Οι Τούρκοι κομμάντος μπροστά στις ακτές της Λιβύης

Ο ρόλος της Τουρκίας στη Λιβύη δεν έχει μειωθεί καθόλου τους τελευταίους μήνες.

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Ασχολούμαστε συχνά την τελευταία περίοδο με την Λιβύη, ιδαίτερα -ξανά- από τότε που η Τουρκία υπέγραψε με την (μεταβατική) κυβέρνηση ”Εθνικής Ενότητας” της Τρίπολης το τουρκολιβυκό Μηνημόνιο το 2019, στο οποίο Τούρκοι και Λίβυοι ”οικειοποιήθηκαν” ένα μεγάλο μέρος Θαλάσσιων ζωνών ελληνικών συμφερόντων, γεγονός που επαναλήφθηκε πρόσφατα, το 2022, με νέες συμφωνίες μεταξύ τους.

Ο ρόλος της Τουρκίας στη Λιβύη δεν έχει μειωθεί καθόλου τους τελευταίους μήνες. Ενώ τα μάτια του κόσμου είναι προφανώς (και δικαίως) στραμμένα στην Ουκρανία, η πιο καυτή χώρα της Βόρειας Αφρικής έχει παραμείνει ένα θεμελιώδες πεδίο μάχης μεταξύ μεσαίων και μεγάλων δυνάμεων, στο οποίο η Άγκυρα -όπως και άλλοι παίκτες- σίγουρα δεν κάνουν στην άκρη προς όφελος άλλων ανταγωνιστών.

Ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, το εξήγησε χωρίς πολλά λόγια κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης Ρώμης “Conferenza Roma Med- Mediterranean Dialogues” που πραγματοποιήθηκε στις αρχές Δεκέμβρη (από ελληνικής πλευράς συμμετείχε ο υπουργός Ενέργειας κ.Σκρέκας): «Υπάρχουν κάποιοι παίκτες που προσπαθούν να μας ανταγωνιστούν. Η Ρωσία έχει παρουσία στο πεδίο με την ομάδα Βάγκνερ», είπε ο Τσαβούσογλου, ο οποίος ελπίζει να μπορέσει να συνεργαστεί με την Αίγυπτο για τη διαμόρφωση ενός θεσμικού πολιτικού πλαισίου που θα οδηγούσε σε έναν περιορισμό της σύγκρουσης στην οποία καταδικάστηκε η Λιβύη την τελευταία δεκαετία. Μια συνεχής κρίση στην οποία η Τουρκία έχει παρέμβει αποφασιστικά εκμεταλλευόμενη σε μεγάλο βαθμό το χάος που προέρχεται από τον εσωτερικό ανταγωνισμό στην Ευρώπη και την παράλληλη «απροσεξία» των ΗΠΑ και τώρα ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν γνωρίζει ότι έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει στην οριστική είσπραξη.

″Σταθερός” παράγων η αστάθεια στην Λιβύη

HAZEM AHMED VIA REUTERS

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Ασχολούμαστε συχνά την τελευταία περίοδο με την Λιβύη, ιδαίτερα- ξανά- από τότε που η Τουρκία υπέγραψε με την κυβέρνηση ”Εθνικής Ενότητας” της Τρίπολης το τουρκολιβυκό Μηνημόνιο το 2019, στο οποίο Τούρκοι και Λίβυοι ”οικειοποιήθηκαν” ένα μεγάλο μέρος Θαλάσσιων ζωνών ελληνικών συμφερόντων, γεγονός που επαναλήφθηκε πρόσφατα, το 2022, με νέες συμφωνίες μεταξύ τους. Πέραν αυτού του ιδιαίτερου ”τριγώνου” Ελλάδας- Τουρκίας-Λιβύης, στην χώρα ”παίζουν πολιτικό παιχνίδι” κι΄άλλες -Μεγάλες- δυνάμεις. Θα αναφερθούμε εδώ στο τωρινό συμβάν:

Ποιος θέλει να ανοίξει ξανά την υπόθεση Λόκερμπι; (Lockerbie;)

ALAIN NOGUES VIA GETTY IMAGES

Κάποιος θέλει να ανοίξει ξανά την υπόθεση Λόκερμπι., Πρόκειται για την επίθεση το 1988 στην πτήση 103 της αεροπορικής εταιρείας “Pan Am”, όπου σκοτώθηκαν 270 άνθρωποι, κυρίως Αμερικανοί πολίτες, στη Σκωτία.

Το Νέο Τουρκο-Λυβικό Μνημόνιο

Η καθυστερημένη, μερική επιστροφή της Ελλάδας στη Λιβύη, (μετά το ΤουρκοΛιβυκό Μνημόνιο του 2019 και το πρόσφατο του Οκτώβρη 2022) έχει να αντιμετωπίσει πολλά εμπόδια. Με κορυφαίο: αμφισβήτηση θαλάσσιων ζωνών νότια της Κρήτης που δικαιωματικά της ανήκουν

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Το γεγονός

Στις 2 Οκτωβρίου, ο Τσαβούσογλου ανακοίνωσε υπογραφή συμφωνίας με την Λιβύη για την παραχώρηση μέρους της Λιβυκής ΑΟΖ σε τουρκικές εταιρείες. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου ταξίδεψε στη Λιβύη για να υπογράψει τη διμερή συμφωνία για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη όπου ορισμένες τουρκικές εταιρείες θα εμπλακούν στην εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου. Το δεξί χέρι του Ερντογάν συνεχίζει να κατηγορεί την Αθήνα για παρέμβαση, χωρίς να υπενθυμίζει ότι αυτή η τουρκολιβυκή συμφωνία αντιπροσωπεύει ένα «κάθετο» σπάσιμο στον χάρτη της Μεσογείου, επειδή υπαινίσσεται στα νερά της Κρήτης, που ως γνωστόν είναι ελληνικό έδαφος.(έδαφος ενός κράτους μέλους της Ε.Ε.).

Σύμφωνα με τον Τσαβούσογλου, η Ελλάδα είναι αναστατωμένη γιατί η Τουρκία έχει αναλάβει σημαντικό ρόλο. «Πρώτα υπογράψαμε τη συμφωνία με τη Λιβύη για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών. Έτσι καθορίσαμε τα δυτικά όρια της υφαλοκρηπίδας μας. Εννέα φορές έχουν επιχειρήσει να εισέλθουν πλοία από Ελλάδα, Ελληνοκύπριους και τρίτες χώρες. Όλα αυτά τα έχουμε αποφύγει με διπλωματικές προσπάθειες και με τα μέτρα που έχουμε λάβει επί τόπου. Η σημασία και η επιτυχία της Τουρκίας στον διεθνή χώρο τρελαίνει την Ελλάδα.

Αντιτιθέμενα συμφέροντα Ρωσίας – Ιταλίας – Τουρκίας συγκρούονται στη Λιβύη

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Η Ρωσία, επαναπροσεγγίζει μετά από καιρό την Αφρικανική ήπειρο. Επενδύει στη Λιβύη, -τη σημαντικότερη χώρα της Αφρικής για την Ιταλία- όπου καυχιέται για μακροπρόθεσμη στρατηγική παρουσία. Ιταλία και Ρωσία βρίσκονται σε αντίθετα μέτωπα: Ο Πούτιν στηρίζει την παράταξη Κυρηναϊκής / Τομπρούκ, εχθρό της κυβέρνησης της Τρίπολης, -υποστηριζόμενη από την Ιταλία και Τουρκία. Τον Απρίλιο του 2019 ο Πούτιν υποστήριξε την πολιορκία του στρατηγού Χαφτάρ εναντίον της πόλης Τρίπολης. Αλλά τότε η παρέμβαση της Τουρκίας που υποστήριξε την κυβέρνηση της Τρίπολης προκάλεσε την απόσυρση του Χαφτάρ και, τον Οκτώβριο του 2021, κήρυξε κατάπαυση του πυρός που δεν άλλαξε το παρασκήνιο: Ρώμη και Άγκυρα με την κυβέρνηση της Τρίπολης, Μόσχα με Κυρηναϊκή / Τομπρούκ. Μία από τις φιλοδοξίες του Πούτιν στη Λιβύη είναι η πρόσβαση στο λιμάνι της Βεγγάζης που θα επέτρεπε στα πλοία του να σταθμεύουν μπροστά από τις Νατοϊκές βάσεις. Παρόμοια άδεια είχε δώσει στο ρωσικό στόλο ο Καντάφι, αλλά ανατράπηκε από το ΝΑΤΟ / Δυτικοευρωπαίους, εξαπολύοντας την οργή του Πούτιν, ο οποίος ήταν αντίθετος με τη δυτική στρατιωτική επέμβαση. Αν η Ρωσία ήθελε να βάλει χέρι σε λιμάνι στη Λιβύη πριν ξεσπάσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, ας φανταστούμε τώρα. Στη Λιβύη, δεν πραγματοποιήθηκαν οι εκλογές που είχαν προγραμματιστεί για τις 25 Δεκεμβρίου 2021. Απλώς αναφέρουμε ότι, στις 20 Ιουνίου 2022, ο ΟΗΕ απέτυχε στην προσπάθειά του να μεσολαβήσει μεταξύ των αντίπαλων κομμάτων που συναντήθηκαν στο Κάιρο από τις 12 έως τις 19 Ιουνίου.

"Τι νέα από το Λιβυκό Μέτωπο;"

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Οι Ηνωμένες Πολιτείες με τις ασκήσεις Africa Lion 2022,με τους στρατιωτικούς ελιγμούς που διοργανώνει η Africom, (πρόκειται για την στρατιωτική διοίκηση που ασχολείται με την Αφρική), τρομάζει την Λιβύη.. Στη σκακιέρα αυτών των ελιγμών  συμμετέχει επίσης η Ιταλία με 40 στρατιώτες του ΝΑΤΟ "Rapid Deployable Corps", Οι περισσότερες "αντίπαλες δυνάμεις" βρίσκονται στο «Chekkir», μια φανταστική Δημοκρατία με τα ίδια χρώματα σημαίας με τη Λιβύη. Οκτώ μονάδες αναπτύσσονται στην ανατολική Λιβύη, όπου κυριαρχεί ο στρατηγός Χαφτάρ, ο ισχυρός άνδρας της Κυρηναϊκής -με αμερικανικό διαβατήριο. Στις εικόνες που δημοσίευσε το ιταλικό πρακτορείο Nova, μια μη φιλική μονάδα με τη συντομογραφία PMC (αγγλικό ακρωνύμιο για το Foreign Military Company) βρίσκεται στη Jufrah, τη στρατιωτική βάση των μισθοφόρων της ρωσικής ομάδας Βάγκνερ, που μισθοδοτείτε από τον Χαφτάρ. Το μήνυμα της Ουάσιγκτον είναι σαφές: το τμήμα της Λιβύης που φλερτάρει με τη Ρωσία είναι ένας πιθανός εχθρός και εκπαιδευόμαστε για κάθε ενδεχόμενο, συμπεριλαμβανομένου ενός σεναρίου χημικής, βακτηριολογικής ή ακόμα και πυρηνικής επίθεσης.

 Σύμφωνα με τον εμπειρογνώμονα της Λιβύης Jalel Harchauoi, το 2010 το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία πραγματοποίησαν τις ασκήσεις Noble Ardent (Οκτώβριος) και Austere Challenge (Απρίλιος-Μάιος): και στις δύο περιπτώσεις οι αντίπαλες μονάδες προσομοίωσης ήταν Λίβυοι. Την επόμενη χρονιά, το 2011, ήταν η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο που προκάλεσαν τη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ που στοίχισε τη ζωή του συνταγματάρχη Μουαμάρ Καντάφι και σήμανε το τέλος της Λιβυκής "Τζαμαχιρίγια" , κύριου συμμάχου τότε της Ιταλίας στη Μεσόγειο- και φίλου της Ελλάδας. Σήμερα, στην άσκηση υπό την ηγεσία των ΗΠΑ με περισσότερους από 7.500 στρατιώτες, οι περισσότεροι από τους «φανταστικούς μη φίλους» είναι συγκεντρωμένοι στις περιοχές που ελέγχονται από τον Χαφτάρ, τον στρατάρχη που προσπάθησε (ανεπιτυχώς) να κατακτήσει την Τρίπολη με τη βοήθεια Ρώσων μισθοφόρων. Ο ίδιος Χαφτάρ που σήμερα μπλοκάρει (ξανά) τις πετρελαιοπηγές της χώρας που είναι μέλος του καρτέλ πετρελαίου του ΟΠΕΚ, ευνοώντας τα συμφέροντα της Ρωσίας σε βάρος των δυτικών αγοραστών (συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας) λιβυκού αργού πετρελαίου.

Ενισχυμένη η Τουρκική παρουσία στην Λιβύη

Ωστόσο παρατηρούμε μια (καθυστερημένη) επαναδραστηριοποίηση της Ελλάδας.

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου*

O νέος πρωθυπουργός της Λιβύης Φάτχι Μπασάγκα τον οποίο όρισε στη θέση αυτή η Βουλή των Αντιπροσώπων δήλωσε πως τον συνδέει μια πολύ δυνατή φιλία με την Τουρκία

ANADOLU AGENCY VIA GETTY IMAGES

Η αντιπαράθεση μεταξύ των πρωθυπουργών Αμπντουλ Χαμίντ Ντμπέιμπα και Φάτχι Μπασάγκα έχει επιδεινώσει τις εντάσεις μεταξύ των δύο Λιβύων, παραγνωρίζοντας ουσιαστικά τις συνθήκες που τον Απρίλιο του 2019 οδήγησαν στην επίθεση του Χαλίφα Χαφτάρ στην Τρίπολη.

Το φιτίλι άναψε από την ψηφοφορία στην οποία η Βουλή των Αντιπροσώπων του Τομπρούκ έδωσε εντολή στον πρώην υπουργό Εσωτερικών να σχηματίσει παράλληλη κυβέρνηση, η οποία έλαβε την εμπιστοσύνη του λιβυκού κοινοβουλίου την 1η Μαρτίου. Αυτή η πρωτοβουλία είναι το αποτέλεσμα συμφωνίας μεταξύ μέρους των πολιτοφυλακών Τρίπολης-Μισράτα και των ηγετών του Κυρηναϊκού στρατοπέδου, του προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων Ακίλα Σάλεχ και του διοικητή του Εθνικού Στρατού της Λιβύης Χαφτάρ.

Remaining Time-0:00

Fullscreen

Mute

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται στην Λιβύη ένας δύσκολος γρίφος για την άρση του πολιτικού αδιεξόδου που απεικονίζεται στην παράλληλη ύπαρξη δυο πρωθυπουργών που επιχειρούν να διασφαλίσουν την επικράτησή τους μέσω παρασκηνιακών και μη επαφών με διεθνείς παράγοντες.

Η σκιά της διχοτόμησης πλανάται πάνω από την Λιβύη

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Με την αναβολή των εκλογών στη Λιβύη της 24ης Δεκεμβρίου 2021 προέκυψε ένα εφιαλτικό σενάριο για τη Μεσόγειο γενικά και για την Λιβύη ειδικότερα: τη διχοτόμηση της Λιβύης με την Τριπολίτιδα (δυτικά) στα χέρια της Τουρκίας και του Κατάρ, την Κυρηναϊκή (ανατολικά) στα χέρια του άξονα Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Αιγύπτου και Ρωσίας, και το Φεζάν (νότια) στο έλεος των γεγονότων. Για τους δυτικούς διπλωμάτες και τους Λιβύους «πολιτικούς δεινόσαυρους» είναι ταμπού, σχεδόν βλασφημία. Ποτέ δεν αναφέρθηκε ανοιχτά, δεν ειπώθηκε ποτέ δημόσια στα αμέτρητα (και πόσο χρήσιμα άραγε;) διεθνή συνέδρια για τη λιβυκή κρίση, Σήμερα η διαίρεση της πρώην Τζαμαχίρια του Μουαμάρ Καντάφι δεν είναι μια απλή υπόθεση: είναι μια οδυνηρή πραγματικότητα. Το να το αρνηθείς σημαίνει να θάψεις το κεφάλι σου στην άμμο. Αλλά ίσως δεν είναι ακόμα πολύ αργά για να το αλλάξει αυτό. Το 2022 αντί να είναι μια χρονιά Αναγέννησης μπορεί να γίνει μια χρονιά διχοτόμησης.

-Οι ευθύνες των Ηνωμένων Εθνών

Είναι προφανές ότι το σχέδιο των Ηνωμένων Εθνών να φέρουν νέους ενοποιημένους θεσμούς στη Λιβύη απέτυχε παταγωδώς. Ο πρώην απεσταλμένος του ΟΗΕ, Jan Kubis, εγκατέλειψε το πλοίο πριν ακόμη βυθιστεί, παραιτούμενος από το αξίωμα του στις 17 Νοεμβρίου. Η αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στη Λιβύη (Unsmil) δεν έχει ηγεσία και πρόκειται να λήξει η θητεία της. Η διπλωμάτη των ΗΠΑ Στέφανι Γουίλιαμς, πρώην νούμερο δύο του πρώην απεσταλμένου του ΟΗΕ Ghassan Salame, στάλθηκε πίσω στην Τρίπολη από το “Γυάλινο Παλάτι” του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, σε ρόλο συμβούλου του γενικού γραμματέα: ένα τέχνασμα στην ουσία για να παρακάμψει το ρωσικό βέτο (πιθανώς και το κινέζικο) στο Συμβούλιο Ασφαλείας και να σώσει ότι μπορεί να σωθεί στη φάση της μετεκλογικής αναβολής. Μέχρι σήμερα, ωστόσο, ο πολιτικός «οδικός χάρτης» που βασίζεται στις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές «τρεις ράγες» φαίνεται να είναι έντονα προβληματικός και η Williams από μόνη της (και με αδύναμη εντολή) δεν αρκεί για να εγγυηθεί τις εκλογές.

Η σκιά της διχοτόμησης πλανάται πάνω από την Λιβύη

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πολιτικές ίντριγκες της Λιβύης αναπτύσσονται καθώς οι μπότες ξένων μισθοφόρων που έχουν φτάσει από την Τουρκία, τη Ρωσία και τα ΗΑΕ είναι ακόμα γερά “φυτεμένες” στην άμμο της ερήμου.

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου 

Με την αναβολή των εκλογών στη Λιβύη της 24ης Δεκεμβρίου 2021 προέκυψε ένα εφιαλτικό σενάριο για τη Μεσόγειο γενικά και για την Λιβύη ειδικότερα: τη διχοτόμηση της Λιβύης με την Τριπολίτιδα (δυτικά) στα χέρια της Τουρκίας και του Κατάρ, την Κυρηναϊκή (ανατολικά) στα χέρια του άξονα Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Αιγύπτου και Ρωσίας, και το Φεζάν (νότια) στο έλεος των γεγονότων. Για τους δυτικούς διπλωμάτες και τους Λιβύους «πολιτικούς δεινόσαυρους» είναι ταμπού, σχεδόν βλασφημία. Ποτέ δεν αναφέρθηκε ανοιχτά, δεν ειπώθηκε ποτέ δημόσια στα αμέτρητα (και πόσο χρήσιμα άραγε;) διεθνή συνέδρια για τη λιβυκή κρίση. Σήμερα η διαίρεση της πρώην Τζαμαχίρια του Μουαμάρ Καντάφι δεν είναι μια απλή υπόθεση: είναι μια οδυνηρή πραγματικότητα. Το να το αρνηθείς σημαίνει να θάψεις το κεφάλι σου στην άμμο. Αλλά ίσως δεν είναι ακόμα πολύ αργά για να το αλλάξει αυτό. Το 2022 αντί να είναι μια χρονιά Αναγέννησης μπορεί να γίνει μια χρονιά διχοτόμησης.

-Οι ευθύνες των Ηνωμένων Εθνών

Είναι προφανές ότι το σχέδιο των Ηνωμένων Εθνών να φέρουν νέους ενοποιημένους θεσμούς στη Λιβύη απέτυχε παταγωδώς. Ο πρώην απεσταλμένος του ΟΗΕ, Jan Kubis, εγκατέλειψε το πλοίο πριν ακόμη βυθιστεί, παραιτούμενος από το αξίωμα του στις 17 Νοεμβρίου. Η αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στη Λιβύη (Unsmil) δεν έχει ηγεσία και πρόκειται να λήξει η θητεία της. Η διπλωμάτης των ΗΠΑ Στέφανι Γουίλιαμς, πρώην νούμερο δύο του πρώην απεσταλμένου του ΟΗΕ Ghassan Salame, στάλθηκε πίσω στην Τρίπολη από το “Γυάλινο Παλάτι” του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, σε ρόλο συμβούλου του γενικού γραμματέα: ένα τέχνασμα στην ουσία για να παρακάμψει το ρωσικό βέτο (πιθανώς και το κινέζικο) στο Συμβούλιο Ασφαλείας και να σώσει ότι μπορεί να σωθεί στη φάση της μετεκλογικής αναβολής. Μέχρι σήμερα, ωστόσο, ο πολιτικός «οδικός χάρτης» που βασίζεται στις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές «τρεις ράγες» φαίνεται να είναι έντονα προβληματικός και η Williams από μόνη της (και με αδύναμη εντολή) δεν αρκεί για να εγγυηθεί τις εκλογές.

Παραδοχή από σύμβουλο του πρωθυπουργού: Διαλέξαμε λάθος πλευρά στη Λιβύη (βίντεο)

Σε δηλώσεις που θα συζητηθούν προέβη το βράδυ της Τρίτης αναπληρωτής σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Θάνος Ντόκος, ο οποίος άσκησε, εμμέσως πλην σαφώς, στις επιλογές της κυβέρνησης στο θέμα τη Λιβύης και παραδέχθηκε ότι η Ελλάδα είναι μόνη διπλωματικά απέναντι στην Τουρκία.

Μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ο κ. Ντόκος δήλωσε ότι η ελληνική κυβέρνηση επένδυσε λάθος στην πλευρά του Χάφταρ, ο οποίος χάνει, πλέον, διαρκώς εδάφη και το πολιτικό του μέλλον μάλλον προδιαγράφεται δυσοίωνο.

«Έχει αλλάξει το momoentum της σύγκρουσης. Από εκεί που είχαμε “επενδύσει” και εμείς όταν φαινόταν ότι έχει το πάνω χέρι, πλέον φαίνεται ότι χάνει στο πεδίο των μαχών και ίσως οι πολιτικές του μέρες να είναι μετρημένες. Από την άλλη, έχουμε μια ομάδα κρατών, που όλο και διευρύνεται και θεωρεί ότι το στρατιωτικό κομμάτι αυτό έφτασε στο τέλος του και δεν μπορεί να γίνει κάτι για αυτό, άρα πρέπει να μπούμε στη διαδικασία δημιουργίας νέας Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας. Υπάρχει βέβαια και η στάση της Τουρκίας ως προς τις διαπραγματεύσεις, που είναι προβληματική σε κάθε επίπεδο» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μέσω Λιβύης χτίζει τη “Γαλάζια Πατρίδα” ο Ερντογάν

Του Βαγγέλη Σαρακινού

Τετελεσμένα για την Ελλάδα επιχειρεί να δημιουργήσει ο Ερντογάν με τη συμφωνία που υπέγραψε με την Λιβύη για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ. Με προκλητικές, καθώς παραβιάζουν κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, πλην όμως συντονισμένες, ενέργειες η Άγκυρα “πήρε κεφάλι” για την ώρα στην αντιπαράθεση με την Ελλάδα. Διευρύνει, όμως, την διένεξή της και με άλλες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου.

Η συμφωνία της Τουρκίας με την διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης υπογράφτηκε την Τετάρτη, κατά την επίσκεψη του Λίβυου πρωθυπουργού Φάγεζ αλ-Σάρατζ, στην Κωνσταντινούπολη και την συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο. Η συμφωνία αφορά τον καθορισμό θαλασσίων συνόρων στη Μεσόγειο και συνοδεύτηκε από μία άλλη που επεκτείνει την συνεργασία τους στον στρατιωτικό τομέα.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε η τουρκική προεδρία αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι οι δύο χώρες υπέγραψαν μνημόνιο συνεννόησης για τον «καθορισμό θαλάσσιων δικαιοδοσιών». Υπογραμμίζεται, μάλιστα, ότι αυτή αποσκοπεί στην προστασία των δικαιωμάτων των δύο χωρών, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου. Την συμφωνία ανακοίνωσε και η κυβέρνηση της Τρίπολης, χωρίς όμως να μπει σε λεπτομέρειες.

Avaaz : Online ακτιβισμός στο πλευρό της Υπερεθνικής Ελίτ και οι σχέσεις με τον George Soros

Δεν είναι η πρώτη φορά (και σίγουρα όχι η τελευταία) που η ηλεκτρονική πλατφόρμα για συλλογή υπογραφών AVAAZ παίρνει το μέρος των δολοφόνων του Συριακού λαού στοχεύοντας στην παραπληροφόρηση (κυρίως) των νέων που είναι δραστήριοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όπως είχαμε αποκαλύψει παλιότερα, η συγκεκριμένη πλατφόρμα κάθε άλλο παρά ουδέτερη είναι και, μάλιστα, δεν είναι τυχαία η στιγμή που αποφάσισε να διαδόσει την προπαγάνδα της για το τι συμβαίνει στη Συρία. Έτσι, όπως διαβάζουμε στο σχετικό e-mail που στάλθηκε: «Ρωσικά αεροπλάνα σκοτώνουν παιδιά στη Συρία», ενώ «Ο Πρόεδρος Άσαντ εξολοθρεύει τον ίδιο του το λαό με τρομακτική χειρουργική ακρίβεια (και) ρίχνει βόμβες και χημικά σε άμαχες οικογένειες». Και όλα αυτά λίγες μέρες πριν την υποτιθέμενη επίθεση με χημικά στη Ντούμα της Ανατολικής Γκούτα, έτσι ώστε να στρώσει το έδαφος για τη νομιμοποίησης της εγκληματικής επέμβασης της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε).

Εκτός των άλλων, η επιδίωξη του εν λόγω e-mail, ήταν εκτός των άλλων η δυσφήμηση της Ρωσίας, οι στρατιωτικές δυνάμεις της οποίας βρίσκονται νόμιμα στο συριακό έδαφος στο πλαίσιο διακρατικής συμφωνίας και είναι ο λόγος που οι εισαγόμενοι τρομοκράτες, που αιματοκυλούν τον ντόπιο πληθυσμό, χάνουν έδαφος μέρα με τη μέρα. Γι’ αυτό, άλλωστε, μας «ενημερώνει» η AVAAZ ότι «ο λόγος που ο Άσαντ συνεχίζει ανενόχλητος αυτή την καταστροφή είναι η Ρωσία.». Βέβαια, η αιτία της μιντιακής επίθεσης ενάντια στη Ρωσία βρίσκεται αλλού και όχι στις «ανθρωπιστικές» ανησυχίες των ανθρώπων που βρίσκονται πίσω από την Avaaz, αφού, για παράδειγμα,  στην περίπτωση του λαού της Υεμένης που βομβαρδίζεται ανηλεώς από τη Σαουδική Αραβία κυριαρχεί η πλήρης σιωπή.

Τώρα κατάλαβες;

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Γιατί σκότωσαν τον Καντάφι – “Μια ιστορία που πρέπει να διαβάσετε”

Ο Καντάφι εθνικοποίησε αποθέματα πετρελαίου του έθνους και τα έσοδα χρησιμοποιούνται για την κατασκευή σχολείων, πανεπιστημίων, νοσοκομείων, και άλλες υποδομές.

Τα χρήματα από τα πετρελαϊκά έσοδα της Λιβύης έχουν κατατεθεί στον τραπεζικό λογαριασμό του κάθε πολίτη.

Έθεσε το ποσοστό μόρφωσης από 20% σε 83%

Έχτισε ένα από τα καλύτερα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης στον «Τρίτο Κόσμο».

Όλοι οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε γιατρούς, νοσοκομεία, κλινικές και σε φάρμακα χωρίς χρέωση.

Εάν χρειαστεί να γίνει μια χειρουργική επέμβαση που δεν είναι διαθέσιμη στη Λιβύη, η χρηματοδότηση παρέχεται για τη χειρουργική επέμβαση στο εξωτερικό.

Οι πόλεμοι των ΝΑΤΟ και ΕΕ...

Ανάρτηση από: Τρία Κόκκινα Γράμματα

H “Αντικαπιταλιστική Αριστερά” στην υπηρεσία της Υπερεθνικής Ελίτ, στη Συρία, την Ουκρανία, τη Λιβύη και παραπέρα

Σχόλιο: Από την πρώτη στιγμή της ψευδεπίγραφης «εξέγερσης» των μισθοφόρων του ΝΑΤΟ και των συμμάχων του στη Συρία με σκοπό την ανατροπή του Μπααθικού εθνικο-απελευθερωτικού καθεστώτος, η άθλια, διαστρεβλωμένη αλλά και παράλογη προπαγάνδα που ακούμε για τον «αιμοσταγή δικτάτορα» που στοχεύει αμάχους, νοσοκομεία, σχολεία κλπ., (ποιο είναι άραγε το όφελος που θα είχε ο Ασάντ να στοχεύει αμάχους όταν ξέρει ότι όλη η κατασκευασμένη κοινή γνώμη και ο λαός του θα στραφεί εναντίον του;) είναι ατελείωτη. Η προπαγάνδα αυτή, που κυρίως προέρχεται από το «Συριακό Παρατηρητήριο Δικαιωμάτων», (δηλαδή βασικά από ένα άτομο με λάπτοπ που εδρεύει κάπου στη Βρετανία!) έχει πιάσει από καιρό τόπο, όμως, και στην παγκοσμιοποιητική «Αριστερά».
Ιδιαίτερα τις τελευταίες εβδομάδες, η Υπερεθνική Ελίτ με τα θεσμικά όργανα της (ΕΕ, ΝΑΤΟ κλπ.) και τα (δήθεν) εξω-θεσμικά όργανα της (ΜΚΟ κλπ.), με προεξάρχοντα τα ΜΜΕ που ελέγχει, έχει προβεί σε μια μαζική εκστρατεία κατασπίλωσης του αντιστεκόμενου Συριακού καθεστώτος καθώς και της Ρωσίας. Η Υπερεθνική Ελίτ τα δίνει σήμερα «όλα για όλα» προκειμένου –μάλιστα κατά τα λεγόμενα πρώην στελεχών του State Department— να αποτρέψει τη νίκη του Συριακού στρατού και της Ρωσίας στο Χαλέπι. Σε αυτή τη λυσσασμένη εκστρατεία όμως, όπως αποκαλύπτει το παρακάτω άρθρο, δεν πρωταγωνιστούν μόνο τα άμεσα όργανα της Υπερεθνικής Ελίτ, αλλά και η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά». Έτσι, κραδαίνοντας τη σημαία του «επαναστάτη» και του «αντι-ιμπεριαλιστή» στηρίζει τους «μετριοπαθείς εξεγερμένους» μακελλάρηδες του Συριακού λαού όπως ο “Free Syria Army” κλπ., ή κρατά «ίσες αποστάσεις» μεταξύ των επιτιθέμενων και των «ιμπεριαλιστών» (!) αντιστεκόμενων. Η εκστρατεία αυτή γίνεται τόσο στο εξωτερικό (Socialist Workers Party,  Counterpunch, Submedia κλπ.), αλλά τώρα και στην Ελλάδα (ΣΕΚ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΔΕΑ της ΛΑΕ κλπ.), όπου η «Αριστερά» αυτή δεν διστάζει να οργανώσει αύριο “αντι-ιμπεριαλιστικό” συλλαλητήριο!!!

Φλόγες πολέμου από τον Εύξεινο μέχρι τη Βόρεια Αφρική

Του Ρούντι Ρινάλντι

Εντείνονται οι προετοιμασίες – Δυναμώνει η τάση προς τον πόλεμο – Νέος στόχος η Λιβύη

Οι συγκρούσεις στη Λιβύη ανάμεσα σε δυνάμεις που αναγνωρίζονται από τη Δύση και τη διεθνή κοινότητα (ΟΗΕ) με δυνάμεις του ISIS, αποκτούν χαρακτήρα πολέμου, ενώ ήδη στο έδαφος της Λιβύης δρουν και συντονίζονται οι ειδικές δυνάμεις Αγγλίας, ΗΠΑ, Ιταλίας και Γαλλίας. Είναι ζήτημα χρόνου να υπάρξει γενικότερη ΝΑΤΟϊκή εμπλοκή και επέμβαση στη Λιβύη. Φτάνει η στιγμή κατά την οποία το χάος που εξαπολύθηκε το 2011 για να βγει από τη μέση ο Καντάφι, πρέπει να τακτοποιηθεί ώστε να είναι πιο «ελεύθερα» τα χέρια της δυτικής στρατιωτικής μηχανής να προωθήσουν την περικύκλωση ή τον αποκλεισμό της Ρωσίας από την ευρύτερη περιοχή.

Ο πόλεμος στη Συρία καταγράφει νέους συσχετισμούς και η κλιμάκωση της ΝΑΤΟϊκής παρουσίας σε Β. Αφρική και Μεσόγειο σχετίζεται με τον σχεδιασμό που υπάρχει να επεκταθεί και στη Μαύρη Θάλασσα. Μέσα σε αυτό το γενικό πλαίσιο πρέπει να τοποθετηθούν όλες οι τακτικές κινήσεις (ακόμα και τα ταξίδια συμβολικού χαρακτήρα, π.χ. επίσκεψη Πούτιν στο Άγιο Όρος) αλλά και δηλώσεις αρμοδίων για την εξωτερική πολιτική και την άμυνα (δηλαδή πόλεμο).

Το μεγάλο μοίρασμα της Λιβύης: μια λεία τουλάχιστον 130 δισ.

Το άρθρο υπερασπίζεται με σαφήνεια τα συμφέροντα της Ιταλίας (του Ιταλικού κεφαλαίου) στη Λιβύη και αυτό το κάνει κυνικό αλλά παράλληλα, για τον αναγνώστη, πολύ διαφωτιστικό για το τι και το πώς στα νότια σύνορά μας. Δεν είναι τυχαίο, δημοσιεύεται στην εφημερίδα“Ilsole 24 ore” της Confidustria δηλαδή του Ιταλικού ΣΕΒ(μεταφ.)

Του Alberto Negri, με την ανάλυση του Vittorio Emanuele Parsi 6 Μαρτίου 2016

Στην συνάντησή τους στο παλάτι των Δόγηδων στη Βενετία, ο Matteo Renzi και ο François Hollande, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον στα μάτια θα έπρέπε να κάνουν μια ερώτηση: για ποιους λόγους θα πολεμήσουμε στη Λιβύη;

Η πιο προφανής απάντηση - το Χαλιφάτο - είναι και η πιο βολική. Ο πόλεμος της Λιβύης ξεκίνησε το 2011 με την επέμβαση Γάλλων, Βρετανών και Αμερικανών, ενώ μετά το τέλος του Καντάφι μετατράπηκε σε σύγκρουση μεταξύ φυλών, ένοπλων ομάδων και ενδοισλαμικών διαφορών, η οποία ωστόσο, ήτανκαι παρέμεινε υπόθεση γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων. Το αποτέλεσμα, δεν ήταν η έλευση της δημοκρατίας, συνοψίζεται στα εξής δεδομένα: η Λιβύη κατείχε την πρώτη θέση στην Αφρική στον δείκτη των Ηνωμένων Εθνών για την ανθρώπινη ανάπτυξη, σήμερα είναι ένα κατεστραμμένο κράτος.

Η Τουρκία προσέκρουσε σε… λιβυκό ύφαλο

Του Κώστα Ράπτη

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Και απέναντι στην Τουρκία των Tayyip Erdogan και Ahmet Davutoglu οι διακατεχόμενοι από εκδικητικές διαθέσεις μάλλον είναι περισσότεροι από ό,τι φαίνεται.

Είναι βέβαια ήδη αρκετό το ότι η Τουρκία αντιμετωπίζεται με καχυποψία από τις ΗΠΑ, παρακολουθείται από τις μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας, καταγγέλλεται από τη Δαμασκό και σαμποτάρεται από τη Σαουδική Αραβία, όπου επιχείρησε να διευρύνει της στηρίζοντας την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Αλλά να μποϊκοτάρεται και από τη μία εκ των δύο ανταγωνιστικών κυβερνήσεων της σπαρασσόμενης Λιβύης είναι πολύ…

Ξέφυγε ή κάπου στοχεύει με τις δηλώσεις που δυναμιτίζουν τον καθωσπρεπισμό της ναζιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Σκοτώσαμε τον Καντάφι για οικονομικά συμφέροντα και αποτέλεσμα

 ο σημερινός πόλεμος…

Σήμερα ο Prodi, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Il Fatto Quotidiano, του ξέφυγε η τραγική αλήθεια... ότι η λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας οργανισμός που δολοφονεί για οικονομικά συμφέροντα, ο νεοναζισμός σε όλη του την χυδαία έκφραση.