε φαίνεται ότι έχει φθάσει στο τέλος της και ο λαός της Κολομβίας θέλει ειρήνη και μια νέα κοινωνική πολιτική

«Οι μόνοι που δεν χωρούν ανάμεσά μας είναι οι διεφθαρμένοι και αυτοί που έκαναν γενοκτονίες. Στην Κολομβία δεν μιλάμε για Αριστερά και Δεξιά, αλλά για πολιτικές για τη ζωή ή τον θάνατο», σχολίασε ο Γκουστάβο Πέτρο μετά το θριαμβευτικό αποτέλεσμα της αριστερής  «Ιστορικής Συμφωνίας», που σάρωσε στην κυριολεξία στις προκριματικές εκλογές για την προεδρία με το 80,51% ή 4,48 εκατομμύρια ψήφους, προμηνύοντας την πανηγυρική εκλογή τού πρώην αντάρτη των FARC, με τους δεξιούς υποψηφίους Προέδρους να λαμβάνουν 14,05% ή 783.160 ψήφους, ενώ ο συνασπισμός της Αριστεράς αναδείχθηκε στο μεγαλύτερο κόμμα της Γερουσίας και στο δεύτερο μεγαλύτερο στη Βουλή.

Το τσουνάμι των ψήφων υπέρ του Πέτρο κατέστησε σαφές ότι η διεφθαρμένη δεξιά του Ίβαν Ντούκε έχε φθάσει στο τέλος και ότι ο λαός της Κολομβίας θέλει ειρήνη, μια νέα κοινωνική πολιτική, αξιοπρεπείς εργασίες και την αποδέσμευση της πολιτικής και οικονομικής ζωής της χώρας από τα καρτέλ και τους βαρόνους των ναρκωτικών.

Η πείνα ως σημαία

Του Catalina Oquendo

Στα παράθυρα σε πολλές πόλεις της Κολομβίας, οι πιο φτωχοί έχουν κρεμάσει κόκκινα πανιά, σημάδι πως καλούν για βοήθεια. Είναι το SOS της ανισότητας εν μέσω πανδημίας.

Αυτές τις μέρες σε νυσταγμένες και σιωπηλές πόλεις, τα παράθυρα στις συνοικίες των πιο φτωχών της Κολομβίας κραυγάζουν για βοήθεια. Κουρέλια, κομμάτια ύφασμα, παιδικά ρούχα ή μπλουζάκια, όλα σε κόκκινο χρώμα, αναρτημένα σε κοντάρια κρέμονται σαν σημαίες, το πονεμένο SOS της φτώχειας και της πείνας.

Ξεκίνησε στη Soacha, στα προάστια της Μπογκοτά, σε έναν τόπο που κατοικούν καμιά πενηνταριά χιλιάδες ξεριζωμένοι από την ένοπλη σύγκρουση, σε μια κοινότητα που πριν μερικά χρόνια ο στρατός βρήκε μια ομάδα από φτωχά αγόρια, τα έντυσε αντάρτες και τα δολοφόνησε.

Σε μια περιοχή που ζουν χιλιάδες μετανάστες από τη Βενεζουέλα και στην οποία το 36% του πληθυσμού ζει σε ακραία ένδεια. Η Soacha είναι σήμερα, μέσα στα απόνερα του κορωνοϊού, ένα τεράστιο σύννεφο από κόκκινα κουρέλια.

“Αν δεις ένα κόκκινο πανί στην πόρτα του γείτονα σημαίνει κάλεσμα για αλληλεγγύη”, διέδιδε ένα βίντεο της δημαρχίας της Soacha που άρχισε με αυτή την στρατηγική να κοινοποιεί την κατάσταση ανισότητας που συνοδεύει την καραντίνα.