I can’t breathe

Του Κώστα Γκιώνη

Στις παλιές εποχές, όταν ήθελες ν’ αγοράσεις κάτι υπήρχε ο δοσάς. Βιβλία ήθελες; Ερχόταν σπίτι σου με την πραμάτεια, διάλεγες αυτά που ήθελες, σου έφτιαχνε ένα καρτελάκι, και κάθε μήνα πέρναγε κι έπαιρνε τη δόση. Και, ως καπάτσος που ήταν, ενδιάμεσα σου πουλούσε καινούριο εμπόρευμα. Έτσι σε είχε μόνιμα χρεωμένο. Αντίστοιχα, υπήρχε αυτός που πωλούσε είδη προικός, κοσμήματα, τάπερ κ.ο.κ.

Στη σημερινή εποχή ο δοσάς είναι το κράτος: σε φουσκώνει χρέη, χωρίς καν να σου παρέχει κάτι. Κι έρχεται κατόπιν σαν καλός τοκογλύφος να σου πουλήσει εκδούλευση και να σου κάνει περισσότερες δόσεις, για να νομίζεις ότι πληρώνεις λιγότερα.

Φόρος εισοδήματος, δεν μπορείς σε 3 δίμηνες δόσεις; Θα στις κάνω 12. Ο ΕΝΦΙΑ σου πέφτει βαρύς; Θα στον κάνω 8 δόσεις. Έχεις παλιά χρωστούμενα; Μην ανησυχείς βρε κουτό, γι’ αυτό είμαστε εδώ, για να σε βοηθήσουμε, τι θέλεις; 100 δόσεις; 120; Ό,τι θέλεις, απλά μην στεναχωριέσαι.

Κι έτσι κάθε μήνα τεμαχίζεις την ψυχή σου σε μερίδες και τη μοιράζεις σε στόματα αχόρταγα, κι όλο το χρέος σου μεγαλώνει, γιατί οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν τέτοιο μέγεθος ώστε να σου δημιουργούν το έλλειμμα που είναι απαραίτητο για να σε κρατάνε σκυφτό. Η ανάγκη είναι η λυσσασμένη σκύλα που σ’ έχει αρπάξει από τ’ αχαμνά και σε κρατά καθηλωμένο.

Οι Καουμπόηδες

Του Κώστα Γκιώνη

Οσοι έχουμε μια κάποια ηλικία περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια έχοντας ως ήρωες κάποιες καρτουνίστικες φυσιογνωμίες.

Τα παιδιά μέσα στην αγνότητα τους, τότε, δεν έβαζαν στην ψυχή τους αυτούς που κατείχαν εξουσία και χρήμα, ήταν ωραίοι-ες, ήταν σκληροί ή έκαναν εντυπωσιακές φιγούρες. Η γενιά μου συγκινούνταν με τον Ντόναλντ, τον κακομοίρη το Σεραφίνο, ή ακόμα με αυτόν τον άδολο τον Πινόκιο, που όταν έλεγε ψέματα (αθώα) η μύτη του μεγάλωνε και τον πρόδιδε. Ειδικά αυτόν τον τελευταίο παιδικό ήρωα είναι πολύ άδικο να τον ταυτίζουμε με τους πολιτικούς, και ειδικά με τους επικεφαλής της αστυνομίας, κάθε φορά που γίνεται μια αυθαιρεσία και καλούνται να την καλύψουν.

Θυμόμαστε το Εφετείο με τις 150 αόρατες μολότοφ, έχουμε ακούσει για αναρχικούς που περικυκλωμένοι κτυπάνε τα κεφάλια τους στο οδόστρωμα για να ενοχοποιήσουν τους αστυνομικούς, μάθαμε για την επίθεση 30-40 αόρατων διαδηλωτών στη Ν. Σμύρνη, για τις δεκάδες συλλήψεις στο σωρό που τους φορτώνουν δεκάδες αδικήματα, μέχρι τον μαϊμού τραυματισμό 7 αστυνομικών στη δολοφονία με καταιγισμό σφαιρών του νεαρού Ρομά στο Πέραμα – από αστυνομικούς που είχαν επανειλημμένα διαταχθεί να σταματήσουν την καταδίωξη του κλεμμένου αυτοκινήτου., αλλά κατά παράβαση των εντολών συνέχισαν, λες κι έπαιζαν παιχνίδι θανάτου σε τηλεκονσόλα.

Το αστραφτερό τίποτα

Του Κώστα Γκιώνη

Συναντάω παλιούς γνωστούς, δεν τους αναγνωρίζω, προφανώς ούτε κι αυτοί εμένα. Μόνο οι φωνές τους παραμένουν ίδιες, όπως όταν ήταν παιδιά. Παιδικές φωνές μέσα σε γερασμένα κεφάλια, σε κορμιά παρατημένα, ξεχειλωμένα σαν παλιοσαμπρέλες. Ετοιμοπαράδοτοι στον δημιουργό τους, έχουν φύγει προ πολλού, ή δεν έχει τύχει να έρθουν ποτέ σ’ αυτή τη διάσταση.

Περπατάνε αφηρημένοι, χασκογελάνε σπασμωδικά, συμπονούν ψεύτικα, τα ξέρουν όλα αν και δεν διαβάζουν τίποτα, αναμασάνε την εύπεπτη χιλιοαλεσμένη προπαγάνδα που τους παράχωσαν στο ξεχειλωμένο από τις συνεχείς εκπλήξεις στόμα τους.

Είναι οι μάγκες της πορδής και της φωνής. Την Κυριακή ξύνουν τ’ αχαμνά τους και σκοτώνονται για τις επιχειρήσεις-ξέπλυμα. Καπνίζουν σαν τσιμινιέρες, φτύνουν, ρεύονται και πέρδονται, κάνοντας σεξιστικά σχόλια για κοριτσάκια στην ηλικία της κόρης τους.

Πίνουν ό,τι βρουν μπροστά τους, αρκεί να γεμίσουν το άδειο ντεπόζιτο της μοναξιάς τους. Τσιμπολογάνε χοληστερίνη και τριγλυκερίδια, ξερνάνε οινόπνευμα και κακομοιριά, τα μάτια τους άδεια, έχουν γίνει φωλιές μελαγχολίας όπου κουρνιάζουν τα πουλιά των χαμένων ευκαιριών.

Τα πάντα στη ζωή τους είναι το χρήμα. Προσκυνούν αριθμούς. Όσο μεγαλύτερος ο αριθμός, τόσο βαθύτερο το σκύψιμο. Μπορούν να πουλήσουν και τη μάνα τους για δαύτο. Με τ’ αδέλφια τους έχουν να μιλήσουν δεκαετίες για 20 πόντους ενός κτήματος εκτός σχεδίου στην εξωτική Άνω Κορομηλίτσα, στα 1650 μέτρα υψόμετρο, που δεν πάνε ποτέ.

Τα εργοστάσια-συνεργεία όπλων του ΕΛΑΣ Δύο εξαιρετικοί πρωτεργάτες: Κώστας Αλεξάνδρου και Αλέκος Παπαγεωργίου

Του Κώστα Γκιώνη

Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ έδωσαν τις πιο σκληρές και αιματηρές μάχες κατά του φασισμού σε όλη την τότε κατεχόμενη Ευρώπη, έχοντας στις τάξεις τους ανθρώπους με ισχυρό το αίσθημα της ελευθερίας και της αυταπάρνησης. Άνδρες και γυναίκες ανιδιοτελείς, που στιγμή δεν δείλιασαν μπροστά στον βάρβαρο κατακτητή (Γερμανό, Ιταλό, Βούλγαρο), κι ας είχαν ελάχιστο οπλισμό. Το τελευταίο ήταν μεγάλο πρόβλημα. Υπήρχαν κάποια παλιά όπλα, και μερικά που τα ’κλεβαν από τους τρεις διαφορετικούς στρατούς κατοχής. Συχνά διέθεταν διαφορετικούς τύπους όπλων και σφαιρών: πώς θα μπορούσαν να ταιριάξουν διαφορετικών διαμετρημάτων σφαίρες στα υπάρχοντα όπλα; Επίσης, πώς συντηρούνταν αυτά τα όπλα, πού έβρισκαν ανταλλακτικά και ορυκτέλαιο για τη λίπανση του ατομικού οπλισμού; Ένας μόνιμος αξιωματικός του στρατού αναρωτιόταν: «Ποιος διάβολος τους είπε, πού το μάθανε, πως το βρασμένο λάδι αντικαθιστά πληρέστατα το ορυκτέλαιο; Μυστήριο! Εγώ ποτέ μου δεν το είχα ακούσει αυτό στο στρατό!. Κι όμως, στον ΕΛΑΣ, από τον Μοριά ως τον Έβρο, όλοι οι σκοπευτές οπλοπολυβόλων είχαν το μπουκαλάκι τους με το βρασμένο λάδι» (Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944). Ερωτήματα εύλογα, στα οποία οι απαντήσεις δεν είναι και τόσο γνωστές στο ευρύτερο κοινό. Οι ιστορίες του Κώστα Αλεξάνδρου και του Αλέκου Παπαγεωργίου, που ακολουθούν, θα λύσουν πολλές απορίες, και θα αναδείξουν μια σπουδαία σελίδα της Εθνικής μας Αντίστασης.

Ως Εδώ!

Του Κώστα Γκιώνη

Ο αέρας μυρίζει ναφθαλίνη και πολυχρησιμοποιημένες κάλτσες παραλλαγής, στον κήπο απέναντι ένα πουλί με σηκωμένες τις φτερούγες αναφλέγεται, σπάω το κεφάλι μου να δω τι μου θυμίζει…

Οι σκελετοί βγήκαν από την ντουλάπα, τους ταΐζαμε με τα πετσιά μας εδώ και χρόνια, μέχρι που τους θρέψαμε, τους κάναμε κοτζάμ τέρατα κι άρχισαν να σεργιανούν καμαρωτοί, σιδεροστόλιστοι, ακούγοντας δυνατά στρατιωτικά εμβατήρια, βγάζοντας άναρθρες κραυγές, δείχνοντας τη σπηλαιοκαταγωγή τους.

Οι πλατείες γίναν προαύλια φυλακών, όπου οι προαυλιζόμενοι δεν έχουν το δικαίωμα στάσης αλλά μόνο μιας κυκλικής συνεχόμενης κίνησης, με τις ανάλογες αποστάσεις πάντα. Η οποιαδήποτε παρέκκλιση τιμωρείται από τους μουγκανίζοντες ανθρωποφύλακες που εμείς πληρώνουμε….

Τα μηχανοκίνητα τμήματα των νεομπουραντάδων σπέρνουν καντάρια φόβου, όχι πια μόνο απέναντι στα γνωστά μικρά απαίσια αντιεξουσιαστικά ανθρωπάκια, αλλά βάζοντας στο μενού τους νέα μεσοαστικά στρώματα. Γιατί; Επειδή μπορούν. Επειδή δεν κάνουν διακρίσεις στα κεφάλια: μπορούν και τα ανοίγουν όλα, εκτός αυτών που υπηρετούν. Κι αν κάποια στιγμή χρειαστεί να αιτιολογήσουν αυτόν τον «υπερβάλλοντα ζήλο», υπάρχουν οι πινοκιοεκπρόσωποι με τις δικαιολογίες, όπως: πέσαν 150 αόρατες μολότοφ, μας επιτέθηκαν 30 νίντζα φαντάσματα, προσπάθησαν να μας πάρουν τα όπλα ιπτάμενοι αναρχικοί, και άλλα τέτοια. Έτσι ώστε αναρωτιέσαι, ποιες ουσίες τους δημιουργούν τέτοιες εικόνες; Να μας δώσουν κι εμάς, μήπως και μπει λίγο χρώμα στην καταχνιά που μας έχουν στρογγυλοκαθίσει στα κεφάλια μας!

Γ.Τ.Σ.

Του Κώστα Γκιώνη

Είμαστε δεμένοι χειροπόδαρα με τεράστιες χοντρές αλυσίδες, μπρούμυτα, κουνώντας χαρούμενοι τις ουρές μας, ως υπάκουοι σκύλοι συνοδείας, ευγνώμονες στον αφέντη μας που μας επιτρέπει να ζούμε ακόμα.

Ο αλυσοδεμένος, ξέρεις, για πάρα πολύ καιρό, θεωρεί πολύ φυσιολογική την ύπαρξη της αλυσίδας, την αντιλαμβάνεται κάτι σαν αξεσουάρ. Είναι σαν το πουλί που γεννήθηκε σε κλουβί και θεωρεί το πέταγμα κουσούρι. Η ελευθερία είναι ένας άγνωστος και επικίνδυνος τόπος, γεμάτος παγίδες, δαιμονισμένος, για ανισόρροπους και ακραίους ανθρώπους που θέλουν το κακό της κοινωνίας, έτοιμους να διαρρήξουν την κοινωνική νομιμότητα στο βωμό αλλότριων συμφερόντων.

Το θέμα δεν είναι να πείσεις κάποιο να βγάλει την αλυσίδα του. Το θέμα είναι να αντιληφθεί τη σκλαβιά του. Η συνειδητοποίηση είναι το πρωταρχικό, και η καύση των δαιμονοποιήσεων που του έχουν εμφυτέψει στο σημείο που θα έπρεπε να είναι το μυαλό του.

Άνθρωποι με Γ.Τ.Σ. (Γενετικά Τροποποιημένη Σκέψη)… Με τον ίδιο κώδικα που λειτουργεί ο γενετικά τροποποιημένος οργανισμός, εμφυτεύονται στον οργανισμό του μεταλλαγμένου ανθρώπινου υβριδίου πληροφορίες από πολλές διαφορετικές ελεγχόμενες πηγές, για να νοιώθει ο μπολιασμένος ότι επιβεβαιώνει αυτά που πιστεύει, και έτσι να μπορεί να ελέγχεται πλήρως η παραγωγή των προθύμων.

Τα επόμενα θύματα θα είμαστε εμείς

Του Κώστα Γκιώνη

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται ένα βήμα πριν το τέλος του, η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να τον τελειώσει. Τα οφέλη των κυβερνώντων πολλαπλά, απ' την μία η οικογένεια θα πάρει την εκδίκηση της και ταυτοχρόνως θα κάνει το χατήρι των αφεντικών της Αμερικανών, από την άλλη θα επιβάλλει μιά χουντοποιήμενη διακυβέρνηση εκμεταλευόμενη την οργή αυτών πού θα βγουν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν για την δολοφονία Κουφοντίνα, έτσι ανενόχλητη θα περάσει όλους τους τερατονόμους πού έχει στο συρτάρι της.

 Η τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης όμως είναι άλλη, θα καταφέρει πλέον νόμιμα να καταργεί τους νόμους πού η ίδια ψηφίζει όταν δεν την συμφέρει, χωρίς καμία αντίδραση και το κάνει γιατί απλά μπορεί, γιατί η κοινωνία είναι έτοιμη να καταπιεί τα πάντα, είμαστε άξιοι της πρώτης επίσημης εκλεγμένης χούντας.

 Κατά τ' άλλα θ' αναλωνόμαστε σε ηλίθιες αντιπαραθέσεις πετώντας την μπάλα στη κερκίδα, αν υποστηρίζουμε η όχι την τρομοκρατία, αν θέλουμε ελεύθερο τον Κουφοντίνα, το πόσες δολοφονίες έκανε ο Κουφοντίνας κλπ, το θέμα του Κουφοντίνα και της 17Ν έχει λήξει οριστικά και αμετάκλητα με την καταδίκη τους από την δικαιοσύνη, τελεία και παύλα. 

Πανεπιστήμια ώρα 0

Του Κώστα Γκιώνη

 Τα πανεπιστήμια παραμένουν κλειστά, καμία κουβέντα το πότε θ' ανοίξουν. Χιλιάδες παιδιά στη πιο ενεργητική τους ηλικία εγκλωβισμένα στις παιδικές τους κάμαρες, στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Χιλιάδες φοιτητικά σπίτια ερμητικά κλεισμένα, σ' όλη την επικράτεια, τα μηνιάτικα όμως να πέφτουν μέχρι σεντς, χωρίς να μπορεί ο φοιτητής πού μένει σχεδόν 10 μήνες εκεί να μπορεί να πάει, γιατί το κράτος δικαίου θεωρεί πρώτη κατοικία των γονιών, πού μένει δεν μένει 1 με 2 μήνες το χρόνο.

 Πέντε μήνες lockdown, καμία μέριμνα για εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες αν έχουν να πληρώσουν κάτι πού δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν, το θέμα είναι να δεχόμαστε τις αποφάσεις αδιαμαρτύρητα.

 Τα μαθήματα διαδικτυακά, εδώ και μέρες σε πολλές σχολές έχει αρχίσει η εξεταστική περίοδος κι αν μέχρι τώρα το αν περάσεις ένα μάθημα εξαρτιότανε από το πόσο είχες διαβάσει, τώρα υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες όπως, αν την συγκεκριμένη στιγμή έχεις καλό σήμα στο ίντερνετ, αν το λάπτοπ η ο φορτιστής σου ξαφνικά τα φτύσουν και ενώ έχεις διαβάσει, θα πρέπει να δώσεις το μάθημα το άλλο εξάμηνο.

 Υπάρχουν σχολές με τα περισσότερα μαθήματα τους να είναι εργαστηριακά, πού σημαίνει ότι είναι αδύνατον να γίνει διαδικτυακά, το κράτος όμως δεν ανοίγει τις σχολές γιατί φοβάται την μετάδοση του κορωνοιού, έχει περισσότερη εμπιστοσύνη στα 5χρονα γι' αυτό ανοίγει τα δημοτικά και νηπιαγωγεία, τα πανεπιστήμια θα τ' ανοίξει αφού θα έχει περάσει νομοθετικά το διάλυση τους η έτσι νομίζει.....

No Pasaran

Του Κώστα Γκιώνη

Παρασκευή και 13, ο Φρέντι Κρούγκερ μας έκανε απαγόρευση κυκλοφορίας, από τις 9 το βράδυ ως τις 5 το πρωί, σκέφτηκε αφού δεν έκανα τίποτα να σας προστατέψω, ας σας κάνω ένα εγκλεισμό να μάθετε, πόσο θ' αντέξετε, μία ο φόβος του κορωνοίου, μία το φάσμα της φτώχειας, μία το τρομολαγνικό πιπίλισμα των παραφουσκωμένων με κρατικό (δικό μας) χρήμα, Μέσων Μαζικής Ενοχοποίησης, θα σας τσακίσει, δεν θα μπορέσετε να σηκώσετε κεφάλι, γιατρούς θέλετε, μπάτσους θα προσλαμβάνουμε, αφού δεν θα έχετε τι να φάτε, θα σας χορτάσουμε μάπες!

Η δημόσια υγεία, η παιδεία και ο πολιτισμός είναι στο στόχαστρο, αυτό είναι το απάγκιο του πολιτισμένου ανθρώπου για να ξεφύγει από το ζωικό βασίλειο και την έννοια της ζούγκλας, εκεί πού προσπαθούν να μας επαναφέρουν οι χούντες, για να εμφανιστούν κατόπιν σαν σωτήρες και να μας μαντρικώσουν σ' ένα μαντρί για το καλό μας, δεν είναι τυχαίο ποιοί είναι υπουργοί στα συγκεκριμμένα υπουργεία, μιά χαρά τα καταφέρνουν.....

Θέλετε τζάμπα υγεία, αλλά οι γιατροί θέλουν να πληρώνονται, άρα η υγεία είναι εμπόρευμα, έτσι αποφάνθηκε ο οξύνους αντιπρόεδρος και έχει δίκιο κατά το μπουζούκι είναι όργανο, ο μπάτσος είναι επίσης όργανο, άρα ο μπάτσος είναι μπουζούκι. Ζούμε στιγμές απείρου κάλλους τέτοιοι πολιτικοί φωστήρες μαζεμένοι την ίδια χρονική στιγμή, στον ίδιο πολιτικό κόμμα δεν νομίζω ότι έχει ματαγίνει, έχουν καταφέρει να απενοχοποιήσουν την βλακεία και να την έχουν κάνει προτέρημα, ο καθένας πλέον ηλίθιος μπορεί να ελπίζει, αφού κατάφεραν αυτοί με τόσες αρλούμπες να τους αποθεώνουν άρα μπορούμε και μεις.

Η υπεροψία

Του Κώστα Γκιώνη

Είμαι πολύ μακριά από τις θρησκείες, από τους θρησκόληπτους και τους θρησκολογούντες, σέβομαι τους πιστεύοντες (λίγοι είναι αυτοί), όταν ο βίος τους συμβαδίζει με τις πανανθρώπινες αξίες πού διδάσκουν οι περισσότερες από τις θρησκείες, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο ανάμεσα στους προσκυνούντες, αυτό όμως είναι κάτι άλλο και άλλο αυτό πού συμβαίνει στην Τουρκία με την περίπτωση της Αγιά Σοφιάς και την μετατροπή της σε Τζαμί.

Η Αγιά Σοφιά δεν είναι ένας απλός ναός, είναι ένα σύμβολο των απανταχού Ορθόδοξων Χριστιανών (250 εκ), στέκει εκεί από το 537 μχ (προυπήρχε παλαιότερος στην ίδια θέση του 360 μχ, πού γκρεμίστηκε για να ανοικοδομηθεί ο νέος), δηλαδή πριν την γέννηση του Μωάμεθ (571 μχ), άρα το οίκημα δεν έχει ιστορικά καμία σχέση με τον μουσουλμανισμό, οπότε οφείλουμε να το σεβόμαστε όπως θα σεβόμαστε όλα τα μνημεία της παγκόσμιας κληρονομιάς, είτε αυτά είναι πολιτιστικά, είτε είναι θρησκευτικά, αυτό διαχωρίζει τον πολιτισμένο άνθρωπο, από τον απολίτιστο, ο σεβασμός στο αντίθετο, στο διαφορετικό, ο σεβασμός στον άλλο, η αγάπη για τον συνάνθρωπο.

Η κίνηση Ερντογάν κάνοντας τζαμί την Αγιά Σοφιά, είχε διπλό νόημα, πρώτο την κατάλυση του κοσμικού κράτους έτσι όπως εδραιώθηκε από τον Κεμάλ Ατατούρκ και την δημιουργία ενός θεοκρατικού καθεστώτος, πού θα βάλει κάτω από τις φτερούγες του όλο το σουνίτικο μουσουλμανικό τόξο, με αρχηγό τον σουλτάνο Ερντογάν και δεύτερο τον εξευτελισμό του αντιπάλου κάνοντας του το σύμβολο της πίστης του, δικό του τόπο λατρείας, λες κι αν ήθελε δεν θα μπορούσε να φτιάξει έναν εξίσου λαμπρό ναό, αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από ένδειξη μικρότητας του δυνατού μπροστά στον αδύναμο, μια τραγική και ηλίθια πρόκληση...

Ο Γολγοθάς της δωρεάν παιδείας

Του Κώστα Γκιώνη

Η μεγάλη αγωνία των εισαγωγικών εξετάσεων στα ανώτατα ιδρύματα πέρασε και για τα παιδιά και για τους γονείς. Τώρα έρχεται η αγωνία των αποτελεσμάτων. Δύο χρόνια φροντιστηρίων και ιδιαίτερων έκαναν τον κύκλο τους, κι ένας άλλος, πολύ μεγαλύτερος Γολγοθάς είναι μπροστά στους γονείς στην Ελλάδα της δημόσιας παιδείας.

Χιλιάδες παιδιά θα περάσουν στις διάσπαρτες ανά την Ελλάδα σχολές, που έγιναν χωρίς κανένα εκπαιδευτικό κριτήριο, μόνο για ένα λόγο, την τόνωση των τοπικών κοινωνιών, αφήνοντας βορά τους δύστυχους γονείς που τα παιδιά τους πέρασαν σ’ αυτές τις σχολές, στις διαθέσεις των ντόπιων – οι οποίοι νομίζουν ότι μπορούν αφού έχουν τη δυνατότητα να τους ξεριζώσουν την ψυχή.

Το πρόβλημα γίνεται τεράστιο όταν η σχολή βρίσκετε σε νησιωτική τουριστική περιοχή. Οι τιμές γίνονται εξωφρενικές, 1η Ιουνίου σε πετάνε έξω –εν μέσω εξεταστικής, που σημαίνει ενοικίαση δωματίου με την ημέρα για τις υπόλοιπες μέρες– για να τα νοικιάσουν σε τουρίστες. Συν το γεγονός ότι αναγκάζεσαι να πας με αυτοκίνητο και καράβι για να αμπαλάρεις τα πράγματα, να τα μετακομίσεις σε αποθηκευτικό χώρο και να ξαναπάς τέλη Σεπτέμβρη να τα ξανατοποθετήσεις στη θέση τους και αυτό να ανεβάζει το κόστος της ενοικίασης ακόμα περισσότερο.

Γεώργιος Σκλαβούνος, ιστορικός ερευνητής: Μύθος και αλήθειες για τον Καποδίστρια

Πολλά έχουν γραφτεί, θετικά και αρνητικά, για μία από τις σημαντικότερες μορφές της νεοελληνικής ιστορίας: τον Ιωάννη Καποδίστρια. Η ζωή και η δράση του στις δεκαετίες που προηγήθηκαν της εκλογής του ως πρώτου Κυβερνήτη του νεοελληνικού κράτους, και φυσικά ο ρόλος του ως Κυβερνήτη της Ελλάδας από τις αρχές του 1828 ως τη δολοφονία του το 1831, «διαβάζονται» μέχρι σήμερα με ιδιαίτερα αποκλίνουσες εκτιμήσεις. Για όλα αυτά ζητήσαμε τη γνώμη του Γεώργιου Σκλαβούνου, ο οποίος έχει αφιερώσει πάνω από 30 χρόνια της ζωής του στην ιστορική μελέτη του Καποδίστρια. Ελπίζουμε ότι η αναγκαστική περικοπή της για λόγους χώρου δεν στέρησε τη ζωντάνια της ειλικρινούς και χειμαρρώδους συζήτησης που είχαμε, η οποία φώτισε σημαντικές πτυχές της δράσης του Καποδίστρια, άγνωστες σε πολλούς από εμάς – ανατρέποντας ταυτόχρονα μια σειρά μάλλον αρνητικές αποτιμήσεις, που για δεκαετίες κυριαρχούσαν και στην Αριστερά.

---

Ο Γεώργιος Ι. Σκλαβούνος γεννήθηκε το 1943 στην Κέρκυρα, όπου ζει και σήμερα. Σπούδασε ως εργαζόμενος φοιτητής στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ. Αποφοίτησε από την Ανώτατη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά και πήρε μεταπτυχιακό στην Κοινωνιολογία από το Georgia State University, όπου συνέχισε σπουδές δικτατορικού επιπέδου στον ίδιο κλάδο, ενώ παρακολούθησε και μαθήματα Φιλοσοφίας και Management. Συμμετείχε στο προδικτατορικό φοιτητικό κίνημα μέσα από τον Σύλλογο Φοιτητών Βιομηχανικής και τον Σύλλογο Κερκυραίων Φοιτητών. Εξελέγη Γενικός Γραμματέας της προδικτατορικής Ε.Φ.Ε.Ε. και υπέστη τις συνέπειες: κατηγορήθηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε με αναστολή την εποχή της Αποστασίας, έχοντας συνήγορο υπεράσπισης τον αείμνηστο Νικηφόρο Μανδηλαρά. Συνελήφθη και κρατήθηκε στην Ασφάλεια Πειραιά. Στερήθηκε το διαβατήριο του. Αργότερα εργάστηκε στην Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή της Ε.Ε. ως εκπρόσωπος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, του οποίου διετέλεσε αντιπρόεδρος. Συνεργάστηκε επίσης με τα Υπουργεία Πολιτισμού και Παιδείας, την Αγροτική Τράπεζα και επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα. Στα σεμινάρια επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών της Ελληνικής Διασποράς παρουσίαζε την εργασία του για την ελληνική πολιτιστική ταυτότητα και τη διατήρησή της. Κείμενα του έχουν δημοσιευθεί στον αθηναϊκό Τύπο (Ελευθεροτυπία, Βήμα, Μεσημβρινή) και σε περιοδικά (Οικονομικός Ταχυδρόμος, Οικονομικά Χρονικά). Έχει γράψει μεταξύ άλλων το βιβλίο «Ο άγνωστος Καποδίστριας» (εκδόσεις Παπαζήση, 2011).

Οι μυαλοσκλάβοι

Του Κώστα Γκιώνη

Πάντα στα καθεστώτα τους άρεσε να χαϊδεύουν τ' αυτιά των βαθειά θρησκευάμενων και των προσκυνημένων εραστών της σωβρακοφανέλας. Στόχος τους να τα έχουν καλά με τους φανατικούς οπαδούς με το τυφλό πάθος, τους πνευματικά αόμματους, τους προβατοποιημένους, τους αναρθροφωνασκούντες ουγκάνους, αυτούς πού πηδάνε άνετα τις μάνες των άλλων αλλά τις δικές τους τις θέλουν ανέγγιχτες παρθένες κρινοκρατούσες. Γιατί οι τύποι αυτοί είναι εύκολα διαχειρίσιμοι, υπάκουοι ψηφοφόροι, ευκολόπιστοι ακόμα και στα πιο παρατραβηγμένα ψεύδη, ξεχνάνε εύκολα, ενημερώνονται από τους συνήθεις διαύλους πού οι προπαγανδιστές τους παράσχουν την σανοτροφή, κύρια πηγή τροφής των μυαλοσκλάβων.

Η οπαδική έπαρση, είτε αυτό αφορά την εθνική ομάδα, είτε μια τοπική ομάδα οποιουδήποτε αθλήματος, λειτουργεί σαν ένα χάπι πού το καταπίνεις και σε καθιστά αυτόματα σ' ένα αθεράπευτο μαλακοπίτουρα. Τι κι αν σου παίρνουν οι τράπεζες το σπίτι, τι κι αν είσαι στα όρια να σου κόψουν το ρεύμα, τι κι αν κοιμάσαι με τέσσερα παπλώματα μέσα στο σπίτι-ιγκλού από το κρύο, τι κι αν οι εισπρακτικές σου κάνουν τσατάλια τα νεύρα και δεν σε αφήνουν ούτε λεπτό να ηρεμήσεις, τι κι αν τα έντερα σου παίζουν το Am Fenster των City από την πείνα, εσύ εκεί βουβός κι ατάραχος τηλεθεατής της ζωής σου πού περνάει σαν θρίλερ μπροστά από τα μάτια σου, λες και αφορά κάποιον άλλο.Τίποτα δεν μπορεί να σε ξεβολέψει από την ακινησία σου, άγαλμα βλακείας, βράχος απάθειας, ένα κομμάτι κρέας σε αποσύνθεση, νεκρός χρόνια τώρα, πού κάποια στιγμή θα υπάρξει και η ιατροδικαστική επιβεβαίωση.

Σούπερ μάρκετ- τηλεόραση

Του Κώστα Γκιώνη  

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης έλεγε ότι για να βρεθούμε σε μια κοινωνική και ατομική αυτονομία, πρέπει να αφυπνιστούμε από το λήθαργο της αποχαύνωσης των σούπερ μάρκετ και της τηλεόρασης. (Η Δυνατότητα μιας αυτόνομης κοινωνίας) Μπουένος Άιρες 1993

Τα δύο αυτά μέσα, δηλαδή το σούπερ μάρκετ και η τηλεόραση είναι οι πυλώνες των καθεστώτων των φιλελεύθερων ολιγαρχιών, έλεγχος της τροφής και του νου, των βασικών λειτουργιών των σύγχρονων κοινωνιών.

Το σούπερ μάρκετ είναι μια ιδιαίτερη επιστήμη, το πως τοποθετείται το προϊόν στο κατάστημα, σε πιο ράφι, δηλαδή το ύψος του ραφιού από το έδαφος, ώστε να είναι στο ύψος του ματιού ενός μέσου ανθρώπου, σε πιο σημείο του καταστήματος, αν είναι σε ιδιαίτερο σημείο προώθησης.

Το προϊόν βέβαια πού θα προωθηθεί δεν είναι θέμα ποιότητας, αλλά του πόσα χρήματα έχουν καταβληθεί από τον παραγωγό του προϊόντος στους ιδιοκτήτες του σούπερ μάρκετ και πόση διαφήμιση έχει κάνει στα ΜΜΕ, όσα πιο πολλά δώσει κάποιος σε τόσο καλύτερο σημείο θα τοποθετηθεί το προϊόν του, άρα και θα κάνει περισσότερες πωλήσεις.

Οι ελεήμονες των Χριστουγέννων

Του Κώστα Γκιώνη

Κοινωνικό επίδομα αλληλεγγύης, κοινωνικό μέρισμα, εφάπαξ επίδομα νεανικής αλληλεγγύης, επίδομα θέρμανσης. Η κυβέρνηση θριαμβολογώντας μοιράζει τα γυαλάκια της λήθης στο εξαθλιωμένο πόπολο, το οποίο εξαντλημένο από τους δυσβάστακτους φόρους, τις τεράστιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, την εξαφάνιση του ΕΚΑΣ και των επικουρικών συντάξεων, την ανεργία, αλλά και την γιγάντωση της εκ περιτροπής εργασίας μέσα στο αμπαλάζ πού ονομάζεται εργασιακός μεσαίωνας, περιμένει να καλύψει κάποια τρύπα από το χιλιοτρυπημένο της πανωφόρι.

• Ότι το μισό και παραπάνω κομμάτι του πληθυσμού βρίσκεται να καλύπτει αυτά τα ακραία τεκμήρια φτώχειας, ώστε να του επιδοθούν αυτά τα βοηθήματα, δεν τίθεται ούτε καν ως θέμα συζήτησης.


• Ότι τον άλλο μήνα δεν θα πάρουν αυτά τα έκτακτα επιδόματα, αλλά θα τους έρθει ο λογαριασμός της ΔΕΗ, ο οποίος στις περισσότερες των περιπτώσεων θα είναι μεγαλύτερος του μηνιαίου εισοδήματος τους, δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει και πολύ έως καθόλου θα έλεγα τους ακριβοπληρωμένους από το αίμα μας, πολιτικούς σαλτιμπάγκους πού μας κυβερνάνε.


• Ότι ο Ελληνικός λαός ζει με αλχημείες, ο κοινωνικός ιστός έχει διαλυθεί τελείως, με τις ψυχικές ασθένειες να κάνουν πάρτι στα τσακισμένα κορμιά των συμπολιτών μας, μέσα σε μία καθημερινή έκπτωση των συνθηκών διαβίωσης, δοκιμάζοντας ολοένα και περισσότερο τις αντοχές του καθενός να υποκύψει στον πειρασμό της απόδρασης, μη αντέχοντας άλλο ένα κουτσούρεμα της αξιοπρέπειάς του, νομίζω ότι ποσώς απασχόλησε τους καλοπερνούντες μπαμπακόκωλους της εύφορης κοιλάδας.